FRUITMAND
CBOX
And nothing is going to be the same [& Lydia]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 And nothing is going to be the same [& Lydia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: And nothing is going to be the same [& Lydia]   ma feb 02, 2015 8:47 pm

Met zijn handen diep in de zakken van zijn jas gestoken en de capuchon van zijn vest over zijn hoofd getrokken slenterde Wyot over het strand. De kleren die hij droeg voelde nog wat onwennig aan zijn lichaam, maar hij wist dat het wel zou wennen. Dit was niet de eerste keer dat hij een compleet nieuwe outfit aangereikt had gekregen. Het was wel de eerste keer dat hij veel verschillende kleren had gekregen. Norah had hem lachende aangekeken, toen hij wat verbijsterd naar de stroeve blauwige broek had gekeken die ze hem in zijn handen had gedrukt. Een spijkerbroek, had ze het genoemd. Op dat moment had Wyot zich beseft dat hij nog veel moest leren voor hij precies zou begrijpen hoe deze wereld in elkaar zat. Als je in de oorlog was maakte het nooit zo veel uit, dan ging het er vooral om dat je wist hoe je moest overleven en hoe je, je kameraden moest beschermen en dat wist hij. Dat wist hij als geen ander, maar hoe hij een gewone jongen moest zijn? Dat wist hij niet. Het was niet zo dat hij geen gewone jeugd had gehad, want dat had hij. Alleen de jeugd van iemand die in 1145 geboren was verschillende nogal van iemand die in de eenentwintigste eeuw geboren was. Waar in zijn tijd het een uitzondering was als je leerde lezen en schrijven, leek het er op dat hier iedereen dat privilege had. Iets wat er voor zorgde dat Wyot zich enigszins dom voelde. Iets wat volledig onterecht was, wat hij was wel degelijk een intelligente jongen. Het enige wat hij was, was wereldvreemd. Deze wereld was hem in elk geval vreemd en dat was ook precies de rede dat hij naar het strand was gelopen. Gewoon, omdat hij even weg moest bij al die, voor hem, nieuwe dingen. De zee was gelukkig nog precies het zelfde. Op de golven danste nog altijd witte schuimkopen en het water glinsterde nog altijd in het maanlicht. Erg laat was het nog niet, hooguit 8 uur. Een zucht schoof over Wyot’s lippen, het voelde raar om geen doel te hebben. Geen strijd die gestreden moest worden, geen land of stad die beschermt moest worden. Voor de meeste mensen zou vrede waarschijnlijk als een hele verademing komen, maar voor hem was het vooral onwennig. Sinds zijn zestiende was hij een krijger geweest en dat klonk niet lang, tot je wist dat hij bijna negenhonderd jaar geleden geboren was. Natuurlijk, waren er ook jaren geweest waarin hij niet betrokken was geweest in een grootste oorlog maar hij had altijd gestreden. Tot nu. Vanuit zijn ooghoeken zag hij iets bewegen, onmiddellijk draaide hij zich om en terwijl hij dit deed liet hij een boog en een drietal pijlen verschijnen en legde hij de eerste pijl klaar om te schieten. “Wie is daar?” zei hij, met een ijzige kalmte in zijn stem. Jean mocht hem dan wel verteld hebben dat hij op dit eiland veilig was, hij ging haar woorden niet direct voor waar aan nemen. Niet dat hij direct iedereen neer zou schieten, zo was hij dan ook weer niet, maar hij zou wel op zijn hoede zijn.

_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   ma feb 02, 2015 9:50 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

Het warme water van de douch stroomde over Lydia´s lichaam heen. Wat voelde het toch fijn om na een vreselijke nachtrust een warme douch te nemen. Alsof alles om haar heen even verdween. De ruzie´s en gevechten die ze had, haar “vijanden”, haar zorgen om haar cijfers. Echt alles verdween om haar. Zelfs de donkerste duisternis in haar verdween. Een warme douch betekende daarom ook heel erg veel voor haar. Tijdens een warme douch verdween niet alleen alles om haar heen, maar ze had dan eindelijk het gevoel alsof ze zichzelf kon zijn. Dus even niet de bitch die ze normaal was, maar gewoon normaal. Net zoals andere mutanten die gewoon vrolijk waren op alle dagen. Dat was zij dan onder één warme douch. En ze moest toegeven het voelde vrijwel heerlijk.
Lydia zette de douch uit en deed haar natte haren naar achteren. Een diepe zucht verliet haar mond. De rust om haar heen was er nog steeds. De lieve Lydia die zich nooit showde was er ook nog steeds. Nog wel tenminste. Ze moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als iemand haar zou zien hoe ze nu was. Wat zou hun reactie zijn? Ze schudde haar hoofd om die rare vraag uit haar hoofd te wissen.
Ze droogde zichzelf en trok haar kleren aan die ze had klaar gelegd. Het was misschien wel s´ochtends vroeg rond acht uur ongeveer. Maar dat betekende alleen maar dat ze nog steeds rust kon vinden, zonder gestoord te worden. Nou ja, dat hoopte ze dan.

Toen Lydia helemaal was aangekleed en haar haren in een staart had gedaan, pakte ze haar jas. Buiten zal ze waarschijnlijk wel nog meer rust vinden. De meeste mutanten zouden toch niet naar buiten gaan om acht uur s´ochtends.
De koude winterse lucht bestormde haar alweer. En dan had ze het net zo lekker warm. Maar ja, dat boeide niet. Lydia liep een eindje door de sneeuw heen. Af en toe schopte ze wat sneeuw weg met haar voet. De witte sneeuw zorgde er ook wel voor dat ze tot rust kwam, maar net niet zo rustig als in de douch.

Een halfuurtje lopen was het ongeveer. En halfuurtje tot ze eindelijk bij het strand aan kwam. Ze was hier één keer geweest. En toen was ze ook al zo tot rust gekomen. Het voelde toen zo fijn en vredig. Ook al zou ze zich nooit echt vredig voelen hier op school. Met haar handen in haar zakken en haar hoofd naar de grond gericht liep ze verder over het strand. Verbaasd keek ze op toen ze een stem hoorde. “Wie is daar?” Ze bekeek de jongen die drie pijlen op haar gericht had. Wat moest dit nou weer voorstellen? Ze had nog niet eens wat gedaan?! Ze had de jongen echter niet eens opgemerkt! Met een doodnormaal gezicht zei ze:“Ook goeden morgen.” Hoe ze goeden morgen zei klonk al gewoon vriendelijk. Maar dan ook echt vriendelijk gemeend. Er zat nu helemaal niks duisters in haar stem en ze was ook helemaal niets van plan. Iets wat misschien ook nooit zal gebeuren vandaag, dat ze iets van plan was.
Ze keek de jongen nog eens van top tot teen. Zo te zien begreep hij nog niet helemaal in wat voor tijd ze leefden. Hoe kwam hij erbij om een pijl en boog te hebben? Ze vergaf het hem wel, hij kon er ook niks aan doen; dacht ze. Maar dat hij drie pijlen op haar had gericht?! Oké, dat begreep ze ook wel, als hij de verhalen over haar had gehoord. Dan zouden alle leerlingen hier wel een wapen bij moeten hebben om zichzelf voor haar te beschermen.
Maar dat de jongen nu al drie pijlen op haar strak gericht had, dat begreep ze niet. Ze had immers nog niets gedaan vandaag. En ze was tot rust nu. Geen duisternis niks. Gewoon normaal. Lydia liet een smekend glimlachje op haar gezicht verschijnen. “Zou je misschien die pijlen de andere kant op willen richten?” Vroeg ze beleefd. Het was serieus allemaal gemeend. Ze wist nu eerlijk gezegd niet wat haar bezielde, maar dat boeide niet. Misschien kon ze dan toch wel voor één dag vriendelijk zijn tegen iemand.

kleding:
 

Wyot
703
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   wo feb 04, 2015 5:54 pm

Niemand benaderde hem van achteren zonder opgemerkt te worden. Jaren lang had Wyot getraind op het horen en zien komen van vijanden en daar waar hij niemand kende, was iedereen een mogelijke vijand. Het tevoorschijn halen van zijn boog en een drietal pijlen, was dan ook meer een automatisme geweest dan een weloverwogen keuze. Toch liet hij de boog niet direct zakken, toen hij zag dat hij zijn pijl op een meisje had gericht. Normaal gesproken zou hij dat direct hebben gedaan, want in de tijden waarin hij geleefd had waren vrouwen nooit echt gevaarlijk geweest. De meeste vrouwen namen geen deel aan de oorlog, niet op dezelfde manier als een soldaat dat deed in elk geval. In deze tijd leek de regel van vrouwen vechten niet, echter niet op te gaan. Iets wat nog vreemder was dan de samenwerking van de Duitsers met de Amerikanen en de Engels. Nee, dat kon hij nog wel begrijpen. Engeland en Frankrijk hadden ook lange tijd oorlog gevoerd, maar die twee landen waren uiteindelijk ook bondgenoten geworden. Het meisje dat hem met een verassend vriendelijke ‘ook goeden morgen’ had begroet vroeg hem met een smekend glimlachje zijn pijlen een andere kant op te richtten. “Sorry.” zei hij, enigszins beschaamd over het feit dat hij dit nog niet gedaan had. Snel liet hij zowel zijn boog als de pijlen verdwijnen. “Het spijt me, ik denk dat ik die gewoonte maar eens af moet leren.” zei hij, terwijl hij was aarzelend een stap in haar richting deed. Misschien dat ze bang voor hem was geworden door zijn wat vijandige houding, al leek ze hem hier niet echt het type voor. “Ik ben Wyot, ik ben hier gisteren net aangekomen maar ik denk dat je al wel door hebt dat ik nieuw ben.” zei hij, terwijl hij voor een moment een wat onzeker glimlachje op zijn gezicht liet verschijnen. Hij kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan, waarom had hij zijn boog niet direct laten zakken. In deze tijd mochten vrouwen dan wel mee doen aan de oorlog, dat betekende niet dat iedereen direct een vijand was. Absoluut niet, waarschijnlijk waren de meeste mensen hier net zo aardig als Jean had gezegd.

_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   wo feb 04, 2015 9:00 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

Lydia was haar dag rustig begonnen. Anders dan andere dagen, als of er vandaag wat anders was dan andere dagen. De rust die ze had opgenomen uit haar douch van vanochtend waren gebleven. En dat had nu ook wel zo zijn voordelen.
Toen ze over het strand had gelopen kwam ze een jongen tegen die gelijk drie pijlen op haar gericht had. Het was eigenlijk wel te verwachten, maar ze herkende de jongen niet. Misschien was hij nieuw, maar het kon ook gewoon zijn dat hij haar nog niet was opgevallen. Lydia had immers niet zo´n goeie reputatie hier, maar misschien kon ze die vandaag wat omhoog krikken door de rust die ze nu in haar lichaam bij zich droeg.

Ook goeden morgen had ze gereageerd, toen ze de jongen voor het eerst had opgemerkt. Nadat ze ook nog met een smekend glimlachje had gevraagd of hij zijn pijlen de andere kant op wilde richten; liet de jongen pas zijn pijlen zakken. Gelukkig, want ze wilde liever vandaag niet geraakt worden door drie pijlen of gewond raken in een gevecht. Voor nu had ze wel genoeg vijanden gemaakt, waarschijnlijk kwamen er ook nog wel meer bij. Maar dat vandaag niet.
“Sorry”, zei de jongen ietwat beschamend. Lydia knikte dat het al goed was, maar zei verder niets. Boeiend keek ze toe hoe de jongen gewoon de pijlen en de boog liet verdwijnen, best indrukwekkend dat moest ze toe geven. “Het spijt me, ik denk dat ik die gewoonte maar eens af moet leren.” zei de jongen, terwijl hij een stap naar voren deed. Bijna automatisch maakte Lydia een stap naar achteren. Het zag eruit alsof ze bang was, maar zij wist waarvoor dat echt was. Zij wist hoe ze moest klaar beginnen te staan voor een gevecht. Ook al had ze daar helemaal geen zin in. Ze sloot haar voorste voet bij haar achterste voet zodat ze nog steeds op de zelfde afstand bleef als ze zonet van de jongen afstond. Ze wilde liever niet overkomen als het meisje dat vaak andere mutanten zou martelen, dat zou er nu alleen nog maar meer voor zorgen dat ze meer problemen kreeg die ze nu al had. En ze had er al genoeg, bijna té veel.

Een onzeker glimlachje ontstond op de gezicht van de jongen, hij zei:“Ik ben Wyot, ik ben hier gisteren net aangekomen maar ik denk dat je al wel door hebt dat ik nieuw ben.” Lydia wist nu eigenlijk niet hoe ze nu moest reageren. Ze was nooit aardig voor anderen, en zeker niet voor nieuwelingen! Lydia dacht even terug aan de dag dat er een meisje met bruine haren ook zo lief en popachtig tegen haar had gepraat; wat was haar naam nog maar eens? Lorise dat was het. Lorise had ook zo tegen haar had gepraat, ook al praatte ze nu wel tegen een jongen dus popachtig was het nou ook weer niet. Het was normaal hoe hij praatte tegen haar. Iets wat ze eigenlijk niet kon, maar ze zou het proberen. Ze had Jean met moeite beloofd om niet meer in gevechten te belanden. Dus antwoordde ze met een voorzichtig glimlachje:“Ik ben Lydia...” oké, dat was stap één. “Ik ken niet zoveel mensen hier, maar leuk dat je nieuw bent.” Zei ze ietwat vrolijker. Het zou deels gelogen zijn als ze in haar slechte bui was, maar dat was ze niet. Dus het was de waarheid.
Lydia bekeek de jongen eens van top tot teen, hij had zwart krullend haar. En misschien 1 meter 75 centimeter. Dat wist ze niet zeker, maar het enige wat ze wel doorhad was dat hij een sterk hart had. Het was iets dat ze kon weten vanwege haar mutatie. Een deel van haar werd nu wel nieuwsgierig hoe hij was, dat was het deel van haar die ze nu was; rustig en normaal zoals andere.


Wyot
647
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   vr feb 06, 2015 3:38 pm

Wyot realiseerde zich dat zijn wat vijandige houding waarschijnlijk nergens op sloeg. Er was geen reden om een wapen vast te houden, laat staan dat er een rede is één van zijn pijlen op het meisje te richtte. Ze had hem niks misdaan, misschien had ze niet eens doorgehad dat hij hier ook liep. Het was per slot van rekening nog redelijk donker en de kans was groot dat ze hem niet eens gezien had. Zijn pijl en boog liet hij dan ook verdwijnen, die had hij niet nodig. Dat het meisje zag dat hij zijn wapen liet verdwijnen kon hem weinig schelen, tenslotte was ze zelf ook een mutant anders had ze niet op dit eiland gezeten. Althans, dat was wat Jean hem had verteld. Iedereen die op dit eiland zat, had krachten die als bovennatuurlijk beschouwd konden worden en dus was er niemand die vreemd op zou kijken als hij ineens wapens liet verschijnen of verdwijnen. Misschien dat ze wel wat vreemd op zouden kijken als hij vertelde dat hij geboren was in 1145 maar daar zou hij vanzelf wel achter komen. Toen hij een stap naar voren zetten deed het meisje een sta naar achteren, kennelijk had hij haar toch enigszins af geschrokken of er was een andere rede dat ze een redelijk afstand tussen hen behield. Met zijn hand ging hij door zijn donkere krullen, waardoor zijn capuchon van zijn hoofd af viel, misschien moest hij er maar niet te veel achter zoeken.

Het meisje reageerde niet direct toen hij zich voorstelde. Het was alsof ze niet goed wist hoe ze met zijn woorden om moest gaan. Iets wat Wyot eigenlijk wel een beetje vreemd vond, want zo veel moeilijks had hij niet gezegd. Hij had zich enkel voorgesteld en gezegd dat hij nieuw was en zo ver hij wist betekende dit in 2035 precies het zelfde als de afgelopen eeuwen had gedaan. Een voorzichtig glimlachje verscheen op het gezicht van het meisje, dat zich voorstelde als Lydia. Ze vertelde hem dat ze niet zo veel mensen kende op het eiland, maar dat het leuk was dat hij nieuw was. “Aangenaam.” zei Wyot, er was een jongensachtige grijns op zijn gezicht verschenen. “Ben je hier al lang?” vroeg hij. Het viel hem op dat hem meisje hem van top tot teen bekeek en dit was voor hem een teken dat hij het zelfde mocht doen. Al deed hij het wel iets subtieler. Ze had rode haren, een mooi slank figuur en was relatief lang. Of hij was relatief klein dat kon natuurlijk ook. Het was hem wel opgevallen dat de meeste mannen hier iets langer waren dan hij was en dat ook een aantal vrouwen wat lengte betrof van hem wonnen. Het was een trend die hem al eerder was opgevallen, mensen werden langer. Terwijl hij in de eerste eeuwen van zijn leven toch zeker altijd één van de langste was geweest, behoorde hij nu toch tot één van de kleinste volwassenen. Wyot richtte zijn helder blauwe ogen weer op het gezicht van het meisje. “Wat is jouw mutatie?” De vraag rolde over zijn lippen voor hij er erg in had. Niet dat hij er spijt van had, nee waarom zou hij? Het was misschien een beetje vreemd om direct zo’n vraag te stellen, maar hij was gewoon nieuwsgierig. Twee dagen geleden had hij nog gedacht dat hij de enige, of in elk geval één van de enige was die dingen kon die voor andere mensen ondenkbaar waren, en nu zat hij op een eiland met mensen net als hem. Mensen die dingen konden die als onmogelijk beschouwd worden en hij wou maar al te graag weten wat voor dingen dat waren.

_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   za feb 07, 2015 6:06 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

De jongen had dus een mutatie dat te maken had met wapens laten verdwijnen en te voorschijn laten komen, best wel interessant vond ze. Dat was in ieder geval wel een mutatie die ze nog niet eerder had gezien. Ook al had ze nog niet veel andere mutatie´s gezien op de mutatie van haar “vijanden” na dan.  
Lydia had sowieso twee vijanden, het meisje in de kas met haar insecten power en haar vriendje met de mutatie met sarcastisch doen. Ze wist niet zeker of ze het meisje van haar natuurkunde les ook mee zou moeten tellen, anders waren het er nu drie.

Lydia bekeek met haar groen bruine ogen naar de jongen. De jongen had inmiddels zijn wapens laten verdwijnen en zich voorgesteld als Wyot. Zo´n naam hoorde je niet vaak, best wel mooi. Iets anders dan.... ze kende alleen Lorise als naam. Dus ze kon het nu niet vergelijken, maar alsnog vond ze het mooi. Daar kwam dan ook geen verandering in.
“Aangenaam” zei Wyot, terwijl er een jongensachtige grijns op zijn gezicht kwam. Normaal glimlachte ze terug. Het gevoel dat ze nog steeds rustig was verbaasde haar, normaal gesproken zou dat gevoel allang zijn weggetrokken. Maar misschien zou dat komen, omdat het nog wat donker was buiten of doordat ze het toch niet eerlijk zou vinden als ze deze jongen toch wat zou martelen. Alsof er nu iets was dat haar echt geheel tegen hield, net iets dat er een dikke muur tussen haar gemene kant was en haar rustige kant. Misschien was het daarom ook dat ze nu niks wilde doen bij Wyot.

“Ben je hier al lang?” vroeg hij. Ze schudde haar hoofd en zei:“Misschien net een maandje of twee.” Ze had niet bij gehouden hoe lang ze hier was, dus dan zou dat waarschijnlijk wel het meest in de buurt komen. Oké, dus dan zat ze hier nu net een maandje of twee en had twee (misschien drie) “vijanden” dat zou wel kloppen. En ze had dan hoeveel mensen gemarteld? Dat wist ze nu even niet. Maar toen het meisje in haar natuurkunde les had gevraagd of ze het eerlijk vond dat ze mensen en mutanten martelde, had ze daar geen antwoord op gegeven; maar ze had er de laatste paar dagen wel werkelijk over na gedacht. Nog niet zoveel, maar ze had er over nagedacht. Ze had de conclusie of ze het eerlijk vond of niet, nog niet. Maar ze had sindsdien ook nog niet tegen mensen gepraat. Dus misschien kon ze, nu ze toch rustig was, wel proberen om aardig en rustig te zijn. Het werkte wel een beetje, want ze had immers nog niets geprobeerd. En nog geen woede aanval gehad; maar dat zoals ze zonet al dacht, komen doordat het donker was en de dikke muur tussen haar woede en rust.
De vraag die Wyot zomaar over zijn lippen rolde veroorzaakte een iets wat verbaasde blik bij haar. Hij wilde weten welke mutatie ze had, wat moest ze zeggen? Ja, ik kan bloed manipuleren... dat zou waarschijnlijk wel vijandig worden dan. Misschien zou het zijn vijandige houding nog niet verbreken, maar ze zou wel bang worden dat ze dan de dikke muur breekt. En voor in de ochtend had ze daar nog niet zo veel zin in.
Heel voorzichtig zei ze toch maar wat haar mutatie was:“Ik kan bloed manipuleren.” Ze keek een beetje schuldig naar onderen, waarom dat wist ze niet. Maar ze voelde zich er schuldig door dat ze dat kon. Had ze eindelijk een keer een normaal gesprek en dan ging het mis door dat ze haar mutatie vertelde. Als hij nu wel wist dat ze andere hier al had verwond en er voor gezorgd had dat ze al twee leerlingen de ziekenzaal had gestuurd, dan was het einde goed normaal gesprek. Met een schuldig glimlachje keek ze toch maar naar hem op. Want als hij echt nieuw hier was, dan wist hij misschien nog niet wat ze al had gedaan.  


Wyot
1331
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   zo feb 08, 2015 1:14 pm




I don't  wanna be your hero


I just wanna fight with everyone else

Oeps... :(


thank u ezra koenig


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   zo feb 08, 2015 2:58 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

Schuldig, waarom zou ze zich schuldig voelen? Lydia voelde zich nooit schuldig als ze iemand pijn heeft gedaan, ook al waren die mensen schuldig of onschuldig. Zij voelde zich nooit schuldig, maar nu. Wat was er anders? Oké ja, ze had er misschien wel over nagedacht van de vraag van Salina. En ze had daarna ook nog niemand gemarteld. Maar hoe kon ze nu wel schuldig voelen? Lydia heeft altijd al mensen mutanten pijn gedaan. En toen voelde ze zich niet schuldig en ze had er geen spijt van. Maar iets vertelde haar nu dat ze zich wel schuldig moest voelen. Alsof de dikke muur dat haar vertelde.

“Ik kan wapens creëren, maar dat had je al gezien. Ik ben en soort eeuwige soldaat, tenminste dat denk ik want ik heb al in meer dan 23 oorlogen gevochten.” zei Wyot. Ze had hem niet gevraagd wat zijn mutatie was, want dat had ze al wel door gehad. Met een verbaasd gezicht keek ze hem. “You kidding right? Over die 23 oorlogen?” zei ze verbaasd. Als hij geen grapje had gemaakt dat hij 23 oorlogen had gevochten dan moest hij echt heel erg oud zijn. Nou ja, die mutatie was er dus ook, om voor eeuwig soldaat te zijn. “Maar als dat waar is, dan moet je ouder zijn dan 900 jaar, toch?” vroeg ze nieuwsgierig. Ze begon eerlijk gezegd steeds nieuwsgieriger te worden, wie Wyot echt was en wat hij nog meer kon.
Lydia had immers nog nooit iemand ontmoet die voor eeuwig kon leven, laat staan voor eeuwig soldaat zijn. Dat is echt heel erg gaaf. Ook al bedacht ze zich even dat als hij echt in 23 oorlogen had gevochten dat hij dan ook wel moord op zich moest hebben. Dat vond ze dan minder gaaf, want zij had dan geen moord op zich; maar wel dat ze mensen en mutanten ernstig kon verwonden. Iets wat haar slechte zij wel erg graag deed. En dat deed ze ook wel dagelijks, maar nu niet. Ook niet na wat Salina haar had gevraagd.


Wyot
344
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   zo feb 08, 2015 7:28 pm




I don't  wanna be your hero


I just wanna fight with everyone else

De mutatie van de eeuwige soldaat, hij wist niet of dat een officiële naam was voor zijn mutatie maar tot twee dagen geleden had hij niet eens geweten dat er een naam was voor zijn ‘soort’. Zou hij de enige zijn die niet had geweten dat er meer mensen waren zoals hij? Vast niet. Bijna negen honderd jaar had hij niet geweten dat hij een mutant was. Dus er waren vast wel mensen die zich in een kortere periode niet bewust waren van het geen wat ze waren. Zouden er eigenlijk in zijn tijd al mutanten zijn geweest? Waarschijnlijk wel en waarschijnlijk werd er destijds naar hen verwezen als heksen of tovenaars. Zelfs was Wyot ook wel eens beschuldigd van het bezitten van zwarte magie, nadat hij een zwaard had doen verschijnen om een jonge man te beschermen die ontsnapt was uit de handen van de hertog. Het had hem de kop gekost, letterlijk.

Wyot wist dat het meisje niet had gevraagd naar wat hij kon, maar hij wou haar afleiden bovendien wou hij dat ze wist dat ze niet de enige met een wat duistere mutatie had. Het was niet zo dat hij zich schaamde voor zijn mutatie, want dat deed hij niet. Zijn mutatie was zijn leven, letterlijk. Alles wat hij deed, alles wat hij kon het hing allemaal samen met zijn mutatie. Zijn vermogen wapens te doen verschijnen, zijn vermogen ieder wapen binnen de kortste tijd te beheersen, de snelheid waarmee hij herstelde, het niet ouder worden, het tijd reizen alles stelde hem in staat te vechten. Verbaasd keek Lydia hem aan, iets wat hij zich op zich wel voor zou stellen. “You kidding right? Over die 23 oorlogen?” zei ze. Hij schudde zijn hoofd, nee hij maakte geen grapje. Sterker nog het waren er meer dan 23 maar hij had geen idee hoeveel het er precies waren. “Maar als dat waar is, dan moet je ouder zijn dan 900 jaar, toch?” vroeg ze. “Niet perse, er woede altijd best wel veel oorlogen tegelijkertijd dus ik kan ook een stuk jonger zijn.” antwoorde hij. Niet omdat ze geheel ongelijk had, maar gewoon omdat hij vond dat ze moest weten dat er altijd redelijk wat oorlogen tegelijkertijd gaande waren. De wereld was niet altijd mooi. “Maar ja, ik ben al redelijk oud. Ik ben in 1145 geboren.” vervolgde hij. Dat hij door de tijd kon reizen hield hij nog maar even voor zich. Het was beter als ze dacht dat hij onsterfelijk was, want als ze wist dat hij wel degelijk dood kon gaan en ze bleek slechte intenties te hadden dan had hij een probleem. Niet dat hij er van uit ging dat ze slechte intenties had, maar toch hij vertelde nu al meer dan hij normaal deed. “Ken jij veel mutanten?” vroeg hij, nu was hij het die haar nieuwsgierig aan keek.


thank u ezra koenig


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   ma feb 09, 2015 1:44 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

Bloed manipulatie: Check. Duistere kant: Check. Dat ze het niet aan Wyot wilde vertellen: Check. Maar toch vroeg ze zich af of ze het hem toch echt niet wilde vertellen. Oké ja, ze had mensen gemarteld; maar dat maakte haar nog niet de duivel of wat dan ook. Ze had alleen last van een duistere kant. Kan zij het helpen dat ze in duisternis was en daarom dan ook duisternis is geworden.

Het was misschien best wel erg dat ze daarom ook duisternis is geworden, maar ze probeerde sinds kort haar duistere kant wat te onderdrukken. Maar nu Wyot ook had verteld wat zijn mutatie was – ook al had ze ook wel zo’n vermoede – voelde ze zich al wel wat beter. Zijn mutatie had dus ook een duistere kant, maar toch had ze het gevoel dat die van haar iets erger was.

Toen ze als een verbazing tegen hij een grapje maakt, schudde hij zijn hoofd. Dit gesprek vond ze echt super awesome. Ze vroeg ook aan hem dat hij dan ouder moest zijn dan 900 jaar. Dat vond ze best wel oud, maar ook echt awesome. Ze werd nieuwsgierig, wat zou Wyot nog meer hebben gezien in een tijd van 900 jaar? Er moest waarschijnlijk wel veel voor hem veranderd zijn? Of zal hij ook een lange tijd hebben geslapen? Allerlei vragen kwam in haar hoofd op. En bij elke vraag waar ze geen antwoord op kon geven werd ze als maar nieuwsgieriger. “Niet perse, er woede altijd best wel veel oorlogen tegelijkertijd dus ik kan ook een stuk jonger zijn”, antwoorde hij. Oké ja, daar had hij wel een punt. Ze knikte even om hem te laten zien dat ze hem begreep, dat was wel jammer dat hij niet ouder was dan 900 jaar, maar alsnog bleef ze nieuwsgierig. “Maar ja, ik ben al redelijk oud. Ik ben in 1145 geboren.“ vervolgde hij. Met stralende ogen keek ze hem aan. Hier was dan zijn geboorte jaar waar ze op had gehoopt. “Heb je al die tijd rond gelopen op aarde, of heb je gewoon heel erg lang geslapen?” Vroeg ze aan hem. Ze wilde steeds meer weten, voor al omdat ze ook wel geïnteresseerd was in geschiedenis. Maar ze was vooral geïnteresseerd in het de geschiedenis van de eerste mutanten. Waren er toen eigenlijk wel mutanten? Lydia had immers nog niet de hele geschiedenis ervan doorgelezen, niet dat ze er veel van kon vinden.

“Ken jij veel mutanten?” vroeg hij vervolgens. Ze keek even naar de lucht alsof ze daar het antwoord in kon vinden. En haalde haar schouders op. “Er ken er een paar, maar ik vind ze niet echt aardig”, ze op een toon dat ze heel erg gevoelig was. Lydia kon we gevoelig zijn, voor al nu ze rustig was. Maar vriendschap dat hoefde ze niet, maar misschien… “Waren er in jou tijd veel mutanten?” vroeg ze aan hem om maar snel over te gaan naar een andere gedachten. Waarbij ze niet hoefde te denken aan vrienden maken. Als ze vrienden zou maken dan moest dat wel een hele goeie reden hebben om dat te gaan doen.


Wyot
344
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   za feb 14, 2015 2:39 pm




I don't  wanna be your hero


I just wanna fight with everyone else

Voor een moment liet Wyot zijn ogen afdwalen naar de zee. Aan de horizon begon het al wat lichter te worden en het zou dan ook niet lang duren voor de zon zou beginnen aan zijn klim. Het was altijd geruststellend om te zien dat, dat soort dingen niet veranderde. Hoe grootte sprongen in de tijd hij ook maakte, bepaalde dingen bleven altijd hetzelfde. Andere dingen veranderde razendsnel, wat er voor zorgde dat Wyot meestal een tijdje moest wennen aan zijn nieuwe omgeving. Al ging dat wennen vaak snel in oorlogsgebied, waar de omstandigheden toch altijd redelijk hetzelfde waren. Bar en gevaarlijk. Nu was hij terecht gekomen op een plek waar geen strijd was, een plek waar hele andere regels golden. Daar bij kwam dat de ontwikkelen in de laatste honderdjaar razendsnel waren gegaan, waardoor bijna alles nieuw was voor Wyot. Lydia leek gefascineerd door wat hij haar vertelde, keek hem stralend aan. Als een klein kind dat te horen gekregen had dat ze een ijsje mocht. “Heb je al die tijd rond gelopen op aarde, of heb je gewoon heel erg lang geslapen?” vroeg ze. Voor een moment dacht hij na, eigenlijk was geen van beide op hem van toepassing. Hij had niet de hele tijd rond gelopen, maar hij had ook zeker niet erg lang geslapen. Sterker nog Wyot had nooit zo heel veel slaap nodig, doordat zijn lichaam altijd snel herstelde had het ook minder slaap nodig. Iets wat vooral goed van pas kwam wanneer de gevechten ook ’s nachts gewoon doorgingen. “Hoofdzakelijk gewoon rond gelopen en soms een sprong in de tijd gemaakt, maar daar heb ik niet echt controle over.” antwoorde hij, terwijl hij kort zijn schouders ophaalde.

Bij het horen van zijn vraag richtte Lydia voor een moment haar blik op de hemel, alsof ze daar een antwoord zou kunnen vinden. Onderzoekend keek Wyot haar aan, zich afvragend waarom ze dit een moeilijke vraag vond. Ze vertelde hem dat ze er een paar kende, maar dat ze hen niet erg aardig vond. In haar stem weerklonk iets kwetsbaars, iets wat hij niet helemaal kon plaatsen. Voor hij kon reageren vroeg ze hem of er in zijn tijd veel mutanten waren. “Ik weet het niet, ik had nog nooit van mutanten gehoord tot Norah en Jean me drie dagen geleden op kwamen halen.” antwoorde hij. Haar eerdere woorden hadden hem nog niet los gelaten en hoewel hij wist dat hij zich op gevaarlijk terrein zou kunnen begeven besloot hij er toch naar te vragen. “Waarom vindt je die mutanten niet aardig?”


thank u ezra koenig


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   za feb 14, 2015 9:28 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

Lydia wist niet wat ze nog meer aan Wyot moest vragen, of wat ze van hem moest denken. Haar geest was gewoon zo rustig, dat ze niet aan de martelingen dacht. Of aan de martelingen die ze nog moest plegen. Misschien moest ze toch maar vaker een warme douch nemen en s´ochtends een wandelingetje maken. Ook al zou ze dat ook weer niet elke dag kunnen volhouden; ze had ook wel eens zin om uit te slapen. Dat vond ze lekker, vooral in het weekend. Behalve vandaag dan, vandaag kon ze gewoon echt niet verder slapen.

Geïnteresseerd luisterde ze naar wat Wyot te zeggen had. Toen ze vroeg of hij de hele tijd had geslapen of dat hij ook op aarde had rondgelopen; haalde hij zijn schouders op. “Hoofdzakelijk gewoon rond gelopen en soms een sprong in de tijd gemaakt, maar daar heb ik niet echt controle over.” zei hij. Lydia begon in haar gedachte een beetje op te zoeken wat hij nog meer kon met zijn mutatie. Hij was dus een eeuwige soldaat, maar hij kon dus ook sprongen maken in de tijd; interessant, heel interessant. Als ze heel erg eerlijk moest zijn, dan zou ze tegen Wyot zeggen dat hij een afleiding voor haar was. En niet dat ze echt geïnteresseerd was in hem. Maar daarmee zou hij waarschijnlijk wel weglopen, voor al omdat ze dan hem als het ware “gebruikt”. Maar misschien... als ze het hem niet vertelde, dat ze misschien het gevoel van vriendschap kon voelen; niet dat dat echt mogelijk zou zijn. Dat zou onmogelijk zijn, omdat dat lag aan haar verleden.

Een beetje kwetsbaar antwoordde Lydia op zijn vraag over dat ze wel mutanten kende, maar dat ze die niet erg aardig vond. Daar had ze genoeg redenen voor om die mutanten niet te mogen. Om de reden maar niet te vertellen waarom ze die mutanten niet mocht, vroeg ze aan hem of er in zijn tijd ook nog andere mutanten waren. “Ik weet het niet, ik had nog nooit van mutanten gehoord tot Norah en Jean me drie dagen geleden op kwamen halen,” antwoordde hij. Dat begreep ze wel, als je in een oorlog zat dan keek je niet om of er nog andere mutanten in de buurt waren. Het enige wat zij dan in oog zou hebben was de vijand verslaan.

“Waarom vind je die mutanten niet aardig?” vroeg hij aan haar. Ze had deze vraag niet zien aankomen. En haar relaxte geest ook niet, wat moest ze hier nou mee? Ze had er wel een antwoord op, maar wist niet hoe ze dat goed en vriendelijk moest verwoorden. Het enige wat ze er eigenlijk uit moest zeggen was de manier hoe ze die mutanten zwaar moest verwonden, voor wat hun haar hebben aangedaan. Vooral de jongen in de kassen, hem stond er nog veel te verwachten. Met een neutraal gezicht, zei ze tegen hem op een toontje dat ze veel schade had opgelopen door hun:“Die mutanten die ik heb ontmoet, gebruiken hun mutatie tegen anderen. Zij hebben hun mutatie ook op mij gebruikt...” Ze slikte even, ze ging er voor. “Ik weet dat ik het beter niet had kunnen doen, maar ik heb hun ook pijn gedaan. Maar dat was geheel zelfverdediging.” Een beetje schuldig keek ze van hem weg. Hij zal waarschijnlijk ook wel van haar denken dat ze nu één van de mutanten hier was, die hun mutatie tegen andere gebruikt. Oké ja, ze was er wel één. Maar dat veranderde niks dat ze nu gewoon een goed gesprek wilde hebben met iemand.
Lydia keek weer naar hem terug en zei een beetje uitdagend, maar ook wel lief:“Vind jij dat zelf dat dat iets was wat jij dan zelf ook had gedaan? Als je bedreigd werd door andere mutanten?” Ze was nu wel heel erg nieuwsgierig.


Wyot
637
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   vr feb 20, 2015 8:03 pm




I don't  wanna be your hero


I just wanna fight with everyone else

Het was nieuw voor Wyot, om ergens te zijn waar geen oorlog heerste. Om mensen te beoordelen op basis van hun persoonlijkheid en niet op basis van tot welke groep ze behoorde. Natuurlijk, kon je altijd te maken krijgen met landverraders en moest je iemand nooit direct volledig te vertrouwen maar dit was toch anders. Hier kon je überhaupt geen assumpties maken op basis van iemands afkomst. Ook of iemand vrouw of man was leek hier geen donder meer uit te maken. Iedereen was gelijk en dus kon ook iedereen dezelfde slechte intenties hebben. Niet dat vrouwen dat vroeger niet konden hebben, maar de kans dat ze die uitdroegen was altijd klein geweest. In zijn hele leven was Wyot maar één maal in gevecht geraakt met een vrouw en dat zei nog al wat bij iemands wiens mutatie hem een eeuwige soldaat maakte. Met zijn hand ging Wyot door zijn donkere krullen, terwijl hij zijn blik weer naar Lydia liet gaan. Was zij te vertrouwen? Ze was één van de eerste mutanten die hij ontmoette en ze had een mutatie die wat duister aan deed. Het zelfde was echter te zeggen over de zijne. Op zijn vraag of ze andere mutanten kende had ze geantwoord op een toon, die hij als kwetsbaar bestempeld had. Een emotie die hij niet geheel had kunnen plaatsen in de context en hij had haar dan ook gevraagd waarom ze die mutanten niet aardig vond. Een vraag die ze duidelijk niet aan had zien komen. Vreemd. Het was toch logisch dat iemand een verklaring wou wanneer jij zei dat andere niet aardig waren? Of was dat hier niet meer gebruikelijk? Was dat iets van vroeger? Een haast onhoorbare zucht schoof over zijn lippen. Waarom moest er nu zoveel veranderd zijn? Waarom kon de tijd niet gewoon stil blijven staan? “Die mutanten die ik heb ontmoet, gebruiken hun mutatie tegen anderen. Zij hebben hun mutatie ook op mij gebruikt…” begon Lydia, ze klonk gepijnigd. “Ik weet dat ik het beter niet had kunnen doen, maar ik heb hun ook pijn gedaan. Maar dat was geheel zelfverdediging.” vervolgde ze, waarna ze schuldbewust haar blik afwende. Na een korte aarzeling deed hij een stapje in haar richting, een zachte glimlach stond op zijn gezicht. “Het is niet fout om jezelf te verdedigen.” zei hij, waarna hij kort zijn hand op haar schouder legde. “Vind jij dat zelf dat dat iets was wat jij dan zelf ook had gedaan? Als je bedreigd werd door andere mutanten?” vroeg ze terwijl ze hem aan keek met een wat uitdagende blik. Kort haalde hij zijn schouders op. Ja, wat zou hij gedaan hebben? “Ik weet niet, het zou afhangen van de situatie. Als ze echt gevaarlijk zijn, zou ik me wel verdedigd hebben ja maar zodra ze geen bedreiging meer vormen is het voor mij ook klaar. Tenminste dat denk ik.” antwoorde hij. Over het algemeen had hij nooit echt de tijd gekregen om over dit soort dingen na te denken. Waar hij vandaan kwam kon een dergelijke overweging je einde betekenen. “Maar waarom vielen ze je aan?” vroeg Wyot, die nu toch wel benieuwd was naar de rest van het verhaal. Wat voor dynamiek was er op dit eiland? Het eiland waarvan Jean had gezegd dat het veilig was. Er was in elk geval geen oorlog en toch verwonde mensen elkaar. Dat was raar. Oké, niet heel raar het zat nu één maal in de aard van de mens om te vechten maar toch.


thank u ezra koenig


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lydia Martin-Roden,,
avatar

Aantal berichten : 265

Mutant Profile
Alias: Lydia
Mutation: Blood Manipulation
Crush: Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   za feb 21, 2015 1:18 pm

Darling, I´m a nightmare dressed like a daydream...

Lydia dacht terug aan het ongelukje in de bibliotheek. Alles wat de jongen toen bij haar deed en zij bij hem. Dat was pas een gevecht die ze niet snel meer zal vergeten. Voor al niet omdat ze een paar dagen erna nog steeds hoofdpijn had gehad. Die hoofdpijn was vreselijk geweest, en die schaar die ze in zijn rug had geduwd was geheel zijn eigen schuld geweest. Ze had er daarom ook geen enkele spijt van gehad. Spijt had ze nooit gehad, maar nu ze tot rust was dacht ze wel werkelijk aan om spijt te hebben. Ook al zou ze nooit spijt krijgen van wat de jongen haar had aangedaan; dat nooit! En van Grace zou ze ook nooit spijt krijgen, gewoon omdat Grace erbij haar had voor gezorgd dat ze een dag niet kon lopen en bij sommige bewegingen met haar enkel nog steeds last had; alleen maar omdat ze een fucking giftige spin op haar had afgestuurd. Die twee mutanten vertrouwde ze dus absoluut niet.

“Het is niet fout om je zelf te verdedigen,” zei hij, waarna hij kort zijn hand op haar schouder legde. Ze knikte en vroeg vervolgens aan hem of dat ook was wat hij had gedaan, als hij werd bedreigd door andere mutanten. Ze was nu wel nieuwsgierig was hij zou doen in zo’n situatie. Als hij iets anders had gedaan, dan kon ze daar misschien van leren. Ook al zou moeilijk zijn, omdat ze niet de zelfde mutatie hadden. “Ik weet niet, het zou afhangen van de situatie. Als ze echt gevaarlijk zijn, zou ik me wel verdedigd hebben ja maar zodra ze geen bedreiging meer vormen is het voor mij ook klaar, zei hij. Dat begreep ze wel, maar dat was voor haar eigenlijk nog niet genoeg. Ze wilde meer weten. “Waarom vielen ze je aan?” vroeg hij aan haar. Ze hoorde in zijn stem dat hij wel nieuwsgierig was. Dat was wel een goed teken, vond ze. “De jongen in de bibliotheek gooide zomaar een mes in het boek dat ik aan het lezen was. Maar toen ging ik bij hem zitten, wat ik wist dat het net uit was met zijn vriendin. En daar wilde ik met hem over praten, waarom hij dan zijn boosheid op mij afreageerde…” Ze slikte even, de gedachte aan de pijnlijke stemmen in haar hoofd waren niet fijn. Maar als Wyot wilde weten wat er gebeurde, dan zal ze dat ook eerlijk vertellen. “De jongen werd alleen maar bozer, en toen liep ik weg van hem omdat ik niet in een gevecht wilde raken. En dan sta ik bij de bibliothecaresse en dan stopte hele pijnlijke stemmen in mijn hoofd. De stemmen bleven alsmaar door schreeuwen, en ik wist niet waaraan ik dat te danken had,” zei ze. Het was geheel de waarheid, want ze wist niet waaraan ze dat te danken had gekregen. Ze vervolgde:“Ik probeerde te vragen of hij de stemmen uit mijn hoofd wilde halen, maar dat wilde hij niet doen. En toen zei hij ineens dat hij mij wilde vermoorden als ik van dit eiland af was…” Haar stem klonk een beetje schrokkerig, omdat ze de pijn van de stemmen nog steeds kon voelen. Voor al als ze er over na dacht. Het verhaal wat ze Wyot vertelde, was allemaal waar. Maar toch liet ze wat stukken weg, over wat ze had gedaan. “Ik kon niks bij hem doen om hem te laten stoppen, want de pijn was zo vreselijk…” ze ging even met haar hand langs haar ogen, om te proberen dat ze haar traantjes in hield. Ze wilde nu niet voor gek staan, voor al niet bij Wyot. Ze had de afgelopen al te veel gehuild van de pijn door de stemmen. Lydia slikte even, ze had nu het verhaal van één persoon verteld die gevaarlijk was op dit eiland. En dat vond ze al erg genoeg om te vertellen. Ze vertelde nooit aan iemand wat ze had mee gemaakt, maar nu ze het zo moest vertellen… ze had er geen woorden voor om te vertellen hoe ze voelde. Ze keek even naar Wyot, hij moest nu echt wel voorbereid zijn om wat mutanten hier op het eiland rond liepen.


Wyot
703
Notes


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wyot Hunter
avatar

Aantal berichten : 82

Mutant Profile
Alias: Knight
Mutation: Everlasting soldier
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: And nothing is going to be the same [& Lydia]   vr maa 13, 2015 9:50 pm




I don't  wanna be your hero


I just wanna fight with everyone else

Veiligheid was subjectief. Het was een gevoel, meer niet. Dat was iets waar Wyot in de afgelopen eeuwen achter was gekomen. Want ja, er waren moment geweest waarop hij zich veilig had gevoeld. Moment waarop hem gezegd was dat hem niks kon overkomen. Zo als die ene keer dat hij en Jeremy op verkenning waren gegaan in een verlaten Frans dorpje. Een dorpje waar zogenaamd geen Duitsers meer zouden zijn. Tien minuten hadden ze door het stadje gelopen. Tien minuten hadden ze ontspannen met elkaar gepraat, terwijl ze de omgeving goed in zich hadden opgenomen. Opzoek naar medicijnen en voedsel waren ze geweest. Een knal had een einde gemaakt aan het rustige ochtendje. Eén kogel een einde aan het leven van één van zijn beste vrienden. Veilig noemde ze dat. Ook aan Jean’s belofte dat het hier veilig was twijfelde hij onderhand sterk. Niet dat hij er ooit geheel in geloofd had, maar toch het geloof dat hij er in had gehad werd steeds minderen. “De jongen in de bibliotheek gooide zomaar een mes in het boek dat ik aan het lezen was. Maar toen ging ik bij hem zitten, wat ik wist dat het net uit was met zijn vriendin. En daar wilde ik met hem over praten, waarom hij dan zijn boosheid op mij afreageerde…” antwoorde Lydia op de vraag waarom ze werd aangevallen. Een lichte frons verscheen op Wyot’s gezicht. Waarom zou iemand zo maar een mes naar een ander gooien? Als je het hem vroeg was het een beetje een vreemde manier om je woede af te richten. “De jongen werd alleen maar bozer, en toen liep ik weg van hem omdat ik niet in een gevecht wilde raken. En dan sta ik bij de bibliothecaresse en dan stopte hele pijnlijke stemmen in mijn hoofd. De stemmen bleven alsmaar door schreeuwen, en ik wist niet waaraan ik dat te danken had,” vervolgde ze. Waar was hij in hemelsnaam terecht gekomen? Mensen die messen gooide en stemmen in andermans hoofd stopte? Mannen met wapens in dozen, die computers heten. Het moest niet veel gekker worden. “Ik probeerde te vragen of hij de stemmen uit mijn hoofd wilde halen, maar dat wilde hij niet doen. En toen zei hij ineens dat hij mij wilde vermoorden als ik van dit eiland af was…” Aan haar stem kon hij horen dat ze het er moeilijk mee had. “Ik kon niks bij hem doen om hem te laten stoppen, want de pijn was zo vreselijk…” Met haar hand ging ze langs haar ogen, weer legde hij zacht zijn hand op haar schouder. “Hé, hij gaat je geen pijn meer doen oké? Als hij je weer lastig valt dan moet je mij bellen.” zei Wyot. Bellen was een woord wat hij gister avond had geleerd, hij wist dat er tijdens de tweede wereldoorlog ook al wel manieren waren geweest om over lange afstanden te communiceren. Zelf had hij er alleen nooit mee te maken geweest, aangezien hij niet veel meer was geweest dan een gewone soldaat. Een goede soldaat, dat wel maar niet iemand die het privilege had bij de communicatie apparatuur te mogen. Toen Jamie hem had verteld wat bellen was, had hij hem ook een apparaatje genoemde dat hij een smartphone had genoemd. Je kon er nog veel meer dan alleen bellen, maar voor hij dat allemaal uit kon zoeken moest hij eigenlijk eerst gaan leren lezen en schijven. Ondertussen had hij zijn hand weer laten zakken, keek hij wat onderzoekend naar Lydia. Ergens klopte haar verhaal niet, want eerder had ze gezegd dat ze haar mutatie op deze mutant had gebruikt en nu liet ze dat gedeelte volledig weg. Bovendien, had ze maar één van de mutanten genoemd met wie ze ruzie had gehad. Waarom?


thank u ezra koenig


_________________

I don't wanna be your hero, I don't wanna be the big man
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

And nothing is going to be the same [& Lydia]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Do I have a deadwish? [Lydia]
» Let's turn that frown upside down [Lydia]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-