FRUITMAND
CBOX
I can show you the world &Maurim
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 I can show you the world &Maurim

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Arianna Kinsley Stuart,,
avatar

Aantal berichten : 577

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.

BerichtOnderwerp: I can show you the world &Maurim   vr jan 30, 2015 8:47 pm

arianna kinsley stuart

tag: Maurim. words: A bunch. notes: x.  ✖︎

Arianna zat op haar bed, en keek uit het raam. Het was na etenstijd, en haar kamergenoten waren er niet. Arianna was wel blij met de rust. Het waren aardige meiden, daar niet van, ze vond het juist wel leuk om met ze op een kamer te slapen. Maar ze had nu echt behoefte aan rust, en ze had nu even geen zin om ook maar iemand te zien. Naast haar lag een album, en een fotolijst. In het album zaten foto's van plekken waar ze had gewoond. Niet alleen foto's, ook tekeningen. Sommige tekeningen waren door haar gemaakt, anderen niet. Ze kon op zich best goed tekenen, maar soms hadden anderen iets voor haar gemaakt, als een soort cadeau. In de fotolijst zat een foto van York. De foto was belangrijk voor haar, ze kon niet zomaar naar York toe, dat mocht niet. Ze was blij dat ze een foto had, want ze miste het. De foto bracht haar weer een beetje terug. De foto was al oud, uit het jaar 1950, of zoiets. Ze wist niet meer precies wanneer hij was genomen, maar voor een foto was hij oud. In het album zaten ook meerdere foto's en tekeningen van de Yorkshire. Het album lag open op een pagina met foto's en andere dingen uit Parijs. Die pagina zorgde er bijna altijd voor dat ze verdrietig werd ervan. Parijs was de laatste stad waar ze had gewoond tot ze hierheen ging. Het was een van haar favoriete steden, maar ook een waar alles mis was gegaan de laatste keer dat ze er was. Haar gedachten gingen terug naar het steegje. De jongen die haar met een mes had.. Die ervoor had gezorgd dat ze misschien dood was geweest als Jean Grey niet was gekomen. De jongen die zelf misschien dood was geweest als Jean Grey later was gekomen. Tranen stonden in haar ogen en even sloot ze ze. De beelden verschenen weer voor haar. Hij had haar een monster genoemd. Hij had haar dood willen maken. Of in ieder geval pijn willen doen. Nou was het niet alsof dit nooit gebeurd was, maar dit keer was anders geweest. Die blik in zijn ogen... En zijzelf die de controle niet had kunnen houden.

Ze zuchtte en opende haar ogen weer. Langzaam ging ze rechtop zitten, en wreef ze even in haar ogen. Ze keek om zich heen. Het voelde nog steeds alsof ze in een kooi zat. Maar ze wist dat ze hier niet zomaar weg zou komen. Ze had wel aardige mensen hier ontmoet, andere mutanten, die haar geen kwaad zouden doen. Tenminste, dat vermoedde ze. Haar voeten gleden soepel in haar schoenen, en ze stond op. Misschien kon ze eens een kijkje nemen in de woonkamer. Het was in ieder geval beter dan op haar kamer blijven zitten. Ze pakte haar telefoon en oortjes, en haar blik gleed naar het fotoalbum. Ze pakte toch een tas, en stopte het album erin. Ook pakte ze een oude Vogue en stopte die bij het album. Ze liep haar kamer uit, en ging richting de woonkamer. Toen ze in de woonkamer aankwam, was ze verbaasd om bijna niemand te zien. Er zat een enkeling, meer niet. Ze ging op een bank zitten, en pakte de Vogue eruit. Een tijdje zat ze te lezen in het tijdschrift. Het vrolijkte haar weer wat op, ze wist ook niet waarom. Er kwam iemand de woonkamer binnen. Toen ze zag wie het was glimlachte ze. "Hey Maurim," Zei ze glimlachend. Ze schoof wat op, zodat er wat meer plek was, en hij kon gaan zitten. "Hoe gaat het?" Vroeg ze aan hem. Het vrolijkte haar wat op om hem te zien, en misschien had hij nog iets leuks te vertellen.

Outfit X Necklace X Heels X Gloves X Bag
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Maurim Kosorukov
avatar

Aantal berichten : 417

Mutant Profile
Alias: K9 (WolfyBoy)
Mutation: Ghost State - Canine Shapeshifting
Crush: And I fell for you hard babe, but I never quite landed

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   zo feb 01, 2015 7:35 pm


Eindelijk terug. Hij voelde zich beter en hij had eindelijk voldoende moed om terug naar binnen te gaan. Hij was klaar om terug naar de lessen te gaan, klaar om terug met andere mensen te praten. Hij zou wel doen alsof hij nooit was weggeweest. Niet dat er zoveel mutanten waren die hem gemist zouden hebben, zoveel echte vrienden had hij ook niet. Niet dat hij dat erg vond. Hij had een paar goeie vrienden en dat was voor hem genoeg. Eenmaal op zijn kamer was hij in de douche gestapt. Na een weekje in het bos was het fijn om weer even wat comfort te hebben. Niet dat hij echt vuil was, dat was best vreemd eigenlijk, maar toch, het warme water ontspande hem nog meer en dat had hij wel even nodig.

Uiteindelijk had hij even wat makkelijke kleren aangetrokken en was hij naar de cafetaria gegaan. Hij had Céline gedag gezegd, ergens ook wel blij dat de chef niet vroeg waar hij zo lang had rondgehangen. Alsof ze het wist, dat hij er liever niet over wilde praten. Wat was ze toch een geweldige vrouw. Ze had hem zijn lievelingskoekjes toegestopt, wel 5 tegelijk, en hij had ze dankbaar aangenomen en met plezier opgegeten. Hij had best honger, en na het eten dat hij de afgelopen week zelf had gevangen en naar binnen gespeeld, was het alsof hij gewoon in de hemel was beland bij de eerste hap van een van de koekjes. Hij had er nog 2 over, bewaarde die maar voor later. Veilig opgeborgen in een klein doosje, dat hij in zijn zakken had gestopt.

Maurim kwam langs de living room, maar was eigenlijk niet van plan om naar binnen te gaan. Tot hij Arianna zag zitten. Een bekend gezicht tussen alle andere, en meteen had hij zich omgedraaid om toch maar naar binnen te gaan. Ze keek op en glimlachte toen ze hem zag. "Hey Maurim," Zei ze vriendelijk, waarna ze wat opschoof. Met een grijnsje ging hij naast haar zitten en draaide zich naar haar toe. "Heyo", Zei hij vrolijk. Okay, stiekem had hij het wel gemist, sociaal zijn en met mensen praten. "Hoe gaat het?" Vroeg ze, en hij was helemaal eerlijk in zijn antwoord. "Goed. Ik had net de lekkerste koekjes ooit, en wow", Zei hij opgewekt. Ja, van eten werd hij altijd vrolijk tbh. "Hoe gaat het met jou?" Vroeg hij toen, terwijl hij zich nog wat meer onderuit liet zakken op de bank.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arianna Kinsley Stuart,,
avatar

Aantal berichten : 577

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   vr feb 06, 2015 5:44 pm

arianna kinsley stuart

tag: Maurim. words: A bunch. notes: x.  ✖︎

"Hey Maurim," Zei ze glimlachend toen ze zag dat hij de woonkamer binnen was gekomen. Ze schoof wat op, zodat er wat meer plek was, en hij kon gaan zitten. "Heyo", zei hij vrolijk terwijl hij ging zitten. "Hoe gaat het?" Vroeg ze aan hem. Het vrolijkte haar wat op om hem te zien. Dit was omdat hij, de vorige keer toen ze hem had gezien, ook er vrolijk was geweest. Zij zelf was altijd kouder tegenover mensen, niet alleen omdat ze al veel had meegemaakt, ook door haar mutatie. "Goed. Ik had net de lekkerste koekjes ooit, en wow", Zei hij opgewekt. Ze glimlachte wat meer, zijn vrolijkheid had wel effect op haar. Het was ook niet dat ze emotieloos was, zeker niet. Ook al hadden meerdere mensen al gezegd dat ze een soort ijsprinses was. Ze wist niet zeker wat ze hiervan moest vinden, aangezien ze niet graag gelinkt werd aan haar mutatie. Mensen moesten haar zien om wie zíj was, niet haar mutatie. Ook al leek dat voor iedereen moeilijk. Ze had maar een paar mensen ontmoet die haar beoordeelden om wie ze zelf was, en niet meteen naar haar mutatie keken. Nu ze hier zat was het duidelijk dat ze een mutant was, maar toen ze zich nog onder de mensen bevond was dat voor bijna alle mensen toch moeilijk geweest. Natuurlijk had ze haar mutatie verborgen gehouden voor bijna iedereen. Maar op haar landgoed, had een groot deel van het personeel het wel geweten. Die hadden dan ook maar al te graag afstand van haar gehouden. Ze hadden wel gedaan wat ze zei, dat moesten ze. Maar ze zouden nooit helemaal vrijwillig met haar praten. Ze had wel gezien hoe ze naar haar hadden gekeken, en ze was ook goed op de hoogte geweest van de roddels. 

"Hoe gaat het met jou?" Vroeg Maurim aan haar. Arianna werd uit haar gedachten geschud en keek op. Het duurde eventjes voor ze antwoordde omdat ze er niet helemaal bij was geweest met haar gedachten. "Het gaat wel oké", zei ze eerlijk. Ze kon goed liegen, dat was het niet, maar het voelde niet goed om tegen hem te liegen. En het ging ook wel oké, het ging al weer beter. "Is er bij jou nog iets interessants gebeurd?" Vroeg ze geïnteresseerd. Ze keek even om zich heen en haar oog viel op haar tas. Ze moest denken aan de biologieles, en hoe hij had verteld dat zijn moeder Spaans was. En hoe ze hem had beloofd Spaans te leren. Ze had hem verteld hoeveel talen ze sprak, waaronder Spaans. "Maurim mag ik je iets vragen?" Vroeg ze toen wat aarzelend aan hem.

Outfit X Necklace X Heels X Gloves X Bag
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Maurim Kosorukov
avatar

Aantal berichten : 417

Mutant Profile
Alias: K9 (WolfyBoy)
Mutation: Ghost State - Canine Shapeshifting
Crush: And I fell for you hard babe, but I never quite landed

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   ma feb 09, 2015 9:56 pm


Dat hij Arianna had zien zitten, had hem meteen nog vrolijker gemaakt. In zijn geshifte vorm zou hij nu wel als een ware swiffer staan kwispelen. Het leek er op dat ze een beetje down was, maar na een beetje enthousiast small talking van zijn kant, vrolijkte ze terug op. Daar was hij wel blij om, hij wou niet dat zijn vrienden verdrietig waren. Want ja, zelfs al hadden ze maar een keer gepraat, hij beschouwde haar als een van zijn vrienden. Het was dan ook best cool hoe ze hadden zitten praten over van alles en nog wat, en toch nog de kleine competitie in de biologieklas hadden gewonnen. Dat was hij nog lang niet vergeten, en daarom wou hij natuurlijk zijn best doen om het meisje een beetje op te vrolijken.

Hij besloot om maar even subtiel te checken of er misschien iets was door het gewoon met een klein omwegje te vragen. "Het gaat wel oké", Antwoordde ze, en ze klonk wel oprecht. Mooi, dan zou hij er ook niet op doorvragen, sinds hij wel aanvoelde dat ze de waarheid sprak. "Is er bij jou nog iets interessants gebeurd?" Vroeg ze toen, en hij dacht even na. "Even denken euhm.. Ohja, zeker wel! Madame Céline heeft me taarten leren bakken een paar dagen geleden", Vertelde hij vrolijk. "Het was zo leuk, ik mocht van mijn opa nooit in de keuken helpen, maar Céline vertrouwde me genoeg om me tijdens de lunchpauze alleen te laten en alles was goed gelukt en volgens mij vond iedereen ze lekker", Ging hij opgewekt verder, terugdenkend aan het hele avontuur (want ja, dat was het wel voor hem).

"En bij jou?" Vroeg hij toen, even geïnteresseerd als zij was geweest. Al vertelde ze hem dat ze een tijdje naar een vogeltje had zitten in de tuin, zelfs daar zou hij al blij om worden. Hij was blij met de meest simpele dingen, zeker als andere mensen er enthousiast over konden praten. Dan werd hij er namelijk zelf enthousiast van, ghehe. "Maurim mag ik je iets vragen?" Vroeg ze plots, en ze klonk wat aarzelend. Even schoot bezorgdheid door hem heen. Er was toch niks ergs ofzo? "Tuurlijk mag je dat", Zei hij vriendelijk, zonder de bezorgdheid en misschien het klein beetje stress dat hij voelde te laten merken.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arianna Kinsley Stuart,,
avatar

Aantal berichten : 577

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   za feb 14, 2015 3:47 pm

arianna kinsley stuart

tag: Maurim. words: A bunch. notes: x.  ✖︎

Toen ze vroeg of er nog iets interessants was gebeurd bij hem, kreeg ze, nadat hij zo te zien even had nagedacht antwoord. "Even denken euhm.. Ohja, zeker wel! Madame Céline heeft me taarten leren bakken een paar dagen geleden", vertelde hij vrolijk. "Het was zo leuk, ik mocht van mijn opa nooit in de keuken helpen, maar Céline vertrouwde me genoeg om me tijdens de lunchpauze alleen te laten en alles was goed gelukt en volgens mij vond iedereen ze lekker", Ze glimlachte even, ze vond het duidelijk leuk om te zien dat de jongen zo enthousiast vertelde over iets wat eigenlijk vrij normaal was. Arianna kon op zich wel oké koken, ze was er nooit een ster in geweest. Behalve dingen natuurlijk waar ze haar mutatie bij kon gebruiken. Er was een ding waar ze heel goed in was, en wat bijna niemand wist. Van alle mensen die ze kende, of had gekend, wist bijna niemand haar 'geheim' als het om koken ging. Ze vertelde het ook nooit, maar het was ook best obvious dat ze dat kon. Toch was het zo, dat wanneer iemand het proefde, dat hij of zij vaak versteld stond van hoe lekker het was. Soms vroegen ze om meer, maar dat weigerde Arianna altijd. Ze had geleerd dat meer niet altijd goed was. Wat ze maakte was ook deels zo speciaal omdat ze het niet zo vaak klaarmaakte, en dat je ook nooit meer kreeg. Als je meer zou krijgen zou het minder speciaal worden, en dus ook minder lekker.

"En bij jou?" Vroeg Maurim. Het kwam plotseling aan, want ze was een beetje in gedachten verzonken. Ze wist niet wat het was, maar ze was al de bijna gehele dag zo geweest. Ze dacht even na over zijn vraag, er was niet echt iets heel speciaals gebeurd. "Ik heb nieuwe roommates gekregen," zei ze toen. "Ze zijn heel aardig, en ik vind het leuker dan alleen op een kamer te zitten." Maakte ze haar verhaal af. Het was misschien niet zo spectaculair, maar het was waarschijnlijk wel het meest interessante wat er was gebeurd. Ze had Maurim ontmoet bij de biologieles, waar hij tijdens de opdracht -die ze hadden gewonnen- over hem had verteld, en Arianna ook over zichzelf. Ze had het idee dat ze meer wist over Maurim dan hij over haar, maar dat maakte niet zoveel uit. Hij had onder andere verteld over zijn ouders, en dat zijn moeder uit Spanje kwam en hij daarheen wou om zijn roots daar te zoeken. Arianna had hem beloofd dat ze hem wat Spaans zou bijbrengen, wat ze ook van plan was te doen. Als ze eenmaal iets beloofde, deed ze dat ook. Ze keek de jongen weer aan en vroeg wat aarzelend: "Maurim mag ik je iets vragen?" Ze ging er van uit dat het wel mocht, en het was ook meer uit beleefdheid dan dat ze echt wou weten of ze hem iets mocht vragen. "Tuurlijk mag je dat", zei hij vriendelijk. Ze keek hem wat serieuzer aan dan hiervoor. "Je moeder.. Je zei dat ze uit Spanje kwam, maar kan je je nog iets herinneren van hoe ze was? En weet je iets over de plek in Spanje waar ze vandaan kwam?" Vroeg ze, het klonk rustig, maar ze wist dat het misschien een wat gevoeliger onderwerp was. Dat was het bij haar ook, haar eigen ouders. Hoewel het al een paar eeuwen geleden was, was er iets in haar wat het nog steeds een beetje moeilijk vond om erover te praten.

Outfit X Necklace X Heels X Gloves X Bag
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Maurim Kosorukov
avatar

Aantal berichten : 417

Mutant Profile
Alias: K9 (WolfyBoy)
Mutation: Ghost State - Canine Shapeshifting
Crush: And I fell for you hard babe, but I never quite landed

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   vr maa 13, 2015 4:52 pm


Het was fijn dat zijn eindeloze gepraat gewoon aanvaard werd. Dat ze actually blij was om hem te zien en dat ze niet meteen haar hoofd wegdraaide toen hij binnen kwam. Nee, ze had hem zelfs naar haar toe laten komen en had plek gemaakt om te zitten. Dat wou toch wel zeggen dat ze hun vele geklets in de biologieles niet vervelend had gevonden, right? Dat maakte hem diep vanbinnen gewoon heel vrolijk, dat ze zonder problemen naar hem wou luisteren. Ze stelde hem zelfs vragen. Echte vragen. Dat betekende dat ze interesse had in de dingen die hij vertelde. Yeah, zijn dag kon al gewoon niet meer stuk.

Natuurlijk was hij wel zo netjes om de vraag terug te keren, aangezien hij natuurlijk ook geïnteresseerd was in haar bezigheden. "Ik heb nieuwe roommates gekregen," Zei ze, en hij keek haar nieuwsgierig aan. Roommates? Like het meervoud? Hij had er maar eentje, maar dat vond hij niet erg. Hij en Aleksey hadden een goeie band gekregen over de weken, iets waar hij ook alweer heel blij mee was. "Ze zijn heel aardig, en ik vind het leuker dan alleen op een kamer te zitten." Vertelde Arianna, en hij knikte begrijpend. "Roommates zijn inderdaad echt cool. Ik heb er ook een, die toevallig uit Rusland komt. Hij is echt heel chill", Reageerde hij opgewekt en ontspannen.

Haar volgende vraag zorgde toch wel voor wat meer spanning in zijn buik. Meestal betekende hij niet veel goed, maar hij vroeg zich natuurlijk wel af wat zij in godsnaam aan hèm zou willen vragen. En toen kwam het. "Je moeder.. Je zei dat ze uit Spanje kwam, maar kan je je nog iets herinneren van hoe ze was? En weet je iets over de plek in Spanje waar ze vandaan kwam?" Vroeg ze, en even viel hij stil. Oh God, die kwam onverwachts. Hij zou maar al te graag antwoord geven, maar hij wist het gewoon niet.. Net zoals in de biologie les plukte hij even aan zijn lip en keek hij bedenkelijk voor zich uit.

"Ik heb geen idee", Bekende hij zachtjes. Hij merkte hoe zijn handen zachtjes trilden, en hij stak ze snel in zijn zakken, in de hoop dat ze het niet gezien had. "Ik weet zelfs niet zeker uit welk deel van Spanje ze komt", Vervolgde hij. Hij had haar zelf nooit echt gesproken. De enige dingen die hij van haar wist, waren dingen die zijn opa hem had verteld. Maar haar afkomst, haar geboorteplek, was nooit echt ter sprake gekomen. Dat was nooit in hem opgekomen simpelweg omdat hij ergens gedacht had dat zijn opa hem er misschien wel een keer mee naartoe zou nemen.. Maar zijn opa leefde niet meer, en daarbij waren ook al de herinneringen en de kennis over zijn moeder verdwenen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arianna Kinsley Stuart,,
avatar

Aantal berichten : 577

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   zo maa 29, 2015 10:02 pm

arianna kinsley stuart

tag: Maurim. words: A bunch. notes: x.  ✖︎

Ze luisterde geduldig met alle aandacht die ze aan hem kon geven naar zijn verhaal. Er was waarschijnlijk wel altijd iets van haar wat ergens anders aan dacht, maar dat kon je niet echt aan de buitenkant zien. Ze vond het leuk om Maurim te horen over iets wat eigenlijk heel gewoon was. Maar voor hem was het duidelijk iets nieuws. Ze had wel gemerkt dat de jongen erg leergierig was, onder andere bij de biologieles. Toen hij dezelfde vraag aan haar stelde moest ze even nadenken of er bij haar nog iets interessants was gebeurd. "Ik heb nieuwe roommates gekregen," zei ze toen. Hij keek haar nieuwschierig aan, en ze vroeg zich af of het iets raars was wat ze had gezegd. "Ze zijn heel aardig, en ik vind het leuker dan alleen op een kamer te zitten." Maakte ze haar verhaal af. Het was het meest interessante wat ze nu kon vertellen aan hem. Hij knikte begrijpend en zei: "Roommates zijn inderdaad echt cool. Ik heb er ook een, die toevallig uit Rusland komt. Hij is echt heel chill", Reageerde hij opgewekt. Ze glimlachte even en zei: "Bij mij komt er ook een uit Engeland," vertelde ze. Altijd als ze over Engeland praatte lichtte ze een beetje op. Ze hield gewoon zo van het land, en ze was trots om een Engelse te zijn. Het was wel duidelijk te merken, want het was niet vaak dat ze zo oplichtte. "Maar de andere twee volgens mij niet, tenminste, dat heb ik niet aan het accent gehoord." Ging ze verder.

Ze moest denken aan het feit dat ze hem nog wat Spaans bij zou brengen. Dat ze tijdens de biologieles beloofd aan hem. Ze wist dat hij naar Spanje wou om naar de geboorteplek van zijn moeder te gaan, maar daarvoor moest hij wel op zijn minst een beetje Spaans kunnen. Als ze het goed had zou hij ook tegen Spaanse mensen moeten gaan praten om achter dingen over zijn moeder te komen. En dan moest je wel een beetje Spaans kunnen. "Maurim mag ik je iets vragen?" Vroeg ze aan hem. Het was meer uit beleefdheid, maar de volgende vraag die ze zou stellen zou wat moeilijker te beantwoorden zijn voor hem. Toen het mocht keek ze hem wat serieuzer aan en vroeg: "Je moeder.. Je zei dat ze uit Spanje kwam, maar kan je je nog iets herinneren van hoe ze was? En weet je iets over de plek in Spanje waar ze vandaan kwam?" Haar stem klonk heel rustig toen ze het vroeg, maar ze wist van te voren al dat het impact op hem zou hebben.

Hij plukte aan zijn lip, iets wat hij in de biologieles ook al had gedaan. Nu ze het weer zag herinnerde ze zich weer dat hij dat toen ook had gedaan. "Ik heb geen idee", Zei hij zachtjes. Ze zag hoe zijn handen trilden, en hoe hij ze snel in zijn zakken deed. Ze had het niet echt fijn gevonden om het te vragen, maar ze moest het weten. Ze wou hem graag helpen, ook al was het alleen maar dat hij wat Spaans van haar leerde. "Ik weet zelfs niet zeker uit welk deel van Spanje ze komt", vervolgde hij. Zoals het nu klonk wist hij vrijwel niks over waar zijn moeder vandaan kwam. Spanje was een groot land, en als je het helemaal door moest om een locatie proberen te vinden... Ze betwijfelde of dat überhaupt zou lukken. Zelfs met de hulp van andere mensen in Spanje was het nog steeds vrijwel onmogelijk. Ze keek even naar haar handen, waar haar handschoenen omheen zaten. "Maurim, ik vind het moeilijk om te zeggen," begon ze zo rustig mogelijk. "Maar Spanje is een groot land, en als je zelfs geen richting hebt waar ze vandaan komt.." Ze hield even stil voor een kort moment. "Betwijfel ik of je het gaat vinden." Ze keek hem aan, en er was iets van medelijden in haar ogen te zien. Ze vond het moeilijk om te zeggen, want ze wist hoeveel je ouders voor je betekenden. Iedereen had recht om iets van zijn of haar ouders te weten, ook al leefden ze niet meer. Ze wist hoe moeilijk het voor hem moest zijn, want zelfs zij had er nog moeite mee, en haar ouders waren al eeuwen geleden gestorven. Ze keek naar het fotoboek in haar tas. Haar ouders hadden haar zo opgevoed dat ze mensen zou kunnen helpen, wie dan ook. Haar ouders waren goede mensen geweest, en ze wist wat zij zouden doen. Zij zouden de jongen hebben geholpen, op wat voor manier dan ook. Zolang hij maar iets over zijn ouders zou weten. Iets in haar sloeg om bij deze gedachte. "Maurim ik wil je graag helpen," begon ze. "Ik wil je niet alleen Spaans leren, ik zou je graag willen helpen met het zoeken." Ging ze verder. "Ik ken veel mensen, en als ik aan een paar touwtjes kan trekken kan ik wellicht een regio vinden waar je moeder vandaan komt. Ik kan zelfs met je meegaan." Ze keek hem aan, en vond zijn ogen. "Als je dat allemaal wilt natuurlijk. Daar moet je wel heel zeker van zijn." Ze glimlachte eventjes, en wachtte geduldig af. Ze zou later wel meer uitleg geven.

Outfit X Necklace X Heels X Gloves X Bag
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Maurim Kosorukov
avatar

Aantal berichten : 417

Mutant Profile
Alias: K9 (WolfyBoy)
Mutation: Ghost State - Canine Shapeshifting
Crush: And I fell for you hard babe, but I never quite landed

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   di jun 30, 2015 12:49 am


De eerste ontmoeting met zijn roommate was er wel een geweest die ze allebei wel lang zouden gaan onthouden, dat stond wel vast hoor. Je liep niet elke dag binnen in een kamer waar een gigantische wolf op het bed stond te springen. Of tja, dat hoopte hij eigenlijk voor eender wie, want niet elke wolf was een mutant. Niet elke wolf zou vrolijk blijven doorspringen en de nieuwkomer zelfs toelaten om gezellig mee te bouncen. Nee, daar moest je wel even een Maurim voor zijn. Het gesprek ging nog even door, en blijkbaar zat er ook een meisje uit Engeland op haar kamer. Dat vond hij fijn voor haar, sinds ze er zo blij uit zag als ze er over praatte. Dat betekende dat Engeland voor haar net zoals Rusland was voor hem. Of nu ja, wat Rusland vroeger voor hem was. Hij was niet eens zeker of hij er nog veilig was, dus dat ‘thuis’ gevoel was hij wel kwijt..

Maar ineens werd het gesprek over een andere boeg gegooid, en vroeg ze hem naar zijn moeder, die uit Spanje kwam. Of hij wist waar, of tenminste iets van een hint over waar het zou kunnen zijn. Het voelde alsof hij een beetje faalde in zijn plicht om toch op zijn minst een keer naar de geboorteplek van zijn moeder te gaan. Omdat hij al zo weinig over haar wist en vooral omdat hij al zo lang niet meer dicht bij haar was geweest. Alsof hij dichter bij haar zou zijn als hij haar ouderlijk huis zou bezoeken, al was het maar aan de buitenkant.. "Maurim, ik vind het moeilijk om te zeggen," Zei ze kalm. "Maar Spanje is een groot land, en als je zelfs geen richting hebt waar ze vandaan komt.." Ze zweeg, maar hij wist al goed genoeg wat ze zou gaan zeggen. "Betwijfel ik of je het gaat vinden." Daar was het. Het definitieve feit, iets wat hij aan zichzelf vaak ontkende. "Oh..", Bracht hij uit, waarna hij zijn blik naar de vloer voor zijn voeten liet glijden.

Voor even ontglipte alle hoop hem wel een beetje. Want de enige plek waar hij nu nog kon terug gaan om zo dicht mogelijk bij zijn moeder te zijn, was het kleine huisje in Donetsk.. De plek waar ze van waren gevlucht toen Dmitri Vaughn had gebeld om te zeggen dat ze werden meegenomen door vreemde mannen met enkel en alleen maar valse redenen om hen te arresteren. De herinneringen kwamen terug, iets wat hij nu echt wel niet kon hebben. "Maurim ik wil je graag helpen," Zei Arianna plots, hem uit zijn gedachten trekkend. "Ik wil je niet alleen Spaans leren, ik zou je graag willen helpen met het zoeken." Vervolgde ze. Hem helpen met zoeken? Maar hoe.. Hij wist echt helemaal niks over zijn moeder, behalve haar naam. "Ik ken veel mensen, en als ik aan een paar touwtjes kan trekken kan ik wellicht een regio vinden waar je moeder vandaan komt. Ik kan zelfs met je meegaan." Ging ze verder, en hij ontmoette haar blik toen ze op keek naar hem. "Als je dat allemaal wilt natuurlijk. Daar moet je wel heel zeker van zijn." Drukte ze hem nog op het hart.

Dat was best heel wat. Ze bood hem nu echt wel het maximum aan van wat iemand hem zou kunnen bieden. Ze wou hem meenemen, hem helpen zoeken naar zijn moeder. "Ik kan alle hulp gebruiken.. Dus ik zou het echt heel lief vinden als je dat zou willen doen", Zei hij toen met een glimlachje. Even dacht hij na over wat er misschien een spoor zou kunnen opleveren. "Misschien kunnen we haar vinden via haar achternaam? Dat die misschien alleen maar in een paar regio's voorkomt? En ze werkte bij een bank, een hele grote in een grote stad.. Misschien staat er ergens in hun bestanden iets over waar ze geboren was?" Zei hij, daarmee even zijn gedachten luidop zeggend, zodat ze er haar eigen mening over kon vormen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Arianna Kinsley Stuart,,
avatar

Aantal berichten : 577

Mutant Profile
Alias: Snow White
Mutation: Immortality, Frigokinesis & Cryokinesis
Crush: You can love someone so much… but you can never love people as much as you can miss them.

BerichtOnderwerp: Re: I can show you the world &Maurim   do jul 02, 2015 9:35 pm

arianna kinsley stuart

tag: Maurim. words: A bunch. notes: x.  ✖︎

Toen hij vertelde dat hij niet eens wist uit welk deel van Spanje ze kwam, zonk de moed haar zelf ook een beetje in de schoenen. Ze wou hem graag helpen, maar dit zou toch moeilijk worden. Als hij naar Spanje wou, moest hij Spaans kunnen, anders zou hij het niet redden. Hij moest op zijn minst een beetje Spaans kunnen want lang niet alle Spanjaarden spraken Engels. En als hij echt in zijn moeders verleden wou duiken moest hij naar mensen toe gaan die daar woonden, en ze wist niet of die het zomaar zouden accepteren dat er een jongen kwam, die alleen Engels sprak, en alles over zijn moeder wou weten. De helft zou hem waarschijnlijk niet geloven of helpen. Ze wist niet hoe het zo was gekomen, maar de wereld was hard geworden. Waar haar ouders vroeger alles aan hadden gedaan om zo'n knul als Maurim te helpen waren er nu nog maar weinigen die dat zouden doen voor hem. Maar ze moest hem vertellen dat ze niet wist of hij haar zo zou vinden. Anders zou dat later komen, en ze vermoedde dat het beter was voor hem om het nu te weten. "Maurim, ik vind het moeilijk om te zeggen," begon ze zo rustig mogelijk. "Maar Spanje is een groot land, en als je zelfs geen richting hebt waar ze vandaan komt.." Ze hield even stil voor een kort moment. "Betwijfel ik of je het gaat vinden."

Het deed haar pijn om het te moeten zeggen, maar het was zo, en hij moest het weten. "Oh..", was het enige wat uit zijn mond kwam. Toen hij teleurgesteld naar de grond keek, voelde ze toch iets in haar hart. Het was raar voor haar, omdat ze nooit echt emoties vertoonde, maar ze kon het niet aan om zo'n jongen zo te zien. Zijn enige hoop op iets van zijn verleden te vinden net vervaagd. Iets in haar moest hem gewoon helpen. Dit zou ze niet bij iemand anders doen, dit deed ze nooit, maar Maurim was een van de weinigen die haar leek te accepteren. En die nog een heel leven voor zich had met geluk. Bij haar was dat al lang vergaan, ze was iedereen al verloren. Maar ze had haar ouders gekend, en hij zijn moeder niet echt dus. Voor haar was er niets meer om zich aan vast te knopen in de toekomst, maar voor hem wel. Ze had al vrij snel besloten dat ze hem zou helpen, zodat hij zijn verleden goed af kon sluiten hoopte ze. "Maurim ik wil je graag helpen," begon ze. "Ik wil je niet alleen Spaans leren, ik zou je graag willen helpen met het zoeken." Ging ze verder. "Ik ken veel mensen, en als ik aan een paar touwtjes kan trekken kan ik wellicht een regio vinden waar je moeder vandaan komt. Ik kan zelfs met je meegaan." Ze keek hem aan, en vond zijn ogen. "Als je dat allemaal wilt natuurlijk. Daar moet je wel heel zeker van zijn." Ze glimlachte eventjes en wachtte. Ze zou hem later wel meer uitleggen, nu moest ze alleen een antwoord hebben. Het was veel wat ze aanbood, maar als hij wou doen wat ze dacht wat hij wou doen had hij daar hulp bij nodig.

"Ik kan alle hulp gebruiken.. Dus ik zou het echt heel lief vinden als je dat zou willen doen", zei hij tegen haar en ze zag een glimlachje op zijn gezicht. Ze nam aan dat dat een 'ja' was. Het deed haar goed om te zien dat hij weer hoop had, merkte ze. "Misschien kunnen we haar vinden via haar achternaam? Dat die misschien alleen maar in een paar regio's voorkomt? En ze werkte bij een bank, een hele grote in een grote stad.. Misschien staat er ergens in hun bestanden iets over waar ze geboren was?" Begon hij toen. Ze luisterde geduldig, en nam alles in haar op. Hij had gelijk, een naam zou al heel handig zijn, en dat ze in een grote stad bij een bank werkte was ook al heel handig. Zo zouden heel veel opties af vallen, want ze hoopte dat het een naam was die niet veel voor kwam. Dan was het een stuk gemakkelijker. "Dat is al heel wat nuttige informatie," zei ze rustig. "Als je je nog iets herinnert, kan je het misschien op schrijven?" Vroeg ze aan hem. Nu dacht ze na over wat ze konden doen. Als ze de naam had, zou ze misschien eerst op internet moeten kijken naar de grote banken van Spanje en in welke steden ze zaten. Daarna zou ze misschien een paar telefoontjes moeten plegen, anders zou ze er nooit achter komen. "Ik moet eerst de naam van je moeder weten, en ik denk dat we daarna eerst naar de grote banken moeten kijken in Spanje, en in welke steden ze zitten. Daarna, moet ik wat telefoontjes gaan plegen..." Vertelde ze. Ze had een beetje een naar gevoel in haar maag bij de gedachte dat ze de telefoontjes moest plegen. Dat zou nog wat worden, want de laatste keer dat ze in Spanje was geweest was twintig jaar geleden. Hoe ging ze dat uitleggen aan de Spanjaarden, en aan Maurim? Je kon zien dat ze ergens mee zat, en ze keek peinzend voor zich uit.

Outfit X Necklace X Heels X Gloves X Bag
you can be the king but watch the queen conquer

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

I can show you the world &Maurim

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» @Avenger -Sam's instagram
» Let´s Play In The Cold &Maurim
» And you appear just like a dream to me || &Maurim

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-