INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Amber Brown
Class 3

Aantal berichten : 208

Mutant Profile
Alias: -
Mutation: -
Crush: -.
BerichtOnderwerp: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   wo dec 03, 2014 2:40 pm


Propofol, I know they hope I fall
But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol
'Cause I score before I ever throw the ball

Amber staarde de jongen in zijn ogen, ze stond vlak voor hem, haar neus maar een klein stukje van zijn neus verwijderd. “Sla me maar” dreigde ze “Sla me dan, de eerste keer krijg je gratis. Maar geloof me, de tweede is voor mij en als ik klaar met je ben, kan zelfs Eleanor Birdy je niet redden, tenzij ze over het hele eiland op zoek wilt gaan naar je ledematen.” Het was weer zover. Amber was net twee dagen op Genosha Island en ze had al ruzie. Ze had gezien hoe twee mutanten van een jaar of veertien een pop hadden afgepakt van een jonge mutant. Het meisje was een jaar of elf geweest. Heel, heel erg sneu vond Amber dat en ze had besloten om de jongens een lesje te leren. De jongens hadden dit niets gevonden en hadden gedreigd haar te slaan. Dat had Amber prima gevonden, maar ze kon heel slecht tegen dit soort types en het was lastig om haar geduld in dit geval te bewaren. “Geef mij die pop…NU!” voegde Amber er aan toe.

Uiteindelijk gaven de jongens het op, ze zagen in dat Amber echt niet bang voor hen was. De pop werd in haar uitgestoken hand gestopt en met een paar vloeken verdwenen de jongens terug de school in. Het meisje keek haar dankbaar aan toen Amber haar de pop teruggaf. “Dankje” zei het meisje “Hoe heet je?” Ze bukte bij het meisje neer en een sarcastische glimlach verscheen op haar gezicht. “Ik heb je pop van de ondergang gered, dat betekent niet dat ik vrienden met je ga worden.”

Ze stond weer op en rolde met haar ogen. Domme mutanten hier op deze school. Amber kon niet wachten tot ze oud genoeg zou zijn om van dit klote eiland af te komen. Nog een jaartje zou ze moeten wachten. Een jaartje klonk voor de meesten niet zo heel erg lang, maar voor haar was het een enorm lange tijd. En waarschijnlijk, want dat was altijd zo bij Amber, zou er wel weer een reden zijn dat ze langer zou moeten blijven. En dat was iets waar ze absoluut niet op hoopte. In tegenstelling tot haar had Gabriel al een hoop nieuwe vrienden gemaakt. Ze verachtte hem om dat, want hij was altijd de sociale van hun twee geweest. Hij deed het praatwerk, zij deed het werk met de vuisten, zo was hun relatie gewoon geweest. Nou ja, hun relatie, hun vriendschap, want nadat ze hem betrapt had met haar bloedeigen zusje in zijn bed, was ze niet van plan om nog een relatie met Gabriel te beginnen, al miste ze hem wel verschrikkelijk erg.

Amber nam plaats op een van de bankjes die op het schoolplein stonden en sloeg haar lange benen over elkaar. Ze ontdekte een gaatje in haar panty. Shit. Vloekend wreef ze over het plekje en ontdekte ook nog eens een vlekje op haar zwarte heel. Ugh, wat was dit voor plek? Iemand moest hier hoog nodig eens gaan schoonmaken. Geïrriteerd trok Amber haar nepbonte, zwarte jas dichter tegen zich aan en sloeg haar zwarte haren van haar schouder. Uit de jaszak vond ze een pakje sigaretten en een aansteker. Ze haalde er een sigaret uit en plaatste hem tussen haar tanden. De sigaret stak ze aan en ze inhaleerde diep. Genietend van de rust die dit gaf sloot Amber even haar ogen, terwijl ze van haar sigaret rookte. Uit haar andere jaszak viste ze haar Blackberry tevoorschijn en zette een muziekje op. Zachtjes rapte ze mee met Nicki Minaj, terwijl haar hoofd meebewoog op de muziek.

Maar een verandering in de wind verraadde een aanwezigheid. Geïrriteerd, maar zonder naar de persoon te kijken, deed ze haar ogen open en liet een geïrriteerde zucht uit haar mond ontsnappen. Misschien liep de persoon wel verder? Maar nee, de persoon kwam uiteraard naar haar toe. Precies op het moment dat ze geïrriteerd was, zo verschrikkelijk geïrriteerd. “Back off, pup. Één stap verder, maat, en ik breek al je botten, inclusief je schedel” gromde ze, terwijl ze het peukje het schoolplein opschoot en plat stampte met haar hak. Uit het pakje viste ze er nog één (yolo) en stak hem opnieuw aan. “Wat moet je?” blafte ze naar de persoon die haar had durven te benaderen en voor het eerst keek ze diegene aan, met een blik die niet veel goeds voorspelde.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Charlie Garroway
avatar
Class 3

Aantal berichten : 512

Mutant Profile
Alias: Guardian
Mutation: Divine Judgement / Weapon Expert / Angelic Voice
Crush: Every breath I take is heavy with the thought of you
BerichtOnderwerp: Re: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   wo dec 03, 2014 4:25 pm



Go Fuck Yourself



Wat voor een vreemde bedoening was er hier aan de hand. Het was zo anders voor hem dat hij in eerste instantie niet wist hoe in vredesnaam hij hier op moest reageren. Hij was altijd een eenzame wolf geweest, en ineens werd hij gedwongen tot sociale omgang. No way dus. Hij ging hier echt niet mister nice guy uithangen omdat dat van hem verwacht werd hoor. Tot nu toe had hij prima overleefd op het instituut in Canada. En nu ineens, zonder ook maar de minste informatie of wat dan ook, had een of ander 'schoolhoofd' hem meegenomen naar een 'eiland' waar 'mensen zoals hij' zaten. Maar daar had ze zo'n grote fout gemaakt: er was niemand zoals hij. Er was geen tweede Charlie. Zelfs zijn bloedeigen broer, die bijna als twee druppels water op hem leek dat het eigenlijk onvoorstelbaar was dat ze geen tweelingen waren, leek in de verste verte niet op hem. Hoe moest hij dan ooit geloven dat er hier iemand was zoals hij?

"Stel je niet zo aan", Klonk de overbekende stem in zijn hoofd. De jongen kruiste als teken van protest zijn armen, zodat de irritatie die hij voelde nog duidelijker was. "Je weet best dat dit niks voor mij is", Reageerde hij vlak. De stem gromde kort en verdween toen weer op de achtergrond, weg in het gefluister van de andere stemmen. Daar was hij zo aan gewend dat hij er momenteel geen last van had. Het laatste wat hij nu nodig had, was een preek van Raziël. Zijn blauwgrijze ogen gleden over het schoolplein, waar hij bij toeval terecht gekomen was.

Charlie had blijkbaar net iets leuks gemist, want aan het vele geroezemoes was er duidelijk iets gebeurd. Maar ach, hij was niet zo van de roddels, dus hij stak maar gewoon het schoolplein over, zijn ogen gericht op de grond. Niks wees er op dat hij nauwlettend de omgeving in de gaten had. Momenteel had hij echt zin in een sigaret, maar om de een of andere reden (geen karma, want daar geloofde hij simpelweg niet in), was hij op de boot op weg naar hier uit zijn zakken gegleden en in het water gegleden. En toen rook hij iets wat misschien wel zijn redding zou zijn. Met de nadruk op misschien. Een meisje, redelijk oud in vergelijking met de andere mutanten die hier zo vrolijk aan het spelen waren, zat op een bankje een eindje bij hem vandaan te roken. Well, dan zou dit zijn eerste interactie worden ooit op dit eiland. En daar stond hij nu niet bepaald om te springen.

En zij duidelijk ook niet. Great, had hij er meteen eentje met een humeur uit gepikt. “Back off, pup. Één stap verder, maat, en ik breek al je botten, inclusief je schedel” Dreigde ze, waarna ze haar peuk op de grond uit stampte. Kort trok hij zijn wenkbrauw op, maar ze keek hem niet aan. Jammer, anders had hij meteen kunnen zeggen wat voor persoon hij voor zich had. “Wat moet je?” Blafte ze toen commanderend, waarna ze hem eindelijk aan keek. En meteen werden alle stemmen in zijn hoofd alert. Ze begonnen door elkaar te schreeuwen. Het was overduidelijk dat dit onbekende meisje niet de onschuldigste op dit hele eiland was. Maar zijn gezicht vertrok geen spier, en hij stak zijn hand naar haar uit. "Je aansteker", Zei hij droog, wel heel to the point als antwoord op haar vraag van daarnet.


Laatst aangepast door Charlie Garroway op do dec 04, 2014 12:25 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amber Brown
Class 3

Aantal berichten : 208

Mutant Profile
Alias: -
Mutation: -
Crush: -.
BerichtOnderwerp: Re: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   wo dec 03, 2014 7:52 pm


Propofol, I know they hope I fall
But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol
'Cause I score before I ever throw the ball

O God, was het er zo een? Een bijdehand snotjong dat dacht haar te slim af te kunnen zijn. Amber drukte haar muziek uit, geïrriteerd door het feit dat ze onderbroken werd in haar momentje alleen. Of dat de jongen onder de indruk was geweest van haar bedreiging, kon haar werkelijk geen reet schelen. Het was ook geen bedreiging, het was een feit. Als hij nog dichter bij haar zou komen, zou ze zeker in de aanval gaan. Al deze mensen irriteerde haar al hard en ze moest het op iemand botvieren. Gabriel liep op dit moment tussen al zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes en zij had alleen deze jongen om zich af te reageren. Dus zou ze dat doen ook, als hij daar om vroeg. Maar dat punt was nog niet aangebroken, dus moest Amber zich gedwongen koest houden. Zij viel namelijk niet aan, alleen als mensen er om vroegen of als mensen andere mensen onrecht aandeden. Want als ze ergens niet tegen kon, was het onrecht.

“Mijn aansteker?” vroeg ze daarom quasi verbaasd “Nou…” Alsof ze niet zeker wist alsof ze haar aansteker nog had, was ze in haar jas aan het zoeken. Bullshit, ze wist dondersgoed dat er nog een aansteker in haar jaszak zat. Sterker nog, er zat ook nog een lege aansteker in. Op de aansteker stond een wolf afgebeeld, waardoor het niet te zien was hoe vol de aansteker nog zat. Met een kleine trek van haar mond, wat beschouwd kon worden als een mini glimlachje, gooide ze de aansteker naar de jongen, met de logische mededeling: “Vangen!” Ze keek weer voor zich uit en van haar gezicht was niet af te lezen dat ze probeerde de jongen in de maling te nemen. Amber nam nog een flinke trek van haar sigaret en gooide haar hoofd naar achteren. De rook liet ze in kringetjes uit haar mond komen, wat ze deed door haar tong een beetje tegen haar gesloten lippen aan te leggen en dan de rook uit te ademen. Terwijl ze wachtte op de reactie van de jongen, volgde haar ogen het spelende meisje met haar pop.

Haar ogen gleden naar de jongen en terwijl ze de laatste track van de sigaret nam, knikkerde ze deze ook weer op de grond en trapte hem verder de grond in met haar hak. Haar zwaar opgemaakte ogen namen de jongen even in zich op, waarna haar blik ongeïnteresseerd weer naar de spelende kinderen gleed.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Charlie Garroway
avatar
Class 3

Aantal berichten : 512

Mutant Profile
Alias: Guardian
Mutation: Divine Judgement / Weapon Expert / Angelic Voice
Crush: Every breath I take is heavy with the thought of you
BerichtOnderwerp: Re: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   wo dec 03, 2014 10:48 pm



Go Fuck Yourself



De stemmen in zijn hoofd eisten zijn aandacht, maar hij kon nu niks laten merken. Dan zou hij alles verpesten. Gelukkig besefte Raziël dat ook, en hij probeerde de andere stemmen een beetje te kalmeren, zodat ze hun plicht konden vervullen. En zodat hij zijn plicht kon vervullen. Want tot nu toe had hij nog nooit iemand gespaard. Telkens als hij een onpure ziel was tegengekomen, had hij hem zorgvuldig een handje geholpen om snel naar de andere wereld te verhuizen. Maargoed, omdat hij ergens wel zeker wist dat moorden op deze school niet mocht, behield hij zijn ijzige gezichtsuitdrukking en hield hij haar in de gaten met ogen die niks van emotie lieten merken. Dat was zijn beroep, zijn professionaliteit, het was gewoon zijn ding.

Gelukkig voor haar ook had hij iets van haar nodig. Waarschijnlijk de eerste en de laatste keer dat deze situatie zich voor zou doen. Hij moest gewoon nog wennen aan deze nieuwe omgeving. Hij vervloekte zichzelf om zijn zwakte en onwetendheid. Hij verloor niet graag de controle. “Mijn aansteker?” Vroeg ze toen verbaasd. Hmm. Dit was niet de persoon die hij in haar had gezien. Charlie was nu echt extreem op zijn hoede, en hij voelde hoe Raziël alles nauwgezet volgde. “Nou…” Ze begon in haar zakken te zoeken. Zou ze een wapen trekken? Onmerkbaar draaide hij even met zijn pols, waardoor hij voelde dat het handvat van een van zijn verborgen dolken een stukje naar beneden zakte, dankzij het verborgen systeem rond zijn arm. Hij vond het nogal grappig hoe niemand hem of zijn weinige bagage gecontroleerd had op wapens. Maar als niemand dat bij hem had gedaan, dan had niemand dat waarschijnlijk bij haar gedaan.. Dus ze kon evengoed een mes of wist hij veel wat nemen om hem aan te vallen. Als dat zo zou zijn, dan was hij er klaar voor.

“Vangen!” Riep ze toen plots, en ze gooide iets naar hem. In een reflex ving hij het ding en voelde toen de vertrouwde vorm van een aansteker in zijn hand. Geen granaat of explosief of wat dan ook. Hij keek even kritisch naar het ding in zijn hand. Het woog toch veel te weinig.. Kort schudde hij ermee en toen maakte hij een kort, fluitend geluid. "Hey pup.. Vangen!" Riep hij, waarna hij het ding terug naar haar gooide. Dat was wel een mooie afleiding. Hopelijk zou ze nu te gericht zijn op het ding dat ze hem even niet zag aankomen. Dus voordat ze de kans had het te pakken, had hij al een stap naar voren gemaakt en boog hij iets over haar heen. "Weet je, maat, ik heb geen zin in je spelletjes dus zoek lekker een andere kerel die je als entertainment kan gebruiken", Zei hij zachtjes met een koude, afstandelijke stem. "Dus wat wordt het? Speel je verder of wat?"


Laatst aangepast door Charlie Garroway op do dec 04, 2014 12:25 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amber Brown
Class 3

Aantal berichten : 208

Mutant Profile
Alias: -
Mutation: -
Crush: -.
BerichtOnderwerp: Re: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   wo dec 03, 2014 11:15 pm


Propofol, I know they hope I fall
But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol
'Cause I score before I ever throw the ball

Shit, het gewicht. Op het moment dat Amber het naar hem had gegooid, was ze zich er van bewust dat het lege aanstekertje veel minder zou wegen dan een volle. De jongen had dit ook door, doordat hij de aansteker naar haar teruggooide. En voor het eerst in een missie, een soort opdracht, faalde ze erin om het volgende niet door te hebben. Amber probeerde de aansteker te vangen, maar hij miste haar hand en landde voor haar, waardoor ze moest bukken. Shit, Gabriel, shit. Voor het eerst in een lange periode merkte ze hoe hard ze zijn back up nodig had. En de jongen scheen gebruik te maken van haar fout, want hij had een stap naar voren gezet. “Weet je, maat, ik heb geen zin in je spelletjes dus zoek lekker een andere kerel die je entertainment” hoorde ze zijn stem zeggen. Amber voelde haar bloed koken. “Rustig blijven, Amber, je kan op je eerste dag nog geen stennis schoppen. Je hebt net een andere jongen bijna van zijn ledematen ontdaan, doe dat nu niet nog een keer.” Het stemmetje in haar hoofd vaagde steeds verder weg en op het moment dat de jongen nog iets zei, was het weg.

Te ver. Hij was te ver gegaan. The boiling point of Amber has been reached. Terwijl de jongen een beetje over haar heen gebogen stond, stak Amber haar hand uit naar de grond. Tussen de naden van de stenen die het schoolplein bedekte, kwam een enorme stroom met wind, die een ruimte tussen hen twee creëerde. Op dat moment stond ze op van haar bankje en gooide haar jas uit. Screw the cold, het zat toch alleen maar in de weg. Binnen een paar centimeter stond ze voor de jongen en keek hem met donkere, koude ogen aan.

“Denk je dat dit een spelletje is? Denk je dat het ook maar één seconde in mijn hoofd is omgekomen om entertainment te spelen?” gromde ze razend, haar ogen schoten niet één keer weg van zijn pupillen. Tot haar verbazing zag ze in principe net zulke lege ogen als die van haar. “Ik weet niet waar je het lef, de arrogantie, of de stommiteit vandaan haalt om mij te bedreigen, want dat is een fout die je maakt. Het is duidelijk dat je niet weet wie je voor je hebt staan.” Hell yeah, tell him, girl. Amber had mannen vermoord die meisjes hadden verkracht, die hun kinderen mishandelden, ze had dieven bij het politiebureau gebracht, ze had zelfs een keertje een illegaal bordeel omzeil weten te helpen. En dan dacht deze maat haar te kunnen bedreigen, of proberen haar op de kast te krijgen? Bij elke gedachte aan wat ze vroeger allemaal had bereikt werd ze agressiever. Wie dacht hij wel niet dat hij was?

Ze deed nog een stapje dichterbij, zodat er nog een paar centimeter tussen hen in zat. Een paar minuten geleden had ze ook zo tegenover de andere jongen gestaan, die een pop van het meisje had gestolen. “Kom op dan, show me that this is entertainment, dat dit een spelletje is” gromde ze “But we’ll play it by my rules…”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Charlie Garroway
avatar
Class 3

Aantal berichten : 512

Mutant Profile
Alias: Guardian
Mutation: Divine Judgement / Weapon Expert / Angelic Voice
Crush: Every breath I take is heavy with the thought of you
BerichtOnderwerp: Re: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   wo dec 03, 2014 11:49 pm



Go Fuck Yourself



De jongeman was niet blij met de ontwikkeling van de situatie. Helemaal niet blij. En hij voelde diep in zichzelf dat Raziël er ook niet blij mee was. Oh god, hier zou hij nog maanden preken over krijgen. Over hoe onverantwoordelijk hij was, op zijn eerste dag al. Dat hij niet zonder de structuur van het instituut kon. Dat hij nooit met Eva had mogen praten. Dat alles dan nog normaal zou zijn. De stemmetjes in zijn hoofd begonnen weer rot irritant te roepen, en deze keer greep de Engel niet in. Damn. Maar goed dat hij al zo lang geen emoties meer had getoond. Zijn gezicht was basically een vlak geheel, zonder dat er iets duidelijk werd van zijn irritatie, adrenaline en lichte woede die in zijn lichaam raasde.

Maar hij wist dat hij kon vertrouwen op zijn instincten. Hier had hij voor getraind. Eindelijk eens een tegenstander die een waardig gevecht zou leveren. Want de insecten die hij tot nu toe in zijn handen had gekregen, waren zelfs voor zijn 12-jarige persoon geen probleem geweest. Maar deze was anders. Deze had ook krachten, krachten die ze nu op hem los liet. Ineens werd hij door een felle wind achteruit geblazen. Zijn haar was meteen in de war, en beschermend hief hij zijn arm voor zijn gezicht, om het striemende zand wat tegen te gaan. Toch liet hij niks merken van het feit dat hij best geschrokken was. Dammit, hij maakte de ene fout na de andere hier. Dit kon zo echt niet verder hoor.

“Denk je dat dit een spelletje is? Denk je dat het ook maar één seconde in mijn hoofd is omgekomen om entertainment te spelen?” Gromde ze, en ze stond nu vlak voor hem, iets wat hij ook al niet verwacht had. Fout nummer 3 al. Goed bezig. Zijn vader zou dit moeten horen.. Om het nog een beetje goed te maken, bleef hij haar onbewogen aankijken tijdens haar tirade. Haar scheldwoorden liet hij van hem glijden, maar haar laatste zin trok wel zijn aandacht. “Het is duidelijk dat je niet weet wie je voor je hebt staan.” Slingerde ze zijn kant op. Dit bracht een kleine beweging in zijn mondhoek teweeg. Ze zou eens moeten weten wat hij wist.

En toen veranderde zijn oordeel. Net toen ze een stap dichterbij deed, en hij op het punt stond een dolk tussen haar ribben te duwen, zag hij het. En hij had er begrip voor. Haar balans lag aan de goede kant, ondanks zijn eerste indruk. Ze had.. Geluk gehad. Vrijwel meteen werden de stemmen in zijn hoofd stiller, rustiger, en hij ook. "Ze is anders", Hoorde hij Raziël fluisteren, en hij hoorde hoe hij ergens ook onder de indruk was. Maargoed, dat zorgde er niet meteen voor dat hij uit de problemen was. Want zij was nog steeds razend. “Kom op dan, show me that this is entertainment, dat dit een spelletje is.. But we’ll play it by my rules…” Gromde ze uitdagend. "Wat ontzettend jammer. Ik vond je net interessant worden", Zei hij met dezelfde koude blik in zijn ogen. "Ik ga wel ergens anders een aansteker zoeken", Zei hij koeltjes, waarna hij zich omdraaide en terug richting het schoolgebouw begon te lopen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amber Brown
Class 3

Aantal berichten : 208

Mutant Profile
Alias: -
Mutation: -
Crush: -.
BerichtOnderwerp: Re: But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)   do dec 04, 2014 11:19 am


Propofol, I know they hope I fall
But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol
'Cause I score before I ever throw the ball

“Wat ontzettend jammer. Ik vond je net interessant worden.” Dat was zijn reactie. De ogen van Amber spuwden vuur. O hell yeah dat ze interessant was. Ze zou hem eens laten zien wat interessant was. Maar hij had daar hele andere gedachten over. Met de mededeling dat hij wel ergens anders een aansteker ging zoeken, liep hij richting de school. “Watje” beet Amber hem na en liep terug naar haar jas. De wind, die wat harder was gaan waaien door haar emoties, ging weer liggen, maar dat haalde niet weg dat het ontzettend koud was. Eventjes bukte ze en deed haar jas weer aan. Haar ogen volgden de jongen nog, die het schoolgebouw binnen liep. Nu ze er over nadacht: dit was echt ontzettend vreemd. Waarom had hij haar opeens interessant gevonden? What the hell is that supposed to mean? Het hoofd van Amber maakte overuren, totdat een hoofdpijn kwam opzetten.

Ach, wat boeide het ook. De jongen zou ze vast en zeker toch niet meer tegenkomen. Met nog een laatste blik op het meisje, die eerst met haar pop had zitten spelen, had het tweetal gadegeslagen met grote ogen. Met een rustige blik in haar ogen knikte Amber naar het meisje en een klein glimlachje ontstond op het gezicht van het meisje. Stiekem had ze een klein beetje respect voor de jongen. Hoe koel, hoe emotieloos en hoe zonder enig gevoel hij naar haar had gekeken, dat wilde Amber ook zo graag bereiken. Maar ze kon er niets aan doen, in haar lichaam zat te veel gevoel. Ze kon het niet helpen dat ze een beetje ontroerd was door het lieve glimlachje van het meisje, ze kon het niet helpen dat ze veel voelde door Gabriel en ze kon het ook niet helpen dat haar verleden haar bij elke stap achtervolgde.

Een aantal mensen staarden haar nog aan, de blikken waren gemixt van ontzag naar afschuw. “Heb ik iets van je aan ofzo?” gromde Amber naar de menigte “Ga maar gewoon verder met de dingen met wat je bezig was.” Geïrriteerd beende Amber terug naar de school, om de warmte op te zoeken. Dit verhaal zou nog een staartje krijgen. Het was nog niet over in ieder geval.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
But tell 'em winning is my motherfuckin' protocol (+Charlie)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Schoolyard-
Ga naar: