INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 There's no good in goodbye [Jynn & Raven]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   vr okt 24, 2014 9:38 pm



Met zijn handen in zijn zakken gestoken slenterde Raven over het strand. Zijn capuchon had hij over zijn krullen getrokken en zijn blik had hij op zijn voeten gericht. Die lichtelijk wegzonken in het mulle zand. Het geraas van de wind werd overstemd door het geluid van een piano, die niet veel later gevolgd werd door een klein orkest. De donkere klanken zouden echter alleen hoorbaar zijn voor degene die zich binnen een straal van tien meter ten opzichte van Raven bevonden. Wat niet betekende dat zij zich écht bewust zouden zijn van het vreemde fenomeen. Ze zouden de muziek wel horen en ze zouden wel weten dat het ongebruikelijk was, maar ze zouden het niet toeschrijven aan iets bovennatuurlijks. Dat was het mooie van zijn illusies, ze waren levensecht. Zelfs wanneer ze nergens opsloegen, zou de kans nihil zijn dat iemand zich zou realiseren dat het om een verdraaide versie van de werkelijkheid ging. Het is als bij een droom, daar stel je ook geen vragen wanneer je ineens midden in de woestijn staat. Op een onverklaarde manier is het logisch.

Ravens blik werd getrokken door een kleine gestalte. De wind speelde met haar lange haren. Haar benen bungelde over de rand van de stijger. De golven sloegen kapot tegen haar  blote voeten. Met zijn handen in zijn zakken gestoken liep Raven op haar af. De planken van de stijger kraakte lichtelijk onder zijn gewicht. Het was niet het soort stijger dat gebouwd was voor zout water, laat staan dat het ding bestemd was tegen de hoge golven. “Hé.” Zijn stem klonk enigszins schor, alsof hij gisteren op een feestje hard had lopen schreeuwen. In werkelijk waren het zijn emoties die hem parten speelde. “Hey.” Met haar blauwe ogen keek ze hem stralend aan. Hij ging naast haar zitten, keek haar voor een moment zwijgend aan. Ze droeg niets meer dan een kort wit jurkje, dat sterk afstak tegen haar enigszins gebruinde huid. “Heb je het niet koud?” vroeg hij bezorgd.  “Koud?” Enigszins sceptisch keek ze hem aan. O ja. Raven beet op zijn lip, richtte zijn blik op de golven waarop witte schuinkoppen dansten. “Wat doe je hier?” Een bittere ondertoon was hoor baar in zijn stem. “Dat weet jij beter dan ik.” zei ze, terwijl ze hem met een zachte glimlach aan keek. Ze legde haar hand op de zijne, hij sloot zijn ogen. Godverdomme. Het was belachelijk dat hij na vier jaar nog geen controle had over haar illusie. In elk geval niet wanneer hij alleen of met Aileen was. Ergens begreep hij wel waarom zijn soort van schoonouders hem hierheen hadden gestuurd. Wat niet betekende dat hij hen dankbaar was, zeker niet. Hij had veel liever in Belfast gezeten met zijn dochtertje. “Waar denk je aan?” Haar stem trok hem uit zijn gedachten. “Aileen.” De naam van hun dochtertje deed een glimlach op haar gezicht verschijnen. “Hoe gaat het met haar?” vroeg ze, terwijl ze hem nieuwsgierig aan keek. “Dat weet ik niet, ik heb haar al een paar dagen niet meer gezien.” zei hij, schouderophalend. Niet omdat het hem niet kon schelen, maar omdat hij zichzelf geen houding wist te geven. “Waarom bel je haar dan niet?” Ja, waarom belde hij haar eigenlijk niet? Op het moment dat Raven zijn mobieltje uit zijn zak wou trekken, werd zijn aandacht getrokken. Iemand was zijn ‘wereld’ binnen gelopen. Zijn ogen scande het strand af, bleven rustte op een vrouwelijke gestalte. “Tijd om te gaan Kate.” zei Raven zacht. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze al weg was.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   di okt 28, 2014 10:34 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

Green Day dreunde Jynn’s oren binnen terwijl haar zwarte laarzen wegzakten in het mulle zand van het strand. Ze kwam hier graag na school. Na de drukte van de leerlingen en het benauwede gevoel dat het gebouw haar gaf was het hier heerlijk rustig. Hier was er ruimte om te denken. En elke keer dat ze hier kwam was het landschap weer anders, maar tegelijk veranderde er niks. Dat maakte haar wandelingen nooit saai, maar het had wel iets stabiels. Dat kon Jynn wel gebruiken.
Ze liep dichter en dichter naar de waterkant. Meestal liep ze zo dichtmogelijk langs de waterlijn, de golven ontwijkend zoals kleine kinderen een spelletje spelen. Ze stond er nooit zo bij stil dat ze geen kindertijd had gehad zoals de meeste kinderen, maar op dit soort moment had ze het gevoel dat ze een stukje van die tijd die ze had verloren in een ziekenhuis terug won. En dus liep ze langs de inrollende golven, zigzaggend en ontwijkend. Haar schoenen waren niet waterdicht, maar ze kon zichzelf nog best door het water zien lopen als het warmer werd. Broek opgestroopt, blote voeten. Dat was een stukje vrijheid dat ze nooit echt had gehad tot nu. In haar eentje had ze die vrijheid pas echt, als er niemand op haar lette. Dan kon ze zelfs glimlachen zonder dat het er onnatuurlijk aanvoelde, al was het maar een heel klein glimlachje.
Totdat Jynn opkeek naar de stijger. Meestal liep Jynn daar naartoe en bleef daar zitten totdat ze het koud kreeg, of totdat het tijd was voor het avondeten. Als er iemand aankwam, wat niet vaak gebeurde, werd ze gewoon even onzichtbaar. Op zo’n moment was ze echt verschrikkelijk blij met haar mutatie.
Op de stijger zaten een jongen en een meisje. Jynn keek weer naar de grond en nam wat afstand van de waterkant zodat ze weer op droog zand liep. Ze stopte haar handen in haar zakken en keek weer op. Het meisje was nu weg. Verdwenen. De jongen zat nog op de stijger. Jynn twijfelde tussen teruggaan, onzichtbaar worden en gewoon doorlopen en zich niks aantrekken van de jongen. Waarschijnlijk zou hij toch niet heel lang blijven dus Jynn koos voor de laatste optie. Ze stapte nu stevig door, concentreerde zich op haar voetstappen en op het geluid van de zee naast haar. Het zachte geknerp van schelpen en zand onder haar schoenzolen maakte plaats voor het doffe geluid van voetstappen op hout. Jynn liep naar het eind van de stijger waar ze ging zitten. Het gekraak van de oude stijger klonk vertrouwd terwijl ze over de golven uit staarde.


NOTES:|[url=CLOTHES]CLOTHES[/url]||WORDS: 487

_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   do okt 30, 2014 9:59 pm



Voor een moment staarde Raven naar de lege plek naast hem. Zijn handen balde zich tot vuisten. Het was alsof Kate steeds opnieuw van hem afgenomen werd. Telkens weer werd hij geconfronteerd met het feit dat ze er niet meer was. Met enige moeite wist hij zijn ogen los te maken van het donkere hout en ze te focussen op de gestalte die op hem af kwam lopen. Damn, hij had nog zo gehoopt dat het meisje gewoon door zou lopen. Als er iets was waar hij niet op zat te was het gezelschap. Zonder er enige moeite voor te doen, zette Raven een nieuw nummer in. Dat naar zijn idee, beter paste bij de sfeer van de situatie. Of beter gezegd de sfeer die hij wilde creëren. Eigenlijk was het nooit stil in zijn omgeving. Wanneer hij zelf niet speelde, creëerde hij altijd wel de illusie van muziek. Stiltes kon hij niet goed verdragen, bovendien hield hij van het effect dat muziek op mensen had. Niets is zo sfeer bepalend als muziek. Dat verklaard waarom er onder de beste films, zulke geweldige muziek staat. Het is de muziek die die films goed maakt, in combinatie met de verhaallijn maar toch. De stijger kraakte toen het meisje er voet op zette, kennelijk maakte het niet uit hoe zwaar je was dat gamellen ding maakte altijd bezwaar.  Tot zijn verbazing zei het meisje niks. Zwijgend ging ze op het uiteinde van de stijger zitten, niet ver bij hem vandaan. Hij was dus niet de enige die geen zin had in gezelligheid. Waarom ze hier dan was gaan zitten bleef hem een raadsel. Als je alleen wou zijn dan ging je toch niet daar zitten waar al iemand zat? Dat sloeg nergens op. Raven staarde naar de golven. Een onheilspellende blik verscheen in zijn helderblauwe ogen. Nu het meisje hier zat, kon hij haar net zo goed een beetje gaan uittesten. Aan de horizon liet hij een golf verschijnen die iets groter was, dan zijn voorgangers. Dat de golf steeds hoger zou worden, naarmate hij dichter bij de kust kwam was natuurkundig te verklaren. Het feit dat het in dit geval niet ging om een echte golf, deed er niet toe. Hoewel hij benieuwd was naar hoe het meisje zou reageren, hield hij zijn blik op de kustlijn gericht. Het was voor hem niet noodzakelijk om naar zijn eigen creaties te kijken. Ze bleven bestaan ook wanneer hij er niet naar keek. Zou het meisje de golf doorhebben? Vast wel hij kwam recht op haar af. Zou ze hem waarschuwen of zou hem gewoon laten zitten? Als ze een enigszins sociaal was zou ze hem er op wijzen dat als hij niet van de stijger af ging hij kleddernat zou worden. Want dat was wat er zou gebeuren wanneer, de ondertussen gigantische golf, de kust zou bereiken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   wo nov 05, 2014 4:11 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

Het Green Day nummer wat Jynn had opstaan vloeide over in een ander rock nummer. Ze had meestal wel oortjes in, aangezien muziek haar hielp rustig te blijven en meestal had ze haar muziek zo luid staan dat ze niks anders meer hoorde. Heerlijk, dan kon ze zich zo afsluiten voor de buitenwereld.
Een buitenwereld die nu wel steeds kouder werd naarmate de winter steeds meer inzette. Jynn verstopte haar handen in haar mouwen en kroop weg in haar jas. Toen ze uitblies kon je haar adem zien als een wolkje. Jynn keek hoe haar adem vervaagde en richtte toen haar adem weer op de zee. De golven waren redelijk kalm, maar eentje was groter dan de anderen. Hij was nog redelijk ver weg, maar hoe dichterbij hij kwam hoe groter hij werd. Ze fronste en wachtte af, of hij misschien nog kleiner zou worden. Dat werd ‘ie niet en ze besloot dat het misschien tijd werd om op te staan, voor ze zometeen helemaal nat werd. Met deze temperatuur zat ze daar niet op te wachten. Ze dee een paar stappen achteruit en toen stopte ze. Die jongen zat er nog. En hij leek niks door te hebben. Ze wist dat hij gewoon normaal zou zijn om hem even te waarschuwen maar als hij nat zou worden zou hij waarschijnlijk vertrekken. Dan had ze haar stekkie weer voor zichzelf. Veel tijd om te beslissen had ze niet, de enorme golf kwam nu gevaarlijk dichtbij. Met een zucht trok ze een oortje uit, en zonder stil te staan bij de muziek die nergens vandaan leek te komen, gaf ze de jongen een flinke tik op zijn schouder. Ze had haar ouders beloofd om zich te gedragen. Om tenminste te proberen sociaal te zijn. “Er komt een mega golf aan, en als je niet doorweekt wil zijn zometeen moet je nu dus even van de stijger af dude.” zei ze met haar normale, licht geïrriteerde toon. Zonde een antwoord af te wachten liep ze de stijger af, het mulle zand weer op. Ze had eigenlijk echt niet de juiste schoenen hiervoor aan, het leek alsof het strand in haar schoenen zat. Gefrustreerd kamde ze met haar vingers haar blonde haar naar achter. Door het koude weer en de vochtige omgeving was het helmaal gaan krullen aan de onderkant. Ze bond het hoog achterop haar hoofd samen in een staart. Een paar plukjes aan de voorkant vielen er natuurlijk weer uit. Ze veegde ze uit haar gezicht terwijl ze keek hoe de jongen had gereageerd op haar waarschuwing.


NOTES:|Clothes||WORDS:


_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   wo nov 05, 2014 8:43 pm

Als het meisje hem niet zou waarschuwen zou hij de golf dan gewoon over zich heen laten komen? Dan had hij wel een rede om boos op haar te zijn. Aan de andere kant dan moest hij de illusie creëren dat hij nat was. Hoewel hij niet perse de kou mee hoefde te nemen in de illusie, moest hij wel het idee wekken dat hij het koud had. Oké, op zich was het geen hardcore science maar toch. Het meisje gaf hem een tik op zijn schouder, melde hem op een licht geïrriteerde toon dat als hij niet doorweek wou worden hij nu van de stijger af moest komen. Snel kwam hij overeind en liep achter haar aan de stijger af. Eenmaal terug op het strand stak hij een sigaret op. Zijn blik hield hij op de zee gericht. Op de golf die steeds dichter bij de kustlijn kwam. De stijger kraakte gevaarlijk onder het gewicht van de golf. Verdween voor een moment volledig onder de enorme hoeveelheid water. Raven deed enkele passen achteruit, zodat hij straks niet tot zijn enkels in het water zou staan. Toen het water zich terug trok, werd duidelijk dat de stijger het niet had overleefd. De voorste drie palen waren gebroken en enkele planken waren door de kracht weg geslagen. Raven blies de ingehouden rook uit. “Dat is jammer.” zei hij, zonder zijn blik los te maken van de stijger. Natuurlijk, was hij zich er van bewust dat de stijger niet echt kapot was maar dat wist het meisje niet. Ze zou waarschijnlijk vreemd opkijken, als ze hier de volgende keer kwam en het gammele ding weer gewoon overeind stond. “Bedankt trouwens.” zei hij, waarna hij nog een trek van zijn sigaret nam. Eigenlijk was hij er wel weer klaar mee. Dat hele sociaal doen gedoe. Niet dat hij erg sociaal was geweest, hij had in totaal vijf woorden tegen haar gezegd. Al was het wel het meest wat hij tegen iemand had gezegd sinds hij hier was. Ja, oké tegen Kate had hij wel gewoon gepraat maar dat telde niet. Als dat telde moest je hem nog bijna een prater gaan noemen. Even overwoog hij om weg te lopen, maar dan zou het meisje er al wel heel snel achter komen dat de stijger niet echt kapot was. Dan zou ze misschien wel direct de link leggen tussen hem, de golf en de kapotte stijger. “Ik ben Raven, trouwens.” zei hij. Een klein, betekenisloos gesprekje kon hij nog wel aan. Daar was nog nooit iemand aan dood gegaan. Misschien ook wel, maar dat deed op dit moment niet ter zake.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   ma nov 10, 2014 9:36 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

De jongen kwam achter haar aan de stijger af en stak een sigaret op. Haar maakte het nooit uit wat mensen deden qua roken en zo, als ze er maar geen last van had. Dus ze deed een stap van hem vandaan, om geen rook binnen te krijgen. Haar blik hield ze strak op de golf gericht. De stijger verdween eronder. Snel sprong Jynn naar achteren toen het water haar voeten bereikte. Zin om nat te worden, zelfs al was het maar zo’n klein beetje, had ze niet. De stijger bleek totaal te zijn vernield door de kracht van het water. Jynn vloekte binnensmonds. Telkens als ze een keer een plek had waar ze zich goed voelde, werd het afgepakt. Ze had zin om als een klein kind in het zand te stampen, maar dat was wel heel kinderachtig en ze sloeg gefrustreerd haar armen over elkaar en zuchte diep. “Dat is jammer.” zei de jongens naast haar droog. Jynn kuchte droogjes. “No shit Sherlock.” snauwde ze terug. Jynn’s normale manier van praten tegen vreemden was al niet bijzonder aardig. Maar als ze dan ook nog geïrriteerd was werd het alleen maar erger. En ze had nu ook echt geen zin in een vrolijk praatje over koetjes en kalfjes. “Bedankt trouwens.” vervolgde de jongen. Nu keek Jynn wel opzij. Ze fronste even. “Yeah sure.” zei ze op de meest vriendelijke toon die ze nu kon produceren. Wat nog niet eens zo heel onaardig klonk. Ze zou bijna voor zichzelf gaan klappen.
Maar nu was Jynn er wel helemaal klaar mee. De lol was er vanaf. Stijger kapot. Koud winterweer. Irritante gesprekspartner. Oké hij was niet echt irritant, dat Jynn hem irritant vond lach eerder aan haarzelf dan aan hem. Maar dat maakte de situatie nu niet beter. Ze wilde weglopen. Terug naar haar eigen warme kamer. Misschien kon ze eerder eten vanavond, dan kon ze daarna lekker doen waar ze zelf zin in had en had ze geen last van de andere leerlingen. Meestal zat ze toch alleen. Al had ze laatst wel bij Rhaegys gezeten en dat leek wel te klikken, maar om daar vanaf nu altijd bij te zitten. Ze was niet desperate of zo.
“Ik ben Raven, trouwens.” zei de jongen opeens, waardoor Jynn uit haar mopperende gedachtegang werd getrokken. “Jynn.” antwoordde ze kort. Ze zuchtte. Nu ze zich had voorgesteld kon ze niet zomaar weglopen. “Het is nogal koud…” merkte ze droog op. Veel zin om een beter gespreks onderwerp te bedenk had ze niet.


NOTES:|Clothes||WORDS:


_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   vr nov 14, 2014 5:42 pm

Het meisje was duidelijk niet gesteld op rokers, want ze deed een stapje bij hem vandaan zodat ze geen rook in haar gezicht kreeg. Zwijgend staarde hij naar het water dat over de stijger heen spoelde, terwijl hij een trek nam van zijn sigaret. Dat de zwijger niet tegen de kracht van de zee kon, leek het meisje te frustreren. Met enige moeite wist Raven een lichte grijns te onderdrukken. Het was leuk om mensen een beetje te pesten. De snauw van het meisje, deed hem grinniken. Kennelijk was de stijger haar redelijk wat waard, ze zou wel blij zijn wanneer ze er achter kwam dat dat ding gewoon nog overeind stond. “Yeah sure.” zei het meisje, heel vriendelijk klonk het niet al klonk het ook niet onaardig. Niet dat hij het haar kwalijk nam, de stijger was kapot en hij had niet echt aardig op haar frustratie gereageerd.
Het meisje stelde zich voor als Jynn. Best een aparte naam eigenlijk, hij had wel eens van Lynn gehoord maar nog nooit van Jynn. Niet dat Raven, laat staan Ravelyn nou zo’n veel voorkomende naam was. Enigszins droog merkte het meisje op dat het nogal koud was. Hij knikte, al had hij er zelfs niet echt last van. “Ik ben wel benieuwd waar voor de kust van Amerika dit eiland ligt, dat het al zo snel winter wordt.” zei hij, terwijl hij zijn blik weer richting de zee liet dwalen. Zoals de meeste studenten was hij hier met een boot naar toe gebracht, hoewel hij lange tijd de koers had kunnen volgen was hij hem op een geven moment toch kwijt geraakt. Logisch, gezien het feit dat ze weken onderweg waren geweest en hij geen toegang had gehad tot de machine kamer. “Ben jij hier al lang?” vroeg Raven. Ergens was hij wel benieuwd naar hoe dit eiland in elkaar zat. Tenslotte, zou hij hier in elk geval het komende jaar doorbrengen. Pas wanneer hij enigszins had geleerd wat de gevolgen van zijn mutatie waren mocht hij hier weg. Niet dat hij weinig beheersing had over het creëren van illusies en het manipuleren van dromen. Zeker niet. Het enige aspect waar hij geen controle over had was Kate, haar illusie werd door zijn onderbewustzijn gecontroleerd. Als hij wou dat ze er was dan was ze er, ook als hij zelf niet wist dat hij wou dat zij er was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   za nov 29, 2014 9:57 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

De jongen, Raven dus blijkbaar, knikte als antwoord. Tja Jynn verwachtte nu niet bepaald dat hij ging beweren dat het warm was. “Ik ben wel benieuwd waar voor de kust van Amerika dit eiland ligt, dat het al zo snel winter wordt.” merkte hij op. Jynn keek opzij terwijl ze een wenkbrauw op trok. Daar had ze nog nooit bij stil gestaan. “Ergens in de buurt van Canada zou ik zeggen…” Antwoordde Jynn monotoon. Eerlijk gezegd maakte het haar niet heel veel uit waarom het snel winter werd. Het maakte haar ook niet veel uit waar het precies lag. Dat maakte toch niet veel uit, vond ze.
“Ben jij hier al lang?” vroeg Raven. “Sinds vorig jaar.” Jynn kuchte. “Maar ik ben de eerste paar maanden van dit jaar thuis gebleven.” Veel zin om hem verder in te lichten had ze niet. Rhaegys had ze gelijk haar hele levens verhaal zo ongeveer verteld. Maar Rhaegys was dan ook een veel opener persoon. Tenminste, de eerste indruk van Raven was nu niet bepaald die van een warm, open persoon. Aan de andere kant was Jynn ook op het eerste gezicht een gesloten ijskoningin dus wie was zij om zo te oordelen. Ze hadden ook nog nauwelijks een gesprek gehad. “En jij? Hoe lang ben jij er al?” vroeg ze dan ook om het gesprek voort te zetten.
Raven zag er ouder uit. Jynn vermoedde dat hij dus ook al langer hier op school zat, maar aan de andere kant hoefde dat helemaal niet. Zij was hier ook pas sinds haar zestiende. Ze wist dat er soms nieuwe leerlingen va 19 waren.


NOTES:Sorry dat het zo lang duurde :$|CLOTHES|WORDS:


_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   za dec 06, 2014 2:44 pm

Het werd hem al snel duidelijk dat Jynn niet zo geïnteresseerd was in waar het eiland precies lag, als hij. Heel interessant was het ook niet, maar hij was altijd benieuwd naar dat soort dingen. Hij vond het fijn om te weten hoe de wereld precies in elkaar zat, zodat hij zijn illusies hier beter op aan kon sluiten. Niet dat het noodzakelijk was voor de realiteit, maar het was wel handig vooral hier waar hij niet de enige was die dingen konden die niet hoorde. In de buurt van Canada? Daar zou ze nog wel eens gelijk in kunnen hebben. Dat zou in elk geval verklaren waarom de temperatuur al zo snel gedaald was. Voor een moment richtte hij zijn blik op de lucht, die bijna helemaal wit was zo dicht als de wolken zich op elkaar hadden gepakt. Het was het soort lucht die sneeuw voorspelde. Jynn vertelde hem dat ze hier sinds vorig jaar was, maar dat ze de eerste paar maanden van dit jaar was thuis gebleven. Nu was hij degene die zijn wenkbrauw optrok. Hij wist niet eens dat je van eiland af mocht, laat staan dat je langer weg mocht blijven. Vragen waarom ze langer weg was gebleven deed hij niet. Ten eerste omdat hij het idee had dat ze dit liever voor zich hield. Ten tweede omdat het hem weinig kon schelen. Echt interesse had het meisje nog niet bij hem weten te wekken. Het was grappig geweest om haar een beetje te pesten, maar nu was hij er eigenlijk wel weer klaar mee. “Gisteren.” zei hij. Hij wist dat het vrij ongebruikelijk was dat ze iemand van zijn leeftijd nog naar het eiland stuurde, maar tot nu toe was hij kennelijk nog niet opgevallen. Het waren Kate’s ouders geweest die contact hadden gezocht met de school, nadat ze tot de conclusie waren gekomen dat het een beetje uit de hand aan het lopen was. Raven was hier dan ook niet omdat hij niet om kon gaan met zijn mutatie. Nee, want dat kon hij bijna moeiteloos. Het was het feit dat hij de gevolgen niet meer inzag van het gebruik van zijn mutatie. Oké, er was een deel van zijn mutatie waar hij geen controle over had en dat was Kate. “Hoe is het hier?” vroeg hij. Hij was wel benieuwd naar het eiland waar hij de komende maanden door zou moeten brengen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   vr dec 12, 2014 8:47 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

“Gisteren.” was Ravens korte antwoord. Jynn knikte minimaal als teken dat ze hem had gehoort. Hij was er dus nog helemaal niet lang. Ze wierp weer een korte blik op hem… Hij zag er best oud uit om nu opeens nog naar school te gaan. Jynn trok een wenkbrauw op, verbaasd. Ze keek voor zich uit en vroeg zich af of ze hem moest vragen hoe oud hij was. Net toen ze tot de conclusie kwam dat ze dat toch wel wilde weten, hoe onbenullig dan ook, trok Raven zijn mond weer open.
“Hoe is het hier?” vroeg hij. Jynn haalde haar schouders op en likte haar lippen terwijl ze zo kort en bondig mogelijk probeerde antwoord te geven op die vraag. Haar lippen werden altijd zo droog van de kou… En het was onmogelijk om echt een goed antwoord te vinden op Ravens vraag.
“Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik vind het zelf niet verschrikkelijk. Ik word hier gelukkig niet gepest. Maar aan de andere kant, iedereen heeft wel iets meegemaakt. Soms moet je oppassen. En iedereen is mutant, dus er gebeuren nog wel eens rare dingen. Maar je moet het zelf maar zien denk ik.” zei Jynn uiteindelijk. Ze duwde de neus van haar schoen in het zand en maakte gedachteloos een kuiltje.
“Hoe oud ben je?” vroeg ze toen. Het klonk een beetje random. Ze maakte de met haar voet gegraven kuil weer dicht door het zand erin terug te schuiven. “Je ziet er vrij oud uit om nu nog hier naartoe te worden gestuurd.” legde ze dan ook uit.


NOTES:CLOTHES|WORDS:

_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   za dec 13, 2014 8:14 pm

Raven nam een laatste trekje van zijn sigaret, liet hem daarna in het zand vallen en trapte hem uit. Zijn blik had hij weer op de zee gericht, nadat hij het kleine knikje had gezien dat Jynn had gegeven als antwoord op zijn vraag. Spraakzaam, waren ze beide niet. Ondanks het feit dat hij eigenlijk weinig zin had om sociaal te doen, besloot hij dat het toch wel handig was als hij het nog even vol zou houden. Jynn was al langer op het eiland dan hem en ze zou hem vast wel iets nuttigs kunnen vertellen. Iets was hem kon helpen om de tijd hier door te komen. Nadat hij haar vroeg hoe het hier was, richtte hij zijn blik ook weer op haar. Net op tijd om te zien dat ze haar schouders ophaalde. “Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik vind het zelf niet verschrikkelijk. Ik word hier gelukkig niet gepest. Maar aan de andere kant, iedereen heft wel iets meegemaakt. Soms moet je oppassen. En iedereen is mutant, dus er gebeuren nog wel eens rare dingen. Maar je moet het zelf maar zien denk ik.” antwoorde ze. Nu was hij het die kort knikte. Rare dingen? Daar kon hij zich wel in vinden. Hij hield wel van een beetje avontuur en het sprak voor zich dat hij van rare dingen hield. Hij hield van het creëren van dingen, die eigenlijk net niet geloofwaardig waren. Die ongeloofwaardigheid, zorgde juist voor de uitdaging. Tot nu toe was het hem keer op keer gelukt om mensen te laten denken dat wat ze zagen in zijn buurt de werkelijkheid was. Hoe konden ze ook anders? Niet mutanten, zouden nooit gokken dat wat ze zagen veroorzaakt werd door iemand die zo veel op hen leek. Zouden mutanten hem wel door hebben? Nee, niet direct. Misschien dat als hij iets heel onverwachts liet gebeuren, ze wel door zouden hebben dat iemand zijn krachten gebruikte? Ach, hij zou er vanzelf wel achter komen, zoals zij al had gezegd. Natuurlijk had hij het stukje gehoord over het pestte, maar tot nu toe interesseerde het meisje hem nog niet genoeg om hier verder naar te vragen. Hoe bot het ook klonk, het boeide hem gewoon niet. Andere mensen boeide hem meestal niet zo. “Hoe oud ben je?” Raven, trok zijn wenkbrauw op. Waar kwam die vraag ineens vandaan? “Je ziet er vrij oud uit om nog hier naartoe te worden gestuurd.” legde Jynn uit. Voor een moment dacht hij na. Om haar nu te vertellen, dat hij de controle over zijn mutatie enigszins verloren was nadat zijn vriendin overleden was. Nee. “Ik denk dat ze me gewoon nooit echt opgemerkt hebben. Ik volg de meeste lessen hier ook niet, alleen degene over mutanten.” zei hij, schouder ophalend. Ja, de meeste vakken had hij op het internaat al gehad. Over mutanten wist hij slechts weinig, in normale bibliotheken stonden er geen boeken over ‘hun soort’ en de vader van Kate had hem nooit heel veel verteld. “Wat is jouw mutatie?” vroeg hij, nadat er een korte stilte was gevallen. De enige twee mutaties die hij kende, waren die van hem en die van Kate’s vader; het besturen van het weer. Natuurlijk, kon hij zich wel een paar mutaties voorstellen. Het soort mutaties waarover je las in boeken en die je zag in films. Het besturen van één van de vier elementen, enorme snelheid en shapeshifting.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   zo dec 28, 2014 9:29 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

Raven gaf geen echt antwoord op haar vraag. Hij zei niet hoe oud hij was. Zijn enige antwoord was “Ik denk dat ze me gewoon nooit echt opgemerkt hebben. Ik volg de meeste lessen hier ook niet, alleen degene over mutanten.”
Jynn trok haar beide wenkbrauwen op. Dat zou zij ook wel willen, want dat waren de enige lessen die ze echt interessant vond. Maar ze moest natuurlijk een diploma hebben, om later een baan te krijgen. Liever zou ze op het eiland blijven. Ze had nooit erover gedacht om leraar te worden, want met haar temperament leek dat niet handig… maar als ze leerde om zich beter te beheersen dan kon ze misschien ooit in een verre toekomst helpen met het trainen. Want als er hier iemand wist hoe je moest vechten… maar aan de andere kant wist ze eigenlijk nooit echt wat ze deed. Als ze eenmaal aan het vechten was, dan stond haar lichaam op een soort automatische piloot. En als ze zich niet bewust was van haar handelingen, hoe kon ze dan ooit iemand trainen?
“Wat is jouw mutatie?” Raven’s stem haalde haar uit haar overpeinzingen. Jynn grinnikte emotieloos. “Let op.”
Ze haalde dit trucje wel vaker uit, zoals laatst bij Rhaegys. Vanaf haar tenen werd ze onzichtbaar. Haar voeten, haar benen, zo omhoog tot ze helemaal verdwenen was. Één geworden met de omgeving. Ze kon wel in één keer onzichtbaar worden. Pats-boem-weg. Maar het was leuker om het zo te doen. Het gaf de demonstratie een wat dramatischer effect.
Normaal vond ze het ook leuk om dat op een andere plek weer te verschijnen, maar haar voetstappen in het zand zouden haar verraden. Dus ze bleef staan en legde haar tweede mutatie uit. “Ik heb ook een talent om mensen… in elkaar te slaan. Om het subtiel te zeggen.” zei Jynn, waarna ze zuchtte. “Maar het komt met de fantastische bijwerking dat ik super snel geïrriteerd ben. Mega kort lontje zeg maar. En hoewel ik het redelijk in bedwang kan houden, je leert jezelf wel in te houden na een tijdje, heb ik vorig jaar iemand in elkaar geslagen…” ze stopte vlak voor ze wilde zeggen dat dat de reden was waarom ze de eerst maanden niet op school was geweest. Eigenlijk had ze in eerste instantie helemaal niet willen vertellen wat er was gebeurd. Ze was er niet trots op of zo. “… vandaar de eerste maanden geen school.” mompelde ze toen maar een beetje tussen neus en lippen door. Daarna vond ze het wel weer genoeg geweest en werd ze weer zichtbaar, in één keer dit keer. Ze had geen zin om het helemaal van top tot teen te doen. Moest ze zich daar weer op concentreren en daar was ze nu echt te lui voor.
“En die stijger was eigenlijk een van de weinige plekken waar ik rustig kon nadenken zonder gestoort te worden… Wat is jou mutatie.” veranderde maar gewoon van onderwerp. Geen zin om nog langer door te gaan over haarzelf. Mutaties vond ze altijd wel interessant. Er waren zo veel verschillende soorten… En wat voor mutatie had deze mutant dan dat ze hem nu nog naar het eiland hadden gehaald?


NOTES:CLOTHES|WORDS:


_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   wo dec 31, 2014 6:07 pm

Dat hij niet gezegd had hoe oud hij nu eigenlijk was, realiseerde hij zich pas nadat hij de woorden al uitgesproken had. Moest hij alsnog zeggen dat hij eenentwintig was of begreep ze nu wel dat hij niet een standaard leerling was? Op zich zij leeftijd sowieso niet heel veel, het was niet meer een getal. Sommige kinderen van vijftien hadden al veel meer levenservaring dat mensen van dertig. Het lag er maar net aan onder wat voor omstandigheden ze waren opgegroeid en met welke gruwelijkheden zij in hun leven geconfronteerd werden. “Maar om je vraag te beantwoorden, ik ben 21.” zei hij, uiteindelijk toch. Het kon geen kwaad als ze wist hoe oud hij was.
Omdat Raven toch ergens wel nieuwsgierig was naar andere mutanten, vroeg hij Jynn wat haar mutatie was. De vraag lokte een emotieloos gegrinnik uit bij Jynn, waarna ze hem zij op te letten. Hij trok zijn wenkbrauw kort op, om haar vervolgens afwachtend aan te kijken. Langzaam begon haar lichaam te verdwijnen. Het leek simpelweg op te lossen. Een lichte grijns verscheen op zijn gezicht, hij kon dat ook. Oké, hij kon niet echt onzichtbaar worden maar hij kon wel de illusie wekken dat hij dat was. Al vond hij het vaak makkelijker om zijn uiterlijk gewoon een klein beetje aan te passen. Bovendien was hij altijd alleen maar onzichtbaar voor de mensen binnen zijn wereld en aangezien zijn wereld meestal maar een meter of twintig besloeg waren er genoeg mensen die hem wel konden zien. Jynn begon te spreken, het was vreemd om haar stem te horen en haar niet te kunnen zien. Het talent om mensen in elkaar te slaan? Dat klonk best interessant moest Raven toe geven. Een mutatie die iemand in staat stelde om goed te vechten. Het vervolg van haar verhaal zorgde ervoor dat hij nu toch wel enigszins nieuwsgierig werd naar Jynn. Dus ze had iemand in elkaar geslagen, hierop school? Wie en waarom? Waren de mensen hier zo irritant? Oké, als je een kort lontje dan ging iemand al snel te ver maar goed dat hij zich tot nu toe redelijk had ingehouden. Raven had een talent voor op mensen hun zenuwen werken, hij vond het gewoon grappig. “Dat is best awesome, goed kunnen vechten dankzij je mutatie. Gebruik je een bepaalde techniek of meerdere?” vroeg hij, omdat hij toch enigszins benieuwd was naar wat ze precies kon. Jynn werd weer zichtbaar en vertelde hem dat de stijger de enige plek was waar ze rust kon hebben, oeps. Wat zijn mutatie was? Voor een moment dacht Raven na. Zou hij gewoon eerlijk zijn? Of zou hij gewoon wat bedenken? Op zich kon hij praktisch elke mutatie nabootsen, alleen zou het om een illusie gaan. Nee, hij kon best eerlijk zijn dat was zij ook geweest. Een lichte grijns verscheen op zijn gezicht. Ook hij ging haar een kleine demonstratie geven. Zonder enige twijfel liep hij naar waar zojuist de stijger had gestaan. Aangezien ze er zojuist beide op tijd af waren gegaan, had hij alleen de optische illusie van het verdwijnen van de stijger gecreëerd. Beter gezegd, je zag hem alleen niet hij stond er wel. Dat zou sowieso zo zijn, alleen hij kon de illusie zo creëren dat je wel het idee kreeg dat je in de zee stond wanneer je op het ding stond. Raven liep de stijger op; wetend dat het eruit zo zien alsof hij enkele meters boven het water liep. “Kom.” zei hij, een brede grijns stond op zijn gezicht. “Je plekje is niet echt weg. Ik ben in staat illusies te creëren, ik kan je praktisch alles laten zien, horen en voelen wat ik maar weer. Zelf zie ik ook wat ik creëer, ik kan als het waren mijn eigen wereldje creëren en iedereen die er in staat ziet en hoort wat ik ziet en voelt wat ik wil dat ze voelen.” Legde hij rustig uit. Waarna hij de illusie die hij over de stijger heen had gelegd ophief, waardoor het ding weer zichtbaar was. Hopelijk was ze niet heel boos dat hij de stijger had laten verdwijnen, wat hij had weinig zin in ruzie met iemand die belachelijk goed kon vechten. “En ik kan dromen manipuleren. Het klinkt vrij saai, maar dromen hebben een grotere impact op mensen dan je zou denken.” Dat hij er mensen mee kon vermoorden, hield hij nog maar even voor zichzelf.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jynn Collins
avatar
Class 2

Aantal berichten : 187

Mutant Profile
Alias: Hit Girl
Mutation: Invisibility/Martial arts expert/Heightened reflexes
Crush: I'm the violence in the pouring rain, I'm a hurricane
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   do jan 22, 2015 5:55 pm

JYNN COLLINS
You can ask ‘Why’ all you want but it doesn’t mean a damn thing if you’re not listening to the answer.

“Dat is best awesome, goed kunnen vechten dankzij je mutatie. Gebruik je een bepaalde techniek of meerdere?” vroeg Raven. Jynn haalde haar schouders op. “De dokters en andere slimmerikken die me hebben onderzocht noemden het aziatische vechtkunst, maar volgens mij heb ik gewoon een goed instinct en weet ik daardoor precies de goeie plekken te raken. Ik sta nooit echt stil bij mijn handelingen… het gebeurd gewoon.” legde Jynn uit.
“En die stijger was eigenlijk een van de weinige plekken waar ik rustig kon nadenken zonder gestoort te worden…” vervolgde ze. Maar toen vond ze dat ze wel weer genoeg informatie had vrij gegeven.
“Wat is jou mutatie.” vroeg ze toen maar. Raven was even stil. Jynn side-eyede hem kort. Toen kwam hij in beweging. Hij liep vastberaden de overblijfselen van de stijger op… en liep door. Hij stopte niet bij de rand. Hij liep door en het leek alsof hij in de lucht zweefde. Was dat zijn mutatie? Vliegen of zweven of zo?
“Kom.” zei hij toen met een grijns. Jynn fronste. Ze wou zeggen dat haar mutatie geen zweverig gedoe inhield maar hij sprak eerder.
“Je plekje is niet echt weg. Ik ben in staat illusies te creëren, ik kan je praktisch alles laten zien, horen en voelen wat ik maar weer. Zelf zie ik ook wat ik creëer, ik kan als het waren mijn eigen wereldje creëren en iedereen die er in staat ziet en hoort wat ik ziet en voelt wat ik wil dat ze voelen.” legde hij uit.
Jynn hield haar hoofd schuin terwijl ze de informatie verwerkte, niet realiserend dat haar mond was open gevallen. Ze leek Raven pas echt te geloven toen hij de illusie stop zette en de haar geliefde stijger weer verscheen, net zo oud en onstabiel als eerst. Jynn voelde hoe haar bloed begon te koken. Ze klapte haar kaken stevig op elkaar.
Ergens achterin haar hoofd waarschuwde een stemmetje haar dat ze zich niet zo moest aanstellen. Het was gewoon een stijger, en hij was dus niet kapot. Ze zou blij moeten zijn. Maar dat was het probleem niet. Het probleem was dat hij een golf op haar had laten afkomen. Expres. En toen had hij haar gewoon in de illusie gelaten dat het echt gebeurd was. Als ze niet naar zijn mutatie had gevraagd had hij het waarschijnlijk nooit verteld. De asshole.
Ondertussen legde Raven rustig verder uit. “En ik kan dromen manipuleren. Het klinkt vrij saai, maar dromen hebben een grotere impact op mensen dan je zou denken.”
Jynn schudde haar hoofd, de schim van een kwade grijns om haar lippen. “Grappig hè, mensen lekker pesten met je mutatie. Fucking jerk.” snauwde ze. Fel stapte ze naar voren tot ze vlak voor hem stond. Voor haar kleine postuur zag ze er nog best dreigend uit zo. “Ha ha, fucking grappig.” siste ze met ingehouden woede.
Ze kon dan misschien niet haar woede inhouden, maar ze kon zichzelf nog net tegen houden om hem fysiek aan te vallen. Al zat het er dicht tegenaan. Mooi is dat. Nog maar net terug op school en al weer een woedeaanval. Kwaad beet ze op haar lip, ze mocht dit niet in een gevecht laten uitlopen, dan kon ze het wel vergeten hier.


NOTES:CLOTHES|WORDS:


_________________

My heart is gold and my hands are cold

I can't help this awful energy
Aesthetic:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Raven Malone
avatar
Class 3

Aantal berichten : 211

Mutant Profile
Alias: Dreamer
Mutation: Illusion creation & dream manipulation
Crush: Is it still you and I, forever?
BerichtOnderwerp: Re: There's no good in goodbye [Jynn & Raven]   zo feb 01, 2015 5:54 pm

Dokters en andere slimmeriken? Hadden ze haar onderzocht? Maar waarom, omdat ze mutant was? Zouden er veel mutanten zijn die onderzocht werden en had hij gewoon het geluk gehad niet één van het te zijn? Of werden de meeste mutanten niet aan onderzoeken onderworpen en had zij gewoon pech gehad? “Waarom hebben ze jouw onderzocht?” vroeg Raven, die nu toch wel oprecht benieuwd was naar wat Jynn te vertellen had. Gewoon omdat hij weinig wist over mutanten. De enige mutanten die hij kende waren Kate’s vader, Jean en Jamie.
Jynn’s mond viel open. Kennelijk had ze niet verwacht dat hij haar kon doen laten geloven dat haar plekje weg was, terwijl die er in werkelijkheid gewoon nog stond. Oké, waarschijnlijk zou niemand dat verwacht hebben. Ondertussen had Raven de krakkemikkige stijger weer doen verschijnen. Iets in Jynn’s houding veranderde. Het was duidelijk dat ze niet zo enthousiast over zijn actie was als hij zelf, jammer. “Grappig hè, mensen lekker pesten met je mutatie. Fucking jerk.” snauwde ze, terwijl ze vlak voor hem ging staan. Voor een meisje van haar lengte zag ze er nog best wel gevaarlijk uit, niet dat Raven hier erg van onder de in druk was. Ergens vond hij het wel grappig, al was hij zich er wel degelijk van bewust dat dit misschien niet de meest handige instelling was. “Ha ha, fucking grappig.” siste ze. Het was duidelijk dat het haar moeite kosten om haar woede onder controle te houden. Even aarzelde Raven, wat zou hij doen? Nog wat meer olie op het vuur gooien of proberen het te doven. Aan de ene kant was hij wel benieuwd naar wat het meisje in huis had en hoe ze om zou gaan met de illusies die hij op haar los kon laten. Dat ze wist dat hij met haar perceptie kon spelen, betekende niet dat het minder angstaanjagend of pijnlijk werd, zeker niet. Wanneer hij de illusie zou wekken dat haar hart sneller of langzamer zou kloppen dan ze gewend was, was de kans groot dat ze gewoon in paniek zou raken. En wanneer hij haar het idee zou geven dat haar arm in de fik stond, zou dat zeker niet minder pijn doen omdat ze wist dat het niet echt was. Aan de andere kant, Jynn was kennelijk een ware vechtersbaas en de kans was groot dat de directie het niet heel erg kon waarderen als hij straks in de ziekenzaal belanden en zij schijnbaar ongeschonden was. “Sorry. Het was niet mijn bedoeling om je boos te maken, ik vind het soms gewoon leuk om mensen een beetje voor de gek te houden.” zei hij uiteindelijk rustig. Waarschijnlijk was het niet voldoende haar te kalmeren, maar het was in elk geval beter dan alsnog een golf over haar heen te laten slaan.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
There's no good in goodbye [Jynn & Raven]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Beach-
Ga naar: