FRUITMAND
CBOX
The night is still young
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 The night is still young

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: The night is still young   zo aug 24, 2014 7:53 pm

Jace

Sinds haar eerste gesprek met Mick, zo’n week geleden, ging ze wel degelijk naar haar lessen. Niet naar allemaal want soms werd het haar gewoon even te veel, maar ze kwam haar kamer al meer uit. Een zucht gleed over haar lippen toen Sierra door de gangen sjokte met een rugzak die over de minst pijnlijke van haar schouders hing. Ze was best wel blij dat vandaag over was, nu kon ze zich weer veilig terug trekken op haar plekje. Yeah, dat was wel iets. Haar kamer was echt een toevluchtsoord geworden als de dag te lang duurde of zo. Met wat moeite duwde ze uiteindelijk de deur open en gooide die meteen achter haar terug dicht. Haar rugzak wierp ze in een van de uithoeken van de kamer. Het meisje deed het zwarte vestje dat ze aan had uit en gooide dat over een bureaustoel. Voor een kort moment staarde ze naar zichzelf in de spiegel. De plekken waren nog steeds aanwezig, maar langzaam aan begonnen ze toch weg te trekken. Buiten dan die op haar schouder, die had nu een zwarte kleur aangenomen. Iets wat haar niet bepaald gezond leek. Regelmatig als ze een foute beweging maakte schoten er scheuten van pijn door haar gehele arm, maar het was het hevigst bij haar schouder. Ze had zich voorgenomen om naar de ziekenboeg te gaan, maar het was er nog niet van gekomen om eerlijk te zijn. Niet dat ze geen tijd had, maar gewoon omdat ze zichzelf er toch altijd weer wist uit te praten om het te doen. Nog steeds was ze er niet klaar voor om het ook maar aan iemand te laten zien. Maar ze boekte vooruitgang al was die niet heel zichtbaar of iets, maar hij was er. Wat twijfelend wat ze moest doen keek ze even haar kamer rond. Misschien moest ze maar aan dat opstel voor geschiedenis of zo beginnen. Yeah, dat leek haar een goed idee. Naja, dan had ze toch een tijdverdrijf op zijn minst. Voor kort haalde ze haar hand door haar haren en liet zich uiteindelijk neervallen op haar bed, vanuit het nachtkastje dat er stond haalde ze een schrijfblok en zocht ze een pen in de schuif.

Zo’n dikke 4 uur later, natuurlijk met een dutje ertussen, was ze eindelijk klaar met het hele opstel. Voor een moment schoten haar donkere ogen naar buiten, de zon was al onder en de sterren stonden al vrij hoog aan de hemel. Wat verbaasd over het feit dat het al donker was haalde ze haar mobiel uit haar broekzak. Voor een moment viel haar mond open. 10 uur? Hoe was dit gebeurd? Kort schudde ze haar hoofd. Jup, net weer iets voor haar om zo lang aan een opstel bezig te zitten.Het feit was wel, door dat dutje van haar ertussen was ze nu helemaal niet moe. Dus besloot ze er maar gewoon op uit te trekken. Sierra greep het schrijfblok van net weer vast en trok daarna haar vest aan om vervolgens met haar gitaar naar buiten te gaan. De plek bij uitstek was vandaag het schoolplein dat nu helemaal donker was en verlaten. Met een kleine glimlach zette ze zich op de grasvlakte die net wat verder was. Het meisje liet zich al gauw neerzakken in het gras en legde haar gitaar vervolgens naast haar. In een snelle beweging met haar handen was er een vlammetje verschenen dat nu heel vrolijk boven haar zweefde. Sierra plaatste de gitaar uiteindelijk op haar schoot en streek heel kort met haar hand over de snaren. Voor ze het deftig doorhad was ze op de schrijfblok begonnen met het opschrijven van enkele woorden. Enkele woorden werden er weer wat meer en zo ging het een tijdje door. Soms gleed haar blik even naar de sterren boven haar en verscheen er spontaan een kleine glimlach op haar gezicht.

I love her from the skin to my bones
But I don't wanna live in her home
There's nothing to say 'cause she knows
I'll just runaway and be on my own

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   ma aug 25, 2014 11:10 pm

Natuur. Het was een van de dingen die Jace, nu hij zo’n beetje op dit eiland zat ‘opgesloten’, zich mee bezig had gehouden. Zo had hij al een paar keer de zonsondergang gezien of naar de sterren zitten kijken. ’s Nachts dan toch, overdag boeide hem andere dingen veel meer, zoals de spelletjeshal of dat soort dingen. Niet dat hij daar vaak was geweest overigens, alleen maar heel snel, maar voor zo ver hij de spellen had gezien waren ze vrij nice. Of in ieder geval; ze konden er mee door.
Met een blouse aan die open was, daaronder een wit hemd en natuurlijk een nette spijkerbroek had Jace dus maar besloten eens naar buiten te gaan. Het was hem te laat binnen geschoten om dat te gaan doen anders was hij heus wel eerder gegaan voor de zonsondergang. Want hallo, wat moest hij anders doen? Hij was geen persoon die vroeg ging slapen en anders ging hij anderen toch alleen maar vervelen, dat was iets waar kamergenoten niet echt blij mee waren of zo. Dus zulke dingen waren voor hem gewoonweg de beste oplossingen. Niet dat hij zulke dingen zou gaan doen van waar hij woonde of zo want dan zou hij gewoon met vrienden uit gaan of iets in die richting, hier was dat echter niet mogelijk. Of ja, het kon wel – dacht hij dan – maar niet dat iemand daar waarschijnlijk behoefte in zou hebben. En hij ging niemand dwingen, mensen moesten altijd nog wel met plezier dingen doen, dat was dus sowieso geen keuze. Nja, hij werd namelijk ook niet echt gedwongen of iets en om nou op z’n knieën te gaan bij mensen dat ze alsjeblieft met hem iets wilden gaan doen, nou daar paste hij voor. Dat was niet zo zijn ding.
Op een of andere random grote steen liet Jace zichzelf neerploffen en streek vervolgens kort door zijn haar heen. Hij had er niks meer aan gedaan aangezien het toch donker was dus eh ja, het stond een beetje warrig op het moment. Daarbij, waarschijnlijk zou hij hier toch niemand meer tegenkomen en zou hij meteen weer vertrekken naar zijn kamer nadat hij een tijdje zich hier had bevonden, op het plein van de school. Misschien was ’t wel een beetje saai hier, maar hij had vrij weinig zin om nou nog ergens heel ver weg naartoe te gaan lopen, eer dat hij daar dan was zou het inmiddels pikdonker zijn en het was dan echt iets voor hem dat hij de weg dan niet meer terug kon vinden of iets in die aard. Nou dat voorkwam hij maar liever.
Naast hem bevond zich een soort van stenen beeldje, wat voor decoratie of iets sierde, en aangezien hij toch vrij weinig te doen had begon hij er maar een beetje mee te ‘spelen’. Simpele dingen hoor, zoals het bijvoorbeeld op hem af laten komen en dan weer weg laten schieten. Het was nu niet dat het beeldje echt super zwaar woog of iets vandaar dat het vrij gemakkelijk ging. Op een gegeven moment zette hij het weer terug en toen het bleek dat het nog onaangetast was krulden zijn mondhoeken wat omhoog. Nice. Het was dat hij de moeilijkere dingen nog niet onder controle had anders was hij vast wel terug naar huis gegaan. Damn, nu hij hier toch al wel weer een tijdje was was dat nog steeds wat hij echt het liefste wilde; terug naar huis. Waarom had hij totaal geen idee in maar daar waren wel al zijn vrienden, die waren niet hier. Oh damn hij kon niet wachten om hun gezichten te zien als hij ineens weer onverwachts terug was. Zijn afscheid was namelijk nogal vaag geweest en niemand had hem echt voluit gesnapt, al zouden ze nu wel door hebben dat hij niet voor een korte periode van huis was ofcourse.
Bij het horen van de klanken van een gitaar werd zijn aandacht echter getrokken en keek hij om zich heen, zoekend waar het vandaan kwam. Toen hij iemand zag zitten op het gras een eindje verderop verscheen er een grijns rondom zijn lippen waarna hij van zijn plaats opstond, zijn handen die zich automatisch diep in zijn zakken bevonden. Pas toen hij bijna achter de persoon zat herkende hij haar, nja, aan haar haar dan toch. Een glimlach verscheen meteen rondom zijn lippen maar hij besloot niks te zeggen, nog niet. Pas na zo’n dertig seconden of iets schraapte hij zijn keel al was dat vrijwel onhoorbaar. ”Je weet wel dat je zo een makkelijk doelwit bent voor enge mensen, right?” Een grijns sierde op zijn gelaat waarna hij losjes zijn schouders ophaalde. ”Heb jij even geluk dat ik het maar ben.” Of niet. Misschien zat ze helemaal wel niet op hem te wachten, die kans zat er wel dik in waarschijnlijk. Nja waarom zou hij niet weten maar hé anders moest ze het gerust tegen hem zeggen.
”Anyways, wat speelde je net?” Een glimlach was nog steeds te zien rondom zijn lippen toen hij dat Sierra vroeg. ”Het klonk wel nice.” Eerlijk gezegd, het was goed gespeeld. Hij deed het haar niet na. Echt niet.

Wait a minute, let me take you there
Wait a minute til you...


- - -

TAG: Sierra Montgomery WORD COUNT: 858


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   di aug 26, 2014 6:03 pm

Jace
Eigenlijk was haar dag best nog wel goed verlopen. Nou ja, zo goed haar dagen konden zijn dan toch. Nu waren het echter de nachten die het meisje teisterde. Zo had ze vaak genoeg dromen over die laatste nacht thuis en werd ze soms al gillend wakker. Trust me, geen pretje. Meestal bleef ze dan nog eens na dat ze was wakker geschrokken ook gewoon de rest van de nacht op. Met andere woorden, Sierra had nog een heel pad te gaan voor ze weer haar oude zelf werd. Of nou ja, nieuwe zelf aangezien ze sinds ze bij haar moeder woonde nooit echt anders had geweten. Maar nu had ze tenminste wel de eerste stap gezet, en de rest zou wel volgen naar mate de tijd dat ze hier zat vorderde. Zeker als ze andere mensen leerde kennen en such. Jace bijvoorbeeld, ondanks het feit dat hij het zelf niet wist, had hij haar vooruit geholpen en dat stelde ze erg op prijs. Voor een kort moment streek ze met haar hand waar ze haar pen mee vast had door haar haren en deed maar weer verder. Nu ze zo goed bezig was, kon ze echt niet zo maar stoppen!

Nog steeds gehuld in het duister met als enige lichtbron haar eigen vlammetje zat Sierra op het gras, druk bezig met een liedje dat ze verder af aan het maken was. Een liedje dat haar uiteindelijk best wel nauw aan het hart lag nu ze het zich bedacht. Het schrijven bracht echter geen slechte herinneringen met zich mee ondanks het onderwerp. Zo nu en dan speelde ze er een akkoord tussen en ging dan weer verder aan de slag. Om de een of andere reden maakte het uitschrijven van alles haar altijd kalm en zelfs een tikje gelukkig. David had vroeger altijd al gezegd dat eens ze helemaal op ging het lied, ze gewoon op niets meer reageerde en ze dus geheel in haar eigen wereld verkeerde. Misschien moest ze het in haar volgende gesprek met Mick het maar eens hebben over dat. Of nou ja, toch proberen. Vanuit het niets begon ze heel zachtjes de woorden te neuriën die ze al had neer gepend, zachtjes begeleide ze zichzelf op de gitaar en sloot voor een moment haar ogen. In gedachten stond ze in een grote concerthal in het midden van een gigantisch podium omring door duizenden mensen met een enkele spotlight die op haar was gericht terwijl ze dit nummer vol overgave bracht.
Een stem deed haar schrikken en vrijwel meteen werd het kleine vlammetje een grote steekvlam, je weet wel zoals ze waren in een luchtballon. Als ze ook maar een centimeter dichter had gezeten was ze echt wel de helft van haar haren kwijt geweest. Zodra ze haar focus weer had gevonden werd de vlam meteen weer een stuk kleiner zodat die geen schade meer kon aanrichten. Met een ruk draaide ze haar hoofd om naar de persoon die haar uit haar wereld had gehaald. Voor een moment vernauwde ze haar ogen. ‘Ben je helemaal besodemieterd? Ik had je wel kunnen roosteren!’ Snoof ze met enige irritatie. Wanneer het haar pas duidelijk werd dat het Jace was die er stond fronste ze even. Oops. Nou ja, hij had even goed geroosterd kunnen worden hoor! ‘Sorry.’ Mompelde ze maar snel. Great, nu dacht hij vast helemaal dat ze kwaad was op hem. Lekker geweldig. Een zucht gleed er tussen haar lippen vandoor toen ze uiteindelijk toch een hele kleine glimlach aan de jongen liet zien. Het was echt niet haar bedoeling om hem af te snauwen, maar vuur was gevaarlijk en als je haar dan nog eens liet schrikken wel het had erger kunnen aflopen. Gelukkig maar dat het niet zo was.
‘Ehm, ik, nou… Het was niets.’ Sprak ze niet voorbereid op de vraag. Het complimentje deed haar even glimlachen. ‘Bedankt.’ Het feit dat hij dat al zei betekende dus dat het niet ronduit slecht. Gelukkig was Sierra niet gaan beginnen zingen eerder, want yeah dat moest hij dus echt niet horen. ‘Wat doe je hier eigenlijk? De zon is al lang onder. Hoor je niet like te slapen of wat dan ook?’ Sprak ze met een brede grimas op haar gezicht. Yeah, nu had hij het gedaan hoor haar zo maar zo hard laten schrikken. Nee, wie probeerde ze het ook wijs te maken. Natuurlijk was ze even boos geweest, maar dat was nu dus niet meer het geval. Eigenlijk vond ze het best wel fijn dat hij hier zo random was verschenen, buiten dan het ik-laat-je-verschieten gedeelte maar dat was bijzaak.
I love her from the skin to my bones
But I don't wanna live in her home
There's nothing to say 'cause she knows
I'll just runaway and be on my own

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   di aug 26, 2014 8:31 pm

Het was dat hij nu wel vaker buiten kwam op tijdstippen zoals deze dus vandaar dat hij kon zeggen dat het normaal gesproken warmer was dan dat het vandaag was. Maar als nog, het was niet echt om te zeggen koud of iets. Misschien had het te maken met het feit dat hij zich op een eiland bevond of zo? Wist hij veel, aardrijkskunde was nou nooit eenmaal zijn sterkste vak geweest, eerlijk gezegd, hij snapte nooit iets van dat vak. Nah, liet hem maar sporten of iets, dan kwam het altijd wel goed. Al was zijn lievelingsspel toch wel football. Niet dat hij op zijn school in New York in het team had gezeten, want ja, hij wilde niet echt verplichtingen of iets hebben. Want met een team moest je toch altijd wel klaar staan en als hij nou eenmaal in iets geen zin had dan was het ook zo snel klaar dus nee, daar had Jace maar voor gepast. Het was leuk om het zo nu en dan eens te spelen maar als vaste sport was dat voor hem niet weggelegd.
Misschien was het morgen weer eens tijd om zelf even te zien wat hij nog voor andere dingen kon doen? Aangezien hij de meest simpele dingen op het moment aan het doen was met zijn mutatie en als hij niet verder ging dan tsja, liep hij toch wel een beetje stuk op een moment. En dan leerde hij het nooit om alles voor honderd procent onder controle te kunnen hebben. Ja dat moest hij maar eens gaan doen, misschien kon een van de leraren hem er zelfs bij helpen of iets? Of slecht ideeën geven, dat was ook al iets. De laatste keer was zijn keuze namelijk nou niet bepaald echt slim geweest of iets. Nja, het was wel slim qua uitvoering maar het was niet bepaald slim om ineens iets te gaan doen wat ver boven zijn level was, dus dat was iets wat hij maar liever voorkwam. Als hij namelijk alles rustig aan zou doen zou het vast en zeker prima verlopen. En hoe beter het ging, hoe sneller hij klaar hier was. Of tenminste, in zijn eigen gedachten dan toch. In werkelijkheid zou het vast en zeker wel anders gaan worden.

Het had een tijdje geduurd voordat Jace wat had gezegd aangezien hij eerlijk gezegd haar gitaarspel te mooi vond om het te onderbreken. Maar ja, hij kon niet een uur zo blijven staan en Sierra een beetje staan te bespieden terwijl het meisje het zelf niet wist, dat was een beetje vreemd. Heel erg vreemd, eigenlijk.
Het vlammetje was hem eerder wel opgevallen, alleen toen die ineens werd veranderd in een steekvlam schrok de jongen toch echt wel erg. Pas toen de vlam weer normaal werd merkte hij op dat het zijn schuld was en lang duurde het ook niet voordat Sierra zich omdraaide en hem toesnauwde. Eh ja, eigen schuld dikke bult dan? Tsss, Sierra zei altijd wel dat ze hem kon roosteren maar hé, het was tot nu toe nog niet gebeurd dus bang was hij zeker niet. Alright, tuurlijk voelde hij zich wel schuldig over het feit dat hij haar had laten schrikken maar als daardoor gevolgen zouden zijn gekomen was het toch mooi wel zijn eigen schuld geweest, zeker niet de hare. ”Eigenlijk zou ik sorry moeten zeggen, ik ben immers degene die je liet schrikken. Wat niet mijn bedoeling was, trouwens.” Tuurlijk nam hij het haar niet kwalijk en ze hoefde al zeker geen sorry te zeggen, het was eerder zijn schuld. Hij wilde gewoon alleen haar begroeten of iets.. Maar dat had gigantisch verkeerd uitgepakt. Nja, een leer voor de volgende keer; als Sierra vuur rondom haar had haar niet laten schrikken. ”Dus, sorry?” Hé, misschien zou ze zijn sorry wel accepteren. Alhoewel.. Ze kon toch geen excuses aanvaarden met het lieve gezicht dat hij speciaal voor haar op zijn gezicht had getoverd?
”Echt wel! Ik hoorde het wel.” Een grijns stond nu echter op zijn gelaat terwijl hij haar aankeek. Toen ze echter dankje zei haalde hij zijn schouders losjes op. Het was niets hoor. Aangezien het echt goed klonk so dan mochten bedankjes wel gegeven worden right? Jace was niet immers iemand die iedereen complimenten of iets gaf om mensen een goed gevoel te geven over hunzelf. Nee, dat moesten ze eerder verdienen anders was ging hij het echt niet zeggen of er überhaupt een opmerking over maken. Want als hij iets niet goed vond of zo dan zei de jongen dat ook gewoon.
So, ze wilde hem weg hebben? Nee, grapje. Maar goed, wat deed hij hier eigenlijk? Dat was eerder een vraag waar hij het antwoord zelf ook niet echt goed op wist. ”Ik weet eigenlijk niet.. Alles is beter dan jezelf vervelen op je kamer right? En slapen doe ik pas altijd laat.” Nee, hij sliep nooit vroeg of iets dus daar ging hij niet voor in zijn kamer blijven. Het leek altijd wel of hij nooit echt moe was of zo, behalve dan als hij iets extreems had gedaan met zijn mutatie, dan voelde hij het wel opkomen. ”Hoezo, wil je me weg hebben..?” Een glimlach sierde rondom zijn lippen en het was al vrij duidelijk dat het niet echt een serieuze vraag was. Alhoewel.. Als dat was wat ze wilde dan was hij zo weer weg ofcourse.

Wait a minute, let me take you there
Wait a minute til you...


- - -

TAG: Sierra Montgomery WORD COUNT: 897


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   za aug 30, 2014 4:23 pm

Jace
Het feit dat het vannacht iets koeler was dan normaal, was volgens haar omdat het al zo laat was en nou ja omdat de wind pal op dit eiland stond gericht. I mean, ze zaten op het midden van de oceaan dan leek het haar vrij logisch dat ze de wind tegen hielden. Niet echt geweldig, maar zo kreeg zij tenminste geen vragen waarom ze in godsnaam met een jas buiten was. Al was dit vestje toch minder warm dan het gene wat ze normaal aan deed. Maar goed dat was ze dus voor de moment even kwijt. Waarschijnlijk lag het of ergens in haar badkamer, of onder haar bed of zo. Yeah, waar zij altijd bleef met haar kleren kon je soms echt niet geloven. Ze had vooral problemen met haar sokken of met hemdjes. Nah, eigenlijk met alles. Ordelijk was ze niet echt, in dat opzicht was ze eigenlijk net een jongen. Maar dan in minder erge vorm natuurlijk want ze bleef nog altijd een meisje. Met de gedachte daaraan moest ze even lachen terwijl ze zachtjes verder speelde. Het zou beslist grappig zijn als iemand haar hier nu zou bezig zien. Al zouden ze waarschijnlijk meer interesse tonen in haar vlammetje dan in haar muziek. Althans dat maakte ze zichzelf toch altijd wijs. Muziek was een van de belangrijkste dingen in haar leven, maar het was zo dat ze zich zelf nog niet zo heel goed vond. Plus, zingen of muziek maken voor een publiek bezorgde haar altijd gemengde gevoelens weet je wel.

Nog steeds was ze er niet bepaald goed van dat hij haar zo maar uit het niets had laten schrikken. Waar in godsnaam had ze dat aan verdiend? Ugh, hij mocht nog van geluk spreken dat hij op een iets wat respectabele afstand had gestaan anders had ze zijn haar wel weg geschroeid. Misschien dat ze dat alsnog wel deed zo meteen! Dan zou hij het nooit meer gaan doen. Yeah, dat was nog eens een idee! Sierra schudde kort haar hoofd terwijl hij sprak. ‘Ik ben benieuwd of je het zelfde zou zeggen als al je haar was weg gebrand of als ik je arm in de fik had gezet of zo. Nope, ik ben degene die sorry moet zeggen.’ Ze was al blij dat ze het vuur zo had controleren dat het gewoon recht in de lucht was gegaan en niet in zijn richting. Fijn dat ze daar toch vooruitgang mee boekte. Sierra trok even een wenkbrauw op toen hij sorry zei. Het gezicht dat de jongen er echter bij trok deed haar grijnzen. ‘Ja ja, ’t is al goed. Kom nu maar zitten of zo.’
Voor een moment liet ze haar hoofd even hangen om het vervolgens heen en weer te schudden, zo dat ze leek op dat kind van the ring of the crudge, nou ja het enge mens dat dus uit die tv kwam gekropen. Dan wel natuurlijk veel leuker en veel minder eng aangezien er toch een lichte glimlach was verschenen op haar gezicht toen ze hem weer terug aan keek. ‘Nou, als je het echt wilt weten. Ik was bezig met een liedje.’ Het aan hem laten horen was trouwens iets wat ze niet ging doen, cause wel ja nee ze liet haar liedjes aan niemand horden omdat ze een bang was dat ze dan gingen denken dat ze over haar zelf gingen en gewoon omdat ze het niet zou aankunnen om het voor mensen te brengen.
‘Nou, heb je geen huiswerk gekregen van de geschiedenis docent of zo? Wacht nee, jij bent vast het soort dude dat de moeite niet eens doet om het te maken. Ik meen het ik heb like twee uur bezig geweest aan een opstel er voor. Beslist geen pleziertje.’ Sprak ze terwijl ze even een gezicht trok. Geschiedenis was niet haar favoriete vak, maar ja van wie wel? Maar goed, sinds ze haar punten toch wel mooi moest houden deed ze huiswerk wel. Misschien moest ze maar eens iemand ontmoeten die haar op het slechte pad bracht door haar van haar huiswerk af te houden of zo. ‘Ehm, het is altijd handiger schrijven als ik alleen ben...’ Sprak ze met een geweldig pokerface. Voor een tijdje keek ze hem gewoon aan, liet absoluut niet doorschijnen dat ze een grapje aan het maken was. Sierra leek echt te wachten tot hij vertrok. ‘Tss, je zou je gezicht eens moeten zien. Nah, ik kan wel wat gezelschap gebruiken.’ Lachte ze vrolijk.

I love her from the skin to my bones
But I don't wanna live in her home
There's nothing to say 'cause she knows
I'll just runaway and be on my own

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   zo aug 31, 2014 10:19 pm

Misschien had Jace toch wel iets aan moeten trekken wat warmer was dan hetgene wat hij nu aanhad. Iets van een leren jack of zo zou al meer dan voldoende zijn. Maar ach, hij moest niet echt erover gaan zeuren of iets en er maar aan gaan wennen aangezien het heus nog wel vaker voor zou gaan komen, vooral in andere seizoenen bijvoorbeeld. Het was nu ook weer niet dat hij echt een koukleum was maar alright, het was altijd fijner om het lekker warm te hebben dan het koud te hebben right? Tussen die twee dingen was zijn keuze in ieder geval al snel gemaakt.
Oké, dit had hij totaal niet verwacht en het was dus ook echt niet zijn bedoeling geweest om haar te laten schrikken en dit te veroorzaken. Hij wilde gewoon een keer iets anders dan een simpele ‘Hey’ om iemand te begroeten of iets. Nja, niet dat dit bepaald een begroeting was geweest maar eerder iets om gewoon haar aandacht te trekken en dat ze zag dat hij het dan was, tenminste, dat was de bedoeling geweest. Geroosterd worden stond niet bepaald op zijn lijstje wat hij ooit nog eens gedaan wilde hebben in zijn leven. Wat losjes haalde Jace zijn schouders op wat ze tegen hem zei. Eh, ja? Het was echt niet haar schuld, totaal niet zelfs. Ze kon er toch niks aan doen dat zij hem had laten schrikken? Want dan was haar vuur heus niet ineens omhoog geschoten als een steekvlam aangezien ze dat heus wel zou kunnen controleren, leek hem dan toch. ”Tuurlijk had ik dan hetzelfde gezegd. Jij kan er ook niks aan doen dat ik met m’n domme kop jou liet schrikken.” Naderhand gezien was het inderdaad dom van hem geweest. Gelukkig waren fouten om te leren, want dit was zeker te weten een leer voor de volgende keer; Sierra niet laten schrikken als hij zag dat ze met vuur bezig was. Al was het zeker fijn dat ze zijn excuses aanvaarde, waardoor zijn mondhoeken vrijwel automatisch omhoog gekruld werden. En nee, dat laatste hoefde ze hem heus voor geen tweede keer te zeggen aangezien hij dat zelf stiekem ook al wel van plan was. Nja, als ze hem weg wilde hebben niet dan maar als ze het goed vond dat hij haar gezelschap zou zijn voor wist hij hoe lang dan ging hij dat sowieso al wel doen. Dus al snel nam hij plaats naast Sierra en bekeek hij haar even. Het was een leuk zicht zo, Sierra met een gitaar. En ze was echt goed geweest, voor zo ver hij had gehoord. Niet dat hij overigens veel van het maken van muziek af wist maar ze kon in ieder geval haar instrument goed bespelen.
Wat ze vervolgens deed zorgde ervoor dat er een glimlach op zijn gezicht betoverd werd en het voor kort leek of zijn adem door zijn neus wat meer hoorbaarder werd, een soort van gegrinnik of iets dus. Aha, zie je wel! Damn ze dacht toch niet dat hij doof was hè? Hij kwam overal toch wel achter overigens, al had hij natuurlijk net allang gezien dat ze muziek aan het spelen was, dat was vrij duidelijk geweest duh. ”Zie je wel.” Sprak hij toen uit met een grijns omdat, nou ja, ze eerst had gezegd dat het niets was geweest. Ze zou zich er toch niet voor schamen of iets dergelijks? Achja, hij vroeg er verder maar niet meer om, als ze het nog verder wilde spelen moest ze maar zelf doen maar erom vragen liet hij deze keer maar aan hem voorbij gaan. Hij snapte heus wel dat het iets vreemds was om dat te doen voor iemand of zoiets.
Zo, wat dacht ze wel niet van hem? Niet dat ze ergens geen punt had want hij kon moeilijk toegeven dat hij al zijn werk altijd maakte, maar hé, dit had hij toevallig al afgemaakt. ”Hé ik ben een voorbeeldige leerling hoor! Nou ja.. Soms. Al zal ik het vast wel minder goed gemaakt hebben dan dat jij het hebt gedaan maar ik heb tijd in dat opstel gestoken.” Om eerlijk te zijn, dat van haar zou wel tien keer zo beter kunnen zijn, daar was hij eigenlijk wel vrij zeker over. Maar goed, de docent moest maar blij zijn dat Jace er naar om had gekeken. Bedoel, van die kleine opdrachten waren voor hem geen punt maar dingen die hem te lang gingen duren had hij het geduld niet voor hoor, dan raffelde hij het laatste altijd maar wat af zodat het tot een einde kwam. Deze keer was het ook wel het geval geweest, maar alright, uiteindelijk leek het hem toch een best geslaagde opdracht, jammer dat het einde wat slechter was maar dat moest dan maar. Al bij al..? Misschien was hij er zo’n halfuur tot driekwartier ermee bezig geweest. Maar dat was best veel voor één opdracht voor zijn doen.
Ah so, dan moest hij toch maar weg? Met een zielig gezichtje besloot hij haar maar terug aan te kijken, hopend haar toch nog op andere gedachten te brengen. Want ja, met iemand anders buitenzijn was toch vele malen leuker dan dat in je eentje te zijn. Nu had hij iemand om mee te praten plus hij kende haar, dat was sowieso al een pluspunt meer. ”Damn, ik dacht dat je het meende!” Waarna hij ook voor kort even lachte. Ze had hem echt even in de maling genomen ja. Sierra zou in dat opzicht best wel een actrice of zo kunnen zijn, of nou ja, wat ze net tegen hem had verteld geloofde hij echt. Het was dat ze net zelf had gezegd dat het niet waar was, anders geloofde hij het nu nog.
”Als het wel echt zo is moet je het trouwens wel zeggen.” Just saying. Want ja, als ze hem ineens beu ging raken dan kon ze dat beter zeggen dan dat ze zich ontiegelijk aan hem ging ergeren. ”Anyways, vind je het al leuker hier of..?” Jace wist nog wel van hun vorige gesprek dat ze niet wist waar ze had gezeten of iets maar goed, misschien was dat nu veranderd? Het was tenminste iets om het gesprek een beetje gaande te houden. Tenminste, een poging daartoe dan toch. Nu hij er trouwens zo over nadacht.. Sierra’s tweelingzus was hij nog steeds niet tegen gekomen hier. Damn, anders had hij nog een leuk verhaal te vertellen tegen haar maar nee dat zat er nu niet in.

Wait a minute, let me take you there
Wait a minute til you...


- - -

TAG: Sierra Montgomery WORD COUNT: 1O84


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   za sep 06, 2014 2:02 pm

Jace
Sierra keek Jace met een klein fronsje aan terwijl ze wachtte tot ze naast hem ging zitten. Het vlammetje dat net nog zo in de hoogte was geschoten was nu weer net iets groter dan de vlam van een thee lichtje en zweefde vrolijk tussen hun twee in alsof er net niets was gebeurd. Oh well, wat gebeurd was gebeurd en daarvoor ging ze Jace nu niet blijven straffen zolang hij volgende keer maar gewoon uitkeek hoe hij haar begroette. Een zeurende pijn vlamde door haar schouders op sinds ze zich zo bruut had omgedraaid naar hem, maar ze liet er maar niets van doorschijnen aan de jongen die nog steeds recht stond, anders ging hij er toch maar achter vragen en ze had vandaag besloten dat ze even zoals elke andere tiener wou zijn zonder problemen. ‘Neem het van me aan dat je dan niet meer kon praten, of het lag uit te schreeuwen van de pijn.’ Sprak ze met een kleine grijns tegen hem. Vuur was warm, als het dan nog eens een steekvlam was die je in lichterlaaie zette wel dan was de kans op derdegraads brandwonden echt wel heel groot. Dus nee volgens haar zou hij echt niet hetzelfde hebben gezegd maar dat liet ze maar even zo. Wanneer de jongen plaats nam naast haar kwam haar licht en warmte bron voor hun zweven zodat de gloed van het kleine vlammetje hun gezichten kon verlichten. To be honest vond ze trouwens wel dat Jace er vanavond vrij goed uit zag, maar dat had ze die eerste keer dat ze hem zag ook al gevonden en dat had ze toen al wel duidelijk gemaakt aan de dude.

Om de een of andere reden voelde ze zich echt wel betrapt omdat hij haar had horen spelen. Like, ze had er helemaal niet over nagedacht dat er hier nog andere mensen konden rondlopen toen ze eenmaal aan het spelen was. ‘Ja ja, what ever.’ Sprak ze terwijl ze kort haar schouders po haalde. Muziek, het was haar leven, maar ze deelde het niet graag met andere. Nou ja, meer omdat ze dan ook helemaal dichtklapte vanwege de zenuwen en zo maar dat ging ze hem mooi niet aan zijn neus hangen.
Sierra grinnikte even. Yeah dat soms gedeelte, sloeg vast op bijna nooit. Nou ja, dat dacht ze toch. Wie weet kon Jace haar nog wel aardig verassen op dat vlak. Maar ze geloofde toch al zowiezo niet dat hij echt elke taak maakte die ze kregen van de leerkrachten. Zij zelf wel, maar ja zij was dan ook een closet nerd. Ze leek heel cool en zo aan de buitenkant maar haar huiswerk was wel altijd gemaakt, op uitzonderingen na. Plus, je vond haar echt in elke les. Buiten dan gym want dat ging nog niet met haar schouder en al de rest. Kon zij er wat aan doen dat ze het belangrijk vond om goede punten te hebben? Het meisje had nog niemand ontmoet die haar op een ander idee kon brengen daar over, en de kans dat ze die persoon tegen kwam was gewoon ongelofelijk klein sinds ze al heel haar leven bezig was met goede punten scoren.
Met moeite kon ze haar lach nog maar net inhouden toen hij haar met zijn zielige koppie bekeek. Geloofde hij het nu echt? Misschien moest ze dan maar een carrière switch maken naar een actrice of zo? ‘Je bent te goed gelovig man.’ Sprak ze uiteindelijk om daarna in de lach te schieten. Bijna leek het alsof ze nog werkelijk achteruit ging vallen om te gaan rollen in het gras, maar daarvan kon ze zich nog maar net weerhouden. Arme Jace, haar zo makkelijk geloven. Oh well, haar excuus was wel dat ze al jaren toneel speelde om iedereen te laten denken dat er niets aan de hand was. Dat was haar toch goed gelukt, dus die arme Jace had helemaal geen kans gehad tegen haar geweldige acteer skills.
‘Nee man, je bent cool dus ik ga je heus niet weg sturen.’ Sprak ze met een kleine glimlach tegen de jongen. Bij zijn volgende vraag keek ze even bedenkelijk naar het vlammetje voor hun. Leuker was een groot woord. Maar ze zag het al iets positiever dus dat betekende vast wel iets, toch? ‘Ik ga al naar de lessen, als je dat bedoelt.’ Het feit dat ze niet naar gym ging liet ze maar even achterwege. Maar dat zou hij vast al wel gemerkt hebben aangezien ze dat waarschijnlijk samen hadden of iets. Want de klassen waren hier niet verdeeld op leeftijd, iets wat ze best wel vreemd vond maar ze ging er nu geen drama over maken of iets. Voor kort streek ze over de snaren van haar gitaar, om het instrument daarna in het gras te leggen met haar schrijfblok en de pen erop. Dat leek haar wel zo beleefd tegen over Jace.


I love her from the skin to my bones
But I don't wanna live in her home
There's nothing to say 'cause she knows
I'll just runaway and be on my own

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   zo sep 14, 2014 3:45 pm

Vandaag was wel degelijk weer een leer voor de dude geweest om altijd uit te kijken en vooral rekening te houden met de mutaties van andere mutanten. Want eh ja, hij wist nu eenmaal dat Sierra’s in staat was om vuur te manipuleren dus zoiets als dit had hij echt wel aan kunnen zien komen, al was het niet meteen in zijn hoofd geschoten om haar dus niet te laten schrikken. Maar tob e honest, Jace had ook niet echt gedacht dat ze ging schrikken, al zag hij nu het allemaal gebeurd was de logica er wel van in. Hij zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gereageerd, al zou er bij hem geen steekvlam onstaan zijn ofcourse. Wat losjes haalde hij zijn schouders wat op bij haar woorden. Ach, dat zou hij dan wel zien. Er was hier vast wel iemand met wat genezende krachten of iets, hoopte de jongen dan maar. En daarbij Sierra zou in zijn buurt zijn en hem wel helpen, toch? Dat was toch hetgene waar hij dan op hoopte. Al kon hij het haar niet aandoen om haar een schuldgevoel te laten geven of iets dus al met al had hij hartstikke geluk gehad, al was dat niet iets wat de bruinharige dude in wilde zien.
Al snel kwam hij naast haar zitten en krulden zijn mondhoeken wat omhoog toen het kleine vlammetje voor hun kwam zweven. Nog steeds vond hij haar mutatie echt geweldig, iets wat hij van het begin af aan al had gevonden, maar toch.
Whatever? Ach, hij ging er maar niet op in. Als zij het zo zag.. Jace vond het in ieder geval nice dat ze tenminste iets kon met muziek, al was het maar dat hij alleen maar wat van haar gitaarspel en haar wat had horen neuriën nam dat niet weg dat hij haar, nou ja, best wel goed vond? In vergelijking met hem toch echt wel duizend keer beter. Nou, hem hoefde je in ieder geval geen gitaar te geven en als je hem wilde laten zingen waren een stel oordoppen toch wel hard nodig. Misschien had hij trouwens nog wel een tijdje moeten wachten voordat hij haar had laten merken dat hij aanwezig was maar hm, was dat niet een beetje stalkerig overgekomen? Vast wel.
Wat lachend schudde hij zijn hoofd. Damn, als er hier een of andere acteerklas was zouden ze Sierra vast en zeker met vlag en wimpel aannemen. Doordat ze aan het lachen was kon hij niets anders doen dan maar met haar mee te lachen om hoe stom hij eigenlijk wel niet was. En daarbij, haar lach had iets heel erg aanstekelijks in zich waardoor Jace eigenlijk geen andere keuze had dan ook te gaan lachen.
Alright, dan bleef hij maar. Voor kort gingen zijn ogen even naar wat voor uitzicht ze hadden op de plaats waar ze zaten al was er vrij weinig te zien doordat het toch al best donker was en het enige licht leek te komen uit het vlammetje wat was gecreëerd door Sierra. Ergens deed het hem toch wel goed om te horen dat ze naar al naar de lessen ging. Waarom dat dat kwam wist hij begod niet maar hij nam maar aan dat dat kwam omdat. Nou ja, Sierra was nice en ze verdiende het niet bepaald om alleen te zijn in haar kamer de hele dag door. Tenminste, om in haar kamer te zijn terwijl ze ook naar de lessen kon gaan. Daardoor verscheen er toch wel een glimlach rondom zijn lippen aangezien hij dat toch wel leuker vond, voor haar dan. ”Nice.” Antwoordde hij er maar op omdat hij niet echt iets anders kon verzinnen. Hij kon haar altijd nog aanbieden om eens een keer na school naar bijvoorbeeld het strand te gaan? Of misschien ook niet, aangezien hij haar niet echt iets wilde verplichten en ook niet bij haar wilde aandringen. Misschien mocht ze hem wel helemaal niet of iets maar durfde ze hem net gewoon niet weg te sturen. En eigenlijk zou hij dat nog best wel eens begrijpen.
”Dus.. Wat doe jij hier eigenlijk nog zo laat?” Niet dat het extreem laat was en ook niet dat hij niet wilde dat ze hier was want hij vond het juist wel leuk dat hij haar was tegengekomen, maar ja hij vroeg het zich ergens toch wel af. Sierra wist in ieder geval zijn reden wel, dus vandaar dat hij ook maar naar die van haar had gevraagd. Misschien wilde ze gewoon net zoals hem even wat naar buiten in plaats van de hele tijd op de kamer te zijn? Of iets totaal anders? Jace wist het niet want damn, wat konden dat eigenlijk wel niet veel dingen zijn.

"I wish that I could be like the cool kids,
'Cause all the cool kids, they seem to fit in."


- - -

TAG: Sierra Montgomery


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   vr sep 19, 2014 5:20 pm

Jace
Het feit dat hij gewoon simpel zijn schouders op haalde op wat ze had gezegd deed haar voor een moment kort grijnzen. Wat was het toch een sukkel! Oh wel, hij was een jongen die waren gewoon zo dus ja. Kort gleed haar hand door haar haren en staarde ze eventjes naar de grond. Wat als ze hem echt had verbrand? Sierra zou echt niet meer met zichzelf kunnen leven dat was al zeker, ze zou zich zo schuldig voelen. Ze voelde zich zelf schuldig om het feit dat ze haar moeder had verbrand uit zelfverdediging. Dat was echt helemaal niet normaal hoor! To be honest zou ze zelfs niet weten wat ze zou doen als ze hem echt verbrand had, zelfs al was het maar een klein beetje. Sierra was zo goed als meester over haar mutatie, maar over wat ze moest doen als er iets ergs gebeurde. Wel ja, dat was haar nooit echt uitgelegd. Oké, eigenlijk wel en ze wist het ook nog, maar ze zou gewoon alles spontaan vergeten als het werkelijk gebeurde. Maar gelukkig was het nu niet het geval dus.
Dat Sierra niet kon omgaan met complimenten als het op haar muziek aan kwam was gewoon een feit. Nooit echt had ze verwacht dat mensen haar hoorden spelen, gehoopt ergens waarschijnlijk wel. Maar dan nog het beangstigde haar om de een of andere reden dat mensen haar hoorden spelen, het was gewoon vet eng weetje wel. Plankenkoorts, ze had echt geen idee van wie ze het had. David had haar een keer horen zingen, completly by accident dan nog en had haar gezegd dat ze best wel briljant was op muzikaal vlak, ze was meteen dicht geklapt en had nooit meer een woord gezongen toen ze bij de tweeling thuis was.
Het feit dat de jongen zo maar met haar meelachten, zorgde er totaal niet voor dat ze stopte met lachen, eerder het tegen over gestelde. Sierra kreeg het gevoel alsof ze echt massieve bukspieren aan het kweken was en dat ze er straks zou uit zien als een of andere vrouwelijke bodybuiltster.
Naar de lessen gaan, het was nog elke dag een hele opgave maar ze zag er het plezier wel van in naarmate haar dag vorderde. Misschien dat het ooit nog wel helemaal goed kwam met haar. Dat ze weer oprecht gelukkig kon zijn, zonder dat er ook maar iets slecht zou gebeuren om het weer te verpesten. Dat idee hield haar overeind, niet dat ze nog op instorten stond of wat dan ook maar het was nog steeds moeilijk voor haar. Lichamelijk was ze nog niet helemaal beter, met haar schouder en heel dat gedoe, maar mentaal ging het al wel iets beter. Counceling, ze had er nooit in geloofd maar het hielp haar uiteindelijk wel vooruit.
‘Wat denk je nu dat ik hier doe?’ Sprak ze al lachend duidend op het feit dat hij haar had gevonden al gitaar spelend, en met een schrijfblok in haar handen. Het was wel pretty obvious als je het haar vroeg. Maar goed, Jace had al bewezen dat hij niet een van de snuggerste mensen op de wereld was dus kon ze het hem nog wel vergeven. ‘En jij dan? Of stalk je me gewoon?’ Grijnsde ze breed, terwijl ze even speels in zijn zij porde. Natuurlijk stalkte de jongen haar niet, maar ze vond het gewoon leuk om hem een beetje te pesten.
I love her from the skin to my bones
But I don't wanna live in her home
There's nothing to say 'cause she knows
I'll just runaway and be on my own

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   vr sep 19, 2014 11:51 pm

Gosh, hoe laat het nu ongeveer zou zijn had de dude op dit moment geen besef van maar hé, ze zeiden toch niets voor niets dat de tijd snel ging als je het naar je zin had? Misschien dat de tijd dus al wel voorbij was gevlogen – want wist hij veel – maar hm, het was niet zo dat hij een bepaalde richttijd had waarop hij wilde vertekken; hij zag het allemaal nog wel. Waarom zat hij er overigens nu over te piekeren? Dat was sowieso nergens voor nodig, het was op dit moment beter dat hij er maar niet voor zorgde dat hij in zijn gedachten zou verdrinken en dus sociaal over zou komen tegenover Sierra. Tenminste, dat was zijn plan dan toch. Maar aangezien de dude negen van de tien keer eigenlijk geen gespreksonderwerpen wist verliep het toch allemaal niet echt soepel.
Oh god, hij wist nu al meteen dat als Sierra ooit nog eens een stomme grap moest maken en zelf erom moest lachen hij automatisch in tranen van het lachen zou uitbarsten. Want damn, wat had ze een aanstekelijke lach. En Jace kon er dus nu ook niets aan doen waardoor ook hij in lachen uitbarstte.
Na zo’n twintig seconden, waarschijnlijk zelfs wat langer, was hij toch al weer op adem en zuchtte hij eens diep, veegde vervolgens wat vocht weg dat uit zijn oog was gekomen door het lachen. Sierra lachte nog steeds maar minder leek het wel, maar als nog, het had iets aanstekelijks in zich al kon hij zich nu wel wat meer inhouden of iets dergelijks.
Ja, oké, dat antwoord had hij wel kunnen verwachten. Wat ook wel een domme vraag was achteraf aangezien de stelling van hem sowieso al verkeerd geformuleerd was door hem. ”Well, ik bedoelde eigenlijk meer waarom. Want ja, gitaar spelen kan ook in je kamer right?” Niet dat hij wilde dat ze voortaan op haar kamer dit soort dingen ging doen ofcourse. Als hij haar nog eens zo aan zou treffen wist hij wel beter en zou hij haar lekker pas later gaan storen. Misschien vond Sierra dat wel geen goed plan dat hij dat ging doen, maar zo lang het meisje er niets vanaf wist kon hij het gerust wel eens een keer uitvoeren. Al moest ze dan niet zo zitten dat hij meteen op haar netvlies kwam te staan want ja dan had het geen nut en had ze hem snel gezien. ”Misschien..” Was zijn vrijwel directe antwoord op de vraag die ze vervolgens op hem afvuurde. Een grijns sierde zijn lippen waarna hij zijn ogen voor kort van haar afhaalde en ze voor hem uit richtte, al keek hij natuurlijk wel weer snel terug aangezien hij weer verder wilde praten. ”Nee grapje, tuurlijk niet, wees maar niet bang.” Een glimlach sierde zijn lippen toen hij dat tegen haar vertelde. Want ja het kon toch dat ze dat nu misschien van hem ging denken ook al zei hij dat het niet zo was? Wist hij veel. Sierra was slim en zou vast wel haar eigen dingen denken dus wie weet. De por in zijn zij was hem zeker niet ontgaan en zorgde ervoor dat hij een of andere rare spastische beweging deed. Oh damn, daar kon hij dus écht niet tegen! Shit, nu was ze vast wel een van zijn zwakke punten te weten gekomen. Niet nice.
Trouwens, was er binnenkort niet een of ander feest hier op school? Jace had er al het een of ander over gehoord, zoals dat het bijvoorbeeld de bedoeling was dat iedereen met een masker op kwam en dat soort dingen.. De bruinharige jongen wist niet of het iets was waar Sierra interesse in had, maar dat kwam hij straks dan wel te weten waarschijnlijk? ”Sierra?” Vroeg hij aan haar na een korte stilte om haar aandacht te wekken, al had zijn stem zachter geklonken dan dat hij in zijn hoofd bedoeld was. Oh god, zijn handen begonnen al op een versneld tempo klam te worden en ineens leek het of er een brok in zijn keel zat. Het was gewoon.. Jace was nooit goed geweest in zulk soort dingen, of hield hij dat zichzelf voor? Hij wist het niet. Moest hij het misschien nu niet vragen aangezien het, nou ja, niet echt in een sfeer voor zoiets als dit was of..? ”Nou, binnenkort is er dus een bal op school en eh.. Ik vroeg me af of.. Nou ja..” Hij onderbrak zijn zin om zijn ogen van zijn klemme handen die op zijn schoot lagen af te halen en op haar te richten. ”Je misschien samen met mij wilde gaan?” Vooral het laatste gedeelte kwam er wat aarzelend uit maar hé, het was er tenminste uit. Voor kort verscheen er een aarzelend, piepklein glimlachje aangezien hij op dit moment ineens geen passelijke houding aan wist te nemen. ”Als je het niets vind moet je het ook zeggen hoor, dat begrijp ik namelijk wel.” Vergeleken met daarnet vlogen deze woorden echter eruit en hoefde hij er niet eens over na te denken. Maar, Sierra moest gewoon weten dat ze tot niets verplicht was of zo. Hij wilde haar namelijk absoluut niet tot iets dwingen. Het was haar beslissing. Misschien had ze wel iemand al om mee te gaan? Die kans was er ook nog natuurlijk. Eigenlijk had hij al spijt dat het in zijn hoofd was gekomen en hij het überhaupt ook nog eens had gevraagd. Nu was het enkel nog maar wachten op de afwijzing..

"I wish that I could be like the cool kids,
'Cause all the cool kids, they seem to fit in."


- - -

TAG: Sierra Montgomery


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: The night is still young   za sep 20, 2014 11:23 pm

Jace
Die arme dude bleef maar lachen. Zou het door haar komen? Vast wel, er was haar al vaak gezegd dat ze een aanstekelijke lach had. Al van jongs af aan trouwens, al showde ze die met het ouder worden nog maar weinig door alle omstandigheden. Maar ja, dit hier was een nieuw begin. Ze was er bijna zeker van dat haar moeder nooit meer contact ging zoeken met haar dochter, iets wat zowiezo ook niet zou toegelaten worden door haar vader, haar zus, het bestuur van de school en wist zij veel wie nog allemaal. Maar goed nu ze op het eiland was beland, zag ze alle kleine dingetjes als iets positiefs iets wat ze vroeger dwangmatig deed, maar nu kwam alles van zelf, en nou ja daar was ze best wel dankbaar voor? Blijkbaar was Jace toen ze in haar wervelwind van gedachten was beland al weer gestopt met lachen, of hij maakte er toch een goede poging van.
‘Nou, dat kan ja. Maar dan krijg ik klachten van geluidsoverlast.’ Of beter gezegd, dan was ze bang dat iemand haar hoorde spelen en zingen. Want ja, als ze bezig was met muziek dan wist ze het merendeel van de tijd niet eens wat ze allemaal deed. Dan zat ze in haar eigen persoonlijke universum en kon alles haar gestolen worden. Maar toch wilde ze niet dat iemand het hoorde. Nu nog niet. Misschien wel nooit niet. ‘Oh, dus je bent er zo eentje? Ik wist het wel.’ Sprak ze terwijl ze even afkeurend haar hoofd schudde. Heel lang kon ze het echter niet volhouden, en al heel snel brak er een brede grimas door op haar gezicht. Ugh, stel je voor man een stalker! Gelukkig kon ze stalkers perfect roosteren moest ze ervan bewust zijn. ‘Ik ben niet bang.’ Sprak ze met een frons. ‘Je weet dat ik stalkers meteen kan roosteren.’ Grijnsde ze uitdagend. Arme jongen toch, misschien moest ze maar rustig aan doen met het pesten van hem? Nah, zo bleef alles hier toch nog een beetje levendig. Dat had ze al wel aan hem gemerkt, hij was niet echt zo’n prater. Iets wat ze op sommige momenten wel kon goedkeuren, al had ze al bij al toch nog iemand die liever wat meer praatte maar een praatwaterval had ze nu ook weer niet nodig. Helemaal niet zelfs. Zulke mensen waren gewoon vet irritant, die kregen van haar dan ook wel meteen een boek tegen hun kop of iets wat er in haar buurt lag. Damn, ze had gehoopt op een hoge piep maar ze kreeg enkel en alleen een spastische move. Ach, dat volstond ook wel! Dat was handig voor in de toekomst.

Vandaag was er trouwens ook de melding geweest dat er een of ander gemaskerd bal zat aan te komen. Ergens had ze er totaal geen zin in, maar langs de andere kant kon het haar vast en zeker wel goed doen. Maar goed, ze ging toch niet verschijnen zonder date of wat dan ook, plus dan zou ze nog een jurk en shit moeten uit zoeken en mweh. Misschien als het er van kwam moest ze de hulp van haar zusje maar in schakelen of zo, die kon haar wat tips geven als het op haar verwondingen verbergen aan kwam. Maar goed, ze was nog niet eens gevraagd en ze had er ook geen hoop op. Al kwam dat dan weer merendeel door dat ze nog met David in haar hoofd zat, en ze bang was dat er wat meer van ging komen als ze zich ging binden aan een of andere dude. David was misschien haar ex, gedwongen wellicht, maar ze hield nog wel van hem. Eerste liefde en alles..  
Zacht werd haar naam uitgesproken, maar het was genoeg om haar aandacht weer te krijgen. Sierra draaide zich wat naar hem toe en fronste even. Jace maakte een..zenuwachtige indruk? Waar was dat nu weer goed voor? Het meisje kantelde haar hoofd lichtjes schuin en wachtte af tot de jongen verder ging. Sierra snapte er helemaal niets van. Al werd het haar al iets duidelijker toen hij verder sprak. Oh god! Natuurlijk moest hij haar vragen… Onbewust begon zij ook nerveus te worden, met haar linkerhand begon ze met de punten van haar haar te spelen terwijl ze hem bleef aan keken. Hoewel Jace schattigheidsfactor meteen een eind de lucht in was geschoten wist ze echt niet wat ze nu moest doen of zeggen. Voor even bleef ze stil, liet het allemaal even bezinken. Juist had ze haar zelf nog wijs gemaakt dat ze niet wilde gaan omwille van David, en nu was er Jace, de jongen die haar vanaf de eerste week ze hier zat toch meteen had gesteund ondanks dat hij niets wist van wat er met haar gebeurd was. Sierra was geen persoon dat zichzelf vaak tegensprak, maar dit, wel het zette haar echt wel aan het nadenken om eerlijk te zijn. Kort beet ze op haar lip. Was Lau nu maar hier die had er wel meteen voor gezorgd dat ze antwoord had gegeven in plaats van dat ze nu hier zat met haar mond vol tanden. Zo meteen dacht hij echt nog dat ze hem ging afwijzen. Ging ze dat doen? Wist zij veel. Totaal geen vat op wat ze nu werkelijk aan het doen was nam ze heel voorzichtig zijn hand in de hare en glimlachte zachtjes. Eh wat? Sierra besloot er maar even niet tegen te vechten. ‘Ik weet niet… Jace.. Natuurlijk wil ik met je gaan.’ De woorden kwamen er nogal stroef uit. Sierra kon zichzelf wel voor haar kop gaan slaan. Dit was uiteindelijk niet de bedoeling. Maar uiteindelijk, kon het nog wel leuk worden right?
Het meisje trok haar hand uiteindelijk terug en greep vervolgens haar schrijfblok en gitaar. Met een kleine glimlach stond ze uiteindelijk op. ‘Wel, I guess dat ik je dan wel weer zie.’ Het feit dat ze vertrok was echt niet omdat hij haar net had gevraagd of zo, maar omdat ze morgen anders echt wel een wrak zou zijn en daar had ze geen zin in. Het meisje liep langs de jongen heen en woelde nog even speels door zijn haren heen, om daarna gevolgd door haar vlammetje te verdwijnen richting de slaapkamers.

I love her from the skin to my bones
But I don't wanna live in her home
There's nothing to say 'cause she knows
I'll just runaway and be on my own

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

The night is still young

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Texts From Last Night
» [Reserved]Night Fever
» Campfire night

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-