INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Earth laughs in flowers.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Sierra Montgomery
avatar
Class 3

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   do aug 14, 2014 10:16 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

De pijn in haar schouder bleef aanhouden maar gelukkig kon ze haar gezicht nog in de plooi houden zodat hij het niet zou merken. Misschien moest hij er toch maar eens mee naar iemand gaan die verstand had van healing, die zou hier vast ook wel zijn? Al bij al was het voor haar een gewone blauwe plek en had ze niet het gevoel dat haar bot gebarsten was of iets als dat, maar goed ze had wel meer gehad dat ze het een gewone verwonding vond en dat er dan werkelijk wel iets gebroken was. Door haar verleden had Sierra een hoge pijngrens opgebouwd, maar zo nu en dan kwamen er wel eens vlagen pijn door als ze haar schouder in dit geval te snel bewoog. Oh well, het zou wel genezen net zoals al de rest had genezen.
Klagen deed ze niet, maar ja veel reden om te klagen had ze nog niet aangezien ze haar kamer nog niet was uitgekomen sinds ze hier zat. Oh wel, ze zou het wel snel genoeg uit vinden als ze naar een van die gesprekken moest bij dat councelinggedoe. Iets waar ze nu al geen zin in had, maar dat was vast al wel duidelijk. Voor een gedachtelezer dan toch. ‘Ik kan je honestly niet zeggen waar ik nu werkelijk liever had gezeten.’ Bij mijn vader. Maar dat was geen optie geweest. Haar moeder had nog steeds het voogdij recht over haar, hoewel dat zo zou veranderen als ze naar de rechtbank stapte. Maar dan nog, ze kon haar moeder onmogelijk alleen laten. Zelfs nu.. Wie weet had ze zichzelf al wel van kant gemaakt of zo? Als ze hier ooit weer weg mocht, zou ze waarschijnlijk toch niet meer naar huis gaan maar zou ze bij David en Sloane gaan in wonen, die hadden dan waarschijnlijk toch al hun eigen stek en wie weet kon ze de dingen dan weer oppikken met David. Al zou dat afhangen van wat er op dit eiland allemaal ging gebeuren, maar voor zo ver ze zichzelf kende, en dat was aardig goed. Zou ze zich toch niet snel aan iemand binden. Al zou dat natuurlijk ook nog kunnen veranderen maar dat waren dingen voor later.
‘Kan goed zijn, hij zat in het basketbalteam en had ook try outs gedaan voor het Football team.’ Niet dat Jace veel aan dat had, maar het was wel een van de dingen waar de meeste mensen hem op school aan hadden herkend. Daar had hij dus ook status mee verkregen, en als zijn toenmalige vriendin had ze voor die periode ook wel wat mogen genieten van het populaire leven, voor zover ze dat dan toestond. Heel veel anders was het niet geweest, buiten dat ze soms tijdens de lunch eens met zijn drietjes aan de populaire tafel gingen zitten als het te slecht weer was om buiten te eten.
Sierra begon met een plukje haar te spelen terwijl ze even nadacht over zijn vraag. Controle? Tot nu toe was er nog maar één voorval geweest van dat haar krachten haar teveel werden, of nou feitelijk twee keer. ‘Vrij goed denk ik. Maar ik heb nog genoeg te leren, en blijkbaar gaat dat niet op je eentje.’ Ergens ging het wel op je eentje, maar haar kennende zou ze dan veel gaan verbranden. Maar uiteindelijk de basis dingen had ze al vrij goed onder de knie, heel soms als ze te lang oefende werd het haar wel eens te heet onder de voeten en was dat het teken dat ze moest stoppen maar goed. Hoe het was om een tweelingzus te hebben? Sierra’s mondhoeken krulde even omhoog. ‘Ach, best wel leuk hoor. Toen we vijf waren gingen onze ouders scheiden dus zagen we elkaar enkel en alleen nog op school of bij een kleine familie bijeenkomst eens op het jaar, maar buiten dat is ze toch een van men beste vriendinnen. Maar geloof me, soms word ik echt helemaal gek van haar hoor.’ Lauren, hoe irritant ze ook kon zijn, hield ze wel van haar zus. Sierra zou er ook niet voor terugdeinzen om iemand wat aan te doen als er iets met haar tweelingzus gebeurde, dus niemand moest zich iets in het hoofd halen. ‘Heb jij geen broers of zussen?’ Het was wel zo eerlijk dat ze dat vroeg niet?
Haar donkere schoten uiteindelijk terug naar de horizon, en ja hoor eindelijk was het begonnen. Een grijnsje sprong op haar gezicht. Jace zou straks nog verbaasd gaan opkijken als de laatste zon uiteindelijk verdween. Het meisje had ondervonden dat op het moment dat de zon volledig verdween haar ogen voor enkele seconden even leken op te lichten, dan zouden haar ogen bijna zo licht lijken als die van de jongen die naast haar zat. Maar daar ging ze natuurlijk mooi over zwijgen, zijn reactie kon namelijk nog leuk worden.


_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar
Class 3

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   vr aug 15, 2014 10:51 pm

tagged:
sierra
De gedachten om zijn shirt terug aan te trekken had voor een moment even rondgespookt in zijn hoofd, maar dat had Jace toch maar achterwege gelaten. Het was gewoon nog best wel warm en daarbij hinderde het hem niet, op deze manier zou hij het nog wel gerust een tijd vol kunnen houden eerlijk gezegd.
Waarom? Jace wist het niet, maar om er nu naar te gaan vragen leek hem ook zo vreemd. Bedoel, als ze er een uitleg bij had gegeven had ze zijn toekomstige vraag dan al beantwoord maar wie was hij om daar naar te gaan vragen. Hij zou er ook niet zo snel een antwoord op geven, ze kenden elkaar nu immers maar iets van een uurtje, of zo? Iedereen had zo zijn eigen ding en het was niet zijn taak om alles te weten te komen van iedereen.
Snel voelde hij even aan zijn haar, om te kijken of het laagje gel die hij iedere morgen aanbracht nog steeds hard was en zijn haar straks niet ineens ploef naar beneden zou staan. Toen Sierra de namen van haar vrienden had verteld was er in het vaag iets gaan rinkelen bij hem, en toen ze een verdere uitleg gaf werd het beeld van de vriend van haar steeds duidelijker. Jup, ze hadden het wel over dezelfde. Niet dat het eigenlijk toeval was aangezien de school niet zo groot was geweest dat het bijna onmogelijk was dat er mensen dezelfde namen hadden, maar met zijn geheugen zou hij het niet gek vinden als hij namen door elkaar ging gooien. Maar dit maal had hij wel goed gezeten, aangezien de David die hij in zijn hoofd had ook bij het basketbalteam zat. ”Jep, dan weet ik wel wie het is.” David was wel een nice guy, voor zover hij wist dan. Maar aangezien hij ook vrienden was geweest met Sierra zou die gedachten vrij goed in de buurt zitten.
Voor kort keek Jace wat in het rond, maar eigenlijk durfde hij niet echt lang ergens naar te staren, behalve dan de lucht, maar dat was anders. Het kon immers zomaar zijn dat als hij ergens naartoe ging staren het object zou kunnen gaan zweven aangezien zijn aandacht er niet goed bij zou zitten. Damn, soms was het echt lastig, vooral als hij niet wilde dat zoiets ging gebeuren. De stem van Sierra zorgde er echter voor dat hij nogmaals naar haar terugkeek. Het was altijd wel zo netjes als je iemand aankeek als diegene tegen je aan het praten was right? Dat was hem dan altijd geleerd tenminste. Het ging inderdaad zeker niet in je eentje. Nja, de kleine simpele dingen konden natuurlijk wel, maar de grotere dingen of echte controle, dat leek hem een zwaardere karwei. Hoe het allemaal hier precies in z’n werk ging wist hij overigens ook nog niet aangezien hij nog niet veel lessen had gehad in vergelijking met anderen, maar het leek hem dat het hier allemaal wel goed in elkaar gestoken zat. Welke andere school zou namelijk al deze mutanten aannemen als het niet goed in elkaar zat? Right, daar was het dan te risicovol voor.
Ai, gescheiden ouders, dat leek hem wel wat minder. Dan hadden ze nog wel het geluk dat ze elkaar op school zagen overigens. Het laatste gedeelte zorgde ervoor dat zijn mondhoeken omhoog krulden. Ja, dat was iets typisch bij broers en zussen right? Al had je altijd wel iemand waar je iets tegen kwijt kon wat geen zaken waren voor ouders, dat leek hem wel chill, op zich. ”Nope. Alleen een paar neven en nichtjes, maar die zie ik bijna amper.” Alleen via social media of dat soort dingen, maar daar hield het dan ook wel weer op. Tuurlijk had hij ze wel een aantal keren gezien en bezochten ze hun ook wel minstens een keer per jaar, maar goed, het was niet zo dat hij er elke dag mee opgescheept zat natuurlijk. Al hoefde er verder niet veel over te klagen aangezien sommige van zijn vrienden hem blessed noemen door geen vervelende broers of zussen rondom zich te hebben.
Zijn groene ogen bekeken het meisje naast hem nog eens, maar eigenlijk was de tijd er niet eens voor doordat het hem was opgevallen dat ze meer omhoog keek, dus volgde hij haar voorbeeld en boem; daar was de zonsondergang dan. Langzaamaan krulden zijn mondhoeken omhoog aangezien het beeld echt werkelijk waar super was. Hij zou dit zo iedere dag kunnen doen, naar de zonsondergang kijken. Jace vond het maar een soort magisch iets. En het viel hem op dat het ding ineens veel sneller naar beneden leek te gaan dan dat de zon eerder had gedaan. Ugh, why? Het was zo mooi.
code by *anna.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar
Class 3

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   vr aug 15, 2014 11:44 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Om even toe te geven ze was best wel blij dat ze deze avond haar kamer eens was uitgekomen. Eens een gesprek met een echt persoon deed haar goed. Plus, ze vond Jace nog wel grappig. Het feit dat ze gewoon al met haar vingers moest knippen of hij deed zijn shirt al uit voor haar was gewoon leuk. Wie weet kon ze nog wel meer aanvangen als ze wilde. Die gedachte liet een mysterieus grijnsje verschijnen op haar gezicht. Misschien voor de volgende keer, maar dan moest ze natuurlijk wel nog iets leuk gaan bedenken om hem te laten doen.
Het feit dat hij niet reageerde op wat ze had gezegd verbaasde haar lichtjes, maar ze stelde het op prijs. Sierra hield nu eenmaal niet van mensen die ongevraagd begonnen rond te porren in haar verleden. Dat was gewoon onbeleefd. Daarom had ze geluk gehad met David en Sloane, die wisten enkel maar van dat haar ouders gescheiden waren en nou ja de nodige andere zaken die er over haar te weten vielen, maar over de gebeurtenissen met haar moeder had ze hun nooit verteld. Nou ja, tot op het einde dan. Het was niet eerlijk tegenover haar twee beste vrienden waarvan er eentje haar vriend was om te vertrekken zonder wat te zeggen, en het was duidelijk geweest dat ze er genoeg van had om niets te zeggen dus had Sierra hun alles kort verteld. Hun gezichten zag ze nog steeds voor zich elke keer ze haar ogen sloot, de verslagenheid gemixt met woede die op David’s gezicht was af te lezen had er voor gezorgd dat ze zich barslecht voelde dat ze het al zo lang had verzwegen. Sloane had haar gewoon heel lang aangekeken en uiteindelijk waren er tranen in de ogen van haar beste vriendin gesprongen. Nah, het was niet mooi geweest. Daarom was ze zo bang om het te vertellen aan Lauren..
Zodra ze Jace zijn hand naar zijn haar zag gaan werd ze uit haar gedachten getrokken en moest ze even lachen. ‘No stress, het staat nog mooi omhoog hoor.’ Tss, ijdeltuit dat hij was. Stiekem vond ze het allemaal wel grappig, wel ja niet zo stiekem want ze zat nog steeds te grinniken. Sierra zelf kon best ook wel ijdel zijn hoor, zeker als het aankwam op hoe haar haar lag, of welke outfit ze droeg. Maar goed, zij was een meisje en hun geslacht mocht dat. Als een jongen iets te ijdel was werd hij al meteen als homo bestempeld. Dikke bullshit als je het haar vroeg, wat was er mis met een jongen die zich goed verzorgde en zich bekommerde om zijn uiterlijk? Het was veel beter dan die viespeuken met hun wit shirt dat onder de zweetplekken zat. Trouwens, met jongens die op andere jongens vielen had ze helemaal geen problemen. Op het feit dat ze soms te knap waren en dan de meisjes er te laten achter komen dat ze voor het andere geslacht vielen na, waren ze voor vele meisjes het beste wat hun overkwam. ‘Alright, toch iemand die we beiden kennen dan.’ Grijnsde ze even.
Jace maakte een vrij rusteloze indruk op haar, zijn blik bleef nooit gericht op een object buiten soms op de lucht of zo maar nooit op bijvoorbeeld een of andere boom of iets in die aard. Misschien kwam het omdat hij een specifieke mutatie had waarmee hij dingen kon verplaatsen zodra hij er naar keek? Nou, ze besloot het maar niet te vragen aangezien hij ook nog geen vragen had gesteld over haar mutatie. Al zou dat wel gaan komen zodra de zon onder zou gaan.
‘Hm, langs de ene kant mag je je gelukkig prijzen, maar anderzijds. Ik zou niet weten hoe mijn leven was uitgedraaid als Lauren er niet was geweest.’ Ongetwijfeld veel beter want dat had zij bij haar vader gewoond, maar dat liet ze maar achter wegen. Sierra nam haar zus niets kwalijk omdat zij bij hun pa woonde, het was zelfs absurd om nog maar in haar hoofd te halen dat het ook andersom kon. Nee, voor geen honderd jaar wenste ze Lauren aan haar moeder toe. Dan liever zichzelf in plaats van haar zusje.
Van zodra haar ogen zich hadden gevestigd op de zon, voelde ze bijna hoe de krachten in haar mutatie iets begonnen af te nemen. Het was niet dat ze verdwenen of iets, maar hun kracht verminderde wel iets al kon ze nog steeds vernietigend zijn. Zelf verzwakte ze ook iets, voelde ze de pijnen die haar in de dag zo min mogelijk lastig vielen weer omhoog komen. Heel soms, had ze ondervonden, was het zelfs zo erg dat ze gewoon niet meer op haar benen kon staan. Gelukkig zat ze nu veilig en wel op een bankje. Voor de rest kon ze nog wel genieten van de zonsondergang. Het was iets magisch. In haar hoofd begon Sierra af te tellen en uiteindelijk wanneer ze bij nu was en de zon ook volledig was verdwenen kwam het moment er dat haar ogen fel op lichtte. 'There she goes.' De eerste keer dat ze het had gehad was ze zo hard verschoten, maar nu vond ze het allemaal super cool. Vooral was ze nu benieuwd naar Jace zijn reactie.


_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar
Class 3

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   za aug 16, 2014 12:39 am

tagged:
sierra
Jace had zijn hand door zijn hand heen gehaald om even vlug te voelen of ze gel die hij had gebruikt nog goed zijn werk deed. Toen echter Sierra een opmerking naar hem toe gooide sierde een grijns zijn lippen. ”Hé het was niet de bedoeling dat jij keek..” Die woorden werden vervolgd door een semi-boos gezicht. Echter lukte het hem niet om zijn gezicht lang in de plooi te houden omdat het neppe gezicht vervolgd werd door een glimlachje. Tuurlijk vond Jace het niet erg, hij kon er wel om lachen. Hm. Eigenlijk kon hij dat wel om de meeste dingen; hij liep vrijwel altijd met een glimlach rondom zijn lippen. Ookal was de glimlach dan soms wel niet zo gemeend als andere keren, maar het zinnetje ’It’s amazing what you can hide just by putting on a smile.’ bestond niet voor niets right?
Op de opmerking die ze daarna maakte knikte hij. ”En misschien nog wel meer zelfs, maar ik zou even niet weten wie.” Tsja en dat terwijl hij toch altijd bij een grote groep jongens zat. Misschien was het een excuus dat het een grote groep was – ook al was het dat eigenlijk niet – zodat hij minder vergeetachtig over kwam? Nou, het lag gewoon aan de dingen waarover het ging. Leuke of belangrijke dingen wist hij heus nog wel. Of pincodes van anderen die hij snel had zitten meelezen, die waren ook wel interessant. Niet dat hij pasjes ging stelen, maar, zijn ogen vielen nou eenmaal altijd op het kastje tijdens het pinnen als mensen hun pincode in gingen toetsen.. Oeps.
Pfoe, hoe vaak hij zich niet had laten toewerpen dat hij geluk had met zijn enigskind leven, damn. Als hij bij iedere keer 1 dollar had gekregen nadat hij het te horen had gekregen, dan had hij zeker zo een aardig bedrag op zijn rekening hebben. Hij had het in zijn kindertijd wel gewild op zich, al wist hij niet of hij daar op deze leeftijd nog zo over zou denken. Ach, hij had altijd toch wel genoeg plezier gehad in allerlei speeltuintjes en zijn vaste crew van 8 jarigen die buiten gingen spelen. ”Hoezo dat dan..?” Want, Jace kon zo 1-2-3 eigenlijk niet echt op iets komen wat haar leven verschillend zou kunnen maken dan met of zonder zus. Ja, misschien dat je meer aandacht en geld toegeworpen kreeg maar Sierra leek hem niet echt een persoon die dat zou bedoelen. Of wel, maar dan had hij gewoon een verkeerde indruk van haar gekregen of iets. Al ging hij daar overigens niet van uit.
Voor een seconde merkte Jace dat zijn mond van verbazing iets open ging staan, maar gelukkig merkte hij het snel zodat hij hem snel weer dicht deed. Waarschijnlijk had het meisje het niet eens kunnen merken, maar aangezien ze ook net zijn haar move had gezien terwijl ze eerst voor zich uit zat te staren bewees maar weer dat ze een soort van haviksogen of iets had. En ja hoor, lang duurde het niet meer; de kleur van de zon werd steeds donkerder en donkerder en je kon zien hoe hij zich razendsnel naar beneden leek te bewegen. De zon was in een mum van tijd, voor hij het eigenlijk kon beseffen dat het al voorbij was, onder gegaan. Bij het horen van Sierra’s stem keek hij echter op, om vervolgens tot de verbazingwekkende waarneming te komen dat haar ogen iets van.. Op aan het lichten waren? Als eerste reactie schrok Jace en schoot er zonder dat hij er erg in had ineens een bloempot door de lucht heen, met hem als doel. ”Autch.” Mompelde hij waarna hij kort over zijn bovenarm wreef. Damn, what the fuck did just happen? Ten eerste, haar ogen, had ze iets van laserogen of wat? En ten tweede, die bloempot was totaal niet zijn bedoeling geweest. Hij had geluk gehad dat dat ding nieuw of iets was en nog geplant moest worden, het zat dus nog verpakt in een plastic pot en was dus niet zo heel erg groot vergeleken met de grote, stenen bloembakken. Maar goed, terug naar Sierra. Wat overrompeld door wat er net was gebeurd keek hij haar aan, zijn wenkbrauwen die hij lichtelijk had opgetrokken. ”Wat was dat?” Jace wilde het weten, het maakte hem zo ontiegelijk nieuwsgierig. ”Ik bedoel.. Laserogen?” Wist hij veel, zo’n mutatie zou heus wel bestaan.. of niet. Maar daar ging het nu niet om. Het kon toch zo zijn, right? Dat haar ogen langzaam veranderden of iets. Van te voren had hij het echter niet gezien en en en damn. Sierra rommelde echt met zijn gedachten op dit moment. Allerlei dingen ratelde er door zijn hoofd, puur uit nieuwsgierigheid. Het was allemaal zo plots gebeurd en hij had het totaal niet verwacht, vandaar dat hij misschien zo reageerde maar goed.
code by *anna.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar
Class 3

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   za aug 16, 2014 7:02 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Het meisje trok met een brede grijns haar wenkbrauw op nadat Jace was uitgesproken. ‘Misschien moet je het dan niet zo in the open doen weet je, als je toch niet houd van mensen die je bekijken.’ Tss, het was niet haar fout dat hij de ijdeltuit ging uithangen zodat zij het wel moest zien. Nah, poor ting zo meteen dacht hij nog dat ze boos was of iets, al zou de grijns op haar gezicht er wel voor gaan zorgen dat die gedachten niet door Jace hoofd gingen spoken.
Wel, dan kan je er zeker van zijn dat ik het ook niet weet.’ Meestal herinnerde ze zich iedereen wel waar ze ooit had tegen gesproken, maar Jace was nooit iemand van die personen geweest. Nu wel. Nog zoiets aan haar, haar fotografische geheugen dat elk moment van haar leven vastlegde en het voor altijd ergen in haar hoofd opsloeg wachtend om haar ooit te hulp te komen als ze het wilde. Nu vertelde het haar dat Jace een persoon was die ze niet kende, maar daar brachten ze samen wel verandering in. Nou ja, als hij nog wilde nadat hij straks haar ogen zou zien oplichten. Sierra streek een plukje haar weer terug achter haar oren sinds het haar zicht belemmerde. Wat zou er gebeurd zijn als ze elkaar wel hadden gekend op school? Misschien was hij er dan wel achter gekomen? Nee, vast niet. De jongen die naast haar zat leek niet het bijster slimme type om zulke dingen door te hebben. Wait, dat kwam er nogal verkeerd uit.. Natuurlijk dacht ze niet dat hij dom was, maar mensen leken haar moeilijker te doorzien dan zij hun.
‘Wel, je hebt iemand waar je alles bij kwijt kunt en je kan honderd percent zeker zijn dat je zus het niet gaat doorvertellen aan je ouders omdat jij ook dingen weet over haar. Iemand die er altijd voor je is, ook al heb je een gigantische ruzie. Een persoon om bijvoorbeeld mee naar de film of naar buiten te gaan als je andere vrienden geen tijd hebben en nog vele andere reden, maar het is wel duidelijk, niet?’ Grijnsde ze even. Yeah, ondanks ze niet bij elkaar woonden had ze toch wel vaak met haar zus dingen gedaan die ze bijvoorbeeld niet met David kon doen. Het was eigenlijk best wel geweldig om een tweelingzus te hebben, maar toch deelde ze haar grootste geheim niet met haar. Dat wou Sierra het meisje gewoon niet aandoen. Dit was haar last om te dragen en niet die van haar zus.
Momenteel leek de jongen naast haar volledig verdwenen en had Sierra enkel en alleen aandacht voor de ondergaande zon. De kracht van haar mutatie begon af te nemen, kleine steekjes plaagde haar armen en haar rug, maar ze liet de magie van de ondergaande zon er niet door verpesten. Niet zo lang geleden had ze samen met David en Sloane op een rooftop in Brooklyn gezeten om eveneens te genieten van het beeld. Haar mondhoeken krulde omhoog tot een glimlachje bij de gedachte alleen al. Hoe zou het nu met ze gaan? Sinds ze hier was had ze een paar keer met hun gesms’d maar via sms was het niet altijd duidelijk hoe de persoon aan de andere kant zich voelde. Misschien moest ze straks maar eens gaan facetimen met hun? Yeah, dat was een goed idee.
Sierra werd uit haar gedachten gerukt door een bloempot die op Jace afsuisde. Terwijl ze hem verbaasd aan keek kleurde haar ogen weer naar hun normale donkere kleur. Waar the hell kwam die bloempot vandaan? ‘Euh, als je een levend projectiel bent van iemand die jou graag met bloempotten bekogeld had je me het wel eventjes kunnen zeggen hoor.’ Sprak ze nog steeds verbaasd door dat de bloempotten hier zo maar rond je oren gingen zweven. ‘Gaat het?’ Klonk het vervolgens op een misschien wel bezorgde toon. Weer typisch voor haar om te vragen hoe het met de andere ging terwijl het met haar zo slecht ging, al liet ze graag iets anders uitschijnen. Zachtjes begon Sierra te grinniken toen ze vraag gesteld werd. Aha, dat was het dus! Hij had het gezien. Licht beledigd keek ze op toen hij het over laserogen had. Meende hij dat nu serieus? Daar was hij een jongen voor I guess. Come on, laserogen was dat het beste dat hij kon verzinnen. Het stelde haar toch lichtjes teleur dat hij met niets beter op de proppen kwam. Kort schudde ze haar hoofd. ‘Weet je echt niets beter dan dat?’ Sprak ze met een brede grijns op haar gezicht. Met een van haar handen op de leuning van de bank duwde het bruinharige meisje zich omhoog en ging vlak voor Jace staan. Vervolgens hield ze haar handen boven elkaar zodat ze een bolletje leken te vormen. Voor een moment haalde ze diep adem waarna ze vervolgens uit het niets een kleine vuurbol liet verschijnen. ‘Kijk, way cooler dan laserogen.’ Knipoogde ze speels. Nu moest ze maar even verklaren waarom haar ogen deden wat ze deden. ‘Als de zon ondergaat of opkomt maakt niet uit, gaan mijn ogen kort gloeien zodra het eerste of het laatste zonlicht op aarde terecht komt.’ Na de korte uitleg liet ze de kleine vuurbol weer verdwijnen wetende dat als ze nu teveel ging vergen van haar krachten ze zowiezo tegen de vlakte zou gaan en dan had ze er gelijk weer blauwe plekken bij en zo zou het dan uiteindelijk leiden tot Jace die er achter kwam waarom ze specifiek een vest droeg.



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar
Class 3

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   zo aug 17, 2014 4:02 pm

tagged:
sierra
So what? Hij had het echt niet boos bedoeld eerlijk gezegd, al was wat ze zei wel waar. En het was dat de grijns op haar gezicht hem vertelde dat ze niet boos was, anders zou die gedachte vast en zeker wel door zijn hoofd rond gaan spoken. Ergens wilde hij er een opmerking tegenaan gooien maar hm dat liet hij voor nu maar even achterwege, voordat Sierra straks nog echt boos ging worden ook. Moest dat toevallig even totaal niet zijn bedoeling zijn, hij had het namelijk wel naar z’n zin op dit moment. Ze liet hem een soort van herinneren aan thuis en Jace kon niet ontkennen dat dat niet fijn was.
True. Als hij het al niet wist kon zij het ook niet weten natuurlijk. ”Misschien kom ik er straks nog wel op.” Hij wist immers totaal niet waar Sierra zich altijd bevond op school dus ook niet wat voor soort types. Ze leek hem niet echt het type voor het cheerleaders team. Alhoewel, waarom ook niet eigenlijk? Maar, dan zou hij haar vast wel vaker gezien moeten hebben en voor zover zijn geheugen ging was dat echter niet het geval. Tuurlijk had Jace haar wel eens gezien, maar als hij het goed had kende hij haar niet daarvan.
”Uhu.” Sprak Jace, waarna de jongen ook nog eens knikte. ”Het klinkt nice.” Niet dat hij het ooit had ervaren of zo, maar vanuit haar verhalen leek het hem wel leuk. Alhoewel.. Hij zou niet zo goed weten wat hij met een jonger zusje aan moest, die zou waarschijnlijk toch andere interesses hebben gehad dan dat hij had. Maar, zoals Sierra ook al had gezegd, je had wel altijd iemand die voor je klaar stond. Dat zou vast wel een safe gevoel geven of iets.
Het beeld was prachtig en het fascineerde Jace iedere keer weer hoe zo’n grote vuurbal die de hele dag er was ineens verdwenen kon zijn, in een mum van tijd. Vooral het laatste beeld vond hij fantastisch, dat de hele lucht ineens een oranje gloed over zich heen kreeg, die steeds donkerder leek te worden, tot op het moment dat de zon verdwenen was en de kleur overging naar zwart.
Jace was zich echt kapot geschrokken doordat haar ogen ineens van kleur waren veranderd. En gek was het niet dat er ineens een bloempot op hem was afgeschoten, ze waren immers in de bloementuin en tsja, zijn gedachten hadden dus vaak genoeg moeten denken aan bloemen. Zo vaak in een kort tijdstip dat Jace er niets aan kon doen dat die bloempot was gekomen, mede dankzij dat hij geschrokken was en zijn gedachten totaal niet in controle had of iets? Het leek hem toch een van de meest logische redenen op dit moment. Haar woorden lieten hem lachen, waarna hij zachtjes zijn hoofd schudde. ”Nee nee, dat ben ik niet.” Anders had hij heus wel tegen haar verteld dat ze moest uitkijken voordat ook zij geraakt zou worden. Maar nee, dat was niet het geval. Al snapte hij wel dat ze dat kon denken door wat er zojuist was gebeurd. ”No worries, ik kan wel tegen een stootje.” Stelde hij haar vervolgens gerust met een glimlach die op zijn gezicht was verschenen. Het deed eigenlijk niet echt heel erg pijn of iets. Het was alleen dat hij zelf niet had kunnen bepalen hoe snel het naar hem toe was gekomen doordat het niet zijn bedoeling was, maar deze keer leek het wel mee te vallen. Jace had wel eens erger meegemaakt en nee, dát was geen pretje geweest. Nu had hij echter het geluk gehad dat het object ook niet steenhard was of iets in die richting, stel dat er een stenen beeldje op hem af was gevlogen, was de kans dat het pijn deed wel groter geweest, ja.
Oké, misschien waren laserogen toch wel een beetje teveel van het goede.. Maar goed, wat moest het anders zijn? Hij kon eerlijk gezegd vrij weinig bedenken waardoor haar ogen ineens op magische wijze van kleur konden veranderen, want hij was vrij sure dat ze net nog donker geweest waren in plaats van licht. ”Hm.. Ja damn, het kan zoveel zijn!” Of was het een raadsel waarin hij de rode draad moest vinden? Want hm, tot nu toe kon hij niets samenvoegen wat ervoor zou zorgen dat haar ogen ineens zouden veranderen.. Niet dat hij veel wist over andere mutaties, maar hé, als het voor de hand liggend was had hij het heus wel geweten. Al hoefde hij niet verder te denken aangezien Sierra opstond en voor hem ging staan, haar handen die ze zodoende maakte als een soort bolletje. En voor hij het wist verscheen er een kleine vuurbol. Wauw. Ze kon dus vuur manipuleren? Het was gaaf, dat moest hij toegeven. ”It is.” Sprak hij, zijn ogen die even van haar gezicht weer terug gingen naar het vuur dat in haar handen was ontstaan. Aha! Dat was het dus. De zon, de grootste vuurbol van het heelal, dat was vast waarom dat was, right? ”En, worden je krachten dan ook minder of..?” Hij bedoelde, als er zoals nu bijvoorbeeld geen zon aanwezig was of iets. Dat kon toch? Of niet, he didn’t know. Jace moest wel toegeven, stiekem was hij best wel een beetje jaloers. Hij wist nog wel de keer dat hij een object in brand had kunnen steken, al had dat echter wel veel energie van hem gevergd, maar het was hem wel gelukt. En hoe gaaf hij het toen had gevonden, oh damn dat was niet normaal.
Dus, nu was het zijn tijd om te laten showen waarom die bloempot op hem was afgevlogen, right? Voordat ze straks echt ging denken dat iemand die op hem had afgegooid of iets. Jace stond op, trok daarbij vliegensvlug zijn bovenkleding weer aan en voelde toen even of het bankje waarop ze hadden gezeten los stond. Gelukkig was dat niet het geval, waardoor hij het dus in zijn hoofd haalde het ding voor een tijdje omhoog wilde proberen te houden. Jace nam plaats naast haar, waarna hij Sierra voor kort even aankijk. ”Watch this.” Niet dat hij het cool vond of zo want zij kon vuur besturen, maar hé, hiermee kon hij tenminste laten zien dat een of andere creep niets naar hem toe had gegooid. Zijn groene ogen bleven naar het bankje staren, zijn gedachten ratelde door en voor hij het wist ging het bankje de lucht in. Niet echt ver, maar het raakte de grond niet meer doordat het enkele centimeters de lucht in was gegaan. Zijn hoofd ging ondertussen steeds wat meer omhoog waardoor het bankje hetzelfde deed, al liet hij het al snel weer terug op de grond neer landen. Zijn mondhoeken krulden wat omhoog toen hij merkte dat het was gelukt zonder problemen, het enige was dat zijn hoofd wat zwaarder aanvoelde dan voorheen maar dat zo zou overgaan als het goed was. ”Dus, eigenlijk was die bloempot m’n eigen schuld.” Gaf hij toe nadat hij haar had aangekeken en zijn schouders losjes had opgehaald.
code by *anna.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar
Class 3

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   zo aug 17, 2014 9:46 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Sierra glimlachte even. Misschien wel, misschien niet. Veel maakte het haar toch niet meer uit, het belangrijkste was dat ze hier nu samen zaten. Dan hoefde ze hun verleden toch niet af te speuren naar mensen die ze beide hadden gekend? Of eventuele momenten waarop ze elkaar mogelijk zouden ontmoet hebben? Nou ja, als hij dat wou doen liet ze hem maar gewoon doen. Zelf zou het meisje er haar hoofd niet meer over gaan breken, want wel ja ze had duidelijk andere zaken aan haar hoofd. Al waren die zaken iets wat Jace nooit te weten zou komen, maar dat was maar een klein detail in dit als. Nu moesten ze gewoon even genieten van het moment. Iets wat ze vroeger wel meer had gedaan.
‘Ach, en ik kan niet zeggen dat ik beide levens niet heb gehad.’ Mompelde ze kort. ‘Zowel de korte maar leuke jaren die ik met mijn beide ouders als met men zusje heb beleefd, als de lange jaren waarop ik bij men moeder thuis een enig kind leek.’ Bewust vertelde ze over het tweede deel van haar leven thuis veel minder. Mensen zouden nog denken dat ze het beste van twee werelden had, maar niets was minder waar als ze het echte verhaal kende dat Sierra met zich mee droeg.
Nog steeds vond ze zijn reactie geweldig grappig. Het had haar volledig afgeleid van de laatste tekenen die de zon achterliet. Arme ziel, hij wist vast niet wat hem overkwam toen ze hier zo plots met verlichte ogen had gezeten. Maar toch die bloempot van hem, daar had ze het niet bepaald mee als ze eerlijk moest zijn. Wie weet zat er hier wel een of andere creep die hem met bloempotten bekogelde en werd ze zo meteen zelf nog een doelwit. Nee, daar zat ze beslist niet op te wachten hoor. Dan zou ze die dude wel eens te grazen gaan nemen met haar mutatie als dat zijn idee was van een grapje. Dat gold trouwens ook voor Jace, de jongen naast haar, als dit zijn idee van grappig was wel dan was zijn niveau van humor toch lager dan ze oorspronkelijk dacht. Blijkbaar moest hij lachen door wat ze had gezegd, waardoor zij ook even moest lachen. Waar haalde ze het idee ook weer vandaan? Wie ging er nu ook mensen bekogelen met bloempotten? Oh well, op zich zou zij het nog wel doen hoor, maar dan zou het zowiezo wel bij mensen zijn die ze kende of iets in die aard. Vrijwel meteen verdween de bezorgdheid zodra ze die geruststellende glimlach op zijn gezicht zag verschijnen. ‘Wel, dat mag ik maar hopen.’ Maar als het dus niet iemand was die het expres deed, dan deed hij het zelf? Dus toch een mutatie waarmee hij dingen kon laten bewegen of wat? Ergens was ze wel heel benieuwd naar de uitleg die ze ging krijgen voor dit hele gebeuren, maar ze wachtte nog eventjes met het vragen. Wie weet kon ze het wel zelf uitpluizen, en zou ze super slim uit de hoek kunnen komen.
Sierra schudde lachend haar hoofd. Het was zo makkelijk! Als hij even simpel nadacht aan wat de zon juist had gedaan, en het feit dat ze misschien zo gewend was aan warmte, dan zou het hem vast wel duidelijk worden. Oké, ze had niet echt het idee dat de jongen dat werkelijk dacht over waarom ze een jas droeg maar het was vast wel eens door zijn hoofd geschoten. Toch had ze besloten dat ze hem niet langer ging laten sukkelen en was ze met veel moeite opgestaan klaar om een kleine demonstratie te geven. Met haar donkere ogen hield ze de jongen in het oog, probeerde zijn reactie zo goed mogelijk te peilen. In eerste instantie merkte ze niet zo heel veel aan hem op, maar uiteindelijk leek er iets te veranderen in zijn houding en vielen er ook enkele woorden. Alright, ze had het dus zover gekregen dat de jongen onder de indruk was van wat ze kon? Waarschijnlijk wel, anders zou hij zo niet reageren leek haar. ‘De kracht verminderd iets ja, eveneens als mijn eigen fysieke kracht en weerstand.’ Probeerde ze zo goed mogelijk aan hem uit te leggen. 'Maar haal je maar niets in je hoofd omdat ik hier net uitleg dat het me verzwakt. Ik kan je nog steeds roosteren.' Klonk ze waarschuwend, al volgde er gelijk een stralende glimlach op haar gezicht. Het zou hem straks al zeker niet volledig verward maken moest het haar allemaal even te veel worden. Soms was het best wel hatelijk, nou ja zolang ze haar krachten niet gebruikte dan had ze niet zo heel veel last van alles, buiten dan van de verwondingen zo nu en dan maar als ze haar krachten al had gebruikt dan ervoer ze soms wel een vlaag van uitputting of iets in die aard. Sierra hoopte maar dat dat vandaag het geval niet zou zijn, want ze wou hem echt niet opzadelen met nou ja, haar?
Vanuit het niets was hij naast haar komen staan en had hij zijn shirt weer aan getrokken waarop ze heel even een pruillip trok. Nou, dat was niet de bedoeling! Sierra haalde even haar hand door haar haren en wachtte af op wat de jongen zou doen. Hopelijk ging het niet al te lang duren, want het was haar bedoeling geweest om meteen weer te gaan zitten nadat ze had geshowd wat ze kon. Wait, voelde hij zich nu verplicht om hetzelfde te doen? Niet begrijpend volgde zijn bewegingen. Why the hell ging hij nu weer voelen aan die bank? ‘Sure.’ Sprak ze met een kleine frons op haar gezicht terwijl ze haar blik weer op het bankje voor hun richtte. Het feit dat Jace op zo’n creepy manier naar de bank zat te staren vond ze allesbehalve charmant, maar goed ze besloot er maar voor alle zekerheid niets over te zeggen. Zonder enige waarschuwing begon het bankje plots enkele centimeters boven de grond te zweven. Dus ze had toch een soort van gelijk? Haar blik volgde het bankje nog even toen het wat hoger de lucht in ging, maar uiteindelijk draaide ze zich een kwartslag op zij zodat ze Jace nu recht kon aankijken. ‘Hmn, ergens had ik dat al wel gedacht maar ik was niet helemaal zeker.’ Sprak ze met een grijnsje.
Nu de zon weg was, begon het wel meteen af te koelen. Een van de nadelen als ze op een eiland zaten zeker? Maar gelukkig had zij dus haar jas al aan zodat ze niet heel veel last had van de temperatuurswisseling. ‘Ik gok op telekinese?’ Iets anders kon het namelijk in haar ogen niet zijn, en wel haar fantasie liet haar soms in de steek in tegenstelling tot die van Jace die net nog met laserogen was afgekomen. Ronduit belachelijk, maar goed dat was weer iets wat ze voor zichzelf ging houden. Anders zou dit gesprek nog een drastische verandering kunnen ondergaan, en om eerlijk te zijn had ze daar niet zo gek veel zin in. Sierra voelde zich nu eens op haar gemak, iets wat sinds ze hier was nog niet was voorgekomen.  



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar
Class 3

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.
BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma aug 18, 2014 9:16 pm

tagged:
sierra
Jace zag het eerlijk gezegd al voor zich zeg, een of andere gek die hem overal achtervolgde en random dingen naar hem ging gooien, in dit geval een bloempot. De eerste paar keren zou de jongen zoiets wel grappig vinden, enkel ging de lol van zoiets waarschijnlijk er heel erg snel weer af. Dan had hij maar het geluk dat dat niet het geval was en dat het vanuit zichzelf was gekomen. Een glimlachje verscheen al snel rond zijn lippen toen ze vroeg of het wel met hem ging. Tuurlijk ging het wel, een bloempot kon niet zo snel veel schade aanrichten, right? So, dat mocht ze maar hopen? Dacht Sierra nou echt dat hij niet tegen een stootje kon? Damn, daar zat ze fout, al ging hij haar er natuurlijk niet op verbeteren of iets. Het was meer geweest dat het zo onverwachts gekomen was waardoor het in de eerste instantie wat pijn deed van de schrik, maar al snel was dat verdwenen. Ergens had hij het wel kunnen verwachten. Of nja, niet precies want als hij niet was geschrokken was het niet gebeurd. Maar naast dat, in de bloementuin was het haast onmogelijk dat iets wat te maken had met bloemen niet in hem op was gekomen in de tijd dat hij hier zat. In tegendeel zelfs, het was – voor zo ver hij wist – best vaak in hem op gekomen, vandaar was een bloempot vast niet vreemd right? Zijn gedachten hadden er in een korte tijd gewoon veel aan gedacht, vandaar dat het op hem af was geschoten.
Ja damn, hij kon echt op niets komen wat het zou kunnen zijn to be honest. Al kon de jongen het niet laten om ook een glimlach op zijn gezicht te toveren toen Sierra dat ook deed. Hm, haar glimlach was aanstekelijk of iets? Maar goed, dat nam niet weg dat Jace de rode draad die alles verbond en dus ook een uitkomst had niet kon vinden. Zijn gedachten maakte overuren, maar niets leek op iets wat het zou kunnen zijn. Hij had daarbij ook nog nooit iets gezien of gehoord dat bij iemand zijn of haar ogen verkleurde na de zonsondergang, dus uit andere verhalen kon hij het antwoord ook niet tevoorschijn laten komen. Het was niet dat hij echt oliedom was – en over slim kon je, nja, ook niet over spreken – maar als het iets simpels was geweest, of misschien zelfs wat moeilijker dan dat had hij er heus wel opgekomen. Maar dit leek hem een heel raadsel waar hij echt geen uitkomst op kon vinden. Tenminste, niet uit zichzelf.
Een woord; wauw. Jace vond het echt ontzettend gaaf en misschien was hij zelfs wel een klein beetje jaloers. Het was gewoon zo geweldig als je iets met vuur kon, zo dacht hij dan tenminste. Dat van hem was zo basic tegenover wat Sierra kon. Ah, zie je wel, zijn gedachten waren heus niet altijd onnozel. Roosteren? Het zorgde ervoor dat Jace even kort moest lachen. ”Ik zou niet durven.” Alhoewel.. Geroosterd worden door Sierra? Hij zei er heus geen nee tegen, gheheh.
Wel, het was nu zeker zijn buurt? Nja, niet dat hij zich er echt verplicht aan voelde of iets maar nu Sierra het ook had laten zien leek het hem wel net zo fair dat hij dat ook deed. Zou dat meteen ook weer opklaren waarom er net iets op hem was afgeschoten en dat het geen enge stalker van hem was die dat deed. Het was nu toch maar dat hij een van de wat simpelere dingen deed dan die hij normaal kon doen of tot in staat was, maar goed, het bankje was toch wel weer  groter en zwaarder dan de bloempot die net door de lucht had gevlogen - ook al was dat niet met opzet. Wat dus betekende dat hij zich meer moest focussen dan dat hij bij een bloempot zou moeten doen, een soort van hoger iets min of meer. Al lag het verschil niet heel ver uit elkaar. Toen hij klaar was keek en er zeker van was dat de bank weer veilig was geland richtte zijn groene ogen zich weer op Sierra. Dus, ze wist het eigenlijk al? Hm. Of ze stond te bluffen, of ze wist het écht. Maar, ze leek hem een slim meisje, waardoor het tweede hem het meest logische leek.
”Goed gegokt.” Bevestigde hij haar vraag. Zo ver was hij met haar mutatie niet gekomen, om een gok te wagen. Inmiddels hadden zijn handen zich in zijn broekzakken geplaatst wanneer hij nog eens naar de zon wilde kijken, al was die echt totaal nergens meer te bekennen. En nu hij hier in de bloementuin nog eens goed rondkeek zag het er nog best mooi uit. Vooral ’s avonds, nu hier een sfeer leek te hangen die waarschijnlijk ontstond door de lantaarnpalen die schenen doordat het al wat donkerder werd.
Ergens had Jace de neiging om weer terug te gaan zitten op het bankje, maar dat liet hij maar achterwege. Stel Sierra was hem beu en ze wilde terug naar haar kamer? Dan verplichte hij haar een soort van om toch nog te blijven en dat was totaal niet zijn bedoeling.

code by *anna.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Earth laughs in flowers.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Welcome to hell ;; We have flowers

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Garden-
Ga naar: