FRUITMAND
CBOX
Earth laughs in flowers.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Earth laughs in flowers.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 6:59 pm



TAGGED: SIERRA
Op verzoek van mutanten die hier al langer waren dan dat hij hier was – want overigens niet echt moeilijk was aangezien hij hier nog maar een paar dagen was – had Jace zijn besluit genomen om vandaag na de lessen een bezoekje te brengen aan de aan school gelegen tuin. Het zou vol moeten staan met verscheidene bloemen die op dit moment de mooiste kleuren zouden bevatten. En om niet te vergeten; de zonsondergang zou er geweldig zijn. Oké, misschien was de zonsondergang in je eentje kijken zielig om daar op te gaan wachten, maar hij had voor de rest toch niets te doen. Dus waarom dan niet dingen in de omgeving van school onderzoeken? Normaal had het hem niet geïnteresseerd, dat moest hij toegeven maar voor de rest wist hij vrij weinig over het gehele gebied om een gok te wagen verdwaald te raken. De tuin lag immers dicht bij school, daar kon hij de weg niet kwijtraken, wat erg handig was, hem kennende.
Met een los geruit bloesje die hij open had staan, maar overigens wel een wit overhemd onderaan had, en een simpele spijkerbroek aan, zocht hij zijn baan richting de tuin. Wat hij er nou precies van moest verwachten was een raadsel, het enige wat hij tot nu toe wist was dat er vele bloemen waren, maar dat was het dan ook wel. Eh, ja, wat kon je verwachten van een tuin? Bankjes, mensen, natuur, misschien een fontein? Het was moeilijk in te schatten aangezien er zoveel talloze mogelijkheden waren.
Een opening van de tuin verscheen op zijn netvlies waardoor Jace daar, ofcourse, heen liep. Zijn gedachten bij de tuin waren anders geweest op de eerste blik dan dat hij had verwacht, maar hij kon niet zeggen dat het er niet geweldig uit zag. Misschien moest hij hier eens een of andere meid mee naartoe nemen waar hij indruk op wilde maken door ontzettend romantisch te doen. Bij die gedachte kon hij het ook niet laten om de grijns die op zijn gelaat verscheen tegen te houden.
Na een tijdje op het ‘normale’ pad te hebben gelopen wat door de tuin heen ging besloot hij maar een of ander random bankje op te zoeken en daar plaats te gaan nemen. Gewoon, om even stil te zitten en zijn telefoon te checken; misschien zou iemand hem wel nodig hebben gehad. Bij het eerstvolgende bankje wat Jace dus ook tegen kwam nam hij rustig plaats. De omgeving zorgde er min of meer voor dat hij zich sowieso al ontspande, wat nogal vreemd was aangezien hij dat totaal niet gewend was. Misschien kwam het door de vreemde omgeving en dat hij wist dat hier niet zo heel veel was qua losse objecten om die te laten verplaatsen. Aangezien het daar normaal mee vol stond was de kans dus veel groter op een klein ongelukje, die kans hier was dus relatief veel minder aangezien hier toch weinig objecten aanwezig waren.
Op een gelijkmatig tempo tikte zijn vingertop op de leuning van het bankje. Hoe lang hij hier zich nu al bevond op dezelfde plaats wist hij begod niet, maar deze keer maakte het hem niet eens uit. De keuze was simpel; of op zijn kamer zich dood vervelen of hier een beetje relaxt op een bankje rond zitten te kijken. Die keuze was vrij snel dus wel te maken. Daarbij, een beetje anderen bekijken die las kwamen was ook niet vrij saai of zo. Niet dat er heel veel anderen voorbij kwamen, waarschijnlijk was het of niet zo’n gangbare plek of zaten ze, net als hem, ook maar te wachten op een random bankje tot die verdomde zonsondergang zou beginnen. Wie weet, alles was mogelijk.

+ Sierra.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 7:38 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Sierra staarde naar haar armen en zuchtte. Nog steeds waren er blauwe plekken en enkele littekens zichtbaar. Het meisje trok een zwart shirt aan en een simpele zwarte legging. Toch had ze besloten om niet zo naar buiten gaan. Ze wilde geen vragen krijgen. Dat had ze helemaal niet nodig op de moment. Ze was hier net, het was misschien 4 dagen geleden dat haar moeder haar had aangevallen en ze was vertrokken bij haar. Kort schudde ze haar hoofd. Tijd om aan iets anders te denken. Hoe moest ze haar zus trouwens ooit onder ogen komen? Sierra had er geen idee van of hun vader had laten weten aan Lauren dat zij nu ook hier was, en de reden had verteld waarom. Naja, dat zocht ze later wel uit of zo. Het meisje greep een ledere jasje van de leuning van haar bed en trok dat vervolgens aan. Gelukkig was het vandaag niet zo heet buiten, en zou ze dus ook niet raar worden aangekeken als ze met een jasje naar buiten ging. Een zucht schoof over haar lippen toen ze uiteindelijk de deur van haar kamer open deed. Vandaag had ze maar is besloten om de rest van het eiland te gaan verkennen, te starten met de tuinen van de school.

Lang duurde het niet voor ze echter buiten was. Hier en daar had ze even een praatje gemaakt met mensen die op haar af waren gekomen. Maar ze had het maar kort gehouden. Om eerlijk te zijn kon Sierra niet wachten om naar buiten te gaan. De tuinen waren ook niet zo heel ver van het hoofdgebouw dus daar was ze ook al blij om. Relaxt liep ze over het aangelegde pad en meteen werd ze getroffen door de zoete geur van enkele bloemen. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht terwijl ze verder ging. Voor een moment wierp ze een blik op haar mobiel. Als ze het goed had was het niet zo heel lang meer tot de zonsondergang begon. Hoewel ze die graag wou zien aan de oceaan, besloot ze maar dat deze plek ook vol stond. Waarschijnlijk zou ze toch te laat zijn als ze helemaal naar het water toe moest lopen. Uiteindelijk schoot het meisje van het pad af. Ze vond het best  wel saai om de gewone weg te volgen, dus zoals altijd maakte ze de keuze om af te wijken. Meteen ontdekte ze een heel ander deel van de tuinen. Eentje dat haar meer leek te bevallen. Hier groeide alles iets of wat in de wilde weg al was er wel een pad van plat getrapte bladeren en takken die gebroken waren.

Haar donker bruine ogen spotte al heel snel iemand op een bankje een eindje verder. Kort beet ze op haar onderlip. Was het wel zo verstandig van haar om daar heen te gaan? Naja, wat kon er gebeuren? Sierra had er voor gezorgd dat de meeste van de blauwe plekken verborgen waren. Het meisje ademde diep in en wandelde maar op het bankje af waar de jongen op zat. Zodra ze dichter bij kwam merkte ze op dat hij nog geen eens heel lelijk was, sterker nog hij was aardig knap. Haar mondhoeken krulde zachtjes omhoog toen ze halt hield bij het bankje. ‘Vind je het heel erg?’ Vroeg ze vriendelijk.



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 8:14 pm



TAGGED: SIERRA
Aan de lucht te zien leek het niet lang meer te duren voordat de zon onder zou gaan. Maar goed, het was altijd al vrij duidelijk geweest dat het inschattingsvermogen van Jace niet altijd honderd procent was geweest maar ach, hij had er altijd wel om de grapjes kunnen lachen die erover gemaakt werden. Het was vrij weinig om zich over te schamen; je kon het immers wel of niet.
Nu was het eigenlijk wel zijn plan geweest om de tuin te bezoeken en wat rond te gaan hier, maar daar was eigenlijk helemaal niks van gekomen. Misschien had hij de eerste honderd meter wel nog bewonderd maar bij dit bankje had hij niet nagedacht voordat hij was gaan zitten. Maar toch, hier leek een soort kalere plek te zijn waardoor de horizon beter leek te zijn dan op andere plaatsen waar het veel begroeider was qua planten en bomen. Voor hij het wist voelde hij hoe langzaamaan zijn oogleden wat zwaarder werden en hij voor kort zijn ogen sloot, maar al snel schrikte hij op van zichzelf en keken zijn donkere ogen weer verward om zich heen, net of hij niet meer wist waar hij was beland. Ah, ja, hij was aan het wachten tot die verdomde zon naar beneden zou komen. Maar guess what? Hij stond nog steeds niet op een punt dat je kon zeggen dat na een paar minuten het wel zou moeten gebeuren. Damn, hij werd er gewoon vermoeid van.

Wanneer er na een tijdje iemand zijn richting op begon te lopen – zo leek het dan tenminste – probeerde hij maar expres niet teveel die kant op te kijken. Stel hij zou iemand afschrikken of iets, terwijl hij nu eigenlijk wel iemand nodig had die hem wakker hield en zijn interesse opnieuw zou aanwakkeren. Maar hé, zijn interesse was overigens allang aangewakkerd toen hij had gezien dat diegene die op hem af kwam lang haar had. Wat dus betekende dat de kans erg groot was dat hij straks met iemand van het vrouwelijke geslacht te maken zou hebben. En daar was hij vrijwel altijd voor in.
Toen ze vlak bij het bankje was vond hij het wel tijd om eens een blik op haar te werpen. En tsja, eigenlijk was het vrij simpel te zeggen; hij zou zich wel vermaken. Mocht ze dan ook plaats willen nemen op het bankje tenminste. Misschien wilde ze dat wel helemaal niet en wilde ze alleen de weg weten of zo.
‘Vind je het heel erg?’ Hé, toevallig had hij dit dan weer wel goed ingeschat. ”Héél erg, ja.” Sprak hij zodoende terug terwijl hij probeerde zijn gezicht een beetje in de plooi te houden. Al duurde het niet lang voor zijn mondhoeken omkrulden en een glimlach verscheen waarbij zijn witte tanden voor een stukje ontbloot werden. ”Nee joh, natuurlijk niet.” In feite had ze het niet eens hoeven te vragen. Maar ach, ze zou vast wel erg goed opgevoed zijn en daarbij zou hij het ook doen als hij in haar schoenen stond. Het was altijd wel zo netjes namelijk.
”Kom je toevallig ook voor de zonsondergang?” Wist hij veel. Maar waarschijnlijk wel. Tenminste, de kans leek hem vrij groot aangezien je anders wat vroeger of later zou komen als je de zonsondergang niet wilde zien.
”Ik ben Jace trouwens.” Waarna hij nog eens een korte glimlach naar haar toewierp. Ergens kwam haar gezicht hem vaagjes bekend voor, maar waarvan kon hij even niet opkomen. Maar goed, dat had hij wel eens meer. Jace zou er ook niet van staan te kijken als hij haar helemaal nog niet had kunnen kennen en haar dus nog nooit eerder had gezien. Het was hem al vaak genoeg voorgekomen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 8:48 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Sierra was niet geheel voor de zonsondergang naar hier gekomen. Eigenlijk had ze helemaal niet door gehad hoe laat het wel niet was toen ze haar kamer uit was gekomen. Jup, vandaag had Sierra een hele dag op haar kamer gezeten. Natuurlijk moest ze wel naar de lessen, maar mentaal was ze daar nog niet helemaal klaar voor. Misschien moest ze maar eens gaan praten met de councelor hier. Ja, dat was haar al wel verteld. De school had een councelor, ze snapte niet goed waarom maar het was wel goed voor haar, zeker met nu ze hier net was en ze zich geweldig hard moest aanpassen. Naja aanpassen, naar school gaan en alles dat was ze gewend, alleen op een kamer zitten ook. Maar ze moest zich even over het feit zetten dat haar moeder hier niet meer was, en dat ze niet zo voorzichtig moest zijn. Sierra haalde even een hand door haar haren. Dit ging nog wel eens moeilijker gaan dan ze oorspronkelijk had gepland. Enerzijds was ze wel blij dat haar vader haar hierheen had gestuurd, maar aan de andere kant had ze liever bij hem in Brooklyn willen blijven. Ze had graag bij haar vader geweest, simpel omdat ze hem zo weinig zag en omdat ze in haar thuisstad tenminste David en Sloane nog had. Hier had ze enkel haar zus, en naja ook al was ze cool en alles het was niet hetzelfde.

Het feit dat de jongen nog geen enkele keer haar kant had opgekeken terwijl ze op hem af liep, verbaasde haar wel. Waarschijnlijk was hij gewoon aan het dagdromen of iets in die aard, want ze kon zich niet voorstellen dat iemand zo lang naar dezelfde kant kon kijken. Zij kon het trouwens niet, daarvoor was ze niet gemaakt. Veel te zenuwachtig of iets. Het leven met haar moeder had haar nu eenmaal zo gemaakt.
Wanneer de jongen antwoorde trok ze even een wenkbrauw op. Alright, dat had ze niet verwacht. Niet bepaald wetend wat te doen bleef ze even staan en keek hem aan. Tot haar grootste opluchting brak er een grijns door op zijn gezicht. De glimlach die even van haar gezicht was verdwenen, verscheen inmiddels alweer terug wanneer ze zich naast de jongen op de bank zette. Sierra kruiste haar benen over elkaar heen en ging met haar rug tegen de leuning aan zitten. Even hield ze haar hoofd schuin. De zonsondergang? ‘Oh, nee hoor. Om eerlijk te zijn had ik tot een kwartier geleden niet eens door dat het al zo laat was.’ Dit klonk echt als een slappe leugen. Maar dat was het niet, of hij het zo zou zien wist ze niet maar dat zou zo meteen wel aan het licht komen.
‘Sierra Montgomery, aangenaam.’ Voor even glimlachte ze haar witte tanden bloot. Kort liet ze haar ogen naar zijn gezicht gaan. Vaag, heel vaag verscheen er een beeld van hem in haar herinneringen. ‘Ben je ooit in Brooklyn geweest?’ Jup, dat was dan weer iets. Sierra nam nooit de moeite om te wachten met vragen. Oké ja, ze mocht misschien wel zijn aangedaan door alles in haar leven en dat had haar karakter ook gevormd. Maar dat wilde niet zeggen dat ze in een hoekje ging wegkruipen voor alles.



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 9:47 pm



TAGGED: SIERRA
Misschien was het een beetje gemeen geweest om zomaar ineens zo’n flauwe opmerking te doen terwijl hij haar helemaal niet kende. Maar toch, Jace had het niet kunnen laten aangezien het op het puntje van zijn tong had gelegen. Al vond hij het wel grappig om te zien hoe daardoor de glimlach van haar gezicht verdween, maar lang kon hij het toch niet volhouden en toverde dus een grijns op zijn gezicht, waardoor haar glimlach ook weer terug verscheen. Het deed hem altijd goed om andere mensen zien te lachen op een of andere manier, ook al wist hij dat sommige mensen hun pijn erachter verborgen.
Toen het meisje naast hem ging zitten deed ze vrijwel meteen haar benen over elkaar waardoor Jace even zijn wenkbrauwen optilde, al zou het niet echt te zien kunnen zijn. Dat bleek echt wel een ding voor vrouwen te zijn, benen over elkaar doen. Jace snapte echt niet wat er nou precies fijn aan was, bedoel, bij hem zat het totaal niet lekker wanneer hij dat deed. Tja, soms waren het vreemde wezens.. Ha.
‘Oh, nee hoor. Om eerlijk te zijn had ik tot een kwartier geleden niet eens door dat het al zo laat was.’ Op haar antwoord trok hij zijn wenkbrauwen voor kort omhoog. ”Wat heb je de hele dag uitgespookt dan? Ben jij zo’n slaapkop?” Waarna hij zachtjes grinnikte om zijn eigen woorden. Wist hij veel. Nu maakte hij er dan wel een grapje over maar hij wist dat sommige mensen het konden hoor, heel de dag door slapen. Al was dat voor hem niet weggelegd, hij moest er niet aan denken.
Al snel had hij besloten om zich voor te stellen want ja, hoe moest ze hem anders aanspreken? ‘Sierra Montgomery, aangenaam.’ Als reactie daarop knikte Jace, waarna hij begon met denken. Maar, nee, echt ver kwam hij niet. Misschien kwam het wel doordat zijn geheugen soms net werkte als een zeef dat hij er even niet op kon komen. Maar hij kwam er nog wel achter, nu alleen nog niet.
‘Ben je ooit in Brooklyn geweest?’ Door haar vraag begonnen er bellen te rinkelen in zijn hoofd. Als zij zoiets al vroeg zou het zeker niet vreemd zijn geweest dat hij haar herkende en moest hij haar dus wel eens eerder ontmoet hebben, of gewoon van haar gehoord hebben. ”Ik dacht al dat ik je vaag ergens van herkende.” Niet zo zeer qua uiterlijk, maar voornamelijk door haar naam. Sierra Montgomery. Ja. Nu wist hij het weer. Had ze niet op dezelfde school als hem gezeten?
”Ik ben een lange tijd in Brooklyn geweest, ja. Voornamelijk omdat iedereen uit mijn omgeving in San Francisco me maar vreemd vond, maar ach, mutanten hè.” Glimlachte hij, om vervolgens weer door te gaan. ”Waardoor ik dus naar mijn familie in New York ben gegaan voor een ‘nieuwe start’.” Nadat hij alles op een rijtje had gezet knikte hij in zichzelf eens. Ja, het was haast zeker dat hij haar al kende. ”Je zat bij mij op school, right?” Sprak hij vervolgens maar, wanneer er een glimlachje volgde rondom zijn lippen. Het kon haast niet anders.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 10:22 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Sierra had inmiddels haar beide handen in haar schoot gelegd. Gelukkig had ze die jas aan, anders zouden de blauwe plekken op haar onderarmen nu al perfect zichtbaar zijn. Ugh, hopelijk trokken ze snel weg. Al moest ze haar dan ook nog eens over de littekens zetten. Pff, ze had nog heel wat werk voor de boeg. Gelukkig was het wel zo dat ze geen kamergenote had, dan kan die ook al geen vragen stellen. At the moment was het wel goed zo. Al zou die councelor gast waarschijnlijk wel zeggen dat ze toch enkele mensen in vertrouwen moest nemen over haar leven. Dat ze iemand haar littekens en blauwe plekken moest laten zien. Maar daar was ze nog niet klaar voor, althans dat dacht ze toch. Ze vond het trouwens niet cool dat die man haar probeerde te vertellen wat ze moest doen. Waarschijnlijk zou het later wel goed voor haar zijn, maar momenteel had ze er echt geen behoefte aan om iemand in vertrouwen te nemen. Ze had zich al zo lang alleen kunnen redden, dus wat langer zou ook toch nog wel gaan zeker?
Sierra grinnikte even om wat hij zei. Al was de reden achter haar verblijf in de kamer misschien niet zo grappig. Ach ja. Natuurlijk had ze die vraag kunnen verwachten, maar het was maar een simpele vraag dus erg kon ze het niet vinden. ‘Hé, zolang slaap ik niet.’ Sprak ze terwijl ze kort haar lippen tuiten en hem “boos” aan keek. ‘Ik heb vooral op mijn gitaar gespeeld, en wat getekend en gelezen.’ Jup, dat was exact wat ze eigenlijk had gedaan. Best wel zielig als je het zo zag. Maar voor haar was het momenteel haar leven, al zou dat waarschijnlijk nog vreemder klinken in de oren van Jace.
Zodra ze Brooklyn had vernoemd zag ze bijna de radertjes in zijn hoofd draaien. Ze wist nu haast zeker dat ze hem wel ergens van kende. Misschien zaten ze bij elkaar op school of zo? Al zou dat haar normaal toch moeten zijn bij gebleven. Naja, hij zat waarschijnlijk een klas hoger of iets, dan zou het op zich wel kunnen want Sierra had het meeste bij haar klasgenoten gehangen tijdens de pauzes. Gelukkig vertelde hij haar dat hij haar ook herkende. Goed, dan was al dat denkwerk niets voor niets geweest.
Inmiddels had Sierra zich verzat en zat ze nu half gedraaid naar hem met haar ene voet op de bank en de andere nog op de grond. Dit praatte al veel makkelijker. Sierra grijnsde even. Zelf had ze nooit veel problemen gehad met haar mutatie. Dat was dan ook omdat ze enkel op haar kamer oefende. Natuurlijk had ze wel eens een gordijn of een kast in de fik gezet. Dit werd dan natuurlijk altijd bestraft door haar moeder… Sierra richtte haar ogen weer op Jace en luisterde aandachtig. Oké, het was dus al zeker dat hij in New York was geweest. Dus dan was het waarschijnlijk wel zo dat ze bij elkaar op school hadden gezeten sinds ze anders nooit heel veel buiten kwam, buiten als ze naar David en Sloane ging, maar bij hun thuis had hij hem nooit gezien. ‘Waarschijnlijk wel. Maar dan zat je vast een jaar hoger als mij, hoe oud ben je?’ Best een vreemde vraag uiteindelijk, maar zo kwamen ze er tenminste uit in welk jaar hij daar had gezeten en dat dan ook zonder alle jaren op te noemen. Sierra had namelijk nooit met kinderen in de klas gezeten die een jaar werden terug gehouden of iets in die aard.



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 11:17 pm



TAGGED: SIERRA
‘Hé, zolang slaap ik niet.’ Toen ze een semi-boos gezicht trok zorgde dat ervoor dat zijn mondhoeken nog verder omhoog krulden. Het was dat hij het nog net niet tegen haar zei, maar als ze zo’n nep boos gezicht trok leek het eerder op een schattige blik dan op een boze blik. Jace wilde het nog ‘goed maken’, alleen daar was al geen tijd voor aangezien ze op zijn vraag reageerde. ‘Ik heb vooral op mijn gitaar gespeeld, en wat getekend en gelezen.’ Hm, ze was dus muzikaal en creatief. ”Oh wauw. En, maak je ook eigen nummers?” Gewoon, uit interesse. Of ze er expres voor koos om de hele dag op haar kamer te zitten wist hij niet, maar als ze wel wilde maar niet wist met wie, kon ze hem altijd vinden! Maar, dat zou hij misschien later nog wel duidelijk maken. Niet dat hij veel dingen had te doen buiten zijn eigen kamer, maar goed, avontuurtjes om het eiland te ontdekken waren altijd wel leuk. Behalve als het donker is en je verdwaald bent. En liet hem dat nou net eens overkomen op een van de eerste dagen dat hij hier was aangekomen. Nee, dat ging hij niet voor een tweede keer doen, dat stond vast.

Het moest haast wel dat hij haar op school al eens gezien had of iets, dat kon niet anders. Hij was namelijk in die tijd niet vaak zomaar random de straat op gegaan, meestal had hij in de avonden bestemmingen waar hij naartoe ging. En bij hem in de klas had ze niet gezeten, anders had Jace haar uit duizenden kunnen herkennen aangezien je toch vaak naar school ging.
‘Waarschijnlijk wel. Maar dan zat je vast een jaar hoger als mij, hoe oud ben je?’ ”Achttien. Maar, sinds kort pas hoor.” Alsnog, dan zat hij sowieso een klas hoger dan dat Sierra had gezeten.
Hm, zou hij moeten vragen naar wat de reden is waarom zij hier zit? Wat zij kan? Nah, dat was misschien zo standaard of iets. Hij wilde niet standaard over komen. Daarbij, misschien was het leuker als hij er gewoon achter zou komen door het mee te maken. Alhoewel.. dat lag er dan maar weer net aan wat voor iets ze kon doen. Van die niet alledaagse dingen kwamen namelijk veel minder voor dan wat hij kon, dacht hij dan maar zo.
Pas nu viel het hem eigenlijk op dat haar haar aan de ene kant geschoren was, waardoor zijn ogen even twinkelde. Wauw, dat was best nice. Hij had het niet vaak gezien in het echt, wel op foto’s. En pas toen viel het hem eigenlijk ook op dat ze een jasje droeg, terwijl hij bijna kapot ging van het warme weer. En dat terwijl hij gewoon een bloesje aanhad met korte mouwen. ”Heb jij het trouwens niet kapot warm met zo’n jasje aan? Met deze warmte is voor mij dit al te warm; ik zou zo mijn shirt uit kunnen trekken.” Om maar een soort van voorbeeld te geven, ook al was het wel zo. Jace zou dat ieder moment kunnen doen met deze temperatuur die maar niet leek te dalen. En dan zat Sierra ook nog eens met een jasje aan. Ze zou het vast wel heel warm hebben. Of juist niet, want anders zou je niet nog een jas aandoen nu, of hem juist uitrekken of iets. Misschien zou dat iets te maken kunnen hebben met haar power? Dat ze iets kon met water, of zo, en het dus nooit warm had? Oké, dat klonk gewoonweg dom, maar goed.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   ma jul 28, 2014 11:38 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake


Het was haar niet helemaal ontgaan dat hij moest lachen om het zogenaamde boze gezicht. Hierdoor vernauwde ze haar ogen eventjes om het nog grappiger te maken. Tuurlijk was ze niet boos, dat zou gewoon heel idioot zijn weetje. Sommige mensen werden er wel boos om, zoals bijvoorbeeld haar moeder die zou de levende hel uit haar proberen geslagen hebben als ze zo een gezicht had getrokken naar haar. Maar ja, dat was zij. Even haalde ze haar schouders op. ‘Ik heb er een paar liggen ja.’ Glimlachte ze. Ergens was ze best wel trots op de nummers die ze op haar kamer had liggen. Muziek maken was een van haar grootste bezigheden dus ze vond het best wel leuk dat hij er naar achter vraag, de meeste mensen zouden het gewoon gelaten hebben. Naja, dan toch degene die ze voor het eerst ontmoette zeg maar. Sierra voelde zich best op haar gemak bij hem, nou ja voor zover dat dan ook mogelijk was voor het meisje. Ze was al gewoon blij dat ze met iemand kon praten, want vandaag en gisteren waren best eenzaam geweest. Ja, ze was hier pas van gisteren. Twee dagen had ze bij haar vader geweest meer niet. Veel te kort, maar ze was die korte bezoekjes aan de man wel gewend. Meestal als zij er met haar moeder heen ging bleven ze maar 1 dag. Dat was dan vooral omdat haar moeder maar 1 dag de schijn hoog kon houden dat ze niet dronk of wat dan ook. Haar toneelstukje bleek nog eens te werken ook, sinds dat haar vader niets had geweten over het hele gebeuren en compleet uit de lucht kwam gevallen toen ze zo maar voor zijn deur had gestaan.

Achttien. Jup dat was inderdaad een jaar hoger sinds zij dit jaar 17 werd. In dat opzicht verschilde ze dus ongeveer 1 jaar naargelang wanneer hij verjaarde. ‘Wel, dan zat je dus een klas hoger. Waarschijnlijk ken je mijn tweelingzus dan ook wel Lauren Montgomery, ze zit hier ook op school.’ Sierra vond het altijd zo grappig om Lauren haar tweelingzus te noemen, vooral dan ook omdat de twee buiten hun ogen en hun oorspronkelijke haarkleur bijna niets met elkaar gemeen hadden. Maar toch was het zo. Ze glimlachte even naar de jongen. Ergens wel verbaasd over het feit dat ze nooit een woord met elkaar hadden gewisseld toen ze bij elkaar op school zaten, of toch niet bij haar weet. De kans zat er natuurlijk wel in dat dit gebeurd was, maar yeah haar geheugen was niet geheel alles tegenwoordig. Het meisje trok even haar wenkbrauw op. Zo, zo zijn shirt uitrekken. Een grimas verscheen op haar gezicht. Misschien wou ze dat nog wel zien. Jace zag er niet mis uit, dus negen van de tien kansen zorgde hij wel goed voor zijn lichaam. Altijd leuk om te zien off course. ‘Euhm. Valt best wel mee. Ik kan de warmte goed verdragen.’ Ergens was het geen leugen, al verdoezelde het wel de waarheid. Maar door haar mutatie kon ze de warmte heel goed verdragen. Tja, dat had je nu eenmaal als je met vuur ging spelen. ‘Dus hoe lang ben je hier al?’ Daar was ze eigenlijk oprecht wel in geïnteresseerd. Voor een moment richtte ze haar blik op de hemel. Langzaam maar zeker begon de zon wat weg te zakken, maar het was nog niet op het punt dat het een echte zonsondergang was. Dat zou nog wel iets van een kwartiertje, twintig minuten duren.


[/quote]

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   di jul 29, 2014 12:14 am



TAGGED: SIERRA
Ergens was Jace best wel jaloers op haar dat ze zo muzikaal was. Gitaar spelen had hem altijd al erg aangesproken en het had hem leuk geleken als ook hij het instrument kon bespelen. Helaas waren zijn vingers er te stroef voor, of in ieder geval, het lukte niet in eerste instantie. De frustratie had hem toen zo hoog gezeten dat er allerlei verscheidene objecten door de ruimte waarin hij zich bevond waren gevlogen en dat was dus het punt waarop zijn ouders hadden besloten hem nooit meer een instrument aan te laten raken. Tss.
Dus, ze had eigen geschreven nummers? Jace kon oprecht zeggen dat hij dat echt heel tof vond, wat het ook was. Een nummer schrijven leek hem echt een moeilijk karwei waarbij goed nagedacht moest worden en alles bij elkaar aan moest sluiten. ”Oh wauw, da’s echt knap, dan moet je zeker wel heel goed zijn right?” Ze zou er vast ook wel veel tijd in gestoken moeten hebben, het leek hem namelijk geen 1-2-3 werkje. ”Hm, dus, als je nog eens de dag doorbrengt op je kamer kom ik je wel opzoeken en dan mag ik je nummers horen?” Niet dat Sierra dat al had voorgesteld, maar hé, als hij niet zei dat hij het wilde horen wist ze dat ook niet. Daarbij kon ze ook niet ruiken dat hij zich er wel in interesseerde en het graag wilde horen.
Dus, ze had een tweelingzus? Dat had hij dan wel niet geweten. In New York had hij niet twee meisjes gezien met dezelfde looks, net zoals hij die niet had gezien hier op deze school. Misschien had hij haar zus dan steeds ontlopen? ”Ik heb geloof ik nog niet iemand gezien die veel op jou lijkt om eerlijk te zijn.. Maar als ik haar zie is de kans groot dat ik d’r wel ken inderdaad.” Zijn mondhoeken waren inmiddels weer in hun oude vertrouwde positie; lichtelijk omhoog gekruld.
De grimas die op haar gezicht was gevormd was hem zeker niet ontgaan waardoor Jace even kort en zacht grinnikte. Hij had namelijk toch vrij weinig om zich voor te schamen, so why not? Voor iets waar hij wel wat tijd in had gestoken ging hij zich echt niet schamen. ”Ach, misschien is het hier dan wel zo warm omdat ik hot ben.. óf jij bent het.” Een onschuldig lachje vormde zich op zijn gelaat. Damn. Wat een slechte zin, maar alright. Hij voelde zich in haar buurt best wel op z’n gemakje, waarschijnlijk doordat hij al een tijdje geen interessant gesprek meer had gehad. Daarbij hielp het ook wel dat hij haar van vroeger al kende. Of ja, qua gezicht en naam.
”Hm, iets langer dan een week ongeveer? Denk ik.” Hij had het niet precies geteld, maar het was zo’n beetje iets langer dan een week of iets. ”En jij? Hoe lang ben jij hier al?” Als ze nu ging zeggen dat ze hier al lang was maar dus altijd in haar kamer zat zou het medelijden binnen stromen. Niemand verdiende dat. Had hij het immers maar geweten, dan was hij desnoods haar kamer komen stalken of iets in die richting en dan had hij haar naar een of andere random plaats meegenomen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   di jul 29, 2014 2:41 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Trots. Ja, dat kon je haar wel noemen. Toch zeker als het over haar muziek ging. Ergens hoopte dat ze er ooit wat mee zou gaan doen, maar ze wist hoe klein die kans was en hoe hard die wereld kon zijn. Daar was ze momenteel nog niet klaar voor, maar wie weet ooit. Stel je voor, zij in Madison Square Garden, de plek waar ze zo vaak heen was gegaan met David en Sloane. Al die fans die er dan gewoon zouden zijn voor haar muziek. Een kleine glimlach verscheen bij de gedachte daaraan. Ergens was het wel een droom van haar om daar te staan als headliner. Maar ze had nog veel waar te maken voor ze daar misschien ooit zou kunnen staan.
Kort haalde ze haar schouders op. ‘Ik heb geen idee. Ik heb ze nog niet aan iemand laten horen of zo.’ Nope, daarvoor was ze dan misschien nog net iets te bang. Sierra was bijna op een punt geweest om ze te laten luisteren aan haar twee beste vriendin, maar toen kwam het voorval en moest ze weg. Op zich wel jammer want ze wou eigenlijk wel weten wat iemand van haar nummers vond, nou ja dat zou ooit wel komen. Het meisje trok kort een wenkbrauw op. Meende hij dat nu? ‘Eh, ik wil je niet weg houden van je les of zo.’ Het meisje wist niet veel beters te verzinnen zo snel. Ze wou hem nu ook niet afwimpelen want dat was beleefd, maar ze vond het nogal een vreemd voorstel. Oké, moest het nu van haar komen dan viel het te begrijpen. Wel was het nu wel duidelijk dat hij zich interesseerde in haar werk, of het nu een groot toneeltje was wist ze nog niet helemaal maar dat zou vast wel duidelijk worden hoopte ze.
Sierra grijnsde even om wat hij zei. ‘Wel, dat is het dus ze lijkt niet op me. Het enigste waarin we op elkaar lijken is onze oogkleur en onze oorspronkelijke haarkleur.’ En aangezien die bij Sierra zelf al niet meer echt zichtbaar was verschilde ze zelfs daarin. Misschien moest ze Lauren morgen maar eens gaan opzoeken, om uit te zoeken tot hoever ze was ingelicht over haar komst hierheen. Als ze niet was ingelicht, dan was het dus aan haar om dat te doen. Of ze dat zou doen was echter de vraag. Waarschijnlijk niet, aangezien ze Jace hier net ook al deels had voorgelogen over waarom ze die jas aan had. Oh wel, zij kon er uiteindelijk niet veel aan doen buiten hopen dat die blauwe plekken en die littekens magisch verdwenen. Niet dat dat kon, maar ze hoopte er wel een beetje op.
Lachend schudde ze haar hoofd. Hoe hard ze ook een hekel had aan jongens die te vol waren van zichzelf, kon ze het van Jace momenteel nog wel hebben. Om hem niet uit zijn perfecte bubbel te halen, hield ze de jongen maar in zijn waan en reageerde er niet op. ‘Tss, you’re all talk. Prove it!’ Oke, daar kwam de reactie dan toch. Uitdagend keek ze hem aan waarbij ze haar armen even over elkaar heen kruiste. Stiekem was ze best wel benieuwd of hij erop zou ingaan, maar ze schatte die kans erg hoog in. Elke jongen zou zich wel willen bewijzen als een meisje het in twijfel trok. Zo was het bij David ook geweest, dus zo zou het bij Jace vast ook wel zijn.
Een week, dat was dus langer als haar. Dat bekende dus ook dat hij het gebied hier al beter kende dan zij. ‘Mijn tweede dag gaat nu in.’ Zei ze kort waarna haar gedachten weer afdwaalde naar Brooklyn. Ze miste het meer dan ze zelf had gedacht. Zelfs haar moeder miste ze. Sierra vroeg zich af hoe het met haar ging, of ze eigenlijk al weer terug was beneden gekomen na de vuurzee die haar dochter had aangericht. Er was niets kapot, maar ze had haar moeder fel verbrand. Misschien had ze dat moeten melden aan haar vader zodat die een kijkje kon gaan nemen zodra zij weg was. Ze zou straks wel bellen of iets in die aard als ze het niet vergat.



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   di jul 29, 2014 8:17 pm



TAGGED: SIERRA
Hm, in dat geval was het best mogelijk dat hij haar wel kende. Misschien niet kennen door haar echt persoonlijk gesproken te hebben, maar de kans was groot dat hij haar gezicht toch minstens wel één keer had gezien. Maar ja, aangezien ze dus blijkbaar niet op Sierra leek wist hij niet wat voor beeld wat hij van het meisje voor kon stellen aangezien ze toch niet op elkaar leken, het konden nu nog zoveel mensen zijn die hij ooit voorbij had zien komen tijdens schooluren.
Nog steeds kon Jace er niet overuit hoe iemand het zo koud kon hebben in dit weer om een jasje aan te doen. Hij ging half dood in deze hitte, een frisse duik zou wel een slim plan zijn geweest, in plaats van hier naartoe te gaan. Maar ja, waar een zwembad of iets was wist hij echter nog niet. Enkel het strand, maar door het zoute water had hij daar vrij weinig behoefte aan gehad. Wanneer hij dat tegen haar had gezegd, dat hij met dit weer zo zijn shirt uit zou kunnen doen, had hij haar reactie echter niet verwacht. Dus, ging ze hem nu een beetje uit lopen dagen hè? Al meteen verscheen er een brede grijns op zijn gelaat. Dat liet hij hem geen twee keer zeggen. Nee, Jace schaamde zich absoluut niet eigenlijk. Daarbij, dan wist ze ook meteen dat hij het dan gewoon deed. ”You sure? Watch me.” Waarna hij opstond, snel zijn korte blouse met daaronder een dun wit shirt uitdeed en daarna weer terug omdraaide. Dus, geloofde ze nu nog niet dat hij het meende? Ha, mooi niet. Met zijn shirt in zijn hand ging hij vervolgens weer zitten. ”Dus, waar waren we..” Begon hij, om er nog even op terug te komen. ”Oh ja, gezien?” De grijns was nog altijd zichtbaar op zijn gezicht van daarnet. Nee, hij liet zulke dingen hem echt niet voor een tweede keer zeggen.
Haar tweede dag? Dat was vrij kort. Alhoewel, zo heel lang was hij hier overigens ook nog niet. ”En, bevalt het je hier?” Om eerlijk te zijn had hij toch liever hier niet naartoe gegaan. Het was dat hij zo wel bij anderen zat waar het niet vreemd was als er van die kleine incidenten gebeurden, maar hij wilde het liefste gewoon vrij zijn in wat hij deed en waar hij naartoe kon gaan. Nu zat hij gewoon eigenlijk vast op een eiland. Ach, hij zou er maar het beste van maken, dat deed hij immers vrijwel altijd.
Ergens lag de vraag waarvoor ze nou precies hier was nog steeds op het puntje van zijn tong, maar iedere keer als hij de vraag wilde stellen slikte hij hem weer terug in. Tuurlijk, hij was er erg nieuwsgierig naar en zo, maar het was zo saai om gewoon te vragen en dan antwoord te krijgen. Misschien zou hij er van zelf ooit nog wel een keer achter komen, dat zou veel leuker zijn dan te vragen, of het gewoon niet weten. ”Damn, die zonsondergang duurt wel lang.” Merkte hij half mompelend op, eigenlijk meer in zichzelf bedoeld. Voor kort slaakte hij even een korte zucht en keek even naar beneden, besefte hij dat hij nog steeds hier zat met een ontbloot bovenlijf. Niet dat hij er iets aan ging veranderen, het zat zo veel fijner, zonder al die warmte die hij eerder had gevoeld op zijn bovenlichaam.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   wo jul 30, 2014 12:14 am


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Waarschijnlijk kon Jace het niet bevatten dat ze hier zat met een jas aan. Maar honestly zo warm had ze het eigenlijk echt niet. Voor even staarde ze naar haar handen. Sierra had geluk gehad dat ze immuun was tegen vuur, anders had ze hier nu mooi gezeten met haar handen onder de bladeren. Naja, lang leve haar mutatie zeker? Ergens was ze wel benieuwd of hij op haar uitdaging zou in gaan. Maar dat antwoord stond toch al vast in haar hoofd. Nu was het enkel en alleen nog maar afwachten. En ja hoor, heel lang moest ze niet meer wachten. Voor ze het door had gehad was hij opgestaan en was de warmte van zijn arm die zacht tegen haar been aan had gerust verdwenen. Heel dramatisch wierp ze haar haren naar achteren en plaatste haar hand vervolgens onder haar kin. Haar donkere ogen hielden de jongen in het oog terwijl hij zich ontdeed van zijn bovenkleding. Een triomfantelijke grijns verscheen op haar gezicht. Haar ogen gaf ze rijkelijk de kost. Anders had ze het toch niet gevraagd om te doen? Het was niet mis, maar ze had er al gespierdere gezien al volstond dit zeker en vast. ‘Hm, ik ben nog volop bezig hoor.’ Sprak ze lachend terwijl ze even speels met haar wenkbrauwen wiebelde. Het was best sneu dat hij al terug was gaan zitten. Maar aangezien ze zich had verzet had ze toch nog een perfect zicht op zijn gespierde lichaam.
Kort haalde ze haar schouders op waarbij er een steek van pijn door haar arm ging. Onbewust schoot de hand die ze onder haar kin had geplaatst naar haar linker arm. Damn. Daar moest ze echt nog mee uitkijken. Toen ze deze ochtend de plek had bekeken waar haar moeder haar had geraakt met de houten baseball knuppel had deze een donker paarse kleur aan gekomen met wat groen er door heen. Het zag er echt niet uit. Hoe snel ze ook haar hand weer liet zakken omdat ze wist dat ze wat had laten zien besefte ze al dat het te laat was. Sierra trok haar gezicht weer in de plooi en liet die glimlach weer verschijnen. ‘Tgoh, honestly was ik liever back home. En bij jou? Ben jij hier graag?’ Dit was een zwakke poging om de aandacht van haar schouder af te halen, hopelijk zou Jace er gewoon op in gaan. Alles beter dan het over haar leven te hebben.
Zodra hij de volgende woorden sprak richtte ze haar blik even op de horizon. ‘Geef het nog 10 minuten.’ Hoe ze het exacte aantal minuten kon bepalen tot wanneer de zon op of onder ging wist ze niet, waarschijnlijk had het wel iets te maken met haar mutatie. Misschien moest ze dat maar eens vragen aan iemand die er vanaf wist. Sierra richtte haar blik weer op Jace. ‘Dus, wie kende je wel op school? Nou ja, was je echt bevriend mee zeg het maar.’ Sprak ze met een oprechte interesse. Misschien hadden ze ergens wel gezamenlijke vrienden. Dat kon uiteindelijk best, de school was niet zo super groot geweest.

[/quote]

_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   za aug 02, 2014 7:54 pm



TAGGED: SIERRA
Nee, Jace liet zich absoluut niet uitdagen. Vandaar dat ze het nog maar hoefde te zeggen en hij het deed. Zijn shirt had hij in een mum van tijd over zijn hoofd getrokken en was daarna direct terug naar haar omgedraaid. Bij het zien hoe ze de pose aannam waarin ze zijn lichaam bekeek kon hij het niet laten een glimlach te onderdrukken, waarna zijn hand eenmalig door zijn haar ging. Haar antwoord op zijn vraag zorgde ervoor dat hij kort met zijn ogen rolde, waren er dan zoveel opmerkingen te bedenken op zijn getrainde lichaam dat ze nog maar op de helft was of iets? Toen ze hem vertelde dat ze nog druk bezig was en daarbij haar wenkbrauwen wiebelde toverde dat vrijwel automatisch een grijns rondom zijn lippen. "Too late, je tijd is om." Sprak hij, waarna hij weer naast haar kwam zitten op het bankje en er een glimlach zich ontwikkelde op zijn gelaat.
Jace zijn wenkbrauwen schoten lichtelijk omhoog toen hij ineens zag dat ze naar haar schouder pakte, was er iets of zo? Voor kort staarde hij er met zijn lichte ogen naar, maar zijn blik werd weer naar haar toegetrokken bij het horen van haar stem. "Hm.. Eigenlijk ben ik ook liever thuis. Maar goed, dit zorgt er juist voor dat als ik weer naar huis ga ik betere controle heb. So, eigenlijk is dit het beste voor nu." Tsja, het was nu dan misschien wel niet zo leuk maar hé, als hij thuis zou komen zou dit alleen maar voor voordelen zorgen waar hij de rest van zijn leven profijt mee kon hebben. Win win situatie toch? Daarbij, op een eiland zoals dit kon je het ook wel zien als een soort van langdurige vakantie en dan doordeweeks school. Opzich viel het bij elkaar opgeteld allemaal dus wel mee en was er niets waarom hij moest klagen of zeuren.
Tien? Hm, dat viel dan nog wel mee. Iets wat hem meer verbaasde was het feit dat Sierra hem zo wist te vertellen hoe lang het nog zou duren. Niet dat hij het vreemd vond want tsja, van vrij weinig keek hij tegenwoordig nog maar op na alles wat hij had meegemaakt. En aangezien hij hier vast nog wel meerdere dingen zou mee gaan maken zou dat alleen nog maar minder worden. Zijn ogen bekeken voor kort even de lucht en jawel, die leek al iets van een oranje achtige gloed te hebben.
"Oh damn. Het wisselde bij mij meestal wel met wie ik het meeste om ging aangezien ik best wel een grote vriendenkring had." Niet dat dat echt een specifiek antwoord op haar vraag was, maar om al die namen op te noemen was zo'n karwei. Misschien had ze hun wel eens met de groep in de kantine gezien en aangezien die kans groot was wist ze waarschijnlijk ook wel wie er zo'n beetje in zaten. "En jij?" Want, de kans was er dat hij vrienden van haar ook wel kende.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sierra Montgomery
avatar

Aantal berichten : 129

Mutant Profile
Alias: Fire Starter, Ember
Mutation: Fire Manipulation
Crush: Can you be my nightingale?

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   di aug 12, 2014 3:15 pm


If you ever feel alone and
The glare makes me hard to find


Justin Timberlake

Sierra trok even een pruillip maar liet dat al heel snel weer varen. Ze zou er straks nog wel eens een kijkje op nemen. Tenminste als meneer het niet te koud kreeg, maar daar leek de jongen geen last van te hebben. Ja oké, super koel was het nu niet maar toen ze eenmaal naar buiten had gekeken had ze een licht vestje aangedaan. Al zou dat bij elk weer wel het geval zijn maar daar ging ze nu eventjes niet aan denken.
Het meisje kon zich wel voor haar kop slaan. Natuurlijk had Jace het gezien. In haar hoofd begon ze al een of andere leugen te vormen voor moest hij er achter vragen. Liegen lag niet in haar aard, maar het was nu eenmaal zo dat ze over de mishandeling nog nooit de waarheid tegen iemand had gezegd, buiten uiteindelijk haar vader maar dat was omdat het wel moest. ‘Controle, dat is alles waarom ons verblijf hier om draait.’ Sprak ze terwijl ze kort haar schouders op haalde, ditmaal er op lettend dat ze zich niet weer bezeerde of zo. Waarom was haar moeder ook voor haar schouder gegaan? I mean, schade had ze aangericht maar als haar woede werkelijk zo groot was dat ze moord en brand schreeuwde naar haar leek het haar veel slimmer om gewoon die bat naar haar hoofs te slingeren in plaats van haar schouder. Uiteindelijk duwde Sierra de gedachte eens te meer van zich af. Wow, nu was ze echt wel diep gevallen. Denken over hoe je eigen moeder je het best kon vermoorden. Gezond was anders. Gelukkig was Jace geen rare gedachtelezer want hij zou haar meteen voor gek verklaren.
Ook zij richtte haar blik op de horizon. Het was iets typisch aan iemand die in contact met vuur stond om te weten wanneer de grootste vuurbol ooit onder ging. Wel, dat dacht ze toch. Waarschijnlijk wel, het zou zoiets zijn als dat ze overdag sterker was dan ’s nachts. Al had ze dat nog nooit echt uit getest of iets want ze had zich nog nooit in een situatie bevonden waarbij ze haar krachten nodig had. Buiten dan het hele gebeuren met haar moeder, maar dat was een klein detail.
Grote vriendenkring? Daar was ze ook niet zo heel veel mee. Naja, misschien wel dat David of Sloane hem misschien kende, maar dat zou ze wel eens aan hun vragen over de telefoon or something. Maar hij was wel vast een van die jongens die tot het grootste groepje behoorde in de kantine. Het exclusieve groepje om het zo maar te zeggen. Hoewel het niet bepaald exclusief was, want als je de looks had of je had geld of je had beide behoorde je meteen tot die groep. Het was een groep waar zij ook tot kon behoren, maar Sierra had in het begin van haar schoolleven besloten dat ze meer voor het academische wou gaan, dan voor de populariteit die iedereen dood graag wilde hebben. ‘Ik hing vooral bij de mensen van mijn klas, of bij mijn zus soms. Maar mijn vaste crew bestond uit mezelf, David en Sloane. Geen idee of je ze kent.’ Nope, ze wist het echt niet. Daar zou ze zo meteen wel achter komen.



_________________
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jace Griffiths
avatar

Aantal berichten : 229

Mutant Profile
Alias: Quash.
Mutation: Telekinesis.
Crush: If the whole world was watching I’d still dance with you.

BerichtOnderwerp: Re: Earth laughs in flowers.   wo aug 13, 2014 10:39 pm

tagged:
sierra
Ergens verbaasde het Jace nog wel dat het nog best wel warm was voor het tijdstip waarin hij zich bevond. Niet dat je hem erover zou horen klagen, want ja, wie klaagde er nou dat het best wel laat nog warm was in plaats van koud? Dat was zo’n beetje wel iedereen zijn wens dacht hij dan toch. Alhoewel hij het soms midden in de zomer het wel absurd warm vond had je hem dit jaar niet horen klagen. Het was niet te warm en niet te koud geweest; precies goed dus.
Tuurlijk had hij wel gezien dat ze haar schouder beet had gepakt en Jace had er nog wel naar willen vragen maar het was hem volledig ontschoten. Iedereen kon zo toch wel eens een spiertje verrekken right? En het echt pijn deed had ze het waarschijnlijk wel aan hem gevraagd, tenminste, dat hoopte hij dan. Een schouder kon je ook gerust uit de kom halen namelijk, niet dat dat hem in dit geval logisch leek maar aangezien hij wel meer vreemde dingen had meegemaakt zou hij er niet meer van op kijken om eerlijk te zijn.
Door de stem van Sierra werd hij weer uit zijn gedachten getrokken en keken zijn lichte ogen haar weer eens aan, aangezien hij al een tijdje vooruit had gestaard. Ze had een punt. ”True. En eigenlijk mag ik niet klagen omdat ze me hier helpen, maar het liefste had ik toch wel thuis gezeten hoor.” Thuis hielpen ze hem immers niet, maar hier zat hij verborgen met een groot aantal andere mutanten in de hoop dat de wereld ze niet zou ontdekken, hopend meer controle te krijgen over zijn power. Ugh dat was ook nog wat, hier was de kans natuurlijk minder klein dat onderzoekers hem of anderen zouden vinden. Dan maar liever hier voor een tijd zitten en thuis veiliger zijn zodat hij minder op ging vallen, to be honest.
Waarschijnlijk zou Sierra hem wel voor een of andere gek verklaren die geen hersenen had aangezien zijn antwoord totaal niet kloppend was geweest op haar vraag. Maar goed, hij had al antwoord gegeven dus ja veel kon hij er niet meer aan doen. Toen ze echter zijn vraag wel beantwoorde zoals op een manier zoals ze dat van hem ook had verwacht maar niet had gekregen, dacht hij eens kort na. David.. Sloane.. Niet echt namen waarbij de bellen hard gingen rinkelen, maar vaagjes herkende hij de eerste naam wel. ”David.. Volgensmij ben ik er wel eens bij geweest terwijl iemand een gesprek met hem had.” Een soort van indirect iets dus, maar zelf had hij nog nooit een gesprek gehad met beide. Misschien omdat hij feitelijk niet zulke hele lange jaren had gemaakt aangezien hij elke keer heen en weer ging van de ene naar de andere plaats, maar toch altijd uiteindelijk terugkwam in New York. Waarom wist hij absoluut niet, maar blijkbaar vonden zijn ouders die plaats beter dan zijn eigen geboorteplaats. Niet dat het hem veel uitmaakte aangezien hij zich altijd snel aan kon passen, echter leek dat deze keer niet zo voor de hand liggend.
”Trouwens, over dat controle gedeelte, heb jij het al goed onder de knie?” Niet dat ze hier dus al lang was maar goed, het kon toch zijn dat ze al veel controle had voordat ze hier kwam? In zijn geval, vond hij dan, had hij ook al aardig veel controle. Sommige dingen konden wel uit de hand lopen maar meestal lag dat dan aan zichzelf. ”En hoe is het eigenlijk, het hebben van een tweelingzus?” Hij vroeg het zich eigenlijk al af vanaf het moment dat ze had gezegd dat ze een tweelingzus had. Het leek hem.. vreemd. Maar dat lag waarschijnlijk aan het feit dat hij geen broers of zussen had en dus niemand om zich heen had, behalve zijn ouders maar dat was vrij logisch. En daar werd je negen van de tien keer ook niet echt blij van. Jace kon zich echter wel voorstellen dat een tweelingzus of iets leuker was dan een oudere of jongere broer/zus. Maarja; he didn’t know.
code by *anna.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Earth laughs in flowers.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Welcome to hell ;; We have flowers

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-