INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Jamie Nicholls
avatar
Aantal berichten : 1148

Character Profile
Alias: Solaris
Age: 35 years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   ma jul 21, 2014 10:42 pm












Het was een soort in between-dag, net zoals september bijna de in between-maand van het jaar genoemd zou kunnen worden. Te koud voor de zomer en te warm voor de herfst, maar tussen al die onzekerheid in was er één zekerheid: de zon had zich al een paar weken niet laten zien en Jamie had daar de grootste moeite mee. Loom leunde hij een paar minuten tegen een pilaar in de welkomsthal van Oxford University, voordat hij begreep wat voor dag het was: open dag. Dé open dag, de enige van het jaar waarbij de toekomstige studenten een kijkje konden nemen op de universiteit, zich vergapen aan de gigantische universiteitsbibliotheek, vragen stellen aan andere studenten en professoren en presentaties beluisteren - een presentatie die hij zou gaan geven en die hij bijna vergeten was. Jamies blik gleed naar zijn horloge. Half tien. Om kwart voor tien begon de open dagen en om tien over tien begon de presentatie. Nog veertig minuten. Hij moest dit soort berekeningen in zijn hoofd doen, stap voor stap zijn acties uitstippelen, zijn hersenen wilden amper meewerken door het gebrek aan zonne-energie in zijn lichaam. Veertig minuten. Was dat genoeg voor een koffiepauze? Ja, natuurlijk is dat genoeg! schreeuwde hij die berekenende stem in zijn hoofd toe. Jamie slenterde naar de docentenkeuken met de koffieautomaat. Cafeïnevrije koffie? vroeg het logge ding met blauwe neonletters aan hem. Nee. Sterke koffie? JA. Melk en suiker? Ja. Allebei.
Jamie voelde het leven héél langzaam in zich terugkomen toen hij een slokje nam van zijn cafeïne-met-suiker-bom. Het was niet zo effectief als zonlicht, natuurlijk niet, maar het zou hem helpen om de komende paar uur door te komen. Oh man, hij kon al niet wachten op de stoet leerlingen die de universiteit zou bestormen, pas geslaagd voor hun middelbareschooldiploma en zo benieuwd naar het vrije blije studentenleven. Hij maakte de badge die hij vanmorgen gekregen had vast aan de revers van zijn grijze colbert. Professor Jamie Nicholls, Biological Sciences, stond er in cursieve letters op geschreven. Al drie jaar gaf hij hier les en nog steeds kon hij maar niet wennen aan die titel. Het was meer iets voor oude mannen, vond hij, van die typische professoren met zilvergrijs haar en veel te kleine brilletjes. Maar goed, hij kon er niet omheen, en vandaag zou hij als Professor Nicholls de presentatie over Biological Sciences gaan geven aan de lieve nieuwe studentjes. Het was hetzelfde verhaal, elk jaar weer: eerst vroeg hij aan zijn publiek welke onderwerpen ze allemaal behandeld hadden in hun middelbareschoolcarrière: 'DNA!' klonk er uit het publiek. 'Evolutie!' 'De hersenen!' 'Bacteriën!' En dan kwam het leukste gedeelte: hij boog zich voorover, als een soort goochelaar die een spannende truc wilde uitleggen, en zei: ''Vergeet alles wat jullie weten en op de middelbare school hebben geleerd. Bij deze studie beginnen we helemaal opnieuw.'' Ook weer iets wat elk jaar terugkwam: de compleet verbijsterde gezichten van de jongeren die voor hem zaten. Vol verbazing, vol belediging misschien zelfs - dat ze al die jaren op de middelbare school hebben gezeten om vervolgens alles weer te vergeten.

''Maar in het vierde jaar mogen jullie naar Borneo om kennis op te doen...'' vervolgde Jamie elk jaar weer en de gezichten van de jongeren gingen -elk jaar weer- van verbaasd naar euforisch. Over een half uur zou hij die presentatie opnieuw moeten gaan geven en zou hij opnieuw dezelfde reactie gaan zien. Niet dat hij het vervelend vond om de presentatie te geven, integendeel.
Jamie werd ruw uit zijn gedachten verstoord toen hij het alarm van zijn mobiele telefoon hoorde. Kwart voor tien, de open ging zo beginnen. In één slok dronk hij het laatste restje van zijn koffie op en begaf zich naar de open hal, om de toestromende ouders en jongeren te begroeten.  


tag: jean grey

_________________
Afwezig voor onbepaalde tijd.
he was s u n l i g h t
but when the night came


he burned out
that's why she was his s t a r s

♥:
 


Laatst aangepast door Jamie Nicholls op di apr 07, 2015 11:46 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com/
Jean Grey
avatar
Aantal berichten : 1227

Character Profile
Alias: Phoenix
Age: 37
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   di aug 05, 2014 8:08 pm


'Goedemorgen, als u bij deze naar het nieuws, kgg, kgg,' Jean zuchtte en draaide gefrustreerd aan het knopje van de radio zenders zodra ze voor een rood licht stond en wist dat dat toch nog even ging duren. 'En dan breng ik u bij deze de nieuwste hit van Nicki Mina-' en volgende zender. 'Het is een rouwachtige morgen hier in London en er wordt voorlopig nog geen zon verwacht. Maar we kunnen u wel beloven dat het een pittige avond gaat worden voor uw plantjes!' Er klonk gelach en met een neutrale expressie op haar gezicht rolde ze nogmaals de radio zender knop, waarna ze de auto optrok en het gaspedaal indrukte om door het groene licht te rijden. '-Open dag op Oxford University. Dat beloofd wat! De leerlingen komen er op af als wilde honden op één vers biefstuk en ze snakken allemaal naar hetzelfde; een positie op de beste universiteit die Engeland heeft en met een heleboel trots bezit. Oxford University, iedereen, zeker een kijkje waard, dus wees er snel bij! Dan draaien we nu een populair plaatje van de Bingoplayers, helaas is Bäumer er al een half jaar niet meer, maar niet getreurd, Hoogstraten gaat trots door met het maken van hits ter herinnering van zijn beste vriend. Knock you out, nogmaals, door de Bingoplayers.' De muziek kickte in en Jean zette hem ietwat zachter zodat ze zich kon focussen op het parkeren van haar auto op de grote parkeerplaats die de universiteit had en glimlachte bij het bord dat het door de open dag vandaag gratis parkeren was. Niet dat ze er het geld er niet voor had, maar betalen voor een parkeerplaats betekende vaak ook voor een bepaald tijdslimiet en als er iets was wat ze vandaag niet in zou kunnen schatten dan was het de tijd. Dit zou geen makkelijke klus worden, dat wist ze zeker, aangezien degene waar ze naar op zoek was zelf een docent was op de school in plaats van een gebruikelijke leerling. Bovenal zou hij een presentatie geven over het vak waar hij het best in was; biologie. Wat betekende dat hij een heleboel aandacht op zou eisen van alle mensen die hier gekomen was voor de open dag en zelfs mensen die in hem zelf geïnteresseerd waren.

Jean zette opgelucht haar auto neer, schoof haar zonnebril in haar haren zonder hem daar vandaan te halen en staarde naar de radio voordat ze de sleutels achter het stuur vandaan trok met een kleine slag. Het elektronische, ingebouwde apparaat viel meteen uit en ze voelde de rust tot haar wederkeren voor heel even. Ze had het heel even nodig voordat ze de drukte in ging en ze alles en iedereen zou kunnen lastigvallen met haar telepathie als ze zich niet goed gefocust hield. Op de mutantenschool had ze daar nauwelijks last meer van maar dit was een compleet nieuwe omgeving en het feit dat ze een man ging benaderen in plaats van een kind of tiener maakte haar op één of andere manier nog zenuwachtiger. Ze sloot haar ogen en liet haar hoofd tegen de hoofdsteun vallen en wreef door haar ogen heen. Was dit echt een goed idee geweest? Het was een vage gedachte die zo ook zo snel als die gekomen was meteen weer liet verdwijnen als sneeuw voor de zon. Of beter gezegd; regen voor de zon, want die dreigde ieder moment te vallen. Dat had ze wel al in de gaten gehad van achter haar zonnebril, die ze enkel droeg om haar lichtelijke wallen te verbergen en bovendien misschien wat onopvallender te blijven? Ze haalde een hand door haar rode haren heen zodra ze met een zucht naar buiten keek en ietwat vooroverboog om zichzelf in het spiegeltje te bekijken. Het lichte laagje mascara dat ze had aangebracht maakte haar net ietsje presentabeler, net zoals de rode blos die op haar wangen speelde die ze had gekregen door het ietwat betere weer op Genosha Island. ''Goed, ik kan dit, het is heel simpel, je loopt naar binnen en-'' haar telefoon ging af en haar ogen verwijdden ietsje voordat ze haar hoofd naar de bijrijder stoel draaide en het omgedraaide apparaat oppakte. De naam die in beeld stond deed haar onmiddellijk ietsje kalmeren. Het was Scott, haar man die ze al in eeuwen niet meer gezien had. ''Hee,'' nam ze simpelweg op, omdat er geen introductie voor hem nodig was. Een zachte mede-hee kwam teruggekeerd en ze glimlachte smalletjes. 'Ik wou je nog even succes wensen, daar had ik eerder niet de tijd voor gehad. Ik ben toch niet te laat, toch?' Jean lachte zachtjes en kort, keek rond of er misschien zomaar iemand meekeek van buiten de auto, maar de parkeerplaats was om haar heen vrijwel verlaten. ''Nee, dat ben je niet, geen zorgen, ik ben net gearriveerd. 'Ksta net op het punt om naar binnen te gaan.. dus ik spreek je later, Scott.'' Hij zei niets maar ze kon zweren dat hij knikte en zichzelf misschien lichtelijk verdomde om het feit dat hij haar niet eerder had kunnen bellen. ''Hee, ik spreek je later,'' dit keer antwoordde hij wel met een oké en met een duidelijk bericht dat hij van haar hield. Ze glimlachte enkel en hing toen op, de neiging om het terug te zeggen had ze niet echt. Daar voelde ze zich niet op haar gemak voor en bovendien haatte ze het om dat via de telefoon over te brengen. Maar toch borg ze met opluchting het apparaat in haar handtas op die ze ook oppakte van de stoel naast de bestuurdersstoel, waarna ze zichzelf uit de auto begaf. Met een simpele klik op het knopje van de autosleutels sloot het voertuig op vier wielen zich gemakkelijk en ze bracht de zonnebril terug tot voor haar ogen. Vlekkeloos begaf ze zich over de parkeerplaats richting de school, zo soepel als haar heupen wiegden bij iedere stap die ze zette, ze kon zweren dat iedere keer de mannen naar haar keken, alleen zij keek niet terug.

Eenmaal binnen begroette ze een aantal andere docenten en vervolgens liep ze naar de docent die ze zocht, keek hem enkel aandringend aan van achter haar zonnebril, net íetsje te lang zodat ze vrij mysterieus over zou komen, net zoals het in een slowmotion scène zou lopen. En ze begaf zich vervolgens naar de aula waar het grote spektakel zou komen.

_________________
The stains come alive where the paint has gone dry


♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com
Jamie Nicholls
avatar
Aantal berichten : 1148

Character Profile
Alias: Solaris
Age: 35 years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   zo aug 24, 2014 10:45 pm












Ofxord University was al eeuwen hetzelfde, had Jamie zichzelf voorgenomen toen hij op zijn eerste werkdag begon. Natuurlijk, hij was er niet bij toen de school in 1096 startte, maar dat eeuwenoude, bijna verstofte 'aura' hing er nog steeds. De oude gebouwen, de tafels die al uit hetzelfde eeuwenoude mahoniehout waren gehakt, de mensen... Oh man. De mensen. Toen Jamie nog maar student was op Oxford, was hij er van overtuigd dat sommige leraren vanaf het allereerste begin hier waren, zo oud zagen ze eruit. Bijna als een oud boek dat je opendeed en waar je meteen van moest niezen door al het stof dat er vanaf kwam en één van die oude-boek-professoren kwam nu ook naar hem toe: Mister Croft, professor in de natuurwetenschap, doctorandus, ingenieur... Zijn titels waren zo lang dat hij zijn naamkaartje het dubbele formaat van Jamies naamkaartje had om zijn complete 'erelijst' te noemen. 'Ah, Jamie.' Een klopje op zijn schouder. Elk jaar weer. 'Succes hè. Zorg ervoor dat we weer een stel nieuwe studenten kunnen inschrijven, anders ontslaan we je, haha!' Jamie lachte half mee om het grapje dat de hoogleraar nu al voor het vierde jaar op rij maakte, en weg was Mister Croft, zo plotseling als hij verschenen was.

Jamie voelde een spanning opborrelen toen hij de mensenmassa's door de gigantische deuren zag komen. Waarom? Hij had dit toch vaker gedaan? Was het de suiker-melk-en-cafeïne-bom die hij zojuist had opgedronken? Het gebrek aan zonlicht? Iets wat hetzelfde bleef, waren de hordes van mensen die met nieuwsgierige ogen het gebouw binnenkwamen. Een fenomeen dat Jamie al zo vaak gezien had, dat hij het bijna in stappen kon beschrijven. Verbaasd kijken en mond lichtjes openen bij binnenkomst: check. Nog verbaasder de gratis plattegrond aannemen: check. Naar de leraren toe gaan en ze bestoken met vragen/opmerkingen: check.

'Mister, ehm, Nicholls, biologie, wat leuk!' 'Dank je, jongedame.'
'Flexe school, man.' 'Ehm. Thanks.'

Zo ging dat enkele minuten door, terwijl Jamie vriendelijk knikte, vragen beantwoordde en af en toe verrast zijn wenkbrauwen fronste. Totdat hij haar zag. Als een soort vlam tussen de donkere regenjassen en jeans. Hij merkte op dat hij even naar haar keek en alsof de vrouw een soort magneet was, zag hij bijna alle mannen in haar omgeving naar haar toe draaien. Wat was ook alweer het gen voor rood haar? Melanocorti- Jamie, hou op.
Het moment dat daarna kwam had hij in geen mogelijkheid durven te bedenken. Ze kwam naar hem toe, en Jamies lippen vormden zich al in een vriendelijke zin, iets als 'Mevrouw, kan ik u ergens mee helpen?' maar hij slikte zijn woorden in door hetgeen dat de vrouw deed. Ze keek hem aan - natuurlijk - maar vreemd, indringend, alsof ze iets van hem wist dat hij niet wist. Dat hij een mutant was? Dat was geen geheim. Voor hem. Voor de rest van de universiteit had hij het al die jaren verborgen weten te houden. Wist zij het? En hoe en wat en- zijn gedachten werden verstoord door de snelle blik die hij op de gigantische klok in de hal wierp. Tien voor tien. Let the show begin.

De plek waar de presentatie plaatsvond was als een soort tweede huis voor Jamie: de gigantische biologiezaal, waar hij bijna al zijn lessen en hoorcolleges gaf, met tribunes die bijna tot het plafond reikten en opgezette dieren en skeletten die de hele achterste muur in beslag namen. Jamie nam zijn traditionele plaats in, achter het bureau, en voelde honderd paar ogen in zijn rug prikken. Even volhouden, dan kom hij zo weer zijn bed induiken en de rest van de week slapen. Hij voelde zijn handen zenuwachtig trillen, van de laatste beetjes zonne-energie die zich als vuurpijlen door zijn hele lichaam verspreidden.

Opnieuw zag hij haar, nu in het publiek, haar haar als een soort zonsondergang tussen een zee van donkere kleding, muren en tribunes. Was ze een lerares van een andere school? Iemand van de regering die hem na de presentatie kwam arresteren? Mutanten waren niet geliefd op deze wereld, dat wist Jamie maar al te goed. De gevonden essays van Charles Xavier had hij nauwkeurig bewaard, zodat niemand erachter kon komen dat hij ze in zijn bezit had. Zijn gedachten vlogen net als de energievonkjes door zijn lichaam. Hij was moe.

'Goede - morgen nog - dames en heren, mijn naam is Jamie Nicholls, hoogleraar Biological Sciences en ik ga jullie vandaag iets vertellen over het vak biologie.' Cliché begin, maar hij voelde zich nu wel op en top leraar, zoals hij daar stond. Strak in het pak met een gigantische mensenmassa die hem allemaal aan zaten te kijken. Oh man, als dit afgelopen was zou hij zichzelf trakteren op koffie. Whiskey. Nee, Irish coffee en de rest van de dag in bed liggen met die afschuwelijke felle lamp op hem gericht. Perfect. 'De zaal waar jullie nu in zitten was vroeger, pak hem beet... tweehonderd jaar geleden een operatiezaal. En dan niet zo'n zaal als we nu hebben, waar alles steriel en goed afgesloten is, nee, de operaties waren met toeschouwers. Zoals nu.' En Jamie voelde zich ook alsof hij in een operatiezaal zat, een operatie waarbij hij de patiënt was en het publiek de artsen, waarbij de verdoving was uitgewerkt maar hij nog wel verlamd lag, met ogen wijd opengesperd zodat hij alles kon zien wat de artsen deden en er helemaal niks tegen kon doen. 'Niet dat we vandaag de dag zulke operaties hebben op Oxford, natuurlijk!' vervolgde hij snel, gevolgd door wat gelach uit het publiek. De artsen waren hem goedgezind vandaag.

Net toen Jamie het smartboard aan wilde zetten om een filmpje te laten zien over de geschiedenis van de universiteit, voelde hij een schok door zich heen gaan, alsof hij geëlektrocuteerd werd. Hij kon zich nog aan de tafel vastklampen en zich half naar het bord slepen, maar hij voelde zijn handen heviger trillen toen het licht gedimd werd in de zaal.



tag: jean grey

_________________
Afwezig voor onbepaalde tijd.
he was s u n l i g h t
but when the night came


he burned out
that's why she was his s t a r s

♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com/
Jean Grey
avatar
Aantal berichten : 1227

Character Profile
Alias: Phoenix
Age: 37
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   ma aug 25, 2014 7:52 pm


Alle ogen die op haar lagen, ze voelde ze overal prikken zodra ze langs een heleboel mensen liep richting de zaal. Van achter haar zonnebril zag ze zelfs een man die het waagde om zijn lippen af te likken terwijl zijn vrouw naast hem stond, al was die in gesprek met iemand die waarschijnlijk tot de school toe behoorde. Jean perste haar lippen ietwat samen, kalmeerde zich door aan advies van Charles te denken. Dat hielp beter dan aan Scott te denken, die zou zich meteen hebben rechtsomkeer hebben gedraaid en de man een blauw oog hebben geslagen. Als het al niet meer was, puur vanwege het feit dat hij naar haar keek. Hij kon dan beter zijn bril afzetten om de halve school te roosteren met de mutatie die hij had, want bij die ene man bleef het niet bij. ‘’Excuseer mij,’’ zei Jean zacht maar sterk zodra ze iemand wou passeren die zich hevig in de weg bevond. Ze bereikte de grote aula en twijfelde tussen het hangen aan een fluweel-bedekte tafel met een glaasje wijn of in het publiek te zitten. Het was een lastige keuze, maar om niet al te veel op te vallen, ondanks haar rode haren die schitterden als een ware vlam tegen haar schouders en rug aan, begaf ze zich naar de comfortabele-achtige houten stoelen en hing haar tas opgelucht aan de zijkant van haar stoel. Haar ogen schoten door de ruimte heen. Het was fascinerend groot, bijna zoals een musical-zaal alleen waren dit totaal andere stoelen en liepen ze niet schuin af van boven naar beneden zoals dat daar wel zou zijn. Bovendien was het podium ook niet zó groot, een slag kleiner misschien.
Een langere tijd om daar over na te denken had ze niet. In de tussentijd had de zaal vol gelopen en zo hadden er zich ook een heleboel mensen naast haar neer en om haar heen gezet, waar ze geen moeite mee had om dat de stoelen toch een redelijke ruimte van elkaar hadden. Zoals het hoorde, niet van die nauw en klamme aan elkaar gezette stoeltjes zoals op basisscholen of zelfs middelbare scholen nog werden gedaan, daar had ze geen goede ervaringen mee. Ze haatte het als mensen te dicht bij haar kwamen, vooral mensen. Toch wist ze zichzelf daarmee goed onder controle te houden als het ging om haar reputatie hier onder de mensheid. Het was een wonder dat niemand haar nog bepaald herkend had, aangezien ze vaak genoeg op de televisie verschenen was, zowel als Charles Xavier zelf. Hij was dé legende van de X-Men en dat zou hij altijd blijven ook, evenals Erik Lensherr. Die voor het slechte pad gekozen had, jammer genoeg, en daarmee veilig en wel opgesloten zat op een plek die enkel Charles zelf wist. Hij kon zich, als een ervaren professional over zijn eigen mutaties, het beste verweren tegen eventuele indringers die in zijn hoofd rond wouden spoken. Niemand, maar dan ook niemand, kwam tot die geheimen terecht in zijn hoofd. Want net zoals huid was het brein opgebouwd in lagen.

Haar gedachten over Charles werden maar al te gauw onderbroken door het persoon waar ze hier voor was. Jamie Nicholls. Zijn goedemorgen luidde door de zaal en mensen spraken hem terug zodra hij zijn introductie gemaakt had. Jean, daarentegen, hield haar mond, vertrok haar mondhoeken niet eens. Ze deed haar best om zo gefocust mogelijk te blijven en hief haar bril op in haar knalrode haren. Onbewust was ze zijn gedachten binnengedrongen, zoals ze in de zaal ook had gedaan. Het was iets wat ze soms niet tegen kon houden, haar nieuwsgierigheid ging haar wel eens te boven. Ze vroeg zich af hoe zenuwachtig de leraar zou zijn om hier te staan en daar nam ze gebruik van. Hij zou er immers toch niks van voelen, behalve pas als ze haar telepathie zou gebruiken om daadwerkelijk in zijn gedachten tegen hem te praten. Ze pikte op hoe zijn voorkeur lag op Irish Coffee en kon het dit keer niet laten om voorzichtig te lachen. Dat was nu net haar favoriete voorkeur als het om koffie ging. Felle lamp, hm? Niet als het aan haar lag. Dan zat hij tegen de avond nog rustig in de prachtige tuin die ze hadden op het eiland te relaxen van de brandende maar stralende zon die hem al zijn energie weer terug zou geven. Zijn gepraat ging verder en voor heel eventjes was dat langs haar gegaan als zijn gedachten namelijk ook overheersend waren, bijna hetzelfde als hij als het ware vertelde wat er in zijn gedachtegang rondging. Interessant feitje, als dat al echt gebeurd was op deze universiteit. Het was immers geschiedenis en vaak speelden docenten wel eens met wat opmaak-verhaaltjes om de leerlingen nieuwsgierig te maken en ze te fascineren met een heleboel onzin. Toch had ze niet het idee dat Jamie dikke leugens vertelde, het was een slimme man die altijd zijn feiten zou natrekken, dat wist ze zeker. Zodra het publiek lachte kneep ze haar ogen ietwat fijner om ze terug op zijn gedachten  te richten. Wat ze niet verwacht had was dat iemand de doodse stilte verbrak door een flesje water te laten vallen en hierdoor was haar gefocuste status verder gegaan van enkel luisteren naar per ongeluk zijn gedachten binnen te dringen en zo háár gedachten door te laten. Ze merkte hoe hij meteen gedesoriënteerd was en daarbij bijna zou vallen. Als een mutant of mens in een zwakke staat was zouden haar telepathie krachten daar een nog slechter effect op hebben en ze perste haar lippen strakker op elkaar. ‘’Het spijt me enorm en dit zal raar overkomen maar adem rustig in en uit. Je presentatie is nu wat telt. Ik weet dat dit zeer onverwachts is, maar blijf kalm. We zijn de enige twee mutanten hier, gedraag je zoals normaal en na de presentatie zal ik je op de hoogte stellen waarom ik hier ben. En ja, ik ben de vrouw die een heleboel lustige aandacht opeist van het andere geslacht.’’ Vertelde en informeerde ze hem met een zoete stem die hem niet gauw in een paniek zou brengen, als hij al niet door zou slaan door het feit dat hij niet langer meer de enige mutant op de school was en dat iemand hem eindelijk begreep. Ze hoopte dat hij het begreep en ze vertrok onmiddellijk uit de telepathische staat vandaan, om hem enkel nog te kunnen horen als hij eventueel enthousiast zou worden. Maar hij zou zich niet langer meer  vreemd voelen alsof er iemand zijn lichaam binnengedrongen was, als een elektrische schok zijn lichaam bewerkte. Ze wist precies hoe het voelde, aangezien ze ook vaak in een zwakke staat was geweest vroeger onder begeleiding van Charles en hij vaak genoeg zijn telepathie gebruikt had om dat bij haar toe te passen, alleen ze kon het niet precies beschrijven hoe het nu voelde. Dat was voor iedereen anders. Maar het zou hoe dan ook niet voelen als regenbogen en zonneschijn. Jean zuchtte stilletjes, voelde de prikkel om zichzelf te kalmeren met een glaasje wijn, als ze nu enkel aan de tafel gestaan had.. dan was dit niet nu al gebeurd. Want ze had niet alleen zijn zenuwstelsel op hol laten slaan, maar ook haar eigen. Ze voelde de zenuwen nu nog erger in haar lichaam tekeer gaan, terwijl haar hart nog altijd op het ritme tikte door haar nog wel regelmatige ademhaling. Goed. Focus. Jean, je kan dit. Herinner je je wat je tegen jezelf zei in de auto? Scott heeft je hetzelfde duidelijk gemaakt via de telefoon. Er is niks waar je je zorgen over hoeft te maken. Waarom had ze dan toch zo’n vervelend gevoel in zich zitten? Ze had geen idee.

_________________
The stains come alive where the paint has gone dry


♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com
Jamie Nicholls
avatar
Aantal berichten : 1148

Character Profile
Alias: Solaris
Age: 35 years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   di sep 02, 2014 7:24 pm












Van alle dingen die een stilte konden doorbreken, was een plastic flesje toch echt wel de stomste keuze die het persoon in de tribune had kunnen maken. Iets roepen om de stilte te doorbreken: dat was pas klasse. Dan had Jamie nog een leuke opmerking kunnen maken - in een oude zaal als deze kon je immers een speld horen vallen -, had de rest van het publiek gelachen en was de roeper blozend tot eeuwige stilte veroordeeld. Hij had het vaak meegemaakt in de lessen, leerlingen die iets zeiden, hem onderbraken. Dat waren meestal echter slimme vragen, die betrekking hadden op de stof die hij zojuist had uitgelegd. Domme opmerkingen maken durfden zijn leerlingen niet. Jamie was er nog steeds niet uit of dat te maken had met de prestigieuze status van Oxford University - dat hij ze naar de rector zou sturen en ze hun studieplek zouden verliezen - of dat Jamie misschien ontzettend eng was. Wat hij niet hoopte, natuurlijk.

Maar een flesje. Een stom, rottig, plastic flesje dat zichzelf zo belangrijk vond dat het de hele stilte kon doorbreken. Dat na gebruik in de prullenbak gedeponeerd wordt, om vervolgens op de vuilnisbelt terecht te komen, waarna het in zee terecht komt als onderdeel van de plastic soep die as we speak door de Atlantische Oceaan drijft, om daarna een vogel te laten verstikken in de doorzichtige stof die gemaakt werd van aardolie. Dát had het lef om zijn presentatie te verstoren. Jamie was moe, hij had het al veel te vaak herhaald in zijn gedachten, en het toppunt was nu wel dat hij kwaad werd op een flesje plastic - niet de eigenaar die het had laten vallen, mind you, het flesje zélf. Zijn persoonlijkheid was van zonnig - oh, die ironie - naar een soort gefrustreerde oude professor gegaan, het soort dat hij zelf nog eens door de gangen zag lopen en een rilling over zijn rug van kreeg. Zou hij er iets van zeggen, dat plastic flesje? Nee, dat zou hij niet doen. Unicorns and rainbows. Make war, not peace. Nee, andersom. Nee, zo ging die quote helemaal niet.

De elektrische schok die hij zojuist voelde had zijn gedachten door zijn hoofd doen verspreiden als heel veel kleinere schokjes, als een soort marteling, bijna vergelijkbaar met een gevangene die vastgebonden werd op een stoel om één voor één druppels op zijn gezicht te krijgen. Jamie kreeg datzelfde gevoel met de schokjes. Hoorde hij nu ook al stemmen? Een zachte stem, niet bepaald wat hij verwacht had van stemmen die zomaar in gedachten opdoken.
‘’Het spijt me enorm en dit zal raar overkomen maar adem rustig in en uit. Je presentatie is nu wat telt. Ik weet dat dit zeer onverwachts is, maar blijf kalm. We zijn de enige twee mutanten hier, gedraag je zoals normaal en na de presentatie zal ik je op de hoogte stellen waarom ik hier ben. En ja, ik ben de vrouw die een heleboel lustige aandacht opeist van het andere geslacht.’’
Het filmpje was net begonnen, het licht was gedimd en dat gaf Jamie enkele minuten om na te denken over wat er tegen hem gezegd werd en om zelf een antwoord te formuleren.
Haar naam zei ze niet, maar Jamie wist precies wie ze was. Zijn blauwe ogen zochten de hare voor een paar seconden en hij glimlachte voorzichtig, hopend dat ze kon zien dat hij haar had opgemerkt in het zwakke licht. Oké. Stapje voor stapje. Ze was een mutant dus. Telepathie, gedachtelezen... Haar stem klonk... Rustig, normaal. Niemand van de regering waarschijnlijk, geen geweren of zwaar bewapende mannen die hem na de presentatie zouden afvoeren en ergens opsluiten. Wat moest hij nu doen? Iets... denken?
Hey ehm... Ik ben Jamie maar dat wist je waarschijnlijk al. Ik voel me vereerd om een andere mutant tegen te komen, al lijkt dat niet zo omdat ik me nogal verschrikkelijk voel. Amper zonlicht hier, dus eh... Ja. Nice to meet you.

Het moment dat het filmpje afliep en het licht weer op de normale stand ging, was voor Jamie het beste moment om te switchen tussen gedachte en vraag. 'Heeft er iemand nog vragen?' De beste plaats om hier ongestoord te kunnen praten is mijn kantoor.
'De studie duurt vier jaar mevrouw.' Als je hier de aula uitloopt, de gigantische trap meteen rechts, die loop je helemaal door en dan kom je uiteindelijk uit bij een klein kamertje. Dat is het. Beetje Harry Potter-achtig, maar het is prachtig mooi. 'In het derde jaar gaan we naar Bolivi... Borneo! Fantastisch toch? De hele dag in de planten zitten en met orangoetans praten.' De algemene clichématige vragen, hij haalde ze allemaal door elkaar. De vermoeidheid en het half-praten half-gedachtenpraten hadden hun tol geëist. De reden dat ik dit zeg is omdat ik amper energie heb - dat merk je vast wel. Ik kom er zojuist achter dat ik dat net heb gezegd. Ik ga de presentatie ontzettend abrupt beëindigen, anders dan ga ik echt tegen de vlakte, en dit gaat echt heel raar klinken en het is waarschijnlijk de domste beslissing in mijn leven, maar dan wil ik graag dat je achter me aanrent. We kennen elkaar pas een uur, maar ik hoop dat je me vertrouwt.
'Geen vragen meer? Niemand?' Jamie liep naar voren, zodat hij in het midden van de zaal stond. Hij keek de zaal rond, probeerde elk persoon even aan te kijken - hij hield zijn blik iets langer op de vrouw met haren als vlammen, die hij inmiddels herkend had als Jean Grey, die bijna symbool stond als de schakel tussen mens en mutant. Hij boog zich naar voren, als de tovenaar die een spreuk uit ging leggen.
'Mutant and proud.'




tag: jean grey

_________________
Afwezig voor onbepaalde tijd.
he was s u n l i g h t
but when the night came


he burned out
that's why she was his s t a r s

♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com/
Jean Grey
avatar
Aantal berichten : 1227

Character Profile
Alias: Phoenix
Age: 37
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   di apr 07, 2015 2:12 am


Zodra de stilte was gevallen had ze zichzelf ook weer beter bij elkaar gekregen. Haar hart klopte terug op z'n eigen ritme. Het was allemaal gewoon even een shock geweest vanwege haar zenuwen. Ze moest zichzelf echt beter onder controle houden. Waarom was in hemelsnaam toch zo zenuwachtig? Dat hoefde helemaal niet. En toch.. had ze het idee dat dit beter een taak voor Lillian was geweest. Zij was zoveel slimmer en sprak altijd de juiste woorden. Eerlijk gezegd kon ze nu wel een oppepper van haar gebruiken, maar daar was het al te laat voor. De man waarvoor ze hier gekomen was stond op het podium zijn speech te geven waar de studenten maar al te graag voor gekomen waren. Zij had er echter minder aandacht voor. Het enige waar ze aan kon denken was dat ze liever Lillian aan de telefoon had die haar kon verzekeren dat alles goed ging komen en ze straks ongedeerd samen met Jamie terug naar het eiland zou keren. Dat ze er een perfect nieuwe collega bij hadden die sterk in het team zou passen zonder problemen. Dat ze samen toch echt wel een goede keuze hadden gemaakt. En bovendien was Jean hier vaker geweest, wat had ze te vrezen? Nou, dat ze nu geen leerling zou meenemen maar een docent en ook precies op een open dag waarop de leerlingen verwachten dat als ze zich hier inschreven dat ze hem elke dagen door de gangen zagen lopen en hij ze met alle beleefdheid een glimlach zou geven. Een glimlach die, als Jamie haar, nog, vertrouwde nadat ze per ongeluk zijn gedachten binnen was gedrongen door een probleem met focus en op haar aanbod in zou gaan, van hen afgenomen zou worden. Van elke collega die hier op de school rondliep. Ze wist niet waarom, maar op één of andere manier voelde ze zich daar altijd zo schuldig over.

Ze merkte hoe ze in gedachten verzonken was geweest nu het licht terug aanging en het filmpje afgelopen was. Het filmpje waar ze helemaal niet naar geluisterd had. Waar ze wel naar geluisterd had waren Jamie's gedachten die nogal overdonderd was geweest van haar plotselinge telepathie. Ze moest toegeven, dat was iets dat mensen en mutanten hier in deze wereld niet iedere dag meemaakten, tenzij ze een telepaat in de buurt hadden. Wat van Jamie wel duidelijk was dat hij dat niet had, geen vriend of familie die een gave zoals zij bezat.
Hoewel ze het idee had dat Jamie het waarschijnlijk niet door zou hebben gaf ze een knik op zijn instructies over waar zijn kantoor was, wat niet opviel in het bijzijn van de andere mensen omdat de meeste hetzelfde deden maar dan op de vraag die de vrouw had gesteld. Ze bleef zich focussen op Jamie zijn gedachtegang terwijl hij nog een vraag beantwoordde over het uitje dat waarschijnlijk met de school gepland was gedurende het jaar. Dat ontglipte haar volledig. Wat voor haar wel luid en duidelijk te horen was, was Jamie's uitleg over hoe weinig energie er op het moment rondging in zijn lichaam, iets dat ze volledig kon begrijpen. Hoewel zij geen zon nodig had om energie te krijgen, was ze zelf nu ook niet op haar best. Niet na die lange reis naar London. Maar zodra de woorden 'ik hoop dat je me vertrouwt,' te pas kwamen werd ze toch wel wat meer wakker en schraapte ze haar keel lichtjes waarbij ze met haar lichaam wat meer overeind kwam te zitten.
Hij kwam naar voren, stond precies in het midden en zo op die manier in een rechte lijn voor haar. Ook al was het niet, het voelde even alsof ze de enige waren die elkaar aankeken, die in de ruimte waren. Het liet iets in haar tot leven komen en haar hart sneller slaan. Of het kwam doordat ze niet wist wat haar te wachten stond of dat er iets in zijn ogen gesprankeld had, wist ze niet. En langzaam, bijna in slowmotion leek het zich af te spelen, sprak hij de drie woorden die ze herkende als haar eigen. Als iets dat iedereen op de wereld zou herkennen, maar de mensen zelf nooit het lef hadden om uit te spreken, bang om veroordeeld te woorden. Zoals nu ook gebeurde. Ze wist niet hoe snel mensen nu, na een kort moment van verbazing, op moesten staan of om hun heen begonnen te kijken om te zien wat er precies gebeurde. Doordat precies de mensen naast haar ook waren gaan staan gaf haar dat de kans om langs de hele rij heen te glippen en te doen alsof ze weg liep van de presentatie, maar nadat ze door de klapdeuren was gegaan achter Jamie aan haar tempo verhoogde en zijn instructies volgde naar waar zijn kantoor moest zijn.

De gigantische trap meteen rechts, die liep ze helemaal door en kwam uiteindelijk bij, inderdaad zoals omschreven, bij een klein kamertje uit dat een Harry Potter uitstraling had. Ze kende de films als geen ander, ze was er tenslotte mee opgegroeid en had vaak haar inspiratie er vandaan gehaald om te rotzooien met haar mutaties op de basisschool.

De deur stond al open, waar ze Jamie in trof. Opgelucht liet ze haar schouders zakken en liep ze naar binnen, zwaaide met haar hand achter haar rug om de deur subtiel dicht te zwaaien en uiteindelijk te sluiten zodat ze niet gestoord konden worden.

''Hallo. Jean Grey.'' Ze stak haar hand uit met een aangenaam warme glimlach op haar gezicht, waarbij haar bruine ogen ook leken te stralen, in ieder geval zoveel meer dan dat de zon buiten deed. ''In levende lijve.'' Oh, wat was ze misschien toch een tikje te zelfverzekerd? Ze moest toegeven dat de interviews en pers conferenties die ze gaf waarmee ze op TV kwam haar de bekendheid gaf die ze nu had.
''Dat was een.. gewaagde zet die je hebt gemaakt.'' Vertelde ze hem kalm, haar gedachten gevuld met lichte paniek over wat Jamie onthuld had tegenover het mensen publiek. Toch had ze er volle vertrouwen in dat het schoolhoofd met zijn goed uitgedachte woorden vast de gasten terug tot kalmte kon wekken. Lichtjes merkte ze hoe, door alle trammelant die de man veroorzaakt had, haar ademritme uit balans was geraakt, maar zodra ze haar aandacht door zijn kantoor liet gaan kreeg ze die langzaam maar zeker terug.
''Zoals je gemerkt heb ben ik hier niet zomaar voor een reden..'' begon ze, niet echt wetende hoe ze moest beginnen. ''Het schoolhoofd had zijn ogen alweer nauw op me staan, bang dat ik een leerling van hem zou stelen. Dit komt misschien een beetje abrupt, maar ik ben zelf een schoolhoofd van een mutantenschool. En.. ik had mijn aandacht al een tijd op je gericht. Geen zorgen, je hoeft niet uit te leggen in wat voor situatie je verkeerd.. ik weet alles. Je leeft op de zon. Je bent er letterlijk één en dat is.. dat is wonderbaarlijk.'' Vervolgde ze kalm. ''Ik overval je vast met informatie.. met mijn hele entree.. maar ik vraag je eerlijk; we zouden je graag op onze school willen hebben als docent. Wat denk je ervan? Interesse?''

_________________
The stains come alive where the paint has gone dry


♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://prophecy.clicboard.com
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Nice to meet you, Miss Grey. (&Jean)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Finally we meet~ &Minaye
» It's not about, not about angels | Raven&Delia&Jean&Eleanor&Jamie

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Time Travel :: In The Past-
Ga naar: