INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 The Divine Comedy, Part I - Welcome to Hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Wren Máraz
avatar
Class 2
Aantal berichten : 274

Character Profile
Alias: The Dictator
Age: 16 years
Occupation: Lazy student
BerichtOnderwerp: The Divine Comedy, Part I - Welcome to Hell   di feb 27, 2018 8:27 pm

Vandaag leek alles bijzonder goed te gaan. Dat was niet per se onlogisch: Wren verdiende dat soort dingen gewoon, geen wonder dat ze het aantrok. Ze had twee pakjes haarverf bemachtigd, haar maag was gevuld met heerlijke curryworst, en ze had een nieuw iemand leren kennen. Het enige wat ze nu nog aan het proberen was - super smooth, natuurlijk - was het verkrijgen van het nummer van haar nieuwe vriendin. Wren zag het al helemaal voor zich dat ze het zometeen gezellig zouden krijgen, dat ze een paar biertjes teveel op zou drinken en er dan misschien nog wat wodka op zou gooien.. en dat ze dan helemaal vergat om contactinformatie te vragen en het meisje nooit meer zou zien. Haha, dat zou de wereld wel grappig vinden, maar jammer! Wren was ze alwéér te snel af. Op een gegeven moment zou je denken dat het niet meer grappig was.

Wren had Sal meegesleept, het winkelcentrum uit, naar de bushalte. Hoewel dit de indruk wekte dat haar huis een aantal megamijlen ver weg was, was niks minder waar. Twee haltes verder zouden ze er alweer uit moeten. Wren weigerde simpelweg die afstand te lopen. Ze wilde de calorieën van haar curryworst nog wat langer bij zich houden en daarbij, er was een bus puur voor deze reden.
'Oh,' stamelde ze, toen ze als laatste, samen met Sal, de bus ingestapt was en haar portemonnee tevoorschijn had getoverd. 'W-wacht even.' De chauffeur knikte en deed alvast de deuren dicht. Hij had alle vertrouwen in dit meisje, zo bleek. En als ze niet kon betalen zou ze er de volgende halte weer uit kunnen, zo had hij waarschijnlijk gedacht.
Wren keek twijfelend in haar portemonnee, toen naar de chauffeur, en weer terug. Ze negeerde het feit dat Sal bij haar was; dat zou haar plan niet helpen. Niet dat ze haar vriendin hiervan op de hoogte had gebracht, verder. Ze had haar alleen verteld dat Sal mee moest doen als ze wilde lachen. Genoeg reden, toch?

Wren gedroeg zich nu alsof ze een compleet ander persoon was. Ze gebruikte haar lengte in haar voordeel en pruilde, alsof ze bijna ging huilen. Ze slaagde er zelfs in haar ogen wat te laten wateren, hoewel echte tranen nog achterwege bleven.
'Wat is er aan de hand, jongedame,' vroeg de chauffeur, ietwat verbaasd, maar ook wat geïrriteerd. Hij stopte al bij de eerste halte en liet een aantal mensen eruit, terwijl Wren daar nog een beetje moeilijk stond te doen.
'Nou, eh, hmm, eh,' stamelde ze, terwijl ze weer even naar de chauffeur keek, maar toen weer snel naar haar voeten. 'Ik..' ze snifte, net niet te theatricaal, 'Ik weet niet hoe het geld hier werkt..' Het klonk als een ontzettend dom excuus waar niemand in zou trappen, maar ze keek zo verdrietig, zo oprecht hulpeloos, dat de chauffeur doorreed en af en toe naar haar keek. 'Wij komen van Genosha,' vertelde Wren hem, echt met horten en stoten nu, terwijl ze naar Sal en zichzelf gebaarde. 'En.. en alles d-daar werkte, tja, anders? D-dus nu we.. hier zijn-' Ze kreeg het niet eens voor elkaar haar zin af te maken, omdat ze nu echt begon te huilen. Of tenminste, ze hield een hand voor haar gezicht en maakte zielige geluidjes.
'Oh, eh..' De chauffeur leek erg verbaasd en leek niet goed te weten wat te doen. 'Het is al goed,' vertelde hij haar. 'We zullen zo bij de volgende halte samen even kijken, goed?'
'Oh, echt?' reageerde Wren, die hem opgelucht aankeek. 'Dankuwel!' Met hernieuwde energie begon ze door haar portemonnee, liet hem ook aan Sal zien alsof ze er samen een antwoord in probeerden te vinden. Nog heel even..

Ah, dit was de halte! 'Oh!' riep Wren ineens blij uit. 'Ik.. we hebben het gevonden!' Met een blije grijns op haar gezicht trok ze een briefje uit haar portemonnee en gooide het naar de buschauffeur toe. 'Heel erg bedankt, meneer!' Daarna greep ze Sal bij de arm en trok haar de bus uit. 'Dag!' Heel snel zwaaide ze even naar de man, waarna ze zo snel als ze kon wegbeende met Sal. Als ze nog heel even doorliepen en uit het zicht van de bus konden verdwijnen, zou hij niet meer achter hen aan kunnen komen tegen de tijd dat hij doorhad dat het Monopoly geld was...

Weg waren de tranen, in plaats daarvan liep Wren met een brede grijns en veel teveel swagger door de straat. Oh, was zij eens trots op zichzelf. Gratis busritje, hoppa! 'All right, we moeten nog even lopen omdat er for some reason geen bus is naar ons huis,' vertelde Wren, terwijl ze diep zuchtte. Het was toch belachelijk. Ze woonde verdorie op nummer 66, dat betekende dat ze meer dan de helft van de straat over moest voor ze er was! 'Ik bedoel, het is toch echt te ver? Misschien moet ik een petitie beginnen,' zei Wren, al was het een hoop loos gepraat. Een petitie aanvragen was immers veel teveel moeite, grapjas.
Het praten met Sal hielp haar wel om door die helse tocht naar huis heen te komen. Wren wist niet precies hoe, maar het was hen gelukt binnen een kwartier bij hun huis te staan. Was het de magische kracht van de curryworst? Ach, het maakte ook niet uit. Ze waren er nu. Zonder er verder bij na te denken duwde ze de deurklink naar beneden en ging zo het huis in. Oh, was ze vergeten het op slot te doen toen ze wegging? Balen man. Ze besteedde er verder geen aandacht aan. Het zag er niet naar uit dat iemand ingebroken had, dus niks aan het handje, toch? 'Kom maar binnen,' nodigde ze in plaats daarvan Sal uit, onbezorgd. Er was altijd wel iemand van hun zes huisgenoten thuis, daar geloofde ze echt wel in. En daarnaast, hoe ging ze de deur open krijgen als ze haar sleutels niet had? Ze vergat ze zo vaak. Nee, het was wel prima dat die deur open was.

'HOI! ER IS VISITE,' krijste Wren, zodra ze in de woonkamer waren. 'Ik heb geen idee of er mensen zijn, to be honest,' vertelde ze aan Sal, 'maar als ze er zijn weten ze nu dat wij er ook zijn!' Weer een lach, waarna ze naar de bank gebaarde. 'Dit is ons prachtige huisje. Ga zitten en neem wat te drinken, dan kun je beslissen waar je heen wil voor het eerste deel van de superdeluxe rondleiding.' Wren knikte daarop, tevreden met zichzelf. Vandaag kon gewoon niet meer stuk gaan. Even een koud drankje naar binnen werken en ze was weer klaar om te gaan!

[Vera & Emma pllz : D]

_________________

Credits to Ems <3
Dat GIF <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Allen Springs
avatar
Class 3
Aantal berichten : 450

Character Profile
Alias: Mr. Mischief
Age: 16
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: The Divine Comedy, Part I - Welcome to Hell   zo maa 04, 2018 11:09 am

Keiharde lonely island muziek bonste door de badkamer. Het was toch gek hoe geweldig de akoestiek in deze betegelde ruimte was, bedacht Allen zich terwijl hij mee schreeuwde met de beat. Tuurlijk kende hij de hele tekst uit zijn hoofd, hij moest al die brain space toch ergens voor gebruiken? Al een stuk wakkerder dan hiervoor stapte hij uit de douche, zijn natte haren heerlijk geurend naar perziken. En de lokken waren zo zijdezacht! Thanks voor de shampoo, huisgenootjes. Allen deed een poging om zijn haren af te drogen, maar was daar uiteindelijk toch te ongeduldig voor. Dat gebeurde vanzelf wel.

Hij wierp nog één goedkeurende blik in de beslagen spiegel en kuierde dan de badkamer uit. Op z'n gemakje begaf hij zich naar de keuken om een lekker ontbijtje te maken. Ja, het was technisch gesproken misschien al middag, maar het was zijn eerste maaltijd, dus dan bleef dat ontbijt. Terwijl de gigantische berg bacon in de ene pan lag te sissen en de andere pan gevuld was met drie eieren leunde Allen ontspannen tegen de koelkast deur aan. Lekker gemultitasked weer, zo was zijn voedsel twee keer zo snel klaar. Hij begon het toch een beetje koud te krijgen nu, maar was te lui om naar boven te lopen om een shirt te halen. Die keuze betreurde hij een tikkeltje toen opeens bleek dat Wren iemand had meegebracht. Sinds wanneer was die zo sociaal?! Allen's blik schoot van zijn bord gevuld met heerlijke bacon and eggs naar de fruitschaal, naar de tuindeur. En weer terug naar de fruitschaal. Want de tuindeur viel overduidelijk af, met blote voeten in deze kou, no thanks. Bovendien wist je nooit of er ergens nog glasscherven van een bierflesje lagen, levensgevaarlijk. Waarom ruimde niemand dat ooit op, jeez. Anyway. De fruitschaal was gevuld met gore, overrijpe bananen, een granaatappel (vitamine is de beste verdediging!) en... een zonnebril. Perfectemundo. Zonder aarzelen greep hij de bril en zette die op. Zo. Dat maakte zijn outfit van hartjes-boxershorts en versleten paarse badjas helemaal af. De badjas was nonchalant dicht geknoopt met het touw om zijn middel, maar dat verhulde lang niet alles.

Tijd om op pad te gaan. Hij moest er toch langs, en eigenlijk had hij helemaal geen zin om zich weg te laten jagen uit de woonkamer nu hij er eens goed over na dacht. Zijn huis, zijn regels! Allen liep met bord, vork, en glas melk de keuken uit, leek de twee dames eerst volkomen te negeren terwijl hij zijn eten op de tafel neerzette. Dit gaf hem de tijd om te observeren wie/wat Wren precies had meegebracht en wat hij zag beviel hem wel. Tijd om indruk te maken, Allen-charm activated. Voor zover dat ging met zijn nog wakker wordende brein + kater. ''Oh heej,'' sprak hij dan achteloos, met een scheve glimlach die vooral op de nieuweling gericht was. De jongen duwde de zonnebril iets omlaag zodat hij oogcontact kon maken met hun gast. ''Ik ben Allen, aangenaam, wie geht's? Zo ontzettend geïntegreerd in Sundberg was hij. ''Hoe heeft Wren je hierheen gelokt?" Ookal had hij het over Wren, zijn aandacht ging grotendeels naar haar vriendin, omdat, tja, die gewoon een stuk interessanter was voor hem. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Salomée Adkins
avatar
Class 2
Aantal berichten : 153

Character Profile
Alias: IOrigins
Age: 19
Occupation: Student Psychology & Barista at coffee house
BerichtOnderwerp: Re: The Divine Comedy, Part I - Welcome to Hell   zo maa 04, 2018 2:01 pm

Avontuur! Sal was maar wat blij dat ze haar zwarte schort had verruild voor een met nieuwe adrenaline gierend lichaam. Ze had nog net tijd gehad om haar sjaal om haar nek te zwaaien -tegen die stervenskou moest ze zichzelf wel wapenen natuurlijk- voor Wren de vrijheid van haar hand ontnam en haar de warmte van het overdekte winkelcentrum mee uittrok. Zich warm aankleden was achteraf gezien echter helemaal niet nodig geweest, gezien ze vijf stappen buiten gezet hadden en vervolgens een bus ingestapt waren. Sal dacht zich te herinneren dat de nieuwbouwwijk niet zo ver van het centrum verwijderd was, maar ze waardeerde Wrens keuze wel. De bus was toch iets warmer. Voordat ze waren ingestapt had ze duidelijke instructies ontvangen dat ze het spelletje dat zou volgen mee moest spelen, wilde ze iets te lachen hebben. Een nieuwsgierige grijns verscheen op haar gezicht. Tja, het was nu toch weer Wrens beurt om iemand op te lichten, dat was waar. En Salomée was benieuwd wat voor andere trucjes het meisje nog in huis had. Dus hield ze haar mond toen Wren weifelend haar portemonnee uit haar zak haalde -het verbaasde haar als ze eerlijk was wel een beetje dat ze die überhaupt op zak had-. Na een tijdje -het was het wachten waard, zo bleek later- trok het meisje een pruillip en werden haar ogen waterig. Sal moest haar lachen inhouden. Dat klonk misschien wreed, maar het meisje dat nu o zo onschuldig en op het randje van een emotionele breakdown zat omdat ze de sociale druk van het systeem eventjes niet aan leek te kunnen had wel zojuist met haar een winkel beroofd, dus ze vond dat ze het recht had haar lippen stijf op elkaar te houden en met een bezorgde frons in Wrens portemonnee mee te kijken. De buschauffeur begon, nu ze al een halte gepasseerd hadden, toch wel ongeduldig te worden en vroeg hen wat er aan de hand was. Sal keek vanuit haar ooghoeken naar Wren. Time to shine. Ze begon aan een of ander slap excuus, maar Sal moest zeggen dat ze bewondering had voor hoe ze in haar rol bleef. Daarbij was ze helemaal niet van Genosha gekomen, dus wellicht werkte geld daar wel écht anders. Een stel vlindertjes kriebelde aan de binnenkant van haar buik toen Wren die woorden had uitgesproken, overigens. Wij komen van Genosha. Het was net of ze er echt bij hoorde! Van het ene op het andere moment was ze geïnfiltreerd in het mutantwereldje, en dat maakte alles toch wel eventjes enerverend.

Nu was de chauffeur gelukkig een Sundberger met zijn hart op de juiste plek, die vriendelijk aanbood hen de volgende halte te helpen. Salomée wierp eventjes een blik uit de voorruit, waar ze de straat die het begin van Wrens wijk moest vormen al dacht te herkennen. Ze verborg een grijns achter het haar dat voor haar gezicht viel toen ze samen met Wren haar portefeuille inspecteerde. Ze vroeg zich nog altijd af wat diens volgende move zou worden. Zouden ze bij de volgende halte gewoon de bus uitspringen? Ze verruilde haar duivelse glimlachje weer voor een bedroefde frons en schonk aandacht aan ieder hoekje van Wrens portemonnee. Het duurde niet lang voor een enthousiaste kreet van haar blauwharige partner in crime alles in sneltreinvaart bracht. Voor ze het wist had Wren de hulpvaardige man wat briefjes toegeschoven en Salomée mee de bus uitgetrokken. ’Danke schön!’ riep ze de chauffeur ook toe, haar Duits expres een beetje slechter dan normaal. Eenmaal buiten beende ze Wren bij, en moest ze even met haar ogen knipperen om te beseffen wat er was gebeurd. ’Was dat Monopoly-geld?!’ vroeg ze ongelovig, de titel van het spel gepassioneerd benadrukkend. Lachend schudde ze met haar hoofd. Classic, en toch iets wat enkel een persoon als Wren klaar zou kunnen spelen. Wrens euforie was van kortere duur. Zuchtend deelde ze mede dat het nog wel een stukje lopen was, maar ze kende haar inmiddels langer dan… een uur en wist dat dat waarschijnlijk aankwam op enkele meters. Al voelde ze wel enigszins met haar mee, want ze kon haast niet wachten om een mutant in zijn natuurlijke habitat te zien.

Wren duwde zorgeloos de deur open, hoewel het Salomée was opgevallen dat de beveiliging niet zo optimaal was. Dat bezorgde maar weer eens een grijns op haar gezicht. Welke Sundbergse schoft durfde ook in te breken in een huis vol tieners met superkrachten? Ondanks dat het goed mogelijk was dat Wren gewoon achteloos de deur vergeten was op slot te doen, dacht Sal dat dit wel moest betekenen dat er nogal een aantal upperclass mutanten bij haar in huis woonde. Alsof ze in één of andere cheesy vampierenfilm zat, was ze pas naar binnen gestapt eer Wren haar daar een uitnodiging toe had gegeven. Even huiverde ze, alsof ze verwacht had dat ze door een krachtveld stapte. De andere kant van het krachtveld was anders wel aangenaam; de geur van versgebakken bacon vulde haar neus. Die curryworst XL leek ze alweer vergeten, want het water liep haar in de mond. Wren bulderde een begroeting naar binnen terwijl de Française met open mond de ruimte om zich heen bekeek. This was where the magic happened. ‘Dit is ons prachtige huisje. Ga zitten en neem wat te drinken, dan kun je beslissen waar je heen wil voor het eerste deel van de superdeluxe rondleiding.’ Sal wierp haar een bedankje toe en plofte gracieus -voorzover je gracieus kunt ploffen- op de bank neer, waar ze even over de stof aaide. Ze gooide haar sjaal af en ritste haar jack open. Haar zonnebril hield ze toch nog maar even op, gezien Wren even daarvoor nog had aangekondigd dat ze nog niet helemaal klaar waren voor de meest epische staarwedstrijd van het jaar. ’Ik wil álles zien!’ sprak ze haar enthousiasme uit. ’Tenzij je creepy kamergenoot thuis is natuurlijk want dan lijkt het me handig om-’ ze staakte haar woorden direct toen ze vanuit haar ooghoek een gestalte de woonkamer binnen zag lopen. De bacongeur werd versterkt, dus haar gok was dat hij uit de keuken kwam. Rode krullen, verhuld in een boxershort en een badjas -al verhulde dat niet al te veel- en een veeltal sproeten die onder een zonnebril vandaan piekten. Schuldbewust beet Sal op haar lip. Had hij alles gehoord? Tenminste, ze nam aan dat dat de rare kamergenoot was waar Wren het eerder over had gehad. Doormiddel van nonchalante gebarentaal en geluidloze woorden probeerde ze haar een boodschap door te seinen. ’Is dat ‘m?’ ‘Oh heej.’ Geschrokken draaide Salomée haar hoofd in de richting van de eettafel. Het sprak. Hij duwde zijn zonnebril naar beneden en stelde zichzelf voor als Allen. ‘Hoe heeft Wren je hierheen gelokt?’ Ehh… Ze kon niet echt zeggen dat de rare kamergenoot, ofwel hij, Wrens argument was geweest. Waarom had hij ook een zonnebril op? Met een schok besefte ze dat hij misschien wel de toekomst kon voorspellen en als ironische begroeting Sals trademark had gestolen. OF! Of, dat hij bang was dat ze iets over hem te weten zou komen met haar mutatie als ze zijn ogen kon zien... Een beetje hulpeloos keek ze richting Wren. ’Nou ja… haarverf en curryworst en… eh ja. Nu ben ik dus hier?’ Soepel. Soe-pel.

_________________
Hide your .e.y.e.s.  darling, people can see your heart through them

[ Salomée Adkins ] . [ Penelope Malone ]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: The Divine Comedy, Part I - Welcome to Hell   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The Divine Comedy, Part I - Welcome to Hell
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Welcome to hell ;; We have flowers

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Housing Units-
Ga naar: