INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Don't fight it

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Don't fight it   ma feb 26, 2018 12:02 pm

Change isn't always easy


Een tikje zenuwachtig liep Aly door de boekenwinkel heen naar de kast met zwangerschap boeken. Ze had natuurlijk eerst wel dubbel gecheckt of er niet iemand bekend in de winkel had gestaan. Vervolgens was ze ook nog waarschijnlijk wel twee keer door de hele winkel gegaan, en zelfs toen ze het zeker wist voelde ze zich nog niet veilig. Dat ging nog wat worden wanneer haar buik begon te groeien. Nu zag ze er nog vrij normaal uit, zeker in een grote dikke winterjas. Niemand die het door zou hebben. Nog niet. Vluchtig keek ze nog even om haar heen voordat ze snel een boek pakte waar ze haar oog op had laten vallen. Lang wou ze er namelijk niet staan, ondanks dat het misschien niet zo heel gek was om een zwangerschapsboek te kopen, het voelde een beetje alsof mensen haar erom zouden aanstaren.

Zachtjes beet ze een beetje op de binnenkant van haar wang toen ze het boek op de balie neerlegde, het liefst keek ze de vrouw niet eens aan maar gelukkig lukte het haar wel om de zenuwen te bedwingen. Het zou misschien nog wel vreemder zijn als ze niet keek, dus ze moest eigenlijk wel. ”Wou je er ook een tasje bij?” Vroeg de vrouw achter de balie vriendelijk waarop Aly even snel haar hoofd schudde. ”Het past wel in mijn tas.” Liet ze daarbij weten, want het paste ook wel prima. Daarbij zouden mensen dan ook minder snel bedenkingen hebben. Urgh nee oké, ze moest echt ophouden zo te denken, er was helemaal niets ergs mee. Mensen moesten het maar gewoon accepteren want ze zou haar gedachten toch niet veranderen. Ze rekende het boek af en toen de vrouw haar het boek aangaf zag ze haar toch even kijken, al kon ze toch nog niets zien. ”Bedankt voor uw aankoop en veel plezier ermee.” Zei de vrouw vervolgens waarom ze lief glimlachte en de vrouw gedag zei. Pfiew, dat ook weer gehad.

Buiten haalde ze even opgelucht adem, het viel best mee, ze kon dit. Ze toverde toch even een glimlach op haar gezicht en begon aan de weg terug. Het was best een tippeltje dus misschien moest ze ook maar eens gaan kijken naar een auto, zodat ze zich makkelijker kon bewegen. Dus dan had ze ook nog wat te doen. Nu moest ze alleen nog lopen en ze besloot om door het park heen te gaan, gewoon omdat het ontspannend was. Zo kon ze eventjes haar hoofd volledig leegmaken en genieten van het zonnetje wat doorscheen op de koude dag. Hier en daar zag ze een man of een vrouw met een hond lopen, maar voor de rest wat het vrij rustig.
Na een stuk te hebben gelopen merkte ze dat het toch even wat te veel werd, ze begon zwaarder te ademen en een vervelend gevoel trok door haar lichaam heen, waardoor ze even op een bankje ging zitten. Het zonnetje was toch wel vrij warm op haar warme winterkleren. Ze nam even diep adem en keek naar het speeltuintje even verderop waar een vader op zijn twee kinderen aan het letten was. Hij zag haar niet en daarom merkte ze dat ze een beetje begon te staren, naar hem en de kinderen. Al zat ze wel vast in haar gedachten en lette ze ook niet echt op. Het waren behoorlijk zware weken geweest om alles op te nemen, de verandering kwam onverwachts en nog steeds kon ze het niet helemaal geloven. Zij zou er over een paar jaar ook zo bijzitten zoals die vader daar zat.


THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tyler Fiegenbaum
avatar
Class 1
Aantal berichten : 18

Character Profile
Alias: Whispers
Age: 17
Occupation: Hiding
BerichtOnderwerp: Re: Don't fight it   di feb 27, 2018 7:01 pm

Ze was hem al meteen opgevallen. Hij lette goed op. Op iedereen die het park binnen kwam. En ook op haar. Het was zijn taak. Ze had geen hond bij zich. Ze had geen kind bij zich. Ze had geen vriendin bij zich. Ze had helemaal niemand. In haar eentje in het park. Net als hij. Hij had geen verrekijkers nodig om haar in de gaten te houden, uit het midden van het park kon hij alles zien, maar was hij toch redelijk beschut door het struikgewas. Ze liep. Relatief langzaam. Een opgewonden blonde hond schoot voorbij. Tyler schrok, stapte van het pad af om de eigenaar ruim baan te geven. De jongen murmelde een onverstaanbaar antwoord op de plotselinge goededag die hem gewenst werd, richtte zijn blik kortstondig op zijn modderige schoenen.

Vlug hervond hij zijn houding weer, al plukte hij nog wel zenuwachtig aan de rand van zijn rafelige jas. Hij hield niet van mensen die hem aanspraken, alsof ze hem onderzochten. De vrouw stopte opeens en ging snel zitten. Ze ademde gek. Het zag er bekend uit. Ze was duidelijk geïnfecteerd. Tyler kwam in beweging, stap voor stap, zijn voeten veegden over de grond. Haar kant op. Schaamteloos gleden zijn ogen over haar heen. Of mensen opmerkten dat hij staarde maakte hem niets uit. Zij staarde in de verte naar de speeltuin, dat had hij al lang door. En hij staarde naar haar. Dat was alleen maar eerlijk.

Tyler plofte neer op het houten bankje. Geen zicht op haar persoonlijke ruimte, enkel op deze waarschuwing. Het was gewaagd, normaal gesproken zou hij dit nooit zomaar doen. Maar ze zag er zo onschuldig uit. "Kortademig.. Weet je hoe dat komt?" vroeg hij zachtjes, een zekere haast in zijn stem. Een samenzweerderige blik. Niemand leek op te letten, niemand zou het horen. Hij waarschuwde haar. "Het zit overal in de lucht." Met een veelbetekende blik om zich heen gaf hij aan dat overal echt overal was. Virussen? Bijna. Digitale apparaatjes van de overheid. "En nu in je longen," voegde hij toe. Hij schoof een klein stukje in haar richting om de cure te delen. You're welcome. "Magnesium, of citroensap, dat maakt ze kapot."

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Don't fight it   do maa 01, 2018 2:57 pm

Change isn't always easy


Toch, ondanks alles wat er was gebeurd, zou ze het niet willen terugdraaien. Het was nu eenmaal gebeurd en er viel niets meer aan te doen. Ze zou ermee dealen en het zou haar lukken. Natuurlijk was het beter geweest als het op een ander tijdstip was gebeurd, wanneer ze er misschien klaar voor waren geweest, maar ach. Ze moest alleen wel even wennen aan het sneller moe worden, maar dat zou ook beter moeten worden. Nu onderging haar lichaam nog veel veranderingen. Ze zeiden dat de eerste maanden het ergste waren, dus ze geloofde het maar.
Lang had ze nog niet gezeten of ze was al in gedachten verzonken, dit omdat ze naar een vader keek die op zijn kinderen aan het passen was. De kinderen waren vrolijk aan het spelen op de speeltoestellen en de vader hield ze goed in de gaten. Dit bracht haar ook aan het denk en fantaseren.

Dit allemaal tot er ineens iemand naast haar neerplofte op het bankje. Ze had hem totaal niet gezien dus ze schrok er best wel van. Geschrokken keek ze hem even aan en trok ze haar tas automatisch dichter tegen haar. Poeh, oke, kalmeer. Ze probeerde weer een beetje tot rust te komen omdat het misschien vreemd over zou komen. "Kortademig.. Weet je hoe dat komt?" Vroeg de jongen waarom ze even haar schouders ophaalde. Ze zou niet weten waarom hij wist hoe dat kwam. Hij keek haar even samenzwerend aan. "Het zit overal in de lucht." Ging hij verder waarop ze hem even licht verbaast aankeek. Oké, dit was vreemd? Had hij misschien een pilletje aangenomen van een vreemde? Hij liet even weten dat het overal was door middel van een veelbetekende blik. Ze wachtte het maar een af, misschien had hij toch nog iets slims te zeggen, maar ze betwijfelde het momenteel een beetje. "En nu in je longen," Vertelde hij weer verder maar nog steeds kon Aly er niet echt iets uithalen. Ze bleef hem gewoon even aankijken terwijl hij iets dichterbij kwam, alsof hij haar een geheimpje wou vertellen.

"Magnesium, of citroensap, dat maakt ze kapot." Zei hij tenslotte. Nu zweefde er heel veel vraagtekens rond in haar hoofd, waar had hij het over? Gek genoeg nam ze hem nu ineens wel serieus, maar ze had geen idee of ze dat wel moest doen. Van binnen gaf hij haar nog steeds het gevoel dat het vreemd was, maar haar nieuwsgierigheid nam het over. ”Wat maakt het kapot? Wat zit er in mijn longen?” Vroeg ze zachtjes terug, nog steeds niet zeker van haar zaak. Straks had hij wel een pilletje gehad en was hij klinkklare onzin aan het brabbelen, maar wie weet ook niet? Ze snapte het niet dus ze kon er niet over oordelen.


THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tyler Fiegenbaum
avatar
Class 1
Aantal berichten : 18

Character Profile
Alias: Whispers
Age: 17
Occupation: Hiding
BerichtOnderwerp: Re: Don't fight it   zo maa 11, 2018 12:52 pm

Tyler deed niet vaak pogingen om wildvreemden te verlichten uit hun onwetendheid, omdat het te gevaarlijk was. Licht brengen in de duisternis trok aandacht. Het risico dat de brave burger helemaal geen slachtoffer, maar een goedgetrainde spion, was zat er dik in. Mensen waren van nature nou eenmaal leugenaars, vrouwen al helemaal. Dat zag je al in de Bijbel. Dus misschien acteerde ze haar interesse enkel. Misschien moest ze uitvinden hoe veel hij wist. Dus kon hij niet zomaar alles uitleggen. Leugens waren overal, acteurs, agenten. En zelfs als ze niet bij hen hoorde kon ze nog altijd zijn informatie doorlekken als ze onderzocht werd. Hij moest voorzichtig zijn, geen risico's nemen. Maar toch, was het niet zijn plicht haar te helpen, als ze daar open voor stond? Het was een zwaar dilemma.

Haar schrikreactie, die was oprecht geweest. Zoals altijd waren mensen bang voor hem, omdat hij beter wist. Trek je tas maar tegen je aan, schat, het zal je niet beschermen tegen het onheil in de lucht om je heen. Daarvoor zou je een heel geavanceerd gasmasker moeten hebben. Haar ogen waren zo groot als schoteltjes, niet de vliegende soort, terwijl ze vroeg wat er dan precies aan de hand was. ''De bots, kleine zendertjes met tracking, afluisterapparatuur en radiogolven..'' Dat laatste was nog wel het ergste, zoals ook hoorbaar was in de ernst van zijn stem. Hij keek haar aan, met oprechte bezorgdheid in zijn donkere ogen. Bijna leek hij niet gek. ''De frequenties passen ons gedrag aan, vanbinnen, het is mind control en niemand heeft het door, te druk met hun telefoon. Je moet goed oppassen, al helemaal nu,'' sprak hij zachtjes, alsof dat de afluisterende microfoontjes voor de gek zou houden. ''Al helemaal nu.'' Tyler wist niet zo goed wat er precies aan de hand was, maar zijn hoofd zei dat zij op moest passen, zeker nu, nu, nu. Dat het gevaarlijk was voor haar, haar toekomst. ''Ik wil je helpen, maar dan moeten we wel voorzichtig zijn.'' Hij draaide zich volledig naar haar toe, met zijn handpalmen open naar haar toe gedraaid, om zijn onschuld te laten zien. Zou ze ervoor open staan? Of was ze net als alle andere schapen, braaf in een kudde starend naar hun wifi schermpjes.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Don't fight it   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Don't fight it
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Evolve ... learn ... fight [OPEN TRAININGSTOPIC]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Park :: Playground-
Ga naar: