INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 I. Andromeda

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 46

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   zo jan 28, 2018 12:20 am



// Release the animal
Deze activiteit was voor geen van beiden een pretje, anders. Ze bedoelde, ze snapte dat hij protesteerde, maar hij hoefde niet Karma's taak in eigen handen te nemen om ook haar de wandeling miserabel te maken; ze voelde zich immers al slecht genoeg over wat ze hem aan had gedaan. Nee, dat was niet bepaald netjes geweest. De rillingen liepen al over haar rug bij de gedachten aan de kleine, donkere plek waar Maantje plotseling in terecht was gekomen.  Of... wel, plotseling voor hem in ieder geval. Het erge was dat Penelope de hele kidnapping op sleeptouw had gezet en serieus had moeten nadenken over wat de beste techniek zou zijn om hem tegen zijn wil in naar het pension te vervoeren. Ze wist het echter ook te relativeren. Nu mocht er zich dan wel een schuldgevoel ter grote van een steen in haar maag bevinden, maar dit moest gebeuren. Als ze haar gevoel voor een klein momentje uitschakelde -wat nogal een uitdaging was voor haar- en met realistische ogen naar het vermagerde dier keek, was het toch vrij duidelijk dat hij zo de winter niet op eigen houtje door zou komen. Het had haar eerlijk gezegd ook verbaasd dat hij niet meer van de lasagne had gegeten, maar goed, deze kat was alles behalve voorspelbaar geweest.

De wilde bewegingen en zijn krabben maakten de wandeling dus niet per se gemakkelijker, en zijn geklaag was niet bepaald iets dat ze weg kon filteren. Ze was dan ook opgelucht toen de bekende straatverlichting voor het gebouwtje van haar pension aansprong om haar bij te staan in de schemering. Penelope moest de doos even tussen haar lichaam en de muur inklemmen om deze met één hand los te kunnen laten en haar sleutels uit haar jaszak te graaien. Ze hoefde de deur niet te openen om het luidruchtige welkomstcomité haar oren te laten vullen. 'Ja, ja, daar ben ik weer,' prevelde ze ten teken dat ze het gehoord had. Nadat ze de deur had gesloten, wierp ze haar sleutels op de toonbank en zette de doos voorzichtig op één van de stoelen in de wachtkamer. Een zucht ontsnapte tussen haar lippen vandaan en ze veegde even wat baldadige, rode plukjes van haar voorhoofd alvorens ze haar jas van haar schouders liet glijden. Ook deze werd niet al te gracieus over de balie gegooid.

Ze zette haar handen in haar zij. Oké, wat nu? Maantje was zich wat rustiger gaan gedragen, waarschijnlijk omdat hij merkte dat hij tot stilstand was gekomen en nu uit alle macht de ruimte probeerde te verkennen met de zintuigen die Penny niet van hem af had genomen. Als ze die nu plotseling terug zou geven, zou hij daar waarschijnlijk niet al te rustig op reageren. Ze zou de overgang wat rustiger moeten maken. Het leek haar in ieder geval geen goed idee om hem samen met de andere katten in een ruimte te stoppen. Op haar lip kauwend nam ze even de deur achter de toonbank in zich op. Als ze het zich goed herinnerde had ze daar nog een redelijk ruime, lege bench staan waar de kat prima een nachtje zou kunnen vertoeven. Dat was tenminste iets van een plan. Ze tilde de doos weer op en opende het kleine klapdeurtje met een zetje van haar heup. Eenmaal achter de balie maakte ze de deur open die leidde naar haar kleine woonkamertje annex pauzeruimte, waar de huiselijke stoelen en een knus keukenblokje hen begroetten. Misschien was het sluiten van de deur wel een goed plan, voor het geval hij plannen had ervandoor te gaan. 'Voor je commentaar gaat leveren,' mompelde ze, nadat ze hem met doos en al op de grond gezet had, 'wil ik nog maar eens mijn excuses aanbieden. Ik wil je alleen maar helpen.' Dat was wel voor zover ze zich kon indekken. Voorzichtig ontvouwden ze de kartonnen flappen en zette enkele passen achteruit tot ze op een van de stoelen kon gaan zitten. Haar ogen op de doos gericht, greep ze naar een kladblok en haar bril op het bijzettafeltje. Pen in de aanslag voor een simpele ethogram zoals ze die op haar opleiding misschien wel duizenden had gemaakt. Het gedrag van deze kat bleef haar steeds maar verbazen en moest gewoonweg worden gedocumenteerd.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Noctem Incaendium
avatar
Class 2
Aantal berichten : 24

Character Profile
Alias: Flamekeeper
Age: 22
Occupation: zwerfkat
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   do feb 01, 2018 11:21 pm




astra inclinant
sed non obligant.

Het was algemene kennis dat katten hielden van kartonnen dozen. Hij was dan ook zelf een fervent gebruiker van een gezellige kartonnen doos om in te chillen of te nappen. Niks beters dan een doos met een lekker kussen om een hele namiddag lekker in te blijven liggen. Maar dit? Nee, dit was niet oké. Vooral omdat ze deze doos gebruikte om hem te ontvoeren. Het was niet dat hij van uit de doos veel kon doen aan zijn situatie, maar hij kon het haar zeker wel moeilijk maken. Misschien was ze hem uiteindelijk zo beu dat ze hem alsnog uit de doos liet voor ze aangekomen waren op hun bestemming. Maar helaas, daar leek het niet op. Ineens hielden ze halt, en Noctem probeerde zich tevergeefs te oriënteren. Het enige wat hij uit de hele omgeving kon oppikken, was dat er naast hem nog een heleboel andere dieren in het gebouw zaten. De deur had hij ook dicht horen klikken, wat dus wilde zeggen dat hij er niet op moest rekenen via die weg weer naar buiten te glippen.

Nu had hij ergens verwacht dat ze hem meteen in een of ander hok zou duwen. Maar hij werd nog een aantal keren verplaatst, en deze keer wachtte hij iets geduldiger af. Stiekem hoopte hij dat ze zou proberen hem uit de doos te halen. Dan kon hij lekker zijn nagels in haar huid slaan in plaats van het karton. Want hij was echt pissed, en vooral in de war. 'Voor je commentaar gaat leveren,' Hoorde hij zachtjes en gedempt van buiten, 'wil ik nog maar eens mijn excuses aanbieden. Ik wil je alleen maar helpen.' Vervolgde ze. Helpen. Hmpf. Yeah right. Dit was niet helpen! Dit was een ontvoering en dat was strafbaar, toch?

Wanneer de doos eindelijk open werd gedaan, hoorde hij haar achteruit stappen. Slim van d’r. Noctem zette zijn poten op de zijkant van de doos en duwde zichzelf met zijn achterpoten omhoog. Voor hij uit het ding sprong, inspecteerde hij snel de ruimte. Zetel, stoel, tafeltje, keukentje, behangpapier, tapijt. Ugh. Zijn zilveren ogen vlogen terug naar de vrouw, die in de zetel was gaan zitten met een of andere kladblok op haar schoot. Serieus? Hoezo bleef ze hier zo rustig onder? De zwarte tomcat sprong uit de doos en liep steevast op de zetel af. Eens kijken hoe snel ze hem buiten zou schoppen als hij eenmaal haar meubels ruïneerde. Hij zette zijn voorpoten tegen de stof aan en sloeg zijn nagels uit, waarna hij er met zijn volle gewicht aan ging hangen. Ghehehe.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 46

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   ma feb 05, 2018 7:40 pm



// Release the animal
Zij zat er in ieder geval klaar voor, maar de grote vraag was wat voor onverwachte bewegingen het tot zo-even in een doos opgesloten huisdier zou maken. Hij was immers een kat in het nauw, en het was algemene kennis dat die rare sprongen maakten. Even leek het of het spreekwoord bijgesteld moest worden en hij ertegen in zou gaan. Hij had zich tot nog toe -vanaf het moment dat ze het kamertje binnen waren gekomen in ieder geval- rustig gehouden. Een hele verbetering ten opzichte van de vele, langgerekte nagelafdrukken over het gehele oppervlakte van het karton. Ze was dankbaar dat de doos de ergste klappen voor haar had opgevangen. Al moest ze natuurlijk niet te vroeg juichen, want de zwarte kop en de grijze ogen verschenen al boven het karton. Hij nam even de tijd om de kat uit de boom te kijken, iets wat Penelope natuurlijk met enkele officiëlere afkortingen uit het vakjargon noteerde. Haar ogen hadden zich al die tijd op haar subject blijven richten, want dat was nu eenmaal de kunst tijdens dit soort onderzoeken.

Met een soepel sprong kwam de kat neer op het parket. Met het geluid van haar vlugge pennenstreken tegen het papier als achtergrondmuziek, liep hij resoluut haar richting uit. Het was duidelijk dat hij een weloverwogen doel voor ogen had. Belangstellend kantelde Penny haar hoofd een tikkeltje naar rechts. Haar pen tikte zachtjes tegen de rug van haar hand. Zijn volgende zat verbaasde haar. Toen hij zijn poten tegen de stoel had gezet, had ze in de eerste instantie gedacht dat hij zich nu al thuisvoelde -of in ieder geval zijn territorium probeerde af te bakenen. Zijn actie bleek echter ietwat duisterder. Ze hapte naar adem toen ze besefte dat hij haar stoel probeerde te ruineren. Bewust. Wat -probeerde hij wraak op haar te nemen? Geen ethologisch correcte, objectieve benadering van haar onderzoek, maar het was moeilijk zich daaraan te houden nu het zojuist persoonlijk was geworden. Penelope drukte haar eerst instinct om eens hard in haar handen te klappen en naar hem te blazen, klapte haar mond weer dicht en vernauwde haar ogen. ’Oké… Je wilt het zo spelen?’ sprak ze langzaam. ’Goed geprobeerd, maar dit ding? Doet me niks.’ Haar trots was toch net een beetje belangrijk dan de geliefde groene fauteuil, al moest ze moeite doen om haar stem niet te laten overslaan. Tja, het was niet zo’n goede combinatie, geen leven kunnen leiden zonder een huis vol dieren én op obsessief-compulsieve wijze geven om de inrichting daarvan. Ze haalde eens diep adem en wreef over de zachte stof aan haar kant als een soort afscheid.

Ze zuchtte. Haar bril legde ze op het kastje en ook het kladblok werd aan de kant geschoven. Ze keek hem enkel aan, haar wenkbrauwen opgetrokken tot haast in haar haargrens. ’Luister eens,’ begon ze, ’je kunt je nagels blijven zetten in alles wat je tegenkomt, maar jij en ik weten allebei dat we daar niet veel verder mee gaan komen, hmm?’ Wat dan nu de geschikte compromis was, wist ze ook niet. Wel wist ze wat zij zelf wilde bereiken, en dat was zoveel mogelijk in korte tijd. Ze had een protocol af te werken, en hoe speciaal deze kat ook leek te zijn, hij zou geen uitzondering op de regel worden. Ze liet hem dus maar zijn gang gaan terwijl ze haar kleding glad streek en opstond. Net zo doelgericht als hij voorheen, regelrecht op de gootsteen af. Ze drukte de stop in en draaide de kraan open. Wellicht was dit wel onderdeel van hun spelletje, waar hij haar onbewust in mee had gezogen -of andersom, dat kon ze niet bepalen. Hij verwoestte haar stoel, zij liet een bad voor hem vollopen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Noctem Incaendium
avatar
Class 2
Aantal berichten : 24

Character Profile
Alias: Flamekeeper
Age: 22
Occupation: zwerfkat
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   do feb 08, 2018 1:05 pm




astra inclinant
sed non obligant.

Dus hij was nu een studie object. Oké, hij gedroeg zich af en toe wel anders dan een normale kat. Maar niemand carede daar echt om. Behalve zij. Dat maakte haar dan weer speciaal. Tot nu toe had niemand zich echt vragen gesteld bij zijn verschijning, zelfs niet met het vreemde ‘patroon’ in zijn vacht. Hoewel dit er uit zag als een normale omgeving, was hij zich vaag bewust van een heleboel andere dieren in een andere ruimte, uit het zicht. Waarom hij zich er niet volledig op kon focussen, was een raadsel, maar momenteel was dat niet zo belangrijk. Als ze hem zo nodig wilde bestuderen, dan zou hij haar iets geven wat het echt waard was om op dat gekke blaadje papier van haar te schrijven. Zijn nagels trokken het canvas van de zetel zo stuk, waarbij de vulling al iets naar buiten kwam. ’Oké… Je wilt het zo spelen?’ Zei ze, en hij richtte zijn zilveren ogen kort op haar. Zijn kopje draaide een tikje naar rechts. ’Goed geprobeerd, maar dit ding? Doet me niks.’ Vervolgde ze. Oh echt? Dan moest hij dus iets creatiever worden.

Het studie kwartiertje was daarbij blijkbaar afgesloten. Hij zette zijn poten terug op de grond, zijn staart netjes rond zijn lichaam gevouwen. Ze had ineens alle interesse in hem verloren, waarbij ze op stond en richting de gootsteen liep. Toegegeven, zijn nekharen kwamen overeind toen ze het liet vollopen. Het duurde namelijk niet lang voor hij door had wat ze daar mee naartoe wilde. Afleiding. Hij moest het zo lang mogelijk uitstellen, om een ontsnappingspoging te creëren. De zwarte kater liet zijn blik nog een keer over het vreselijke interieur glijden. God, ze mocht wel even een tijdschriftje of twee lezen voor ze zelf aan het decoreren ging. Dit kon toch echt niet!

Terwijl ze bezig was, liep hij naar de salontafel in het midden van de kamer. Een schaal met nog meer appels, een kleedje in het midden, met daarop.. Een vaas met verse bloemen. Kijk, daar kon hij wat mee. Noctem sprong op de tafel en liep naar het midden toe. Daar ging hij opnieuw zitten, zijn blik terug op haar. Met zijn voorpoot duwde hij de vaas richting de rand. Het maakte een schrapend geluid, dat hopelijk haar aandacht zou trekken. Dan vergat ze hopelijk voor even dat ze een bad voor hem aan het klaarmaken was.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 46

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   za feb 17, 2018 1:28 pm



// Release the animal
Het was haar baan en passie om van elk dier te houden, maar God, wat maakte hij het haar moeilijk. Ze snapte niet geheel waar ze dit aan verdiend had. Ja, ze had hem op niet al te vriendelijke wijze in een doos gestopt en het was duidelijk dat hij dat niet op prijs had gesteld. Maar was het nu echt te veel gevraagd als hij zich daar overheen zette? Ze bedoelde, ze had hem tenslotte wel gered uit die boom, of hij dat nu wilde toegeven of niet. Penelope gaf hem dus wel een zeker recht om wat knorrig te zijn jegens haar, maar de manier waarop hij het op haar stoel had gemunt… Nee, dat was haar toch echt een brug te ver. Hoewel Penny niet per se een wraakzuchtig persoon was, vond ze haar volgende stap dan ook meer dan terecht.

Met een kleine glimlach keek ze achterom, naar een Maantje die zich plotseling keurig op de vloer gepositioneerd had, zijn staart om zich heen gevouwen. Als je zijn ontplofte vacht wegdacht, oogde hij haast als een nette huiskat. Dat was nog een reden dat ze hem in bad moest doen. Ze kon natuurlijk niet ontkennen dat het een wraakactie was in naam van de groenen stoel, maar hij kon hier niet blijven als hij onder de vlooien zat. Ze kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Alhoewel het klaarblijkelijk niet slim was geweest om haar blik van Maantje af te wenden om de vlooienshampoo uit het gootsteenkastje te pakken. Een schrapend geluid overstemde namelijk plots het lopen van de kraan. Penelope, die zich realiseerde dat het stom was geweest om hem alleen te laten met haar interieur -helaas een conclusie die ze uit ervaring had getrokken-, draaide zich met een ruk om. Haar vaas! Met haar tanden opeen geklemd maakte ze een harde S-klank, maar aangezien hij waarschijnlijk niet op die manier was opgevoed wist ze niet of hij daarvan zou schrikken. Het enige dat ze nu nog kon doen, was proberen de vaas te redden van de val die snel zou komen. Ze stapte naar voren en strekte haar handen uit. Gelukkig was haar reactievermogen een tikkeltje beter dan dat van een gemiddeld mens, en slaagde ze erin om de vaas op te vangen. Doordat het porselein horizontaal in haar handen terecht was gekomen, tuimelden het verse, kleurrijke scala aan tulpen en het laagje water echter op het kleed voor ze kon beseffen wat er gebeurde. Een zucht vulde de ruimte. ’Hellebeest,’ siste ze. Oké, ze moest zichzelf bij elkaar rapen nu, dit was geen professionele houding. Plotseling besefte ze echter iets. Haar blik gleed langzaam van de rotzooi op de grond naar de zwerfkat op haar salontafeltje. Hellebeest… Hoever zat ze ernaast? Het maantje op zijn voorhoofd deed haar haar hoofd kantelen en haar boventanden nadenkend in haar onderlip zinken. Zodra ze niet meer op hem hoefde te letten, zou ze haar boeken induiken, want er begonnen haar steeds meer vermoedens te dagen. Hoeveel menselijkheid ging er schuil achter die zilvere ogen?

Ze schrok op uit haar gedachten toen het geluid van water op de vloer nogmaals haar oren vulde. Ze hapte naar adem en draaide de kraan uit. Nog een zucht bij de aanblik van de overgelopen wasbak. Haar ene mouw stroopte ze een stukje op zodat ze de stop er een stukje uit kon trekken. Wat had ze nu bereikt? Haar kleine, tweede woonkamertje was een ravage, Maantje kon haar wel vermoorden en Penelope was geen steek wijzer over wat hij in vredesnaam was. Ja, dit ging soepel. Ze stapte over de twee plassen heen en klom weer in haar kapotte stoel. ’Wat ben jij?’ prevelde ze. Ze boog een stukje voorover, iets dichter naar het tafeltje toe. ’Ik ben Penny,’ alsof ze zich nog niet fatsoenlijk had voorgesteld. ’En wie ben jij?’ haar bedenkelijke toon zou iedere andere kat koud laten. Een flesje vlooienshampoo brandde in haar zak. Want als hier niets uit zou komen, wist ze wat haar te doen stond.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Noctem Incaendium
avatar
Class 2
Aantal berichten : 24

Character Profile
Alias: Flamekeeper
Age: 22
Occupation: zwerfkat
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   za feb 17, 2018 7:03 pm




astra inclinant
sed non obligant.

Als ze echt dacht dat hij zich zomaar in bad zou laten duwen door haar, dan had ze het goed mis. Hij had al aangetoond dat zijn nagels genoeg schade aan konden brengen. Normaal zou hij die niet tegen een mens gebruiken, maar de meeste mensen gedroegen zich beter dan haar en lieten hem over het algemeen netjes met rust. Dan hoefde hij zich ook niet te verdedigen. Hoewel hij ook wist dat zijn vacht wel eens een bad kon gebruiken, was het niet haar plek om hem daar bij te helpen. Dat privilege lag bij zijn witch. Hij zou niemand anders behalve Luna toelaten om hem in bad te doen, en al zeker niet deze vrouw die hem basically ontvoerd had. Dus hij zou ook geen rekening houden met haar als ze eenmaal haar plan wilde doorzetten. Al was er ook nog steeds de optie om op tijd te ontsnappen. Dan moest hij daar echter nu wel werk van maken.

Met een soepele sprong belandde Noctem op het tafeltje met de schaal en de vaas. Hij begon die laatste te verschuiven, en het maakte zeker genoeg lawaai om haar aandacht te trekken. Razendsnel draaide ze zich om, waarna ze hard naar hem siste. Hij trok even met zijn oren, maar reageerde verder niet en duwde rustig verder. Helaas ving ze hem net op tijd op. De vaas spatte niet kapot, al vielen de bloemen en het restje water wel op de grond. ’Hellebeest,’ Beet ze hem toe, en hij onderdrukte net een glimlach. De paniek was compleet toen ook de wasbak begon over te lopen, aangezien ze de kraan niet had dicht gedraaid. Kijk, nu zou ze moeten gaan opruimen. Geen tijd meer om hem in bad te doen dus. Als ze weg liep om een dweil te halen, glipte hij er stiekem vandoor. Probleem opgelost.

Al kwam ze eerst weer in haar stoel zitten. Alsof ze hem nog wat langer wilde bezighouden. ’Wat ben jij?’ Fluisterde ze, waarbij ze iets voorover boog. Noctem bleef muisstil zitten. Uh oh, dit was niet goed. ’Ik ben Penny,’ Stelde ze zichzelf toen voor. ’En wie ben jij?’ Oh jee, ze wist dat er iets meer aan hem was dan hij liet uitschijnen. Al had ze dat gevoel vast al langer. Maar nu confronteerde ze hem echt. Het was alsof ze probeerde uit te lokken dat hij zijn geheim prijs gaf. En geen wild haar in zijn vacht die er aan dacht om dat ooit te doen. Daarom stond hij op, hopte van het tafeltje af en liep naar de deur. Hij zette er zijn voorpoot tegen en keek achterom, met een zo zielig mogelijke blik in zijn ogen terwijl hij opnieuw smekend begon te miauwen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 46

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   di feb 20, 2018 11:50 pm



// Release the animal
Nadat Penelope zich met een zucht in haar door Maantje geruïneerde zitmeubel had laten vallen en hem haar existentiële vraagstuk voor had gelegd, was de zwarte kat gewoonweg opgestaan. Het was niet alsof ze verwachtte dat hij naar aanleiding van haar vragen iets zou doen waardoor plotseling alles logisch was, maar ze had toch op een andere reactie gehoopt. Waar was ze überhaupt mee bezig? Ze deed wel vaker dingen waarvan ze er halverwege het proces achter kwam dat het volkomen zinloos was -dat hoorde nu eenmaal bij het bestaan van een onderzoeker- maar als ze zo haar kantoortje annex woonkamertje rondkeek, was ze toch echt meer achteruit gegaan dan dat ze voortgang had geboekt. En dan had ze het niet eens over de (water)schade.

Ze had gedacht dat hij er weer vandoor was gegaan om zijn nagels nog ergens in te zetten of op zoek ging naar een ander voorwerp dat hij om kon gooien, maar toen een zielig gemauw haar oren vulde keek ze verbaasd op. Een frons nestelde zich tussen haar wenkbrauwen bij de hartverscheurende aanblik van zijn pootje tegen de deur. Alsof hij klaar was met alles uit de kast trekken en haar nu als laatste redmiddel smeekte hem te laten gaan. Of dat nu manipulatief was of niet, het werkte vele malen beter dan alles wat hij in het begin uit had gehaald. Dit speelde in op haar gevoel, en dat gevoel vertelde haar dat ze iets niet helemaal goed deed. Waarom hield ze hem hier tegen zijn wil in? Was dat voor hem, of voor haar? Ze bedoelde, hij zag eruit alsof hij al lange tijd voor zichzelf had kunnen zorgen, en ze had hem tenslotte te eten gegeven. Als hij het hier niet naar zijn zin had, wilde hij dan wel geadopteerd worden door een ander gezin? Iets vertelde haar dat hij op zoek was naar iets anders, iets specifieks, waar ze haar vinger niet op kon leggen. Penelope trok zichzelf overeind om naast hem op haar hurken te komen zitten. ’Ik ga je laten gaan oké? Ik zweer het.’ Ze stak haar pink uit voor het geval hij dacht dat hij niet op haar belofte kon reken en krabde hem maar eens achter zijn oor toen hij haar pinky promise onbeantwoord liet. ’Maar er is echt iets dat ik nog aan je wil geven.’ Ze probeerde het te laten klinken als een cadeautje, al kon ze wel raden wat hij ervan zou vinden dat ze hem in bad zou stoppen. Ze tilde hem op om hem nog eens een uitgebreide hoofdmassage te geven, hopende dat hij niet had gemerkt dat ze haar hand in haar zak had laten glijden om in het flesje te knijpen en nu een sneaky hoeveelheid vlooienmiddel in zijn nek smeerde. Ze betwijfelde echter of dat onopgemerkt kon blijven, gezien de hardnekkig steriele geur Penelope haast meer stoorde dan de ravage die er van de kamer geworden was.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: I. Andromeda   

Terug naar boven Go down
 
I. Andromeda
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Park-
Ga naar: