INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Front desk, more like front line

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Matteo Fontana
avatar
Human
Aantal berichten : 11

Character Profile
Alias: Matt
Age: 19
Occupation: Politie agent
BerichtOnderwerp: Front desk, more like front line   do jan 04, 2018 9:46 pm




Naar een stomend hete kop koffie starend zat Matteo in de hoofdruimte van het bureau, zijn blik was de gehele ochtend nog niet geweken van de stomende kop die zo nu en dan eens werd bij gevuld. De jongen had een grondige hekel aan niets doen, of beter gezegd niets mogen doen buiten het klasseren van documenten. Echt heel top werk hoor om een agent te zijn. Het leek wel of niemand anders er de tijd voor had genomen afgelopen drie jaar of misschien wel langer? Een zucht schoof over zijn lippen wanneer hij het volgende pakket documenten in zijn handen nam om het vervolgens in een van de juiste dozen te steken. Dozen die hij stuk voor stuk eerder die dag naar boven had moeten sleuren, en die hij als hij ooit klaar was ook weer naar beneden kon sleuren waarschijnlijk. Goed, hij snapte dat hij nieuw was hier maar hij had toch iets meer verwacht? Niet meteen helse achtervolgingen of boeven in de boeien slagen, maar hij had tenminste gehoopt op een patrouille of iets in die aard. Maar nee, hier zat hij dan tussen de bergen papieren die maar niet kleiner leek te worden, how rude.



Enkele koppen koffie, gefrustreerde zuchten en vooral commentaren van zijn collega’s later zag hij de man achter de balie teken naar hem doen om te komen. Behendig stond hij op en hij liep toch met enig enthousiasme op hem af. “Fontana, vervang me even ik moet even checken bij onze bajesklanten.” Sprak de man wat nukkig. Dit was stap een, het vertrouwen van de man achter de balie krijgen zou zijn zet zijn om binnenkort hopelijk meer en meer te mogen doen. Met een kalme blik keek hij voor zich uit, al was hij ook half bezig met de digitale files op hun juiste plek neer te gooien in de computer, want dat stond als volgende op zijn takenlijst. What a joy! Voor een kort moment trok hij de grijze muts wat verder over zijn oren, elke keer als de deur open vloog bracht het een kille windvlaag met zich mee. Matteo ging echt niet de eerste rookie zijn die ziek werd door het weer of wat dan ook, dan gingen ze echt de draak met hem steken en daar zat hij helemaal niet op te wachten.



Nogmaals vloog de deur open. Een geërgerde zucht schoof over zijn lippen toen die persoon de deur dan ook nog eens liet openstaan? Euhm hallo, er waren nog mensen die warmte nodig hadden hier. Al was dat niet de voornaamste reden waarom hij zo geïrriteerd was, het duurde inmiddels al een uur voor zijn collega terug kwam, hoe lang kon het duren right? Hoelang de persoon  er al stond wist hij niet, maar bij een zacht geschraap van de keel flitste zijn groene ogen naar een meisje dat aan de balie stond, niet recht voor hem maar toch dicht genoeg dat hij het eigenlijk al veel eerder had moeten merken. ‘Hoe kan ik u van dienst zijn?’ Sprak hij vluchtig, haast struikelend over zijn woorden omdat ze hem kinda had verrast.




Figure it out
@Namika

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Namika Blanchard
avatar
Class 1
Aantal berichten : 28

Character Profile
Alias: Lawyer Lady
Age: 22
Occupation: Law school student & Legal intern
BerichtOnderwerp: Re: Front desk, more like front line   za jan 06, 2018 2:09 pm


I Don't play the odds, I play the man.

Zelfs als de hoogst gewaardeerde stagiaire binnen een bedrijf – Namika nam de vrijheid zich zo de noemen, maar alleen omdat ze empirisch had ondervonden dat ze absoluut geen competitie had aan haar medestudenten – kon men onmogelijk ontsnappen aan de typische stagiairetaakjes waar men mee werd opgezadeld. Gewoonlijk was het papierwerk, geestdodend, maar iets wat ze altijd snel, efficiënt en zorgvuldig deed. Soms was het koffie of een broodje halen, of spullen van hier naar daar verplaatsen. Het bedrijf was er echter al snel achter gekomen dat Namika voor iets groters voorbestemd was dan dat. (Dit weerhield die enkele misogynistische zakenman er echter niet van om haar af en toe nog eens om een sandwich te vragen, maar zolang ze uit zijn buurt bleef kwam dat goed). Dus zadelden ze haar nu doorgaans op met de taken die te saai, tijdrovend, of makkelijk waren voor de Advocaten, maar waarmee ze de andere stagiaires niet vertrouwden.
Dit betekende dat er constant druk op haar schouders lag. Men verwachtte op twee fronten meer van haar: in de eerste plaats verwachtten ze dat ze kwaliteit leverde in de taken die ze uitvoerde, en in de tweede plaats gaven ze haar gewoon daadwerkelijk meer en tijdrovender werk. In dit wereldje was simpelweg je best doen niet genoeg en aangezien Namika vanaf de geboorte in dit wereldje zat, werkte ze vrij letterlijk tot ze erbij neer viel. Dus toen haar werd gevraagd of ze dit-en-dit bewijs kon regelen terwijl iedereen in de omgeving – inclusief zijzelf – wist dat dit-en-dit bewijs officieel niet vrijgegeven mocht worden, kon ze alleen maar vriendelijk knikken. Het maakte haar werkgevers niet uit hoe ze eraan kwam. Al dat uitmaakte was dat ze eraan kwam.

En dat ging ze nu regelen. Ze gooide de deur naar het politiebureau van Sundberg open en stapte op de receptie af. Dit was niet de eerste keer dat ze hier was – tweemaal eerder was ze hier geweest om toe te kijken hoe een andere Advocaat van het bureau hier wat moest afhandelen – en tot dusver had ze nog geen enkel idee hoe ze de informatie in handen zou krijgen. De kerel die ze gewoonlijk achter de balie had zien zitten, leek daar naar haar idee met een reden neergezet. Die weinige keren dat ze voor hem had gestaan, had ze nog geen woord durven zeggen en in alle eerlijkheid was ze bang voor de ‘nee’ die ze zou moeten krijgen als hij zijn werk goed uitvoerde.
Maar terwijl ze naar de balie liep, viel haar op dat de jongen die over wat papierwerk gebogen zat precies dat was: een jongen. Ze had hem hier nog niet eerder gezien en zag dat als een goed teken. In de luttele seconden die het kostte om van de deur naar de receptie te lopen, probeerde ze te berekenen hoe ze hem moest benaderen. Een hand door haar haar, haar blouseje iets naar beneden getrokken en haar rug gerecht. Haar ogen groot, onschuldig, vriendelijk. Een poeslieve blik en een brede glimlach.
Aangekomen bij de balie, hield ze deze houding aan in de verwachting dat hij wel op zou kijken. Toen hij dit uiteindelijk niet deed, schraapte ze wat voorzichtig haar keel. Nu schoten zijn groene ogen naar haar toe. Ze beantwoordde zijn wat geschrokken blik met haar meest lieve glimlach.
“Hoe kan ik u van dienst zijn?” vroeg hij, struikelend over zijn woorden.
“Hey,” begroette ze hem met zelfverzekerde stem. “Ik kom de nieuwe gegevens voor de Hardman zaak ophalen.” 
BY MITZI
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Matteo Fontana
avatar
Human
Aantal berichten : 11

Character Profile
Alias: Matt
Age: 19
Occupation: Politie agent
BerichtOnderwerp: Re: Front desk, more like front line   za jan 06, 2018 7:38 pm




Dat hij er niet van hield om papierwerk te doen was al geweten door het gehele korps, maar geen van hen deed het echt graag. Het moest gewoon gebeuren. Dus ja, wanneer die wissel voor de balie kwam popelde hij echt om even een break te nemen van alle papiertjes mooi opbergen. Nu kon hij gaan beginne met het klasseren via de computer, ook niet het meest spannende werk maar hier had hij tenminste afwisseling moest er iemand binnen komen die zijn hulp nodig had. Maar voor nu sleepte hij de documenten op het scherm gewoon naar hun juiste mapjes, zo waren het veel mapjes die op het bureaublad stonden. Maar hij wist gelukkig wel de juiste er uit te pikken. Anders kreeg hij daarvoor nog commentaar.  Een groot deel van de verschillende documenten was al op hun juiste plaats gestoken ook al had hij zo nu en dan klikte hij het eens open om te lezen over wat het werkelijk ging. Kleine nieuwsgierigaard die hij was. Niet dat er veel incriminating op te lezen was, nee het waren gewone simpele verslagen van onder andere mensen die hun boetes niet hadden betaald dat soort gedoe.


Het was net in dat moment dat hij niet doorhad dat er iemand aan de balie stond, het enige wat hij gewaar werd was de koude wind die door de open gelaten deur naar binnen blies en hem boos begonnen te maken. Tot het meisje in kwestie haar keel schraapte en hij geschrokken op keek en er wat woorden uit gooide. Het gebeurde niet onopvallend, maar ook niet meteen maar toch bekeek de jongen haar even goed. Ze was een verschijning waar vele mannen die nu achter hun bureaus enkel maar van konden dromen, en ze stond hier voor zijn neus. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht terwijl hij zijn blik na enkele seconden op haar gezicht richtte. Een gezicht dat hij hier nog nooit eerder had gezien, toch niet in het bureau. Maar wel het soort gezicht dat hij zeker weten zou onthouden, ten eerste om de speciale schoonheid die het met zich meebracht, alsof het meisje iets buitenlands had in haar gezicht. Anders kon hij zijn denkpatronen niet formuleren.


Het waren haar woorden die hem lichtjes alarmeerde, maar nog steeds was hij vrij mesmerized bij de aanblik van het meisje. Toch brak hij zichzelf uit zijn eigen droom en probeerde zich te herpakken. ‘Zou ik dan even je identiteitskaart mogen?’ Zo kon hij na gaan of ze hier al was geweest, en of ze werkelijk betrekking had tot die zaak. Alarmbellen bleven afgaan in zijn hoofd, maar Matteo leek het niet gewaar te worden of nouja misschien een beetje. Met een scheve glimlach op zijn gezicht opende hij het programma zodat hij zo meteen haar identiteitskaart kon inlezen.  




Figure it out
@Namika

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Namika Blanchard
avatar
Class 1
Aantal berichten : 28

Character Profile
Alias: Lawyer Lady
Age: 22
Occupation: Law school student & Legal intern
BerichtOnderwerp: Re: Front desk, more like front line   ma jan 29, 2018 11:24 pm


I Don't play the odds, I play the man.

Ze had er natuurlijk volledig en in haar volle bewustzijn op ingespeeld, maar ze kon het niet laten om zijn blik, die eerst over haar lichaam gleed en pas na enkele seconden op haar gezicht eindigde te volgen en te beoordelen. Keer op keer werd ze gewezen op de simpelheid van mannen. Zelfs – of nee, juist – op haar stage kon ze min of meer de zaken naar haar hand zetten door haar blouse iets verder naar beneden te trekken, of door te kiezen voor die zeer nauwsluitende kokerrok. Jammer was alleen dat ze, op de een of andere manier hieraan gelinkt, een heel stuk minder serieus genomen werd dan haar mannelijke collega’s. Ze moest altijd harder vechten om gehoord te worden, hoewel wat ze te zeggen had – al zei ze het zelf – vrijwel altijd vele malen interessanter was dan wat haar stagegenoten uitkraamden.
Maar goed – ze deed het er zelf om. Ze had zelf haar inkijk vergroot en haar ogen op standje onschuldig gezet in de hoop dat dit haar kansen zou vergroten. Het werkte en hier was ze blij om. Rond zijn lippen prijkte een glimlach en deze beantwoordde Namika natuurlijk met liefde. Want ze was een lief meisje. Een lief, lief meisje dat hier toevallig papieren op kwam halen. En hij kon haar toch zeker wel helpen?
Ze had hem verteld dat ze papieren kwam ophalen en hij vroeg haar braaf om haar identiteitskaart. Namika had dit verwacht, en ze was voorbereid, maar toch begon ze zich enige zorgen te maken. Natuurlijk was ze zich ervan bewust dat het de grootste fout ooit zou zijn als ze deze zorgen zou tonen, en dus deed ze er alles aan om haar gezicht in de plooi te houden. Ze hield de glimlach op haar gezicht en knikte vriendelijk.
“Maar natuurlijk,” zei ze, waarna ze haar handtas op de balie zette en haar portemonnee tevoorschijn haalde. Uit de portemonnee viste ze haar identiteitskaart, maar daarnaast ook haar identiteitskaart die haar toegang en rechten verschafte binnen het advocatenbureau waar ze stage liep. Ze was hier eerder geweest en stond dus wel degelijk in het systeem – of althans, dat hoopte ze – maar ze was hier nooit eerder alléén geweest en, naar haar weten, ook niet voor deze zaak. Haar advocatenbureau was hier natuurlijk ook bekend, en dus hoopte ze uit alle macht dat ze iets gedaan kon krijgen, dat hij iets zou missen.
Ze stak beide passen naar de jongen uit, zodat hij ze kon lezen, maar boog hierbij iets verder dan nodig over de balie. Ze haatte zichzelf dat ze haar vrouwelijkheid in de strijd gooide voor dergelijke zaken en ergens schaamde ze zich, want ze wist dat dit niet eerlijk was, maar als ze deze documenten voor haar werk wilde regelen – en dat wilde ze, want haar werk zou het nooit begrijpen of accepteren als ze met lege handen aan kwam zetten – dan moest ze wel. Wellicht dat ze het ooit nog wel goed zou maken.
“Hier,” sprak ze op vriendelijke toon, hem nog altijd aankijkend met een blik als de onschuld zelve. 
BY MITZI

_________________
Vincent Dublin | Anthony Bastet | Sareth Levíson | Jezebel Childress | Namika Blanchard
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Front desk, more like front line   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Front desk, more like front line
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Sundberg :: Sundberg Precinct-
Ga naar: