INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Everything at once | & William

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 58

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Everything at once | & William   zo dec 17, 2017 1:55 pm



As sly as a fox, as strong as an ox


Het enthousiaste gekrabbel van de nagels tegen de verblijven, een haar vertrouwd geluid, begroette haar al zodra ze de handrem omhoog had getrokken. Penelope glimlachte. De dieren herkende het geluid van haar kleine, blauwe autootje als geen ander. En haar scherpe gehoor, dat had de vrouw aan hen te danken. Het ging nu eenmaal automatisch; als ze veel tijd met een dier spendeerde, nam ze diens eigenschappen over. De dieren ondervonden er echter geen last aan. Penelope had soms zelfs het idee dat het hen rust gaf dat degene die voor hen zorgde hen zo goed begreep. Ze glimlachte dan ook toen ze merkte dat ze even op een katachtige manier de zwaaibewegingen van de autosleutels met haar ogen had gevolgd. Juist. Tijd om te gaan. Ze klom haar autootje uit en opende de achterdeuren. Het meenemen van de kilozakken voer moest wel lukken, nu ze dichterbij haar dieren was en fysiek sterker was. Bij de leverancier had ze echter wel hulp nodig gehad, iets wat Penelope om de een of andere reden altijd als onprettig ervoer. Ze grijnsde om de gemakkelijkheid waarmee ze nu dubbel haar eigen gewicht in hondenbrokken moeiteloos naar binnen droeg.

Haar sleutels werden met een helder geluid over de bali, direct door de deur al zichtbaar, geworpen, wat een luid scala aan voornamelijk geblaf veroorzaakte. Als je goed luisterde, kon je van het zware gebrom en het snelle keffen ook de andere dieren hallo horen zeggen. Penelope klakte kalmerend met haar tong, een geluid dat hen altijd weer rustiger kreeg. Nadat ze de zakken had neergezet, gleed haar beigekleurige, lange jas haastig over haar armen en werden haar rode lokken in een snelle, hoge staart gebonden. Tijd om de hondenvoeding bij te vullen. Voorzichtig opende ze de deur van het eerste verblijf, tot ze de honden rustig genoeg had gekregen om hem een stukje wijder te openen en een van de zakken achter zich aan te schuiven. ’It’s all good my loves,’ sprak ze kalmerend in haar moedertaal terwijl ze de bakken bijvulde. ’Ik ben er weer.’ Even liet ze de grote verpakking voor wat deze was en ging op haar hurken zitten. Verschillende honden drukte hun snuit tegen haar zij, legde hun kop tegen haar knieën of een poot op haar bovenbeen. Met een tedere glimlach gaf ze hen de aandacht waar ze zo naar verlangde door ieder dier even achter diens oren te krabben. Tot het geluid van de krakende voordeur haar deed opschrikken. Het was haast alsof ze haar oren spitste. De honden waren inmiddels een tikkeltje onrustig geworden, dus klopte ze haar spijkerbroek af, schoof de zak aan de kant en sloot de deur van het verblijf weer. Natuurlijk niet alvorens ze hen een klein, geruststellend afscheid had toegesproken.

Via een ander gangenstelsel zou ze direct achter de bali uitkomen, zonder daarvoor eerst het wachtkamer gedeelte achter de voordeur hoeven te kruisen. Dat kwam altijd een tikkeltje professioneler over, en haar pension was natuurlijk iets om uiterst serieus te nemen. Met een warme glimlach maakte ze zichzelf zichtbaar voor wie er dan ook binnen was gekomen. Ze legde haar ellebogen over de desk en hield haar hoofd even schuin om de bezoeker te inspecteren. Een gezicht dat ze nog niet herkende. Na zoveel jaren in Sundberg te hebben gewoond en zo actief te hebben bijgedragen aan wat er ook maar te organiseren viel, was Penelope inmiddels wel bekend geraakt met het gezicht van haast iedere inwoner. Er was echter één groep bij wie dat lastiger ging worden, aangezien ze hier pas recentelijk waren komen wonen. De vluchtelingen. Hoewel ze hen direct categoriseerde, kon Penelope niet anders dan toegeven dat ze hun komst niets dan prettig vond. Het was verfrissend, dat ten eerste. Ten tweede was er in haar verleden nooit echt ruimte geweest om paden te kruisen met andere mutanten. Ze was niet voor niets nieuwsgierig aangelegd. Daarbij had ze vorige week nogal wat promotie gemaakt omtrent de vrijwilligers waar ze nu zoveel behoefte aan had. Ze kon niet langer in haar eentje het hele pension runnen. Met de komst van zoveel nieuwe adolescenten hoopte ze op wat meer reacties. Was de jongen geïnteresseerd?

’Vanwaar dit genoegen?’ glimlachte ze hem toe. Even dwaalde haar ogen af naar de onvriendelijke transportbox waarin ze vandaag één van de katten naar de dierenarts zou moeten brengen. Penelope rilde al bij het idee. De Burmees had echter zoveel pijn dat ze zich zelfs door Penlope niet bepaald liet aanraken. Arme jongen als hij hier wilde beginnen. Direct zoiets op dag één was niet bepaald… wel, voor de poes.



As fast as a hare, as brave as a bear



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
William Ventura
avatar
Class 2
Aantal berichten : 60

Character Profile
Alias: Wisp
Age: 18 jaar
Occupation: Vrijwilliger Dierenasiel
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   zo dec 17, 2017 2:59 pm

Hij was nu al een tijdje in Sundberg. Het was een wilde reis geweest, maar uiteindelijk was hij dan toch als een kat op zijn pootjes terecht gekomen. Van een eiland vol met bommen naar een weide met schapen naar een stad met vreemdelingen en uiteindelijk.. Uiteindelijk had hij dan toch een dak boven zijn hoofd gevonden en kon hij elke dag warm eten. Hij was er dankbaar voor; in erbarmelijke omstandigheden leven was slecht voor iemand met zijn gezondheid. Hij had geen vet om zijn botten om hem tegen de koude te beschermen en zijn immuunsysteem was net zo platgebombardeerd als Genosha. Maar nu hij in een huis kon zitten, in de warmte, hoefde hij zich daar even geen zorgen om te maken.

Nu hij echter aan de basisbehoeften van bestaan voldaan had, begon hij over andere dingen na te denken. Hij wilde wat doen. De hele dag stilzitten zou goed voor hem zijn als hij een kans had om te genezen, maar Will was jaren geleden al gestopt met tegen zichzelf liegen. Hij zou de laatste jaren die hij had zo goed mogelijk gebruiken.
Hier had hij met zijn zus, Nièva, over gesproken toen hij haar belde. Eens in de week, dat was de afspraak. Het liefst belde hij haar elke dag, maar Will moest leren dat zijn kleine zusje opgegroeid was. Waarom ga je niet ergens vrijwilligerswerk doen? Zelf was hij er niet opgekomen, maar het was best een goede suggestie. Will was een genezer, iemand met natuurlijke compassie en de drive om anderen in problemen te helpen. Tenminste, dat zei Nièva. Maar of het nu echt waar was of niet, vrijwilligerswerk doen was stukken beter dan alleen maar thuis zitten.

Al snel had hij een oproep gevonden voor hulp bij het lokale dierenpension. Dat klonk goed! Een kleine glimlach krulde om Wills droge lippen en hij stopte het papiertje met het adres erop zorgvuldig in de zak van zijn vest. Zijn sociale skills waren niet alles, maar als hij met dieren kon werken.. Dat zou een stuk beter zijn. Hij had vroeger ook een hondje gehad als huisdier. En hij zou zijn mutatie misschien wel eens goed kunnen gebruiken, toch? Dat hij dan makkelijker zijn verslaving zou kunnen voeden, in plaats van op ongelukken van de mensen om hem heen te moeten vertrouwen, kwam niet in zijn bewustzijn aan.

Dus nu stond hij hier, tegenover de vrouw achter de balie. Zij zou Penelope Malone moeten zijn, de vrouw die de oproep had geplaatst. Ze zag er vriendelijk uit, maar toch voelde Will zich ineens zenuwachtig. Hij had geen rekening gehouden met zijn uiterlijk. In zijn enthousiasme was hij gewoon naar het pension gegaan, bereid om zijn hulp aan te bieden, en hij had zijn capuchon afgedaan toen hij binnenkwam. Zoals hoorde, volgens sociale standaarden, maar wat een doodsteek kon zijn. Wie weet wat de vrouw vond van zijn blinde linkeroog, zijn ingevallen wangen, zijn droge huid en lippen. Ze kon niet zien hoe vel over been hij voor de rest was, maar zijn gezicht was meestal het punt waar mensen het meest van schrokken. Nu was het echter te laat, toen de vrouw al vroeg waar ze dit genoegen aan te danken had.

Will slikte, proberend de rijzende paniek in zijn maag te onderdrukken. Ze stond er nog, en hij kwam hier met een doel. Het zou goed zijn als hij nu gewoon ging praten. There goes nothing. 'Goedemiddag,' groette hij haar beleefd. 'Ik ben hier voor de oproep voor vrijwilligers. William Ventura, aangenaam. Bent u mevrouw Malone?' Hij was wat te bang om een volle lach te tonen, maar een glimlachje was te zien. Het enige voordeel wat Will had was dat hij er over het algemeen vriendelijk en rustig uitzag, al kon niet iedereen langs de aftakeling van zijn gezicht kijken.
'Ik, eh, ben hier gekomen vanaf Genosha. Misschien hebt u wel gehoord van de vluchtelingen?' Domme vraag, domme vraag! Wie in Sundberg wist er nu niet van de vluchtelingen? Will vermande zich maar. Hij kon zijn woorden niet terugnemen, zoals zijn ouders hun daden niet terug konden nemen. 'Ik wilde graag wat terugdoen voor Sundberg, omdat we hier zo vriendelijk zijn ontvangen, daarom wilde ik vrijwilligerswerk doen.' Hopelijk was dat reden genoeg.

Oh, hij moest nog wat meer vertellen waarom ze hem zou willen hebben! Hij realiseerde zich dat hij er niet gezond uitzag. Hij kon geen losgeslagen hond tegenhouden of zware zakken voer tillen. Maar er was wel iets anders, iets dat zijn specifieke specialiteit was. 'Ik heb een mutatie waarmee ik mensen en dieren kan genezen,' vertelde hij haar wat onhandig. 'Ik snap dat ik misschien niet de beste voor dit werk ben, omdat ik niet sterk ben, maar misschien hebt u daar wat aan?' Misschien had ze wel een in-house dierenarts, of erger nog, misschien was ze zelf een dierenarts en zou ze hem uitlachen! Maar het was een poging waard. Hij miste de blik die ze op de doos bij de balie wierp, omdat hij even zenuwachtig naar zijn schoenen keek. 'En ik heb toen ik jong was een hondje gehad, dus het lijkt me geweldig om met dieren te werken,' sloot hij zijn motivatie af. Was dat genoeg? Hij wist niet echt wat de volgende stap was, maar hopelijk zou de vrouw wat zeggen..?

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 58

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   do dec 21, 2017 7:19 pm



As sly as a fox, as strong as an ox


Natuurlijk was het niet iets wat Penelope was ontgaan. Een oog waardoor hij waarschijnlijk vrijwel niets kon zien, zijn ingevallen wangen en zijn uitgedroogde huid. Ze kon er niets aan doen dat haar maternale instincten flink omhoog schoten. Alsof hij een verwaarloosde pup was die ze kon verzorgen. Of dan in ieder geval kon voeden. Haar gedachten waren eerst even afgedwaald, naar het arme dier dat ze dadelijk met zoveel pijn de box in moest krijgen, maar toen ze had opgekeken, had de jongen zijn capuchon afgedaan en had ze pas echt gezien hoe vel over been de jongen was. Ze was benieuwd of hij vrijwilligerswerk zou komen doen. Voordat het zover was dat Penelope hem kon aannemen, moest hij natuurlijk wel wat beter in staat zijn voor zichzelf te zorgen. Veel vrijwilligers hadden hier last van, het stugge doorwerken en anderen op de plek zetten waar ze zelf hoorde te staan; nummer één op de ranglijst. Ook Penelope wist wat het was om je te verliezen in je werk, maar had zich vele jaren later beseft dat ze niet voor anderen kon zorgen als ze niet eerst voor zichzelf zou zorgen. En dat gold zelfs voor het verzorgen van dieren. Het was iets dat ze de jongen graag zou leren. Het was niet alsof ze de jongen beoordeeld op één eerste blik. Dat deed ze natuurlijk wel een beetje, maar dan zonder het hele aspect van een oordeel. Het was gewoon iets wat ze instinctief -iets wat heel groot bij haar was nu ze zich continu had omringd door dieren- doorkreeg. Ondanks zijn toetakelingen echter, leek hij een aangenaam en rustig aura met zich mee te brengen.

Zodra ze de jongen had aangesproken, leek er echter een soort angst in zijn ogen te verschijnen. Hij slikte, maar leek zichzelf erdoorheen te slaan door haar te groeten, waardoor Penelope’s glimlach enkel groeide. ‘Ik ben hier voor de oproep voor vrijwilligers. William Ventura, aangenaam. Bent u mevrouw Malone?’ William. Hij leek niet helemaal zeker over de intensiteit van zijn glimlach, maar het stond hem hoe dan ook goed. Ze zag toch vele malen liever dat dan die angst van net. Penny knikte, hem aanmoedigend om verder te gaan. Het volgende wat uit zijn mond kwam was echter niet zo prettig. Genosha. Arme jongen. Penelope kon zich geen enkele voorstelling maken van hoe vreselijk de oorlog geweest had moeten zijn. Hoe jongen mutanten moesten boeten enkel voor wie ze waren. Ze was wel eens in oorlogsgebieden geweest met haar ex-man. Het verschil was echter dat zij nooit het slachtoffer was geweest. Zij kon op ieder gewenst moment vertrekken zonder huis en haard achter te moeten laten. Ze merkte dat ze haar hoofd even medelijdend schuin had gehouden, maar bij zijn volgende zin herstelde ze zichzelf en glimlachte. ’Wat fijn dat je het gevoel hebt dat Sundberg je warm welkom heette. En ik ben ontzettend blij dat je me wilt komen helpen, al moet je natuurlijk beseffen dat het helemaal niet nodig is om iets terug te doen.’ Ze zou het niet tolereren als de jongen zich verplicht voelde iets voor de gemeenschap te doen. Natuurlijk, Penelope was onderdeel geweest van hen die plannen had gemaakt om de transitie zo gemakkelijk mogelijk te laten verlopen, meegeholpen de extra woningen zo snel mogelijk uit de grond te stampen, maar er was nog altijd een groot, conservatief gedeelte van het stadje waarvoor ze zich ontzettend schaamde. Mensen die de vluchtelingen behandelde alsof ze heel wat minder waren dan zij. Als mutanten, maar dan in iedere negatieve zin van het woord. Ergens voelde ze zich schuldig dat ze dat niet beter had kunnen aanpakken. Net toen ze zich begon af te vragen of hij het wel uit zichzelf wilde, wat zijn verhaal was en over wat voor mutatie hij beschikte, begon hij uit zichzelf te vertellen. ‘Ik heb een mutatie waarmee ik mensen en dieren kan genezen. Ik snap dat ik misschien niet de beste voor dit werk ben, omdat ik niet sterk ben, maar misschien hebt u daar wat aan?’ Bewonderend lachte ze zachtjes hardop door haar in ongeloof wat scheefgetrokken lippen. Of ze daar wat aan had? Dat was nog eens een mutatie om trots op te zijn. Het was soms behoorlijk frustrerend dat Penelope precies aan kon wijzen waar een dier last van had, maar dat ze er met haar mutatie niets aan kon doen. Er verscheen al een kleine twinkeling in haar ogen bij het idee wat een goed team ze zouden vormen door het combineren van hun gaven. Nog een blik op het kattenmandje. Dat bood ontzettend veel mogelijkheden. Waarschijnlijk was ze te lang in haar hoofd bezig geweest, want ze schrok haast uit haar gedachten op toen zijn stem weer klonk. ‘En ik heb toen ik jong was een hondje gehad, dus het lijkt me geweldig om met dieren te werken,’ voegde hij nog toe alsof hij op haar goedkeurig had zitten wachten alsof hij die niet allang verdiend had.

Ze lachte. ’Dat was nog eens een sollicitatie William,’ sprak ze, lichtelijk stralend. ’Ik denk dat ik en de dieren onszelf ontzettend gelukkig mogen prijzen dat je ons wilt komen helpen. Dus bij deze, je bent aangenomen hoor!’ verduidelijkte ze maar even voor alle zekerheid. Vervolgens liep ze een stukje om de bali heen, haar hand uitgestoken om die van haar nieuwste vrijwilliger te schudden. ’Bedankt,’ sprak ze oprecht. Ze was ontzettend blij dat hij was gekomen, ook al was het soms moeilijk om werkzaamheden uit handen te geven of te verdelen. Even aarzelde ze, haar aandacht weer bij het witte mandje achter de bali. ’Het spijt me dat ik dit van je moet vragen maar… vind je het goed me vandaag al ergens mee te helpen? We kunnen natuurlijk eerst even gaan zitten om het één en ander te bespreken, je werktijden en -dagen en zo. Thee?’ Thee. Het magische, vloeibare goud dat geen probleem te groot was op te lossen.



As fast as a hare, as brave as a bear



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
William Ventura
avatar
Class 2
Aantal berichten : 60

Character Profile
Alias: Wisp
Age: 18 jaar
Occupation: Vrijwilliger Dierenasiel
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   vr dec 22, 2017 12:31 am

Soms vervloekte hij zijn uiterlijk, maar nooit voor lang: hij had zich er bij neergelegd dat het één van de vele dingen in zijn leven was die nooit meer teruggedraaid konden worden. En als dat zo was, dan had het ook geen zin om ertegen te vechten. Hij investeerde liever de laatste paar jaar die hij had aan het beschermen van zijn kleine zusje. Ze zou blij zijn om te horen dat hij zijn moed bijeengeschraapt had en hierheen gegaan was! Het was altijd fijn om te horen dat ze trots op hem was, al wilde hij dat natuurlijk liever tegen haar zeggen. Hij had meer dan genoeg reden om trots op haar te zijn. Misschien zou hij haar kunnen overtuigen hierheen te komen als hij haar vertelde over alle schattige dieren hier..

De vrouw had een vriendelijke glimlach, waardoor Will wat makkelijker verder kon praten. Zijn hele gebabbel was niet bepaald charismatisch of charmant, en het was duidelijk dat hij geen standaardpraatje had voorbereid. Toch hoopte hij maar op het beste: hij had geen ervaring met dit soort dingen en je moest ergens beginnen.
Ze antwoordde; hij hoefde zich niet verplicht te voelen tegenover de gemeenschap. 'Oh, nee,' probeerde Will uit te leggen. 'Ik wil graag helpen. En door.. eh.. medische problemen kan ik niet veel lessen bijwonen, maar ik wilde niet alleen maar thuis zitten.' En je verslaving makkelijk voeden, probeerde een stemmetje in zijn achterhoofd te zeggen, maar hij werd zich niet bewust van die gedachte.

Was het goed als ze lachte om zijn verhaal over zijn mutatie? Hij wist het niet zeker. Het klonk niet onaardig, en haar gezichtsuitdrukking was ook niet onaardig, maar zijn moeder kon ook leuk lachen ja.. zij was niet altijd even vriendelijk. Gespannen wachtte Will af, wat angstig over hoe dit nu weer uit ging pakken. Was dit geen goed idee geweest? Had hij gewoon in bed moeten blijven, zoals hij vanochtend vermoeid aan zichzelf had voorgesteld? Ze was wel lang stil. Misschien moest hij nog een extra motivatie geven? Anders was het waarschijnlijk helemaal niet genoeg!
De vrouw leek uit gedachten op te schrikken toen hij weer begon met praten, maar daarna antwoordde ze dan toch. Dat was nog eens een sollicitatie? Oh.. Will had het idee dat zijn wangen wat rood kleurden van dat compliment, maar hij betwijfelde of het ook te zien zou zijn op zijn ingevallen wangen. Hij was aangenomen! De vrouw sprak hem enthousiast aan. Dus het was allemaal goed? Yes! De kleine lach op Will's gezicht werd ook groter, tot het een echte glimlach was. Die durfde hij niet vaak te laten zien, vooral omdat zijn echte glimlach ongelijk was; de linkerkant van zijn gezicht was er erger aan toe dan de rechter, waardoor hij zijn linkermondhoek niet zover kon krijgen als de rechter. Maar dat was wel het laatste waar hij nu over dacht.

Blij schudde hij de vrouw de hand, hopend dat ze niks zou zeggen over zijn handen die ook vel over been waren. Dat was nog wat privè op dit moment. 'N-nee, dank U wel,' antwoordde Will, toen ze hem bedankte. Waar haalde ze dat nu vandaan? Ze wist niet echt wat dit voor hem betekende, maar goed, dat kon hij haar ook niet kwalijk nemen. Hij liet het hierbij.
'Ja, ik heb vandaag tijd,' sprak hij, voor één keer met overtuiging in zijn stem. Wat ging hij dan doen? Met vrienden hangen? Haha, goede grap. 'Ik wil wel thee,' knikte hij. Hij was benieuwd wat de voorwaarden waren van het werk, maar hij ging in ieder geval erg zijn best doen. 'Als ik vandaag al kan beginnen is dat ook mogelijk,' bood hij maar gelijk aan. Hij had toch al de moeite gedaan hierheen te lopen, dus hij kon net zo goed wat langer blijven. Het aanbod om te zitten wilde hij echter niet afslaan. Hij volgde de vrouw, want hij had geen idee waar zij normaal thee dronk.
Toen ze eenmaal zaten keek hij haar wat nieuwsgierig aan. 'Dus, eh, wat kan ik voor u doen?' Hij wist niet of het al okay was om haar met haar voornaam aan te spreken, dus dan maar zo. Maar de vraag wilde hij wel stellen: wat werd er van hem verwacht? Waar kon hij mee beginnen? Hij had er stiekem best wel zin in! Meegenomen voordeel was dat hij dan zijn zusje gelijk een leuk verhaal te vertellen had als hij haar vanavond belde met de uitslag. Maar goed, eerst thee en een bespreking. Hij richtte zijn blik verwachtingsvol op de vrouw, in de hoop dat zij de leiding over het gesprek zou nemen.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 58

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   di jan 02, 2018 2:56 pm



As sly as a fox, as strong as an ox


Uiteraard was ze ontzettend blij met de aanmelding van de jongen. Haar dieren verdiende zoveel zorg als ze hen kon geven, en met een paar extra handen -helende handen nog wel- kon ze die hoeveelheid vergroten. Penelope trok echter zijn motivatie lichtelijk in twijfel. Niet omdat ze niet blij was dat hij op haar advertentie had gereageerd, maar omdat ze zich afvroeg of hij zich wel echt uit vrije wil was op komen dagen en niet omdat hij het gevoel had dat hij de gemeenschap van Sundberg iets verschuldigd was. Al snel kon hij zich daar duidelijker over uitspreken, wat de zorgen zowel een beetje wegnam als weer aanzwengelde. Een medisch probleem? Arme jongen. Ze zou graag positief bijdragen aan zijn algehele welgesteldheid. Het was altijd mooi om te zien wat voor mutualisme optreedt tussen het dier en diens verzorgen. Ze hadden elkaar nodig, en maakten elkaar beiden beter. Een gelijkwaardige relatie waarvoor beide partijen iets terug kregen.

Het leek alsof de jongen ontzettend opgelucht was bij haar reactie. Alsof hij zich echt zorgen had gemaakt. Dat was iets dat Penelope haast niet geloofde. Misschien kwam het door wat de kinderen hadden meegemaakt op Genosha. Misschien kon hij het daarom niet goed opbrengen om trots te zijn op zijn mutatie. Maar dat klusje dat ze voor hem had, wellicht zou dat helpen met het wat winnen van zijn zelfvertrouwen. Gelukkig gaf hij aan dat hij vandaag al beschikbaar was, want het door pijn gekwelde dier zou ze het niet aan willen doen nog een dag langer te wachten. Ze kon het uiteraard niet laten hem eerst nog een kopje thee aan te bieden, wat voor monster zou je immers zijn dat niet te doen. ‘Als ik vandaag al kan beginnen is dat ook mogelijk,’ gaf hij te kennen. Een grote glimlach sierde haar gezicht toen ze knikte. Ze waardeerde zijn enthousiasme als geen ander, maar het leek haar het best om rustig aan te beginnen.

Eh ja, thee dus. Penelope gooide het rode haar over haar schouder en hield het klapdeurtje naar achter de balie voor William open. Eenmaal achter deze formeel ogende desk een deur door, en je kwam uit bij een ruimte waar zich een klein keukenblokje, twee met groene stof beklede fauteuil en een tafel met enkele normale stoelen bevonden. ’Welkom in dit nederige optrekje,’ was haar vage equivalent voor ‘doe alsof je thuis bent’ -iets waarvoor ze als rasechter Engelse een beetje terugdeinsde uit te spreken omdat ze niet wist hoe serieus gasten die uitnodiging zouden nemen, laat staan dat ze wist wat ze allemaal thuis uitvoerden. Ze vulde de waterkoker -helaas was er geen gasaansluiting beschikbaar, anders had ze het natuurlijk middels de ouderwetse manier van fluitketel gedaan- en zette deze met een simpel overhalen van een schakelaar op. In de tijd die het zou duren voor het water kookte, besloot ze maar op een van de groene stoelen tegenover William plaats te nemen. Deze was wederom weer laaiend enthousiast, tot op de mate waarin hij het gesprek zelf begon. Penelope lachte zachtjes en sloeg haar benen over elkaar. ’Wel, ik dacht dat we rustig aan konden beginnen. Niet per se omdat ik denk dat jij moet wennen aan de dagen, maar meer omdat de dieren moeten wennen aan jou, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik dacht dus aan vandaag een kennismakingsrondje. Dat komt mooi uit, want eigenlijk moeten vrijwel overal de waterbakken wel gevuld worden.’ Dan kon hij met haar mee ieder verblijf in zodat beide partijen het een beetje zouden leren kennen. Vervolgens kwam ze alweer in de benen omdat ze aan de intensiteit van het geluid van de waterkoker herkende dat deze klaar zou zijn tegen de tijd dat ze de mokken klaar had gezet en de theedoos voor zijn neus had gezet. Tja. Wellicht had ze een probleem. Die artikelen belandde op het tafeltje tussen hen in alvorens inderdaad het aangename piepje haar oren vulde. ’Op welke dagen zou je willen komen helpen?,’ vroeg ze, terwijl het water de theepot ingeschonken werd. Het moest natuurlijk wel op de juiste manier; éérst het theezakje en daaroverheen het hete water. ’Voor mij maakt het helemaal niets uit, dus kies maar wat voor jou uitkomt.’ Ook de theepot zette ze tussen hen in om weer plaats te nemen op de stoel. Terwijl ze haar eigen thee prepareerde, bedacht ze zich dat ze het nog niet had gehad over wat ze eigenlijk had gehoopt dat hij wilde doen, maar goed, het kon geen kwaad om, zoals ze hem al had beloofd, rustig aan te beginnen.



As fast as a hare, as brave as a bear




_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
William Ventura
avatar
Class 2
Aantal berichten : 60

Character Profile
Alias: Wisp
Age: 18 jaar
Occupation: Vrijwilliger Dierenasiel
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   zo jan 07, 2018 10:45 pm

Goed. Het was dus echt gebeurd; hij was aangenomen! Als vrijwilliger dan, maar voor Will voelde het hetzelfde. Op de school hier hadden ze hem bijna gelijk naar de schooldokter gestuurd, die hem onderzocht had en tot de conclusie was gekomen dat Will maar beter niet naar lessen kon gaan, omdat dat een te grote eis zou zijn voor zijn lichaam. Hij had proberen uit te leggen dat het door zijn mutatie kwam en dat er weinig aan te doen was, maar de dokter eiste dat hij ging rusten en terugkwam als hij in een conditie was om volledige dagen op school te volgen. Nogal chagrijnig was Will weer weggegaan. Misschien zou hij bij een paar lessen naar binnen kon sneaken, maar op deze manier...
Deze vrouw echter, mevrouw Malone, zij had niet eens gevraagd naar zijn medische conditie! Hij mocht hier werken, iets nuttigs doen met zijn tijd. Ja hoor, hij kon best alle dagen langskomen, hij had toch geen andere verantwoordelijkheden. Nu was dat misschien niet het eerste dat hij tegen de vrouw ging vertellen, hij wilde dat een beetje stil houden, maar hij was euforisch dat dit gewoon gelukt was. Als hij overal weggestuurd bleef worden was hij letterlijk aan het wachten op zijn dood en dat zag hij niet echt zitten.

Goed, tijd voor thee. Will ging zitten aan het tafeltje, nu veilig achter de balie waar niet iedereen zijn lelijke gezicht kon zien. Hij koos een smaakje uit. Daarna schoof hij het theekopje wat meer naar rechts, zodat het goed in het blikveld van zijn goede oog stond. Anders zou hij er continu naast grijpen. Maar goed. De thee zou zijn koude lichaam wel opwarmen en het zou niet te zwaar op zijn maag zijn, dus er was geen reden om te weigeren. Hij knikte toen ze hem vertelde over het kenningsmakingsrondje. 'Goed,' stemde hij toe. Hij kon toch niet beginnen zonder dat hij wist waar alles stond.
Op welke dagen hij kon werken? Will dacht daar even over na. Ze zei dat het haar niet uitmaakte, maar om eerlijk te zijn maakte het hem ook niet uit. Vroeg opstaan was geen probleem, meestal lag hij toch wakker van de pijn. Of dat nu in bed was of terwijl hij aan het werk was maakte dan ook niet zoveel verschil. 'Uhm,' zei hij, duidelijk met twijfel. 'Zijn er nog andere vrijwilligers? Anders kan ik wel invallen op de tijden dat zij niet kunnen. Aangezien zij waarschijnlijk wel naar hun lessen moeten.' Een wat zielige glimlach kwam erbij op zijn gezicht. Hij wilde dat ook..
'Maar in principe kan ik altijd. Behalve-' Oh nee, dat wilde hij helemaal niet zeggen. Behalve als ik creperend thuis lig te sterven - haha, very funny Will. 'Behalve als ik een check-up bij de dokter heb,' zei Will snel, het leugentje gemakkelijk uitspugend. Anders was het helemaal verdacht. Die pauze was in zichzelf al raar, maar hij wilde antwoord geven voordat de vrouw moest vragen was hij had willen zeggen. 'Maar dat is gewoon routine,' voegde hij eraan toe. Haha, welke serieuze medische problemen? Hoezo, hij was hier nog maar net en had helemaal geen connectie met de huisarts? De arts zou waarschijnlijk niet weten wat hij zag, en nog minder wat hij eraan moest doen. Will leefde als een dier dat bijna ging sterven: hij trok zich terug op een donkere plek en wachtte tot de dood kwam. Geen dokter die hem meer zou helpen en hij had dus ook geen zin om deprimerende gesprekken te voeren met die zogenaamde experts. Ze konden hem alleen vertellen wat er kapot was in zijn lichaam.

Voorzichtig nam hij een slokje van de thee, maar het brandde zijn lippen en zette het kopje snel neer. Nog maar even wachten dan. Hij was niet zo'n theedrinker en hij schatte het meestal verkeerd in, waar zijn mond hem nooit dankbaar om was. Gelukkig was hij nu snel genoeg geweest om het niet in zijn mond te laten komen, anders had hij daar nog blaren gehad!
'Maar, was er iets waarvoor u gelijk hulp nodig had vandaag?' Hij wilde de vraag maar stellen, omdat ze hem gelijk had gevraagd te blijven. Meestal zouden mensen hun shift voor de desbetreffende dag al gecovered hebben en zou hij terug moeten komen als hij nodig was. En in dit geval moest hij nu komen, dus vroeg hij zich af of hij al direct nodig was. Of was dat gewoon wishful thinking? 'En anders kan ik al wel naar de waterbakken gaan kijken, de thee is nog te warm voor me..' lachte hij verontschuldigend. Hij probeerde er maar over te beginnen in de hoop dat de vrouw niets zou vragen over zijn zogenaamde medische problemen, of waarom hij naar de dokter moest. Hij wilde er niet over praten. Hij wilde niet dat ze het wist. Als het moest zou hij erover liegen, meer en meer, al wist hij niet of dat hem goed zou doen. Maar hij wilde het niet. Het onvermijdelijke medelijden dat altijd kwam nadat hij verteld had dat hij praktisch dood was. A dead man walking. Mensen vonden dat zielig, sneu, probeerden hem te hepen en beter te laten voelen, terwijl alles wat ze deden het alleen maar erger maakte. Hij wilde mensen die normaal met hem omgingen, niet alleen degenen die deden alsof. En hij wilde niet dat zijn nieuwe baas hetzelfde zou worden. Ze leek juist zo aardig. Nu maar hopen dat ze het allemaal niet raar zou vinden, en gewoon door zou gaan naar zijn taken van vandaag.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 58

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   za jan 20, 2018 2:41 pm



As sly as a fox, as strong as an ox


William had gelukkig ingestemd met haar voorstel rustig aan te beginnen. Dat leek de eigenaresse het beste voor alle partijen. Daarbij was ze nog niet helemaal zeker van wat hij precies aankon, maar daar zou ze geen aannames over doen. Ze ging ervan uit dat de jongen zijn eigen grenzen wel kon aangeven. Vandaar dat ze hem ook vroeg op welke dagen hij beschikbaar was. Hij mocht zelf aangeven hoeveel dagen hij hiermee in wilde vullen. ‘Zijn er nog andere vrijwilligers? Anders kan ik wel invallen op de tijden dat zij niet kunnen. Aangezien zij waarschijnlijk wel naar hun lessen moeten.’ Zijn woorden gingen gepaard met een soort verlangend gemis. Penelope vouwde haar handen ineen terwijl ze hem observeerde. Het leek erop dat hij niets liever wilde dan hetzelfde wat zijn leeftijdsgenoten deden, had misschien zelfs het gevoel erbuiten te vallen van tijd tot tijd. Een excentrieke, scheve glimlach verscheen op haar gezicht. Penelope wist als geen ander hoe goed dieren je het gevoel konden geven dat je alles behalve een buitenbeentje was. Voor hen was je belangrijk, zelfs als je dat voor mensen niet leek te zijn. William gaf aan in principe altijd te kunnen. Bij zijn kanttekeningen over doktersafspraken kantelde ze even haar hoofd, een bezorgde, lichte frons in haar voorhoofd. Hij wuifde het weg als een simpele routine. Penelope knikte, al bekommerde ze zich om hem. Hij had het echter wel duidelijk gemaakt dat hij er niet over wilde praten en Penelope besloot dat de accepteren. Ze kon hem nog best wat rust gunnen gezien ze elkaar gedurende het werk echt wel beter zouden leren kennen. ’Je bent de eerste die ik spreek, maar er is al wel een andere aanmelding.’ Kallista, als ze het goed had onthouden. Even tikte ze haar wijsvinger tegen haar kin en de nagels van haar andere hand tegen de theemok. ’Wat zeg je van dinsdagen en vrijdagen? Als je dan een keer een doktersafspraak hebt, kun je afspreken met de anderen die er dan zijn of ze met je willen ruilen voor die middag,’ luidde haar voorstel. Een triomfantelijk slokje van haar Earl Grey volgde en ze wachtte met een vriendelijke blik op wat hij daarop te zeggen had terwijl de warmte van de thee zich in haar lichaam verspreidde.

Ze glimlachte toen hij hetzelfde probeerde. Hij was duidelijk een minder ervaren theedrinker, gezien de thee voor hem nog te heet leek. Ze deed alsof ze het niet gezien had en blies een onderbreking in de stoom die uit haar mok kwam. ‘Maar, was er iets waarvoor u gelijk hulp nodig had vandaag?’ herinnerde hij haar aan haar eerder verzoek. Oh ja! Ze boog voorover en zette haar thee neer. ‘En anders kan ik al wel naar de waterbakken gaan kijken, de thee is nog te warm voor me..’ Een verontschuldigend lachje kwam zijn mond uit en Penelope kon niet anders dan ook even te grinniken. ’Je hebt gelijk, sorry,’ glimlachte ze. Ze streek over de spijkerstof van haar broek en stond op. ’Goed, dan beginnen we bij een van de kattenverblijven. Daarover wilde ik je ook iets vragen.’ Met een klein beetje pijn in haar hart liet ze de thee voor wat het was en ging hem voor de tweede deur die de kleine ruimte had door. Je kwam een eindje bij de wachtkamers en de balie vandaan uit, direct bij de verblijven. Alsof ze iets geweldig machtigs presenteerde -wat het in haar ogen natuurlijk ook was- maakte ze een handgebaar naar het groene verblijf waar enkele katten zich hadden genesteld. Ze klikte met haar tong terwijl ze voorzichtig de deur op een kiertje zette om haar poezen te begroeten. Het gemiauw vulde haar oren een verwarde haar hart. Nog meer dan de thee ooit zou kunnen doen. Penelope gaf de deur over aan William en sloot deze achter hem zodra hij naar binnen was gestapt. ’Goed, daar in de hoek is dus een kraantje voor het water, dat kan in die bakken,’ wees ze hem alles toe. ’Het voer is ook opgeslagen in de ruimte achter de balie, waar we net waren.’ Dat hield ze natuurlijk niet in de verblijven zelf.

Ze ging door haar knieën om de enthousiaste katten, die haar direct overlaadde met allerlei kopjes, eens door hun vacht te kroelen. Een grijsgestreepte kater bleef echter stilletjes achter in de hoek van de ruimte, zijn oren tegen zijn kop gedrukt. ’Ik ehm… Ik hoopte eigenlijk dat je je mutatie kon gebruiken…’ bekende ze. ’Het is geen probleem als het je teveel kost, anders neem ik hem mee naar de dierenarts. Hij heeft nogal veel pijn…’ Ze schoof een stukje dichter naar de kat toe en probeerde een plekje te vinden waar ze hem kon aaien, maar voor zover ze kon merken leek alles te veel te zijn. Arm beest.


As fast as a hare, as brave as a bear



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
William Ventura
avatar
Class 2
Aantal berichten : 60

Character Profile
Alias: Wisp
Age: 18 jaar
Occupation: Vrijwilliger Dierenasiel
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   do maa 01, 2018 10:37 pm

De thee was voor hem nog wat warm, maar mevrouw Malone bleek een geoefend thee drinkster. Will vroeg zich af hoe vaak iemand thee moest drinken om met zo weinig moeite de warme drank achterover te gooien. Dinsdagen en vrijdagen? 'Ja, dat werkt,' zei hij, met een glimlach. Hij kon niet van tevoren voorspellen wanneer de pijn hem teveel zou worden, maar zolang hij over de telefoon met anderen kon ruilen zou dat geen probleem moeten zijn. Dit was fijn. Hij had eindelijk wat te doen! En hij kon de dieren er nog mee helpen ook.
Even voelde hij zich schuldig toen hij de bezorgde blik op haar gezicht zag, maar hij kon zich er niet toe aanzetten haar de echte reden te vertellen. Nee, tijdelijke doktersbezoeken voor een zwakke gezondheid. Dat was alles.

Hij wist haar - en zichzelf - succesvol af te leiden door over het werk te beginnen. Wat kon hij allemaal doen? Daarbij had hij ook wel zin om de dieren te zien. Wie zou die kans nu overslaan? Will hield zelf meer van katten dan van honden, en dan wat oudere en rustigere honden als hij echt moest kiezen. Puppy's waren vaak te druk en speels voor hem; dat kon hij met zijn zere gewrichten en broze botten niet aan. Nee, dan liever een oudere hond die hem gemoedelijk aan zou kijken. Maar goed, Will had ook niets tegen katten. Met hun eigenwijze gedrag deden ze hem stiekem wel een beetje aan zijn zusje denken, al was zou ze er waarschijnlijk niet blij mee zijn als hij haar die vergelijking voor zou leggen.

Goed, eerst de kattenverblijven. Will zette zijn te warme thee op de tafel en knikte. Prima. Hij hoopte dat de dieren hem zouden accepteren. Geen tetanusprik voor hem na een lelijke krauw, nee, bedankt. Hij volgde haar, voorzichtig in zijn bewegingen om zichzelf geen onnodige pijn te doen.
Wauw.
Ze deed de deur open en keek met bijna voelbare trots naar de kattenverblijven. Hij hoorde ze zachtjes miauwen, nieuwsgierig naar de bezoekers. 'Het is mooi,' merkte hij op. Niet dat hij vaak in een asiel was geweest of iets dergelijks, maar het verblijf was schoon en ruim. Het kon geen straf zijn voor de dieren om hier te leven. Hij keek geïnteresseerd mee toen ze hem de waterbakken aanwees en vertelde waar het voer stond. Hij knikte om te laten weten dat hij het hoorde, hoewel hij niet sprak. Will kon soms ineens veel babbelen, maar over het algemeen probeerde hij zijn gedachten voor zichzelf te houden.

De verblijven waren groot en hij snapte dat ze hulp aan had genomen, aangezien het lastig zou zijn dit allemaal in je eentje te doen. Het welzijn van de dieren ging voor. De katten zagen er gezond uit, al kon hij aan de dierlijke hoofdjes niet zien of ze gelukkig waren of niet. Maar ze leken ontspannen en toonden geen overdreven angst voor hem. Will zelf had dan ook een rustig en apatisch aura om zich heen, wat dieren zelden agiteerde.
Ze liep door, hoewel dat lastig ging met al de katten die om haar heen krioelden. Ze moesten haar echt vertrouwen. Het was een mooi gezicht; Will vroeg zich af of de dieren hem op een gegeven moment ook zou zouden vertrouwen, of dat hij tegen die tijd al dood zou zijn.
Ah, daar was zijn opdracht. Penelope ging naar een kat toe die zich duidelijk anders gedroeg dan de rest. Het dier leek veel pijn te hebben en stond het ook niet toe dat hij aangeraakt werd. Gelukkig had Will geen direct contact met de huid nodig om anderen te kunnen helen..

Hij schoof voorzichtig ook dichterbij de kat, stilletjes, zodat het dier niet van hem zou schrikken. 'Ja, dat moet lukken,' gaf hij aan. Even keek hij naar Penelope. 'Ik moet wel vrij dicht in de buurt van zijn lichaam komen. Ik hoop dat dat geen probleem is.' Heel langzaam bracht hij zijn vingers dichterbij de neus van de kat, met zijn palm naar boven. Het dier leek teveel pijn te hebben om uit te halen, wat goed was voor Will. Even om de kat te laten ruiken aan zijn hand, en te laten weten dat hij geen kwade bedoelingen had.
Daarna schoof hij het laatste stukje dichterbij, zodat hij zijn hand mooi boven de rug van de kat kon houden. 'Wat denkt u dat er aan de hand is?' vroeg hij. Hij hoefde niet te weten waar de pijn zat, maar als hij een indicatie had en wist waar hij op moest focussen maakte dat het al een stuk makkelijker. Een kattenlichaam was wel een stuk kleiner dan dat van een mens, waardoor het veel minder energie kostte om het hele lichaam aan te pakken. Maar ja, energie sparen was goed.

Even wachtte hij op de analyse van Penelope, waarna hij zijn beide handen stevig boven de kat hield en een afstand van een centimeter of twee bewaarde tussen zijn vingertoppen en het dier. 'Okay..' mompelde hij tegen zichzelf. Hij concentreerde zich hard op zijn handen en toen op het lichaam van de kat. Op de rug, op de borst, het hoofd en de nek. Op de pootjes. Al die plekken probeerde hij af te tasten en te repareren. Het was best simpel; hij draaide de processen in het lichaam terug naar hun gezonde staat. Kapotte botten zouden weer heel worden, gescheurde pezen groeiden terug. Het zou een paar minuutjes duren aangezien het voor de kat een vrij heftige wond was. Je moest het niet in één keer willen genezen, aangezien dat een vrij grote schok voor het lichaam zou zijn. Dus rustig aan, stukje bij beetje, totdat hij het idee had dat alles beter was.
'..Ik denk..' Will haalde even adem. Zijn handen liet hij naast zijn zij hangen, om zijn armen rust te geven. 'Ik denk dat het weer goed is. Maar ik denk dat hij wel even goed moet slapen.' Will schoof opzij zodat Penelope de kat zou kunnen bekijken. Zelf moest hij even diep ademhalen en zijn hoofd erbij houden.. De dopamine stroomde door zijn brein, de kick, het was er weer. Een blije lach stond op zijn gezicht, breder dan eerst. Hij voelde zich minder vermoeid en veel energieker. Maar het zou raar zijn als hij dat teveel liet doorschemeren, dus probeerde hij zich in te houden..

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Penelope Malone
avatar
Class 3
Aantal berichten : 58

Character Profile
Alias: Fauna
Age: 44
Occupation: Animal Shelter Owner
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   za maa 10, 2018 4:10 pm



As sly as a fox, as strong as an ox


Dinsdag en vrijdag, zo luidde de afspraak die ze gemaakt hadden. William had wat doktersbezoeken bij te wonen, waar Penelope zich lichtelijk zorgen over maakte. Tijd om zich daar meer om te bekommeren, gaf hij haar echter niet, want zodra overeen was gestemd in alle zakelijke dingen, bracht hij weer op waar Penny het even geleden over had gehad. Hij had gelijk, zij zaten hier gezellig thee te drinken, terwijl één van de katten crepeerde van de pijn. Daarbij kon ze ook niet van hem verwachten dat hij zijn thee binnen vijf minuten naar binnen zou gieten zoals Penelope dat kon. Dus nam ze hem, zoals hij verdekt opgesteld verzocht had, mee het keukentje uit en de gang in, waar ze hem één van de kattenverblijven liet zien. Ze kon het nog altijd niet voor elkaar krijgen om haar trots te verbergen, dus liet ze hem, zoals dat wel vaker ging als belangstellenden een rondleiding van haar ontvingen, met twinkelende ogen alle praktische zaken aan het verblijf zien. Hoe kalm ze er ook uit mocht zien, zijn complimenterende woorden gaven haar toch een aangenaam en warm gevoel. Dergelijke beleefdheidsbetuigingen waren altijd welkom. Hoewel Penelope beter dieren dan mensen in kon schatten, leek William haar vanaf het begin af aan een goede jongen te zijn geweest. Ook had ze aan de dieren gemerkt dat ze zijn komst op prijs konden stellen. Dat was nu eenmaal haar maatstaf. Waren de dieren gelukkig, dan was zij dat ook. Een glimlach tekende haar gezicht terwijl ze tussen de katten neer was gehurkt. Haast was ze vergeten dat ze haar nieuwe werknemer nog ergens voor nodig had vandaag, en dat hij niet enkel was gekomen om de dieren gezelschap te houden. Voorzichtig legde ze haar idee aan hem voor. Ze had al gemerkt dat hij het belangrijker vond om iemand te helpen dan om zijn grenzen aan te geven, en bij iemand die zo fragiel oogde als hij, wilde ze niet direct die grenzen overschrijden. Ze probeerde de kat een beetje gerust te stellen door dichter naar hem toe te schuiven en hem te aaien op de enige plek die hij toe leek te staan; zijn kopje.

Ook de jongen kwam iets dichterbij. 'Ja, dat moet wel lukken,' sprak hij. Penelope bestudeerde zijn gezicht en probeerde te peilen of hij dat meende, maar veel inzicht kreeg ze daar niet in. Hij moest wel dichtbij komen, gaf hij aan. Dat was iets wat Penny al verwacht had. In de loop van de jaren had ze veel mutaties mogen bewonderen en die op helen gebaseerd, werkten vaak met huid-op-huid contact. Glimlachend keek ze toe hoe hij voorzichtig contact maakte. Het leek erop dat ze hem niet veel meer hoefde te leren als het aankwam op met dieren omgaan. De Burmees liet het toe, hoewel met grote, gele ogen. Penelope klakte sussend met haar tong om aan te geven dat de nieuwe geur niets was om bang voor te zijn. Nu de kat wist met wie hij te maken had, schoof William weer een stukje dichterbij om zijn handen boven het dier te leggen. 'Wat denkt u dat er aan de hand is?' vroeg hij de pensionhoudster. 'Botbreuken in zijn rug,' sprak ze stellig. Ze realiseerde zich dat dit misschien wat toelichting nodig had. Penelope wist hoe het voelde om een bot te breken, en ze wist wat de kat naast haar voelde. 'Hij werd gevonden langs de kant van de weg, dus ik vermoed als gevolg van ofwel mishandeling ofwel een aanrijding.' Voorzichtig stopte met aaien en sloeg haar armen om haar knieën heen.

Zodra ze gesproken had, leek William precies te weten wat hij moest doen. Gefascineerd, met gekanteld hoofd, keek Penelope toe hoe hij opperst geconcentreerd te werk ging. Hij nam zijn tijd, al leek het helemaal niet lang te duren voor hij zijn armen liet rusten. 'Ik denk dat het weer goed is. Maar ik denk dat hij wel even goed moet slapen.' Het was natuurlijk een proces dat geleidelijk verlopen was, maar toch hapte Penelope plotseling zachtjes naar adem. Alsof ze nu pas weer kon voelen wat de kat voelde. 'Ja, ik voel het,' sprak ze opgelucht. De kat leek zoveel verlichting te voelen dat Penelope enkel blij was en er niet aan dacht dat toe te lichten. Ach, wellicht was de jongen op de hoogte van het feit dat ook zij mutant was. Zachtjes vonden haar vingers zich een weg over de grijze vacht, iets dat het dier toestond. Er viel zelfs een zacht gespin te horen. 'Wauw...' Ze keek achterom, naar William. Aan zijn gezicht te zien was hij ook blij dat hij had kunnen helpen. Hij zag er zelfs een stukje fitter uit dan voorheen. 'Bedankt. Namens ons allebei.' Ze richtte haar aandacht weer even op de kat en bouwde haar mini massage af. 'Wat een bijzondere gave heb je,' sprak ze tegen hem met een bewonderende, warme glimlach. Soms was het woord 'gave' gewoonweg gepaster dan 'mutatie', en dit was zonder twijfel zo'n situatie.


As fast as a hare, as brave as a bear



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Everything at once | & William   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Everything at once | & William
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» William Ventura

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Streets :: Animal Shelter-
Ga naar: