INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 And there went out another... fox?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 27

Character Profile
Alias: War
Age: Looks 17
Occupation: Sassy Rebel
BerichtOnderwerp: And there went out another... fox?   za dec 16, 2017 12:15 am

Winterse koude werd door haar longen gejaagd en ze stond even stil bij het feit dat het bos prachtig was zo vroeg ’s ochtends, bedekt door een krakend laagje vorst en volledig stil. Elke pas die ze zette zorgde voor een geluid dat bijna even luid klonk als een geweerschot in de doodstille omgeving. Geen vogel die floot en geen dier dat bewoog rondom. Dat kon even goed te maken hebben met haar aanwezigheid tussen de bomen. Het was namelijk niet ongewoon dat sommige dieren zich stiller hielden in haar buurt, vooral de kleinere prooidieren, al was volledige stilte wel zeer uniek en iets dat ze al enige tijd niet meer meegemaakt had. Haar gedachten gleden even naar het verre verleden maar ze schudde het van zich af en stak het mede op de koude temperaturen. Haar schouders werden kort opgehaald en dat was het einde van die gedachtegang voor ze haar voeten weer een voor een voor zich plaatste. Het waren ochtenden als deze wanneer het merendeel van de mensen nog sliep en de tijd leek stil te staan dat ze het gevoel gaf dat ze wel degelijk leefde. Haar adem gleed voor haar uit en haar haar kracht woelde om haar heen – niet vrij, nooit vrij maar net los genoeg om haar te kalmeren. Ze nam de tijd om te genieten van de koude en de stilte voor Ruin met zijn grote pluizige staart en dieprode vacht tussen haar benen geraasd kwam en in een stapel bladeren dook. Een heldere lach verliet haar mond en ze liep kort achter hem aan om hem een speelse duw te geven en enkele bladeren op te schoppen. De vos leek wel door het dolle heen, zo vrolijk liep hij tussen de bomen door. Moesten mensen hem zien zouden ze misschien zelfs denken dat hondsdolheid van toepassing was maar War zelf wist beter.

Beide – zowel zij als Ruin, waren zeer bedrukt geweest de afgelopen als gevolg van iets dat beide voelden maar hun vinger – of poot, niet op konden plaatsen. Het was een zekere druk die om haar heen gehangen had en het had haar een uiterst ongemakkelijk gevoel gegeven dat ze sinds de eerste minuten al van zich af had probeerde te schudden. Om het ongemak een beetje van haar af te schudden had ze Ruin vroeg wakker gemaakt uit zijn schoonheidsslaapje die ochtend en had ze hem naar het bos genomen zodat beide eens konden loslaten. Zo vroeg op de ochtend was er geen kat te bespeuren in het bos en dan moest Riley niet continu haar best doen om haar kracht tot in het extreme te begrenzen, dan kon ze de riemen net dat kleine beetje lossen. Het was als het stretchen na een lange work out en het voelde fantastisch om gewoon even zichzelf te kunnen zijn. Het begrenzen van de hoeveelheid chaos die haar kleine lichaam bevatte vroeg ten alle tijden zeer veel energie en concentratie en soms was ze het verschrikkelijk beu om in te zitten met de mensheid en wou ze gewoon even – heel even, loslaten maar uiteindelijk besloot ze zich aan de regels te houden en de hoeveelheid oorlogsslachtoffers per eeuw te beperken. Haar oog volgde de rode wervelwind op de voet om te voorkomen dat hij – niet voor de eerste keer, vast zou komen te zitten in val of iets van die soort.

Een grinnik klonk tussen de ijskoude lucht wanneer Ruin zich op de grond rolde, recht sprong en rondjes draaide. Voor origineel een paard te zijn paste de roodkleurige zich perfect aan aan het leven als vos. Hij genoot van jagen en nog zo veel meer van spelen in zijn vossenvorm al wist Riley heus wel dat hij zijn paardenvorm ten alle tijden boven alles verkoos maar spelen in paardenvorm was veel te moeilijk en hij was net iets minder wendbaar wanneer hij een schofthoogte had van bijna één meter negentig dan wanneer hij amper tot boven haar knieën kwam. Zijn rode schim kwam voor de zoveelste keer langs haar benen geraasd terwijl ze nogmaals haar longen vulde met de kille lucht voor hij na elke rondjes tussen de bomen verdween. Het was daarna dat het haar verdacht stil leek te blijven tussen de bomen, geen geritsel van bladeren noch getik van zijn kleine pootjes tegen de grond. Bedenkelijk fronste ze haar wenkbrauwen voor ze haar pas iets versnelde terwijl ze door de bomen heen wandelde. Het was dan dat ze geluid opving en nog voor ze verder nadacht trok ze haar krachten meteen terug in haar lichaam tot ze niet meer voelbaar waren voor anderen en niet veel later kwam haar vos tegen haar benen gelopen alsof hij zojuist een beest gezien had dat vele keren groter was dan hijzelf.
You must never
confuse chaos for madness.


& Aiden

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aiden Davis
avatar
Class 3
Aantal berichten : 6

Character Profile
Alias: Death
Age:
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   zo dec 17, 2017 2:32 pm


nothing can happen more beautiful than death.

riley / 739 words

Hij had vroeg in de ochtend zijn huis verlaten. De zon bevond zich nog lang niet aan de hemel, zelfs de eerste stralen hadden zich nog niet laten zien. Het ochtenddauw lag nog dik op de bladeren die zich langs het voetpad bevonden. Met grote passen wandelen hij richting het bos aan de rand van het dorp. Achter hem hoorde hij het schelle geluid van de schreeuw van een raaf. Een licht geamuseerde grijns verscheen rond zijn lippen, toch waren zijn mondhoeken amper de hoogte in gegaan. De vroege ochtend was zijn favoriete moment van de dag. Niemand die hem stoorde, de aarde had iets kalms en alles had een kille levenloze uitdrukking. Vooral rond de winterperiode zag het er allemaal veel beter uit, niet zo kleurrijk. De licht bevroren bladeren kraakte onder zijn schoenen wanneer zijn de voeten de bodem van het bos aanraakte. Het geluid deed de haren op zijn rug wat omhoog komen. Hij had zich al enkele momenten in het bos verschanst voor hij enige vorm van beweging voelde. Een hert: jong, sierlijk en vrouwelijk, kwam zijn kant uitgewandeld. Van niet op de hoogte, enorm onwetend. Het dier kwam tot stilstand naast de boom waar hij zich bevond. Ze keken elkaar oog in oog aan, enkele seconden lang. Het hert draaide haar elegante kop weer weg en vervolgde haar trip, naar waar dat ook mocht zijn.

Zijn lichaam nam de lichte opwarming van de aarde waar. Een tinteling trok door zijn vingers wanneer hij de aanwezigheid van een ander wezen binnen het bos voelde. Het was de eerste keer die dag dat hij geluid hoorde in zijn omgeving buiten de raaf die boven hem hoog in een boom verscholen zat. Met opgesperde vleugels vloog hij naar beneden en klemde zijn poten rond Deaths schouder voor de raaf zijn kop naar hem toe draaide. Een brede grijns ontstond rond zijn lippen terwijl hij langzaam zijn ogen sloot. Ritselende bladeren kwamen zijn kant uit, toch had hij de moeite nog niet genomen om zich om te draaien in de richting van het geluid. Het dier dat het hevige geritsel voort bracht had een hoge bron van energie, iets levendigs. Een zucht rolde over zijn lippen naar buiten. Het was voor hem iets onbegrijpelijks hoe sommige zo vrolijk in het leven konden staan, als het toch maar iets tijdelijks was. Toch schoof dat gevoel snel van zich af. Hij hoorde hoe het kleine wezen ze hoek omdraaide en bijna geluidloos had hij zijn lichaam naar het dier omgedraaid. De raaf op zijn schouder had zijn hoofd spottend naar één kant gekanteld voor het weer op vloog en op een tak ging zitten, niet ver van zijn leider verwijdert. Death keek Ruin in de ogen en verbreedde zijn grijns bij het zien van de hevig gekleurde oogballen. Zijn gevoel zat juist: zowel Ruin als War waren hier aanwezig.

Nog voor zijn mond kon openen had het dier zich in een rotvaart omgedraaid en was het weer weggelopen. Death grinnikte binnensmonds. Ruin was misschien wel een van de gevaarlijkste paarden onder de vier, toch leek hij een diepe angst te hebben ontwikkeld voor Death. Iets wat hij natuurlijk wel wist te appreciëren en waar hij stiekem ook wel van genoot. Hades hield hem stil in de boom en wachtte net zoals de man op de grond geduldig af hoe het verhaal zou verder gaan. Hij wist maar al te goed dat War te  nieuwsgierig zou zijn en zou willen weten waar Ruin was van weggelopen. Ze zicht nu eenmaal chaos op. Toch besloot hij na enige tijd haar tegemoet te wandelen. Ondanks dat ze hem serieus op de tenen kon trappen had hij haar toch wel gemist, ook al zou hij dat zelf nooit toegeven. Dood en chaos gingen namelijk hand in hand, toch wilden geen van beide dat graag toegeven. Tussen de boven door had hij haar kleine gestalte waar genomen. De grijns was ondertussen van zijn lippen verdwenen. De zwarte vogel volgde hem vanuit de lucht en keek naar op het hele gebeuren. Er was nog steeds geen enkele geluid te bekennen, buiten zijn voetstappen en de luchtverplaatsing door Hades’ vleugels. Nog voor de hij de boom was omgelopen en oogcontact met de jong uitziende dame had gemaakte sprak hij: ”War,” zijn stem had iets duisters en levenloos. Er was geen enkele emotie in te bekennen, dat was precies hoe hij het wilde wanneer hij haar aansprak.
MITZI

_________________
first horseman of the apocalyps.

"nothing can happen more beautiful than death."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 27

Character Profile
Alias: War
Age: Looks 17
Occupation: Sassy Rebel
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   zo dec 17, 2017 11:32 pm

De rust was meteen verdwenen voor War en alle chaos die eerder onrustig om haar heen woelde was allemaal weer opgesloten binnen haar kleine lichaam. De eerste eeuwen of eerder de eerste millennia was de druk ondragelijk geweest en had ze geregeld een akkefietje veroorzaakt maar sinds men de jaren was beginnen tellen was ze verschrikkelijk goed geworden in het opsluiten en vasthouden van haar krachten. De rode furie had zonder enige duidelijke aanleiding een rechtstreeks pad in de richting van haar benen gevolgd en was er zonder afremmen tegen geknald. Dit leek misschien niet vreemd voor de gemiddelde persoon maar Ruin was van niets en niemand bang en zou nooit zo hard schrikken dat hij Riley niet zou opmerken. Zijn zwart-rode ogen werden op haar gericht en haar wenkbrauwen fronste nog meer dan ze eerder gedaan hadden, angst was zichtbaar en woelde door de felgekleurde blik van het dier en War liet haar ranke vingers lieftallig door zijn helrode vacht glijden. Ruin was zonder twijfel het machtigste paard van de vier die ze kende en dus zonder twijfel sterker dan eender welk dier dat aanwezig kon zijn in het bos. Die gedachte stelde haar niet echt gerust en het werkte nog minder geruststellend dat hij met een piepend geluid aan haar broekspijp trok wanneer ze in de richting wandelde waar hij vandaan kwam.

”Ruin, stop er mee,” mompelde ze in een taal lang vervlogen terwijl ze met haar hand naar zijn snuit zwaaide. Normaal gebruikte ze geen woorden om te communiceren met het wezen maar het leek nodig in die moment. Standvastig vervolgde ze haar weg door de bomen, nieuwsgierigheid groot en haar nood aan chaos nog vele groter. Enkel kwaad groter dan haar favoriete paard en zichzelf zou Ruin bang kunnen maken en waar kwaad was, was chaos, dat was iets dat ze lang geleden geleerd had. Ondanks zijn overduidelijke twijfels volgde de vos haar op de voet, zijn haren op zijn nek en rug rechtop en rode rook rondom hem aanwezig als teken dat hij elke moment kon shiften in iets groters moest het nodig blijken.

Tegen de tijd dat de kleine dame eindelijk door had dat ze Ruins waarschuwing serieus had moeten nemen was de verplaatsing van lucht boven haar hoofd duidelijk hoorbaar en stonden de kleine haartjes in haar hals kaarsrecht overeind. Er was maar één iemand of één iets dat dit effect kon hebben op elke cel en elk partikel chaos in haar lichaam en dat vermoeden werd snel bevestigd. Haar blik had ze kort omhooggericht tot de raven haar in het oog sprong en nog geen enkele tel later gleed die stem door de lucht, een stem die zo vele keren gegalmd had door haar hoofd in de afgelopen driehonderd jaren – misschien enkele meer of minder, en ze net zo vele keren genegeerd had, een stem die elk haartje op haar lichaam deed rechtstaan, een stem even koud of zelfs kouder als de omgeving waar ze zich in bevonden. Haar wenkbrauw schoot bijna uitdagend de hoogte in wanneer ze oogcontact maakten maar ze besloot de rebelse act nog een beetje achterwege te laten en richtte haar blik op grond, ”Death,” zei ze, stem glashelder en even glad als het dunne laagje ijs dat de grond bedekte met een zekere hoeveelheid respect in de klanken aanwezig. Het was echter niet omdat ze respect had voor de oudere voor haar dat ze haar ware karakter volledig achter slot en grendel kon steken. Haar blik gleed naar de vogel die zich ergens in de buurt bevond, ”Duif,” begroette ze hem met een scheve grijns.

Ruins angst was duidelijk voelbaar rond haar en ze plaatste haar hand op zijn hoofd om hem te kalmeren. War was misschien meer dan een hoofd kleiner dan de persoon recht tegenover haar maar er was absoluut geen reden om bang te zijn al was ze zeker dat hem drie eeuwen lang negeren niet in haar voordeel gespeeld had.Nu alle formaliteiten – of toch tot zo ver War zich bewust was, uit de weg waren richtte ze haar blik op naar de man die net als altijd trots en groot over haar over doemde. ”Lange tijd niet gezien, wat brengt jou hier?” vroeg ze op een luchtige toon terwijl Ruin zich verplaatste tot voor haar voeten en zich daar neerlegde. Hij was duidelijk niet van plan om haar de afstand tussen hen beide te laten overbruggen en in die moment voelde Riley ook nog niet meteen de neiging om dit te doen.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aiden Davis
avatar
Class 3
Aantal berichten : 6

Character Profile
Alias: Death
Age:
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   ma dec 18, 2017 2:32 pm


nothing can happen more beautiful than death.

riley / 734 words
De kop van de vos had duidelijk laten doorschemeren dat hij er niet mee gediend was dat Death hun pas had gekruist. Voor hemzelf lag de situatie volledig anders. Niet dat hij nood had aan antwoorden, toch vond hij dat hij recht had om een verklaring te vragen aan War. Waarom ze besloten had hem voor eeuwen te negeren en aan de kant te schuiven. Hij vroeg niet om aandacht, enkel en alleen respect. Toch bleek dat zelfs al te veel te zijn voor het onderkruipsel vol chaos. Ze haalde het bloed van onder zijn nagels uit. Er waren wel degelijk enkele momenten in zijn bestaan waar hij op het punt stond haar te verbannen uit zijn leven, daar zou hij niet over liegen. Aan de andere kant zou hij andere dan straffen en niet War, dus had hij haar scheve opmerkingen en koppig gedrag al die eeuwen stevig genegeerd. Ondanks het niet in zijn karakter paste had hij ze ook verdragen.

De vos was als een bange wezel tegen haar benen aan gedoken en Death genoot van het zicht. Het feit dat hij door het beest gewoon aan te kijken, hem bijna tot een transformatie had doen overgaan, gaf hem een zekere voldoening. Ze had het dier tot een halt geroepen, voor ze haar pas vervolgde. Hij had haar als eerste gezien, maar zij had zijn aanwezigheid daarvoor al gevoeld. Hades vloog een kort een cirkel rond haar hoofd voor hij zich weer op Deaths schouder neerzette en War met zijn doordringende kraalogen aankeek. Ze hadden elkaar nog geen minuut in het vizier of Deaths haren op zijn arm kwamen omhoog door haar gedragingen. De opgetrokken wenkbrauw deed zijn blik verstrengen, maar toch ging zijn linker mondhoek lichtjes omhoog. Hij had haar uitdaging aanvaard, maar dat betekende meestal niet veel goeds voor de tegenpartij.

Haar stem klonk helder, als het tikken van een zilveren lepeltje tegen een kristallen glas. Scherp, helder, voor iedereen hoorbaar en een zekere manier om de aandacht naar zich toe te trekken. Zijn ogen waren op haar gericht, krachtig, maar toch met een zekere vorm van interesse. Het respect in haar stem van hoorbaar, toch liet Death zijn waakzaamheid niet zakken. Hij wist namelijk maar al te goed dat ze dat respect niet zou kunnen vasthouden. Daar was ze veel te onstuimig voor. Zijn bevestiging kwam al gauw bij de volgende woorden. Hades had zijn vleugels breed gespreid en duwde zich af op de botten van Deaths misvormde schouder. Nog voor hij de kans had om zijn vleugels eenmaal te slagen had Death zijn hand vooruit gestoken en vogel bij zijn poten terug naar zich toe getrokken. Met ontblote tanden keek hij het beest woedend aan. ”Blijf,” siste hij tussen zijn tanden door voor hij het dier weer losliet. De raaf protesteerde hevig en bleef War aanvallend aankijken. Met een slag van de rug van zijn hand joeg hij beest de dichtstbijzijnde boom in. Diezelfde neerbuigende en lichtjes kwade blik richtte hij op War en schudde teleurgesteld zijn hoofd.

Hij voelde hoe Despairs geest aandacht opeiste, ondanks dat Death hem bleef negeren. Hij zou toch alleen maar naar buiten willen komen om ruzies te veroorzaken en om op een giftige manier de vos aan te kijken. Hij snoof de rode rood rond het kleine wezen naar binnen en een kille grinnik rolde over zijn lippen naar buiten. Het dier had duidelijk veel meer schrik dan War zelf, maar hij had niet anders verwacht. Ruin was altijd al de verantwoordelijke van de twee geweest en dat was in die driehonderd jaar duidelijk nog niet veranderd. Bij haar volgende woorden leek al het respect van eerder in lucht op te gaan. ”Ik kom orde op zaken brengen,” verduidelijkte hij met zekere dreigende toon. Hij was nooit een persoon geweest van veel woorden. War had dan ook geen zaken in zijn leven. Hij zette een stap naar voor zodat hij haar gezicht kon aanraken. Met zekere kracht nam hij haar kin vast. ”Ik hou er namelijk niet van om genegeerd te worden,” Zijn woorden hadden iets sissend voor hij haar kin op een brute wegduwde. Langzaam ging hij weer naar achteren. Hades had zich ondertussen terug naar de grond verplaatst. Zijn kleine gekraakte poten zaten tussen de bladeren om de grond verscholen. Met een gekantelde kop keek hij Ruin aan. Moesten vogels hun bek kunnen bewegen was er een duidelijke grijns zichtbaar.
MITZI

_________________
first horseman of the apocalyps.

"nothing can happen more beautiful than death."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 27

Character Profile
Alias: War
Age: Looks 17
Occupation: Sassy Rebel
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   ma dec 18, 2017 8:41 pm

De kalmte die stilaan verdwenen was uit haar lichaam de afgelopen dagen en de druk die in de plaats gekomen was werd allemaal duidelijk in die ene moment. Haar lichaam had automatisch gereageerd op de aanwezigheid van haar leider, een woord dat zelfs in haar hoofd spottend werd uitgesproken. War had respect voor Death maar niet omdat hij haar leider was, niet omdat de één of de andere grote chef besloten had dat ze minderwaardig was aan hem, ze had respect omdat hij ten alle tijden de kalmte wist te bewaren en de juiste beslissingen maakte. Hij was degene die hun bende ongeregeld enigszins op orde hield wanneer het belangrijk was en daarnaast was het een gegeven dat zij nu eenmaal nood had aan hem. Hij was degene die haar taak zo leuk maakte want wat zou een oorlog zijn zonder slachtoffers, ze gingen hand in hand en hoorden samen.

Haar weerbarstigheid was niet ongezien voorbijgegaan, daar was ze honderd procent zeker van nog voor ze haar blik naar de grond had gericht. Deaths blik was verstrengd en met haar blik nog naar de grond gericht kon ze een grijns niet onderdrukken terwijl ze zijn naam zei. Ze had perfect voorspeld dat het nog niet het moment was geweest voor spelletjes en had de gepaste hoeveelheid respect getoond voor ze haar blik opnieuw oprichtte. Maar naast de blik had ze heus ook wel gezien dat zijn linker mondhoek beweging had vertoond en wanneer ze opkeek was er een grijns op haar gezicht aanwezig. In het hele gezelschap werkte maar één ding echt op haar heupen en dat waren de zwarte kraaloogjes die spottend op haar gericht waren wat de spottende verwelkoming veroorzaakt had. De vogel verspilde geen tijd en spreidde instant zijn vleugels maar voor hij ook werkelijk vlucht kon werd hij teruggetrokken en even dacht Riley aan een tekenfilmpje dat ze gezien had waar de ogen even achterblijven wanneer iets snel verplaatst wordt. Hades zou nooit veranderen, zo licht geraakt en zo makkelijk te verleiden tot een beetje gekibbel en er was niets dat War liever deed dan op die lange tenen staan dansen. Deaths stem galmde door de lucht en een rilling gleed over haar rug terwijl ze haar wenkbrauwen eens kort optrok in de richting van het zwarte dier. De zwartharige mocht misschien lopen te grijnzen naar Deaths compagnon maar ze was eigenlijk wel blij dat het simpele woord niet op haar gericht was. Desalniettemin was ze nog aan het nagenieten van haar overwinning wanneer Death zijn blik op haar liet vallen en zijn hoofd schudde, met een vragende blik trok ze haar schouders op en liet ze haar handen mee omhoog gaan alsof ze geen idee had waarom de vogel zo reageerde.

In Wars hoofd was Ruin aan het overdrijven maar ze hield haar gedachten voor zichzelf en ze plaatste enkel haar hand op het pluizige hoofd. De rook die van hem af kwam wervelde rond haar arm alsof de minimale hoeveelheid chaos erin aanwezig automatisch tot haar aangetrokken was. Haar blik gleed over de persoon rechtover haar terwijl ze de chaos van Ruin in zich opnam. In het begin was de man angstaanjagend geweest, enkel en alleen al door zijn postuur, iets dat toen amper – om niet te zeggen nooit, voorkwam maar in moderne tijden kwam het steeds vaker en vaker voor. Net als dat van haar was zijn uiterlijk tijdloos en was er aan de basis niets veranderd, het vroeg echter enige aanpassing om gewend te raken aan de hoeveelheid inkt die de huid nu met zich meedroeg. Het was niets nieuws – voor Death toch niet, en zelfs zij had inkt in haar huid zitten maar de hoeveelheid was extensief al vond ze het wel perfect bij hem passen. Al zou Riley de allerlaatste zijn om te zeggen dat iets niets bij de man zou passen. De rook gleed zijn neus binnen en bij eender welke andere persoon of mutant had ze misschien subtiel iets gedaan om dat te voorkomen maar in Deaths geval glimlachte ze enkel wanneer hij grinnikte voor haar woorden haar mond verlieten.

Zijn stem was zoals altijd diep en droeg een zekere dreiging maar al waar War op die moment aan kon denken was een verschrikkelijk bijdehandse opmerking over donordonatie. Die opmerking besloot ze echter voor zichzelf te houden al kon ze zichzelf niet tegenhouden om hem rechtstreeks aan te kijken met een blik die het waarschijnlijk verraadde dat ze haar eigen antwoord binnenhield.

Death kwam een stap dichter en meteen stond Ruin opnieuw recht, dwars tussen hen in, tanden ontbloot en een trillende bovenlip. Men kon de angst in de vos steken maar een oude vos verleerde zijn streken niet en als er iets was dat Ruin altijd zou doen was het haar beschermen, tegen alles en iedereen. Zijn vingers klemde rond haar kin en met een simpele handbeweging maakte ze de vos duidelijk dat het niets was, haar bruine ogen werden zonder wegkijken gericht op Deaths groene. Wegkijken had in haar voordeel gespeeld maar confrontatie lag haar wel en intrigeerde haar, zijn woorden zwierven door de lucht en ze trok beide wenkbrauwen op net voor hij haar hardhandig wegduwde en afstand nam. Ruin ontspande meteen en besloot te testen hoe fel Hades werkelijk was door te schiften in een zeer donkerrode kraai en naar hem toe te huppelen. ”Wauw, wie heeft dat gedurft,” War zou nooit leren, zeker niet wanneer het op Death aankwam. Hij was de enige die zonder enige moeite haar leven kon beëindigen op exact die moment maar zij besloot haar grote mond open te trekken. ”Neen, sorry…” zei ze daarna op een verontschuldigende toon, ”…ik weet dat je mij bedoeld,” verduidelijkte ze zichzelf. ”Verbinding was slecht?” meldde ze hem vragend als uitleg. Ze had respect voor Death maar het was haar beslissing geweest om niet op hem te reageren, een beslissing die ze niet licht genomen had en die ze eigenlijk ook niet wou verklaren aan hem. In de tussentijd maakte Ruin er een spel van om zijn zwarte ’speelmaatje’ - en als je dat niet gelooft maakt hij je wel iets anders wijs, uit te dagen in de hoop een reactie los te werken.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aiden Davis
avatar
Class 3
Aantal berichten : 6

Character Profile
Alias: Death
Age:
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   do dec 21, 2017 2:31 pm


nothing can happen more beautiful than death.

riley / 871 words
Vanbuiten staalde hij kalmte uit en leek hij de wereld aan te kunnen, maar hij voelde hoe een zekere donkerte in hem naar boven begon te komen. Gewoon haar aanwezigheid deed zijn hersenen omschakelen. Voor hem gedroeg ze zich als een kindje dat in de supermarkt niet kreeg wat ze graag wou hebben. Het ergerde hem mateloos, toch zou hij het zichzelf nooit toelaten om haar dat te tonen. De dag dat War zou voelen dat ze Death onder de duim had was hij al zijn macht kwijt en dat zou hij niet toelaten. Nooit! Hij had haar driehonderd jaren niet gezien. Een eeuw lang had hij zich er wat druk over gemaakt, maar de overige twee had hij genoten van de stilte, ook al deed hij soms een poging om haar op te roepen.

Haar blik was naar de grond gericht, maar ook hij had haar wangen naar boven zien gaan. Een grijns had zich rond haar lippen getekend, dat moest hij niet zien om het te weten. Met diezelfde grijns had ze dan ook op gekeken en Hades op een spottende manier verwelkomd. De vogels schoot op de startblokken, maar Death had hem al gauw een halt toe geroepen. Ze had haar wenkbrauwen opgetrokken en geërgerde beet hij zijn tanden stuk. Hij zou haar opmerking gunnen. Hij wist net zo goed als zij dat Hades niet met hen overweg kon. Het zwarte dier was misschien wat snel op zijn tenen getrapt, maar War deed telkens haar uiterste best om er zeker van te zijn dat het dier elke keer weer naar haar uitviel. Ze trok nonchalant haar schouder op. ”Het is wel genoeg zo,” zei hij haar op een strenge manier. ”Je kan stoppen met je toneeltje,” wees hij haar terecht. De raaf zat achter hem nog steeds te schateren. Een strenge vluchtige blik werd hem toegeworpen. De stilte keerde terug.

Vanuit een gebukte houding keek ze hem aan. De heerlijke geur van chaos stroomde zijn lichaam binnen. Diezelfde rook bond zich ook als een fluwelen lint rond haar lichaam. Hij volgde nauwlettend haar bewegingen met een blik waaruit men kon lezen dat het vertrouwen ver te zoeken was. Ooit werkten ze hand in hand, maar dat vertrouwen was serieus beschadigd na haar afwezigheid. Het was duidelijk te zien dat op haar lippen beet om een antwoord binnen te houden, dat kon hij uit haar ogen lezen. Haar gezichtsuitdrukkingen waren nooit de beste geweest en al zeker haar ogen niet. Ze rechtte zich terug wanneer hij dichter naar haar toe liep. Ruin had zich tussen hen beide ingezet. Death stak zijn voet uit en duwde hem wat weg, maar besloot het daarbij te laten. Hij hield er namelijk niet van als één van de vier paarden hem dreigende opstelde naar hem. Dat liet hij zelfs Despair niet toe, laat staan een van de anderen. War riep het beest zelf tot de orde door een simpele beweging met haar hand. Ze besloot hem strak aan te blijven kijken wat hem niet bepaald aanstond en dat was te zien aan zijn strakke gezichtsuitdrukking. Hij eiste niet dat ze knielde voor hem, absoluut niet waar, maar een lichte vorm va, appreciatie of respect zou hij aangenaam hebben gevonden.

Zijn blik schoot van War naar de ondertussen rode vogel die op Hades af huppelde. ”Ik zou hem niet uitdagen,” waarschuwde hij Ruin, maar ondertussen waarschuwde hij haar ook onrechtstreeks. Zij kon best ook stoppen met Death uit te dagen, maar uit haar woorden kon hij opmaken dat het nog niet voldoende was voor haar. Hij wou weer een stap naar haar toe zette, ook al besefte hij dat dat op haar niet veel indruk maakte. Ze verbeterde zich echter snel genoeg. ”Verbinding huh?” vroeg hij haar en keek eens over haar schouder. Zijn woorden kwamen eruit in een taal die al lang uitgestorven was, dat was nu eenmaal taal waarin zij communiceerde. ”Hebben we de tienduizenden jaren daarvoor nooit last van gehad,” vervolgde hij met gespannen spieren in zijn kaken. Hij ging achter haar staan. ”Het word tijd om je arrogantie aan de kant te schuiven,” hij kneep kort in haar schouder. ”Jammer genoeg hebben we je nog nodig,” siste hij met tegenzin tussen zijn tanden door. De wereld had nog niet genoeg geleerd om ze van oorlog en chaos te ontdoen, dus ook War moest blijven bestaan. Ook al begonnen zijn handen stilaan te jeuken door haar buitensporige gedrag. Ze had zich wel verontschuldigd en dat apprecieerde hij, maar niet genoeg om de woede van de afgelopen eeuwen tegen te gaan.

Hades beet ondertussen van zich af en Death voelde aan zijn energie dat zijn lelijke menselijk uiterlijk niet meer ver weg was. ”Ga dan vliegen, jij idioot!” riep hij naar de grond toe. Het beest was belangrijk voor hem, maar hij leidde hem op dat moment af. Dat stond hem blijkbaar nog minder aan te staan dan het spelen met Ruin. Een wolk van zwarte rook stoof de lucht in. Death rolde geërgerd met zijn ogen. Toch besloot Hades het hem niet moeilijk te maken en kwam uiteindelijk toch gewoon als een raaf terug naar beneden. ”Verstandig van je,” sprak Death hem toe en richtte zijn blik weer doordringend op War.
MITZI

_________________
first horseman of the apocalyps.

"nothing can happen more beautiful than death."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 27

Character Profile
Alias: War
Age: Looks 17
Occupation: Sassy Rebel
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   vr dec 22, 2017 10:33 pm

Haar grijns was werd feilloos opgemerkt door de andere persoon zelfs voor ze haar blik opnieuw oprichtte, hij had haar misschien in driehonderd jaar niet gezien maar hij kende haar nog steeds door en door. War wist dat dat het geval was, ze wist dat hij waarschijnlijk al x aantal stappen op voorhand kon denken en het was één van de redenen waarom ze zich telkens weer aangetrokken voelde tot hem. Daarnaast was het ook de reden waarom ze hem telkens weer probeerde te verrassen met haar rebels en uitbundig gedrag, ze wou die blik van irritatie zien verschijnen, liefst van al wou ze gewoon een gigantische barst veroorzaken in dat kille en kalme uiterlijk van hem. Even dacht ze irritatie op te merken maar het verscheen sneller dan ze het opmerkte dus was ze zeker dat ze het zich had ingebeeld, hij zou het haar heus zo makkelijk niet maken. Haar schouders gingen onschuldig de lucht in en zijn strenge stem galmde nogmaals door de koude lucht gemengd met het storende geluid dat de zwarte vogel produceerde. Voor even vroeg ze zich af hoe het zou voelen om haar zwaard door de kleine borstkas van het beest te duwen maar daarna richtte ze haar vals onschuldige blik opnieuw op Death die tegelijkertijd de vogel het zwijgen oplegde. ”Yes chief,” zei ze met net iets te veel sarcasme, al was het maar om hem te enerveren.

Chaos was iets speciaal en het had op iedereen een andere werking, zelfs binnen haar drie kompanen merkte ze een verschil op binnen hun reacties op de rode rook. Death was echter de enige die het inhaleerde alsof het een drug was waarvan hij ook werkelijk kon genieten. Ze voelde hoe zijn blik haar volgde, hij vertrouwde haar niet meer en dat gevoel was wederzijds. Haar afwezigheid had hem aan haar doen twijfelen en haar gevoelens hadden aan haar vertrouwen geknaagd maar onderliggend was die band die duizenden jaren oud was en een kleine driehonderd jaar kon daaraan niets veranderen. ”Neen,” het woord verliet voorzichtig haar mond, ze wist waarom hij de vos wegduwde en zelf voelde ze zich ook ongemakkelijk bij het feit dat Ruin zich vijandig opstelde naar Death maar hij had op geen enkele manier het recht om haar paard op zijn plek te zetten. Dat deed ze zelf, zoals ze duidelijk maakte met een eenvoudige handbeweging. Moest het iemand anders geweest zijn dan Death zelfs Famine of Pesti, die hun been was zonder pardon met een simpele zwaai ontdaan van hun lichaam maar ze had nog voldoende respect en misschien enige angst voor de man voor haar om haar zwaard achterwege te laten. Met intense concentratie behield ze chaos vanbinnen terwijl ze hem recht bleef aankijken, zijn gezichtsuitdrukking bleef strak zonder enige spier die gewillig was om zich te ontspannen.

Ruin kakelde terwijl hij op de zwarte vogel af huppelde alsof hij de wateren wou testen, wou kijken hoe prikkelbaar Hades precies was en nog voor War een humoristische opmerking over de vogels kon maken klonk een serieuze waarschuwing door de lucht. De rode veren van het wezen bewogen even voor hij weer met een schel geluid in de richting van de raaf ging. De druk van de woorden weerklonken even goed op haar en ze wist dat het een meer algemene waarschuwing was geweest maar ze schudde het van haar af, het was niet alsof hij haar nog nooit gewaarschuwd had en de meeste van die keren had ze hem genegeerd. Millennia later liep ze nog steeds rond op de ronde planeet die men de aarde noemde dus ze was vrij zeker dat ze zich wel wat strikes kon veroorloven. Zijn woorden deden alle haren op haar armen en in haar hals kaarsrecht overeind staan en de klanken van de uitgestorven taal klonken als thuiskomen na een uiterst lange afwezigheid, warm in tegendeel tot de kilte waarmee ze uitgesproken werden. ”Tijden veranderen,” beantwoordde ze in diezelfde oude taal, haar tong voelde onwennig in het opnemen van de woorden. Waar voelde zijn aanwezigheid rond haar veranderen en ze vroeg zich plots af hoe het zowel haar als Ruin ontgaan was dat het zijn druk was die ze rond hen hadden gevoeld dagen eerder. De aanwezigheid van de dood was iets dat door vele mensen was omschreven door de geschiedenis heen, en via verschillende media. Sommige waren waar, anderen waren zeer geromantiseerd en nog anderen waren ronduit leugens maar één ding hadden ze allemaal correct. Zijn aanwezigheid was alles overheersend en de kleinste verplaatsing van zijn ledematen was voelbaar in de atmosfeer rondom hen.
Jammer genoeg voor hen hadden ze haar nog nodig en jammer genoeg voor haar was angst haar vreemd, zelfs oog in oog met Death. Ze draaide zich om en moest haar nek in een zeer ongemakkelijke scherpe hoek houden om naar hem op te kijken. Het was nogmaals een vorm van weerbarstigheid van haar kant maar aan de andere kant haatte ze het om een gesprek te voeren terwijl de andere persoon achter haar stond. Het gaf hen de mogelijkheid om een aanval in te zetten zonder dat men ervan op de hoogte was, en dat leek precies het signaal te zijn dat hij haar wou geven wanneer zijn vingers om haar ranke schouder sloten. ”Je kan ook gewoon zeggen dat je mij gemist hebt,” zei ze met een opgewekte glimlach en een zeker plezier in haar stem. Rebellie en tegenspraak waren de woorden die ze beter op haar lichaam had laten tatoeëren besefte ze terwijl ze met een brede grijns opkeek naar de brede man voor haar. ”Dat je mij zo miste dat je me persoonlijk bent komen zoeken had ik echter niet verwacht,” plaagde ze verder terwijl ze stilaan de begrenzingen van haar krachten wat loste. Ze had namelijk geen zin om in het bijzijn van Death energie te verspillen terwijl ze wist dat het helemaal niet uitmaakte aangezien hij haar best wel aankon. ”Ik zal proberen me nu wat te gedragen,” meldde ze uiteindelijk met een grijns die duidelijk liet blijken dat ze enkel zou proberen voor enkele seconden voor ze die missie zou gaan opgeven.

Naast hen begon het gekibbel tussen de twee vogels een hoogtepunt te bereiken en zelfs zij begon het geroep van beide beu te worden. Deaths woorden galmden tussen de bomen en niet enkel Hades leek negatief te reageren maar ook Ruin verging in een hele wolk rook om vervolgens de grond te raken met vier hoeven en honderden keren groter dan zijn vorige vorm. Of hij geschrokken was van de reactie of gewoon wou laten zien dat hij niet wou dat er naar hem geroepen werd liet War op die moment liever in het midden. ”Show off,” mompelde War met een grijns voor ze met een simpele knik aangaf dat het niets was en voor men het wist zat er weer een vogel waar voorheen een hoef gestaan had. Ze voelde zijn blik weer branden op haar gezicht en voor de zoveelste keer richtte ze haar blik op hem, ”Jaren staan je goed, al denk ik wel dat je een rimpel bijgekregen hebt,” zei ze met een charmante glimlach terwijl ze wees naar één van zijn ooghoeken. ”Alle complimentjes aan de kant, waarom nu ineens?” het haalde niet uit van er op te blijven wachten, ze wist dat er een reden was waarom hij haar was komen zoeken, bewust of onbewust. Ze kon enkel niet precies zeggen waarom, had het te maken met de mutantenoorlog? Want ondanks het feit dat ze er mateloos van genoot, zat zij daar voor niets tussen of was hij hier enkel om haar te controleren.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aiden Davis
avatar
Class 3
Aantal berichten : 6

Character Profile
Alias: Death
Age:
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   di dec 26, 2017 9:05 pm


nothing can happen more beautiful than death.

riley / 1184 words

Hij besefte dat War nooit zou veranderen en een gevoel in hem vertelde hem dat het hem in deze situatie wel eens ten goede zou kunnen komen. Door haar onveranderlijke en bruuske karakter was hij in staat om haar passen deels te voorspellen, wat ervoor zorgde dat hij zich deels kon voorbereiden op haar koppige karakter. Ondanks dat ze zich als water en vuur konden gedragen kende ze elkaar via hun sterktes en zwaktes, wat in beide gevallen voor voor- en nadelen kon zorgen. De enige manier waardoor hij een minimale hoeveelheid respect van haar zou kunnen afdwingen was zijn hoofd hoog houden en zijn glazen masker ophouden. Wanneer hij zijn strak gezicht zou laten zakken was hij hoe dan ook verloren en na al die eeuwen, zou het haar niet in de eenentwintigste lukken, maar zelfs in de dertigste eeuw zou ze hem niet breken. Moest hij ooit voor iemand het hoofd leggen was het voor Pestilence of Famine, maar nooit zou hij War op het schild verheffen. Zelfs de andere twee zouden het niet moeten wagen om hem van zijn voetstuk te stoten, want uiteindelijk zat hij op het kussen en niemand zou hem dat zomaar afnemen.

Haar onschuldige ogen waren terug op hem gericht, een knap stukje acteerwerk liet ze daar zien. Hij besloot haar pikkerige opmerking te negeren, maar kort balde hij wel zijn vuisten achter zijn rug in een poging zijn koelte te bewaren. Ondanks dat hij wist dat ze hem het bloed van onder zijn nagels zou houden, lukte het hem tot op dat moment nog aardig om zijn koude masker voor zijn gezicht te houden. De spieren rond zijn mond vertrokken amper, net zoals die rond ogen. Hij had de rook geïnhaleerd en manier voelde hij hoe elke cel in zijn lichaam er een stukje van afnam. Dood veroorzaakte chaos binnen de mensheid aangezien iedereen zichzelf wijst maakt dat ze dood nooit zien aankomen, ook al ligt het in de meeste gevallen kristalhelder op tafel. Beide stelde ze zich achterdochtig naar elkaar op, beide men een andere, maar duidelijk reden.

Het was voor hem duidelijk aan haar gezicht af te lezen dat ze het niet aangenaam vond dat hij haar vlooienbal op zijn plaats had gezet op een aardige manier. Hij knipperde traag met zijn ogen als bedank dat ze haar paard eindelijk tot de orde durfde te roepen. Ze mocht nog blij zijn dat hij die dag veel geduld had gehad, maar vijandigheid was iets dat hij afkeurde. Het was onrechtstreeks ook een spel van macht om aan te tonen dan hij het zich zelf kon permitteren om haar dier op dat moment weg te duwen. Het gaf hem dan ook zekere voldoening als ze er niet op in ging. Elke Horsemen was gesteld op zijn paard en zou niemand zomaar toelaten om het zonder pardon aan te raken. Hij merkte hoe haar lichaam vocht om de chaos in zich te houden. Een duidelijke moeilijk opgave in de vrije natuur met een teamgenoot in de buurt.

Zijn onrechtstreeks waarschuwing had weinig indruk gemaakt, maar hij had ook niet anders verwacht van War en Ruin als hij eerlijk was tegen zichzelf. Death liep al enkele dagen rond in het dorp en had haar gevolgd van op een afstand en wanneer dat niet mogelijk was, had hij Hades het vuile werk laten doen. Hij zou haar nooit zomaar lukraak op de straat aanspreken, aangezien hij goed genoeg besefte dat hun eerste gesprek niet het aangenaamste zou worden. Een grinnik van liet zijn keel bij haar uitspraak. ”Dat doen ze zeker,” sprak hij stilletjes en langzaam. De tijd zou nooit blijven staan, dan besefte hij maar al te goed en dat wist zij ook maar al te goed. Toch was dat geen rede om te verdwijnen van de aardbol. Haar hoofd draaide zich richting hem. Het leek voor haar zo moeilijk om even te gehoorzamen en voor enkele te doen wat er van haar gevraagd werd.

Haar opgewekte lach werd al snel opgevolgd door de kilte die zijn mond verliet in de vorm van een luidkeelse grinnik. ”Net zoveel als de Spaanse Griep tijdens de Wereldoorlog,” beantwoordde hij haar opmerking sarcastisch zonder enige vorm van emotie in zijn stem. Death was niet de persoon die mensen of hemelingen gauw zou missen. Kort viel zijn blik op de simpele lederen armband met de kraal rond zijn pols. ”Je spelletjes hadden lang genoeg geduurd,” verduidelijkte hij zijn komst. De lucht rond hem leek te trillen door zijn ijzige stem. Hij besloot het haar niet te gunnen om zich op te laten jutten door haar rebelse opmerkingen. Bij kleine kinderen was dat meestal nog de beste aanpak. De chaos rond haar dwarrelde steeds verder en hij voelde de baaierd rond haar steeds dikker worden. Ze liet zich los en besloot haar krachten niet langer voor hem in te houden. Verstandig, want het was verspilde energie. Hij knikte gewoon bij haar opmerking dat ze zich zou gedragen, want ook hij wist dat ze dat niet al te lang zou volhouden.

Hij was terug voor haar gaan staan. Een geamuseerde grijns verscheen rond zijn lippen wanneer vier gigantisch hoeven de zachte bodem raakte. ”Kijk eens aan, Ruin,” zijn woorden hadden iets duisters. Het was voor hem een lange tijd geleden dat hij nog een ander paard naast Despair had gezien en genoot telkens opnieuw van het zicht van het machtigste dier op deze planeer. Zonder het zelf te beseffen negeerde hij Wars woorden en keek met lichtte verwondering het rode beest aan. Het was zo krachtig en toch ging Was er op sommige momenten zo nonchalant mee om. Hij keerde weer terug naar de vorm van een vogel en hij richtte zijn blik weer om het zwartharige meisje voor hem. Even trok hij een mondhoek omhoog bij haar woorden. ”Ik verouder met eeuwen,” begon hij met een iets of wat meer ontspannen toon. ”Drie begint te tellen,” vervolgde zijn en de spanning kwam stilaan terug. Hij keek naar de grond en grinnikte. ”Je vond dat je amusement nog niet lang genoeg had geduurd?” begon hij met een zacht vragende blik rond zijn ogen. ”Het kon niet blijven duren met je rebelse gedrag,” vervolgde hij en keek haar streng in de ogen aan. ”Je hebt taken, verantwoordelijkheden, je staat niet voor je plezier op deze planeet,” zijn stem kreeg een krachtigere ondertoon. ”Als we niet hoefden samen te werken hadden ze alles wel in één persoon gestoken,” vervolgde hij en naar het einde van zijn zin werd geluid wat sterker en luider. ”Misschien heb je Famine of Pestilence gezien, maar we zijn met vier,” hij legde een stevige nadruk op de vier. Hades besloot om wat afstand te nemen en keek op het tafereel neer vanuit een boom iets verderop. Death voelde hoe het beest over zijn schouder mee gluurde en stiekem mee genoot van het hele gesprek. Hij had een diepe hekel aan War en voor hem was het dus een waar cadeau dat ze op haar plek werd gezet. Toch wist Death dat zijn preek weinig tot geen indruk op haar zou achterlaten.
MITZI

_________________
first horseman of the apocalyps.

"nothing can happen more beautiful than death."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 27

Character Profile
Alias: War
Age: Looks 17
Occupation: Sassy Rebel
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   di jan 09, 2018 8:55 pm

Hij keek dwars door haar, ze voelde het op de manier waarop zijn blik op haar gericht was, ze voelde het aan de atmosfeer die rond hen hing. Het was alsof er niets was dat ze van hem kon verbergen zelfs al was het eeuwen geleden dat ze elkaar gezien hadden, ze voelde zich bijna kwetsbaar met die kennis in haar handen. Maar terwijl haar onschuldige blik op zijn stoïcijns koude masker gericht werd wist ze goed dat dat voor beide kanten telde. Net als hij dwars door haar heen keek, merkte zij elke vertrekking van elke onderliggende spier op en wist ze het perfect te analyseren. Roestig was wel een woord dat bij haar van toepassing was op die vaardigheid van haar en hij maakte het er niet makkelijker op door zijn ijzige schild in plaats te houden. Haar worden klonken glashelder en ze kon zichzelf nog net tegenhouden van een strak hand tegen haar voorhoofd te plaatsen en haar hielen tegen elkaar te klikken. Iets dat de krijgers in de meer moderne tijden waren beginnen doen en iets dat voor haar meer leek op een slechte grap dan een teken van respect maar desalniettemin was het voeder voor haar rebelse kant en voor toekomstige grappen. Haar chaos resoneerde met hem op een manier dat met geen andere viel te vergelijken, Pestillence reisde mee op haar verwondingen en werd aangetrokken door haar rode rook, en Famine en zij werkten in een zekere wisselwerking, maar Death was veel sterker gelinkt aan haar – en zij aan hem, en ze kon bijna voelen hoe de ijzersterke stof zich verspreidde door zijn cellen.

Dankbaarheid was wat hij probeerde over te brengen maar elke spiervezel in haar lichaam stond strakgespannen van achterdocht en de wil haar zwaard tegen zijn hals te plaatsen. Niet omdat ze vond dat hij ten onrechte gereageerd had, want vijandigheid werd simpelweg niet getolereerd, niet tegenover haar noch tegenover één van de anderen. Wel omdat hij zijn macht probeerde te uiten door zich te keren tegen haar paard en als er iets was dat ze haatte was het dat anderen Ruin terecht wezen. Desondanks hield ze zich bij haar besluit er niet op in te gaan en minimaal te knikken als teken dat ze het geregistreerd had, ze waren beiden reeds genoeg op hun hoede van elkaar en dat was niet iets dat ze hem noch zichzelf kon kwalijk nemen. Dat betekende echter niet dat ze in het hete vuur wou gaan blazen om het zo aan te wakkeren maar op zijn beurt betekende dat niet dat ze haar rebelse kant onder stoelen of banken zou gaan steken. Ruin leek hetzelfde te denken terwijl hij zijn tocht in de richting van de raaf verderzette met een hele hoop gekrijs. Het geluid dat de rode vogel maakte leek echter veel luider dan het werkelijk was doordat het gehele bos muisstil was, een kenmerk dat perfect viel te verklaren nu ze wist dat Death in de nabijheid was want welk dier durfde zich te verroeren wanneer ze de dood nabij voelden. De dieren die nu niet durfden te bewegen zouden binnen de kortste keren toch oog in oog staan want dat was wat er gebeurde, tijd tikte genadeloos door en de wereld bleef continu veranderen, evolueren. Zijn grinnik botste tegen de kille lucht zoals twee gletsjers en worden gleden traag over zijn lippen waarbij elke klank een zeker gewicht met zich meedroeg en ze bevestigde zijn statement met een simpele, ”Dat zullen ze altijd doen,” een waarheid die ze beiden konden bevestigen.

Het geluid dat zijn mond verliet als reactie op haar speelse opmerking was luid en hard en sarcastisch, iets dat haar niet ontging, zeker niet wanneer de woorden datzelfde sarcasme met zich meedroegen. Haar hoofd kantelde – onschuldig, speels, wetend, niet wetend wat er precies zo slecht was aan de Spaanse griep of de Eerste Wereldoorlog – als ze het zich goed herinnerde. ”Ah, de twintigste eeuw, wat een tijd,” mompelde ze bijna nostalgisch met een grijns die verklapte dat ze trots was op haar werk, al was ze nog steeds even blij dat ze haar hand niet in het vuur gestoken had voor de sequel. Een tweede opmerking lag op het puntje van haar tong maar ze besloot om hem voor zichzelf te houden eenmaal ze de sfeer aanvoelde. De man die over haar over torende was duidelijk niet in de stemming voor enkele felicitaties over Pestis werk. Hij verduidelijkte zijn komst en nogmaals onderdrukte ze de neiging om een treiterend gezicht in zijn richting te trekken, ”Ach, monopoly – zeker een strategische versie, is nog zo leuk,” beantwoordde ze hem met een speelse ondertoon waarvan ze hoopte dat die de kille lucht rondom hen – veroorzaakt door de brunet achter haar, zou opwarmen. Haar andere opmerking werden genegeerd, een vaak gebruikte tactiek die hij maar al te graag toepaste aangezien het betekende dat hij minder sociaal contact moest aangaan. Desondanks beloofde ze hem dat ze zich zou gaan gedragen al vermeldde ze er niet bij wanneer deze belofte zou vervallen. Ondanks het feit dat ze zich ongemakkelijk voelde in zijn nabijheid, voelde haar kracht zich opperbest, kleine dwarrelende lijntjes rood gleden over haar huid en rondom voor ze weer even zacht verdwenen als ze gekomen waren. Het was reeds decennia geleden dat ze haar kracht gewoon, zonder begrenzing had laten zijn wat het was en zowel zij als de chaos rondom leken ervan te genieten.

Het rode paard, vuur, chaos, hij had vele namen gedagen maar zijn werkelijke gedaante was verschrikkelijk imposant en een appreciërende glimlach gleed over haar gezicht. Bijna een halve meter stak hij boven haar uit met dieprode glanzende vacht en manen die bijna bloedrood leken te zijn in het zonlicht met een hoofd dat intellect verraadde. Enkele littekens staken wit af tegen zijn vacht maar hij droeg ze met de trots die verwacht werd van een strijdros, iets dat haar telkens opviel wanneer Ruin zich eens vertoonde in zijn originele vorm. Wat haar ook opviel was de grijns die Deaths gezicht beklede, bijna sierde, op de moment dat de hoeven de grond geraakt hadden. Het vale paard, Despair voor de vrienden dacht Riley even sarcastisch bij de gedacht aan het nonchalante zure karakter van het dier, was iets unieks maar het was duidelijk dat zelfs diens eigenaar niet onaangeraakt bleef door de verschijning voor hen. Ruins hoofd bewoog enkele keren robuust op en neer en zijn voorpluk vloog naar de andere kant op rode ogen tevoorschijn te toveren als reactie op de woorden die klonken als lonkende duisternis. Vleugels klonken opnieuw en de rode kraai landde op de grond voor hij zijn aandacht richtte op zijn oude speelkameraad - al dacht Hades zelf daar anders over. Haar mopje leek de sfeer losser te maken, voor even toch, voor hij de nadruk legde op de lengte van haar afwezigheid. Een simpele ”Hmmmm,” liet ze tussen hun inzweven voor ze haar vraag uitsprak, meteen wist ze dat ze daar de bal liet vallen en haar woorden waren nog niet koud of woorden kwamen als een bataljon dat allen tegelijkertijd vuurde. Zijn zachte blik – waarmee hij begonnen was, veranderde in een strenge vorm die elke normale tiener zou doen bibberen in haar of zijn schoenen als een rietje en zijn stem werd luider en sterker met elk woord dat uitgesproken werd. Ze liet hem uitrazen, zachte glimlach en charmante blik rustend op haar gezicht.

Hades vloog op en landde in de boom op dezelfde moment dat een wolk rook aan haar voeten de vorm aannam van een vos, opnieuw beschermend – maar deze keer rustiger, tussen haar en Death in. ”Ik heb Famine inderdaad enkele keren gezien,” beantwoordde ze zijn laatste melding, ze wist dat ze met vier waren maar sommigen wou ze liever niet onder ogen komen en dat was ook het plan geweest voor de vierde maar die was ze per ongeluk tegen het lijf gelopen en daarna was het een wederkerende tendens geworden. ”Rebels vind ik toch wel een groot woord, eerder avontuurlijk?” begon ze haar wederantwoord. Ze wist goed genoeg dat ze een nagel aan zijn doodskist kon zijn en was maar ergens hoopte ze dat er resterende affectie aanwezig was ergens binnenin het ijsbeeld dat men de Dood noemde. ”Trouwens, moesten we allemaal een deel van jou zijn zou je je vast vervelen,” vervolgde ze met een geïntrigeerde blik, want als ze eerlijk was moest ze misschien toch toegeven dat de robuuste kerel voor haar niet de meest boeiende persoon in hun gezelschap was, iets dat haar wederom deed nadenken over haar affecties en of die al dan niet op de juiste persoon gericht waren. ”Je hebt me nu gevonden en ik zal me proberen te gedragen naar de opgelegde regels,” mopperde ze uiteindelijk met duidelijke tegenzin in haar stem. ”Zal ik dan nu even wat zeggen?” vroeg ze hem terwijl ze haar zin afsloot met de naam waarmee ze hem origineel had leren kennen, ”Ik heb jou – en je gezaag, wel degelijk gemist, begon ze terwijl ze enkele klopjes op zijn schouder gaf, ”Heel misschien heb ik zelfs Hades gemist” meldde ze – iets dat niet persé gelogen was maar eerder wat overdreven simpelweg om hem te ergeren. ”Hoe is het trouwens met mijn favoriete zuurpruim? Nog steeds even verveeld in het leven?” vroeg ze vervolgens doelend op zijn andere compagnon met een brede grijns.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aiden Davis
avatar
Class 3
Aantal berichten : 6

Character Profile
Alias: Death
Age:
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   wo maa 14, 2018 10:49 am


nothing can happen more beautiful than death.

riley / 1520 words

De frustraties en de ergernis die door haar aderen raasde was hem niet ontgaan wanneer hij Ruin terecht had gewezen. Het stoorde haar mateloos, maar Ruins gedrag stoorde hem net zo hard. Beide hadden ze op dat moment een ongeschreven regel gebroken. Hij die nog maar een vinger uitstak naar het rode wezen en Ruin die als eerste hem dreigend benaderde. Geen haar op zijn lichaam dat nog maar iets van spijt voelde wanneer zijn ogen recht in de hare keken. Met een simpele knik had ze bevestigd zijn reactie gezien te hebben en maar verwachtte Death ook niet. Ondanks haar rebelse karakter kende ze haar grenzen goed genoeg en wist ze welke ze absoluut niet kon overschrijden. De wereld bleef cirkelen en dus ook veranderen. Net zoals de tijd niet zou stoppen met tikken. Ondanks dat hij onsterfelijk was voelde hij zelf ook wel dat hij de gevolgen droeg van de genadeloos doortikkende tijd. Zijn lichaam leek met de eeuw zwaarder te wegen en zijn spieren leken stroever te worden. Vooral die in zijn gezicht, maar dat had voor een groter deel te maken met autoriteit dan met tijd. Hij leek alles gezien te hebben en op zijn duisterste dagen durfde hij zich af te vragen wat hij nog niet gezien had en hoe hij dat zou kunnen veroorzaken. Meestal kwam één van zijn teamgenoten daarbij van pas. Alleen kon hij niet voor een spectaculair iets zorgen.

War leek zichtbaar trots te zijn op haar werk tijdens de Eerste Wereldoorlog en wanneer hij er zo aan terug dacht kon hij een kleine grijns niet onderdrukken. Het stond wel degelijk in zijn lijstje van favoriete tijden, hoe sadistisch dat ook wel niet mocht klinken. Eeuwen geleden was het al dat de aarde nog zo’n chaos had meegemaakt, maar zowel hij als de rest van de groep voelde dat het nu niet het juiste moment was om iets te ontketenen. Toch hing er een zekere druk in de lucht die elk levend wezen kon voelen. Ze moeste realistisch zijn en beseffen dat de aarde waar ze met hun voeten opstonden, nooit meer zonder oorlog zou bestaan. De aard van de mens is nu eenmaal om altijd alles beter te willen en ze denken dat altijd te bekomen door oorlog te voeren. Haar woorden zorgde ervoor dat hij zichzelf moest tegenhouden om niet met zijn ogen te rollen. Het bleef voor hem onbegrijpelijk hoe ze zo’n opmerkingen kon maken zonder nog maar een tintje roder uit te slagen. Hij keek even rechts van hem om geen opmerking te maken of een spier in zijn gezicht ongepast te vertrekken.

Het gigantische paard dat een immense kracht uitstraalde stond tussen de boven. War leek nog kleiner dan anders wanneer ze naast haar trouwe ros stond. Het dier glansde door de enkele zonnestralen die zich een weg baande door de kale takken die boven hun hoofden hingen. In het juiste zonlicht, wat die dag niet zo was maar wat hij zich wel kon herinneren, leken zijn manen rivieren van bloed te zijn. Het was een zekere streling voor het oog, iets wat niet over Despair gezegd kon worden. Elk paard van de Horsemen had een zekere charme. Die van Ruin was dat hij zijn strijdlust en geschiedenis met trots droeg op zijn lichaam. Despair was dan weer heel trouw en liet duidelijk zien tot welk deel hij toebehoorde. Telkens met een vrij sombere lucht rondom hem. Hij zou het War nooit eerlijk toegeven, maar Ruin had een speciale plaats bij hem net door zijn uitgesproken karakter.

Death had zijn tirade afgestoken. Ondanks dat hij zichzelf had voorgenomen om koel te blijven, leek het haar toch gelukt te zijn om ham zijn stem te doen verheffen. Zoals hij wel al had verwacht leek ze er niet van onder de indruk en liet ze hem zelf helemaal uitspreken. Een glimlach had zich rond haar lippen gevormd, wat hem lichtjes deed koken binnenin, maar hij besloot er langs de buitenkant niets van te laten zien. Zijn gezicht had zich terug in zijn emotieloze stand getrokken terwijl hij wachtte op haar uitleg. Ruin had zich ondertussen terug tussen hen ingezet in de vorm van een vos. Hij leek meer op zijn gemak te zijn. Misschien was het omdat hij Death had laten zien hoe hij er eigenlijk uitzag na zijn terechtwijzing. Toch was dat overbodig, want nooit zou Death Ruins kracht onderschatten. Het maakte ook geen indruk op hem, dus stelde hij zich op dezelfde manier op als daarvoor en negeerde hij het kleine rode wezen.

War begon te spreken en met een zekere interesse in zijn ogen, die enkel wezens die hem kennen zouden zien, wachtte hij haar antwoorden af. Dat ze de anderen had gezien had hij zelf wel al kunnen ontcijferen, toch had hij het graag uit haar mond gehoord en dus knikte hij gewoon heel zachtjes. Nog steeds stonden zijn lippen in een strakke streep die aantoonde dat haar gedrag hem niet aanstond en dat het niet zomaar zou veranderen. Een grinnik volgde bij haar woorden. Wat ze zei klopte wel ergens. Ondanks dat War zijn dood nog zou betekenen was ze net zo belangrijk voor hem als de andere twee en zonder hen zou hij niets zijn en zou zijn leven maar saai en doelloos zijn. Wie zou hij dan op het rechte pas moeten houden? Kort schudde hij zijn hoofd, maar er was een lichte ontdooiing in zijn gezicht te zien. ”Ik weet jammer genoeg dat zelfs dat proberen voor jou te moeilijk is,” sprak hij en trok lichtjes een wenkbrauw de lucht in. Dat wist ze zelf ook maar goed genoeg en waarschijnlijk zei ze het enkel om hem gerust te stellen, tevergeefs. War leek nu het woord te nemen en hij kon niet ontkennen dat het hem een goed gevoel gaf om zijn oudere naam nog eens te horen. Hij was nog steeds niet gewend aan Aiden. Het duurde bij hem wel enkele maanden voor hij er echt aan gewend was en zo lang was hij hier nog niet. Met een licht gekanteld hoofd keek hij haar aan om naar haar verhaal te luisteren. Dat ze hem had gemist kon ze nog inkomen, maar dat ze Hades gemist zou hebben kon hij moeilijk geloven. Weer rolde er een spottende grinnik over zijn lippen om duidelijk te maken dat hij het niet geloofde. ”Het is Aiden nu,” zei hij om haar op de hoogte te brengen van zijn nieuwe naam. Iets wat voor hen al een gewoonte was om nieuwe namen te melden tussendoor alsof het niets is.

Men zou kunnen zeggen dat Despair een zekere haat had voor War, maar dat zou gelogen zijn. Hij hield van niemand, zelfs niet van Death. Hun relatie was enkel een band van wederzijds respect. ”Ik ben er zeker van dat hij jou heeft gemist,” sprak hij met een geruststellende stem waar toch duidelijk een spot in te horen was. Vanuit de boom was een duidelijk geschater te horen. Hades die het zelf uitermate lachwekkend vond. Death voelde een zekere druk rond hem ontstaan van Despair. Als gauw was er wat witte rook te zien met een licht groenige ondertoon. Despair was smaller dan Ruin, zijn vacht leek doorschijnend te zijn en zijn manen en staart waren eerder slap dan volumeneus. In zijn staart en manen hadden zich slierten van klitten gevormd. In zijn ogen leek hij blind te zijn door de witte waas die erover hing, maar hij zag alles duidelijk. Hij schudde zich eens uit en boog zijn hoofd kort naar beneden om Ruin te begroeten. Echter gingen zijn oren al gauw naar achteren wanneer hij War zag. Met een kwade blik keek hij vervolgens Death aan. ”Hij heeft je duidelijk niet gemist,” verduidelijkte hij Despairs blik en verbeterde hij zichzelf. Nog even bleef hij staan, trouw langs Deaths zijde. Ondanks dat hij niet zo imposant was, had hij was een zekere grootte en was hij maar iets kleiner dan Despair. Met een luide bries draaide hij zich uiteindelijk om en draafde was om iets verder terug in rook op te gaan. Despair was nooit de sociaalste en zou dus niet lang blijven.

”Waarom dit kleine dorpje in de bergen?” vroeg hij uiteindelijk nog nieuwsgierig met zijn stem nog steeds kil en emotieloos. Het leek hem onlogisch voor haar om een stadje als Sundberg te kiezen als haar verblijfplaats. Hij had besloten niet langer een discussie met haar te voeren omdat hij besefte dat dat tevergeefs zou zijn. Hades had zich ondertussen verplaats tot op de schouder van Death. Met zijn kleine kraaloogjes keek hij Ruin aan en vervolgens War. Onbewust draaide hij het kraaltjes aan het dunne armbandje tussen zijn vingers en keek over Wars schouder in de verte. Het duurde niet lang voor hij zijn blik terug op haar richtte en vluchtig de kraal los liet. War had hem duidelijk terug naar een rustige plaats kunnen brengen, ondanks haar weerbarstige karakter, anders had hij nooit zijn gedachten laten afglijden. Het kraaltje was ook de reden waarom hij minder sociaal was naar de buitenwereld toe. Zoiets kon hij niet nog eens meemaken.
MITZI

_________________
first horseman of the apocalyps.

"nothing can happen more beautiful than death."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: And there went out another... fox?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
And there went out another... fox?
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Surroundings :: Forest-
Ga naar: