INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Christmas is a togethery kind of holiday

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Christmas is a togethery kind of holiday   do dec 07, 2017 9:27 pm

December was nog maar net begonnen maar de hele leefruimte van nummer 69 rook reeds naar dennenboom en op die moment koffie. Dat waren de geuren die Kallistas neus binnendrongen terwijl ze in de zetel zat met haar knieën tegen haar borst getrokken met een tas koffie tussen haar handpalmen geklemd. Bij elke ademhaling was het de frisse geur van de gigantische en volle boom die in de hoek van de ruimte stond opgesteld, die haar tegemoet kwam en dat veroorzaakte een grijns zo breed dat hij bijna haar oren raakte. Ze had de dag voorheen Victor bijna uit bed gezeuld om hem mee te slepen naar de plaats waar ze kerstbomen verkochten, en ze hadden samen – beide even enthousiast om daar te zijn, de grootste en volste boom gekozen die ze konden vinden tussen de rijen en rijen dennen. Dit om daarna te beseffen dat ze die – ondanks de transportservice van het bedrijf, nooit zouden binnenkrijgen zonder Levis hulp. Enkele telefoontjes later had hun zwartharige huisgenoot besloten hen te verblijden met zijn aanwezigheid en bijhorende hulp en met hun drietjes – niet Victor, Kalli en Levi maar Levi, werkman A en werkman B, hadden ze het groene gevaarte naar binnen geloodst. Dit wel onder toeziend oog van de twee kerstfanaten met de nodige mondelinge aanmoedigingen en directies over waar de boom precies moest staan.

Sindsdien had de dennenboom hun leefruimte opgevrolijkt en nu had Kalli een hele dag gespendeerd aan het kopen van decoratie – want een boom zonder decoratie is maar saai. Met die brede grijns nog steeds op haar gezicht gepleisterd was ze aan het kijken naar haar inkopen en ze besefte ineens dat hoe groot hun boom ook was, ze had veel te veel gekocht. Ze had in één trok door ook grote opbergdozen gekocht en met een viertal daarvan volledig gevuld was ze zeker dat ze overschot aan decoraties zou hebben. Overboord was een understatement in deze context besefte ze terwijl ze de hele vloer bedekt zag met verschillende decoraties. Met decoraties bedoelde ze ook echt alles: lichtjes, kerstballen in verschillende vormen en uitzichten, ornamenten in hout en glas, slingers van verschillende materialen en een drietal – of meer, verschillende pieken. Van kleins af aan had ze altijd al van kerstmis genoten en de boom versieren was één van haar favoriete gebeurtenissen rond haar favoriete feestdag. Ondanks al haar enthousiasme had ze het neutraal maar mooi gehouden met basiskleuren zoals wit, goud en hier en daar wat groen of rood waarvan ze niet zeker was of ze het ging gebruiken. Ze was echter wel zeker dat ze niet ALLES ging gebruiken. Naast decoraties voor de boom had ze ook nog van alle andere kerstversiering gekocht zoals leuke kussentjes en warme fleece dekentjes in bijpassende kleuren maar ook onder andere een kerstkrans en zelfs al inpakpapier – want wat is een kerstboom zonder pakjes?

Tegen de tijd dat ze haar laatste slokje koffie naar binnen werkte hoorde ze een sleutel in het slot van de voordeur en ze bleef even stil om uit te kunnen maken wie van haar huisgenoten thuiskwam. Eenmaal ze merkte hoe weinig geluid de persoon maakte sprong – eerder viel, ze bijna uit de warme zetel met dekentje en al en terwijl ze zichzelf opving om geen dozen te pletten mompelde ze kort iets over haar onhandigheid. Een korte spurt naar de gang ging vergezeld met een uitgeroepen ”Vic!” voor ze de hoek omdraaide en de niets vermoedende brunet zijn hand vastgreep om hem mee te zeulen naar de ruimte met een vloer bezaaid met ornamenten. Daar stond ze stil, zijn hand in het hare met bijhorend gloeiend gevoel in handpalm en haar wangen. ”Kunnen we de boom versieren?” vroeg ze hem terwijl ze met een pruillipje omhoog keek. Stiekem had ze speciaal op hem gewacht omdat ze de dag ervoor de indruk gekregen had dat hij ook wel een voorliefde had voor de vrolijke feestdag en omdat het iets was dat ze met hem wou delen. Terwijl ze geduldig – ahum, wachtte op zijn antwoord keek ze nog eens naar de kale boom, naar de decoratie op de vloer en terug naar de persoon naast haar. Om haar punt te benadrukken wees ze met haar vrije hand naar haar uitgebreide uitstalling van de decoratie die ze eerder die dag gekocht had.
There is sunshine,
in my soul today.


& Victor

_________________
KallistaJulietteRiley


Laatst aangepast door Kallista Dore Firos op zo dec 17, 2017 10:23 pm; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   vr dec 08, 2017 1:44 pm

Victor zat rustig te wachten in de wachtzaal van het ziekenhuis. De jongen moest vandaag op controle komen bij zijn specialist, merendeels om te kijken of de wonde goed was genezen en of dat hij al zijn mobiliteit zou terug krijgen na verloop van enkele bezoekjes aan de kinesist weliswaar. Een glimlach rustte op zijn gezicht terwijl er op en af mensen bij kwamen en weer op stonden om in een van de drie kamer binnen te wandelen. Zelf moest hij in het uiterst rechtse kamertje zijn, maar daar zat al een tijdje iemand binnen. Niet dat hij het zo erg vond om te wachten, uiteindelijk was iedereen die hier zat even belangrijk als de rest maar het begon nu toch een beetje lang te duren. Hij wilde gewoon dolgraag naar huis, liefst met goed nieuws natuurlijk. Uiteindelijk na een half uur werd zijn naam vanuit de inmiddels lege kamer geroepen. Soepel kwam de jongen overeind en wandelde hij de ruimte in. Achter een bureau zat een oudere man met vuurrode haren, hooguit 40 of zo. Vriendelijk had die zijn hand uitgestoken als teken dat hij mocht gaan zitten op de stoel. “Ah Victor, fijn je weer te zien.” Sprak de man op een vriendelijke toon. Victor zelf knikte enkel en alleen maar. “Afgaande op de foto’s die eerder zijn getrokken vandaag, lijkt de wonde perfect te zijn dicht gegroeid. Natuurlijk ga je wel blijven zitten met het litteken, maar er is niets van belangrijke spieren geraakt. Het metalen plaatje en de pinnen dat nu in je been zit om je botten op zijn plaats te houden zal ook nog blijven zitten, maar ik neem aan dat je daar geen last van hebt?” Vroeg de man op diezelfde vriendelijke toon. ‘Nee, daar heb ik geen last van. Het lijkt ook niet geïnfecteerd of zo.’ Dit was altijd iets wat hij haatte, gesprekken met andere dokters die waarschijnlijk zijn kennis over zaken als dit niet hadden verwacht. Maar de roodharige man bleef kalm onder alles. “Wel, gelukkig ben je zelf zo goed op de hoogte. Dit geeft me toch een beetje hoop dat je goed om zult gaan met alles. Dan is het enige wat mij nog rest om te zeggen dat je volledig goedgekeurd bent, verder moet je nog wel enkele malen naar een kinesist zodat je terug leert hoe je je been goed moet bewegen en alles.” Een brede glimlach verscheen op het gezicht van de jongen bij het horen van die woorden. Mooi zo, dan moest niemand zich nog zorgen maken om arme gewonde Victor. Voor een tweede maal stak de dokter zijn hand uit, en dit keer schudde de twee mannen elkaar de hand voor Victor zelf de ruimte verliet. Met een grijnsje liep hij in de richting van de inkomhal, al kon hij het toch niet laten om even naar het winkeltje te gaan. Daar kocht hij niet 1, maar meteen 3 kerstmutsen. Victor zou zichzelf niet zijn als hij er ook niet meteen eentje op zijn hoofd zette. De kerstmuts zelf was wel van aardige kwaliteit, de stof was lekker dik en helderrood en het witte pluizige gedeelte was echt wel veel te pluizig.

Oh ja, Victor was helemaal in de kerst spirit hoor. Al vanaf het moment dat Levi de kerstboom naar binnen had gedragen. Deze ochtend had het huis die kenmerkende dennengeur gehad waarvan hij zo van hield, de boom zelf was nog een beetje kaal maar daar zou wel heel snel verandering in komen. Gelukkig had Kallista een dag voordien al duidelijk gemaakt dat zij de kerstballen en alle benodigdheden zou gaan halen, anders zouden ze het toch maar dubbel hebben allemaal. Ah man hij was echt gelukkig op dit moment, alles was in orde met zijn been, kerstmis stond voor de deur, wat moest een jongen nog meer hebben? Bij elke persoon die hem passeerde terwijl hij op weg was naar huis zei hij vriendelijk gedag als de blije cinammon roll die hij was. Stiekem cravede hij er al naar om gewoon met iedereen in huis naar kerstfilms en alles te kijken, niet dat hij verwachtte dat Levi dat leuk zou vinden en ook echt ging doen. Victor wou nog even een detour doen om bij het koffiehuisje te stoppen, maar de jongen was al te ver van het dorpscentrum verwijderd. Dan hield Kalli hem die maar te goed voor later of zo.

Zonder al te veel extra lawaai te maken had de jongen de deur open gelaten. Van voor de deur had hij al enkele geluiden opgepikt, alsof er een kleine mini oorlog gaande was gezien al het rumoer en toch wel een luide knal van een of ander ledemaat tegen een plastic doos. Met een fronsje had hij de deur uiteindelijk open, en daar stond dan ook meteen de bron van waarschijnlijk het lawaai. Victor liet een brede glimlach verschijnen op zijn gezicht. Echt heel veel keuze om zijn jas uit te doen of wat dan ook had hij niet gezien hij al meteen werd mee gesleurd naar de woonkamer waar de boom vrolijk stond te shinen, al was het duidelijk niet alleen de boom maar ook alle verschillende soorten versiering die je maar kon bedenken die vrolijk uitgespreid lag op de grond. Haar vraag deed hem bedenkelijk voor zich uit kijken, hmm wilde hij dat wel doen? Als reactie haalde hij een tweede kerstmuts uit het zakje dat hij bij had en plaatste die meteen op haar hoofd. ‘Maar goed dat ik deze mutsen dan heb gekocht!’ Sprak hij met een grimas terwijl hij eens begon rond te kijken tussen alle verschillende ornamentjes. Het meisje had gekozen voor de iets meer neutralere tinten, iets wat hij zeker niet erg vond. Victor hield niet van al dat bombastische gedoe, hij hield van versieren maar dan moest het wel zijn met kleurtjes die paste bij de rest van hun interieur.





_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   za dec 09, 2017 9:20 am

Het was aangenaam hoe ze met drie in een routine gevallen waren binnen hun huis. Ondanks dat Levi nog steeds dezelfde onverschillige playboy was als voorheen en Victor totaal tegenoverstaand het vrolijke zonnetje in huis leken ze het best goed te vinden met elkaar. Kallista had Levi beter leren kennen en de connotatie die hij gedragen had was stilaan verdwenen waardoor een gezellig gesprek of een domme plagerij er al eens afkon en Victor, nu ja dat was Victor en er was niemand die haar meer kon doen lachen dan hem. Ze zou de twee totaal verschillende jongens nooit durven vergelijken aangezien ze totaal verschillend waren, zelfs in hun binnenkomen. Waar het Levi amper iets kon schelen wie hij stoorde of hoeveel lawaai hij maakte, was Vic veel stiller en oplettend bij het binnenkomen. Dat was dan ook de reden waarom ze in haar enthousiasme met haar knie tegen één van de doorzichtige grote opbergdozen geknald was toen ze uit de zetel sprong. Dat ging ze voelen de dag erna maar een blauwe plek meer of minder zou het verschil niet maken voor haar en haar onhandigheid en ze was reeds gewend aan de kloppende pijn van een buil.

Nog in zijn jas had ze Victor meegesleurd naar de woonkamer, soms durfde ze overboord te gaan wanneer enthousiast was over iets. Het feit dat hij kort naar haar had gefronst voor hij haar zijn typerende brede glimlach geschonken had was haar totaal ontgaan en het enige dat ze gedaan had was hem een nog bredere glimlach terugschenken. Ondanks het feit dat ze van hun huisje hield was ze niet graag alleen waardoor ze telkens blij was wanneer één van beide huisgenoten de deur openduwde nadat ze alleen thuis had gezeten – beetje puppymentaliteit voor Kalli daar. Haar hand dat eerst gewoon zijn hand omsloten had oefende kort wat meer druk uit wanneer haar blik geen onmiddellijke reactie van hem opving maar wel een bedenkelijke blik. Misschien had ze zijn enthousiasme over Kerstmis wel helemaal verkeerd ingeschat, maar die bezorgdheid smolt als sneeuw voor de zon wanneer Haar hele hoofd – bijna inclusief gezicht, verdween in een de witte pluizige rand van een kerstmuts. ”Helemaal perfect,” zei ze terwijl ze zijn hand losliet om de muts iets beter op haar hoofd te plaatsen voor ze haar vingers over de rode stof en bijhorend pluizig ponponnetje liet glijden.

”Ok, ik ben misschien een beetje overboord gegaan met de aankopen maar eenmaal in zo’n winkel kan ik niet meer stoppen,” mompelde ze bedenkelijk terwijl ze zich tot de grond liet zakken om enkele lichtgouden kerstballen uit hun doos te plukken om er eens wat beter naar te kijken. Ze had het neutraal gehouden in de hoop dat het wat zou aansluiten bij alle drie hun stijlen in plaats van enkel die van haar – al was neutraal en zacht wel haar stijl. Met een brede glimlach keek ze Vic aan, ”Beter een beetje te veel dan te weinig?” vroeg ze waarna haar glimlach eerder wat schaapachtig werd. ”Ik heb…” ze keek even rond, ”Nuja, dit allemaal…” begon ze terwijl ze wees naar alle ornamenten verspreid over hun vloer voor ze opkeek en andere objecten begon aan te wijzen, ”…en kussentjes, dekentjes, lichtjes en zelfs een kerstkrans,” vervolgde ze opgewekt. De muts op haar hoofd verplaatste ze war meer naar de zijkant, ”En jij heb deze voorzien, perfect toch,” zei ze met een grinnik, in de hoop haar koopwoede wat te verdoezelen. Ze wist goed genoeg dat ze die dag een gat in haar hand – zoals haar moeder vroeger vaak zei, had gehad maar Kerstmis kwam slechts één keer per jaar natuurlijk.

Haar blik was gericht op Vic die met een grijns door de versiering aan het neuzen was terwijl andere gedachten dan Kerstmis eindelijke doorsijpelden in haar hoofd. De feestdag had volledig haar gedachten overgenomen en ze was helemaal vergeten dat Victor een doktersafspraak had gehad, ”Hoe was het trouwens bij de dokter?” vroeg ze, wat stiller omdat ze niet opdringerig wou overkomen. Ze had de laatste week niets meer gemerkt aan zijn pas noch aan zijn gezicht wanneer hij er per toeval verkeer op landde – dingen die haar daarvoor nooit ontgaan waren. Haar blik werd zacht en warm wanneer ze het terug op hem richtte met een vriendelijke glimlach. Ze wou niet dat hij dacht dat ze geen interesse had in zijn kwetsuur maar ze wist ook dat hij er lichtjes ongemakkelijk van werd wanneer mensen hem behandelde als een verwond schaap. Dus koos ze haar woorden omtrent het onderwerp steeds voorzichtig.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   di dec 12, 2017 8:45 pm

Kinda was hij een beetje worried over het gerommel binnen, zeker omdat hij haas honderd percent zeker was dat het Kalli was die ergens over was gedonderd en niet Levi. Bij die laatste zou hij wellicht ook bezorgd zijn, maar net iets minder. You know, jongens onder elkaar zou hij hem waarschijnlijk uit lachen wel nadat hij had gecheckt of alles oké was natuurlijk. Maar veel tijd om het te vragen aan inderdaad Kallista had hij niet, want voor hij het goed en wel doorhad stond hij in het midden van de woonkamer. Een woonkamer die over puilde van kerst spullen. Echt, had ze elke winkel leeg gekocht ofzo? Stiekem vond hij het wel een beetje grappig. Hij zou namelijk net hetzelfde hebben gedaan. Zijn liefde voor Kerst was groot, de gehele periode vulde zijn hart gewoon. Thuis was het altijd extra leuk geweest met de gehele familie die langs kwam maar ook gewoon de warmte van alle momenten. Iets wat nu ook niet anders zou zijn als hij zo afging op de vrolijkheid van het meisje naast zich. Nee, Victor had zeker een ding nodig in zijn leven en dat was een leuke kerst. Dat hij niet samen was met zijn familie tijdens de vreugdevolle dagen maakte hem er eigenlijk niet minder vrolijk op, niet nu hij het kon delen met Kallista en misschien ook wel een beetje met Levi. Wanneer ze kort druk uit oefende op zijn hand moest hij eventjes grinniken, zo zo een hoopje ongeduld vandaag. Maar al snel genoeg maakte hij de dame aan zijn zijde duidelijk dat ze wel degelijk op dezelfde golflengte zaten door een kerstmuts op haar hoofd te planten, misschien zelfs net dat tikje te ver over haar oren trekkend. Stiekem wilde hij meteen haar hand weer terug grijpen toen ze de zijne los liet om de muts wat beter op haar hoofd te planten maar hij hield zich maar braafjes in. Toch tikte hij eens vrolijk tegen het witte pomponnetje zodat het helemaal naar de andere kant van haar hoofd werd gelanceerd. ‘Staat je perfect hoor.’ Sprak hij met een vrolijke grijns terwijl hij zijn jas uiteindelijk maar uit deed en die halvelings over de zetel gooide. Hij dropte hem later wel aan de kapstok.

Het gemompel van het meisje deed hem eventjes lachen. ‘Moet je weten dat ik ook bijna zo’n winkel binnen was gestapt. Dan zaten we met het dubbele!’ Gaf hij al lachend toe. Nee, gelukkig maar dat hij toch niet was binnen gegaan hoor. Geen idee waar ze al de spullen anders hadden moeten droppen. Met stralende ogen bekeek hij de goud gekleurde kerst bollen, zo dat was wel eventjes de perfecte keuze daar. ‘Je weet wel de juiste kleuren te kiezen.’ Sprak hij vrolijk. Stiekem was een van de leukere dingen aan deze feestdag echt wel de kerstboom decoreren, hell hij leefde daarvoor hoor. Thuis lieten zijn ouders hem altijd maar begaan, al hield hij zich altijd wel aan een kleurenpalet, elk jaar wel een verschillend tho. Dus de verzameling kerstdecoratie thuis barstte echt wel uit zijn voegen. ‘Teveel bestaat niet, am I right?’ Knipoogde hij speels. Oké, nee te veel bestond echt wel maar daar kwam dit nog net niet bij in de buurt. Victor had zich even naar de zetel begeven en staarde naar de hopen kussentjes die er op lagen, allemaal verschillende in verschillende kleuren met verschillende spreuken op. Echt, het kon niet meer stuk hoor. Enkel nog een warme chocomelk en zijn leven was compleet! ‘Aha, dus jij bent al begonnen met het inkopen van alle dekentjes? Goed, dan zijn er nog maar een beetje minder in de omloop. Die haal ik wel eens op.’ Voor iemand anders zou het waarschijnlijk helemaal op niets trekken wat hij net zei, maar hij vertrouwde er op dat Kallista zijn monopolie op dekentjes niet was vergeten. ‘Dus, je moet me echt wel zeggen hoeveel ik je terug moet betalen hoor. Zou niet zo netjes zijn als ik jou dit allemaal laat betalen.’ Sprak hij met een klein fronsje in zijn voorhoofd. Niet dat Victor er ook meer een klein beetje in geloofde dat het meisje het hem werkelijk zou vertellen maar goed, proberen mag?

Nog net niet als een bezetene was hij door de spulletjes aan het neuzen, er zaten zoveel leuke dingen bij. Al spotte hij een klein dingetje niet. ‘Geen kerstknuffel?’ Een beetje teleurgesteld keek Victor het meisje aan. Het was een stomme traditie waarschijnlijk, maar Victor was het gewend om met kerst altijd een bepaalde knuffel te hebben. Vroeger zou hij er dan ook letterlijk mee naar school gaan en alles wat je je maar kon bedenken. Zou nu natuurlijk niet het geval zijn maar even goed had hij er elk jaar wel eentje gehad, tot nu dan. Kallista’s vraag deed hem uiteindelijk weer opkijken vanuit de dromerige staat waarin hij verkeerde. Kort haalde hij zijn schouders op. Natuurlijk wou hij het niet zo maar onder een matje schuiven alsof het nooit gebeurd was. Voor een moment haalde hij diep adem waarop hij naar haar toe wandelde en haar recht in de ogen aan keek, alsof hij het slechtste nieuws in de wereld ging brengen. Maar in plaats daarvan boog de jongen lichtjes door zijn benen, legde daarbij zijn arm achter de benen van het meisje en tilde haar zo vrij makkelijk van de grond op. ‘Laat ons zeggen dat ik dit weer meer mag gaan doen.’ Sprak hij met een vrolijke blik in zijn ogen terwijl hij eventjes kort met haar in zijn armen ronddraaide. Oké, misschien had hij iets subtieler moeten zijn. Want echt, Victor was inmiddels knalrood geworden terwijl een warme gloed zijn lichaam vulde. De kerstgeest. Niet heus. Voorzichtig zette hij haar terug neer. ‘Ik ben volledig in orde, moet naar de kinesist maar that’s it.’ Stelde hij haar gerust.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   wo dec 13, 2017 12:06 am

Zijn bezorgde blik was zo aandoenlijk geweest en stiekem had ze er wel van genoten dat hij bezorgd was om haar maar dat alles werd meteen van de tafel geveegd wanneer ze hem aan zijn hand meezeulde naar de woonkamer. De vragen die in zijn ogen te lezen waren samen met de humor deden haar eerlijk nog breder glimlachen dan ze daarvoor gedaan had. Origineel was het de blik die haar deden vermoeden dat hij ergens misschien dacht dat ze overdreven had in haar aankopen maar het duurde niet lang voor lichtjes van plezier bij de vragen verschenen en ze wist gewoon dat hij hoogstwaarschijnlijk net zo veel zou gekocht hebben. Kerstmis was altijd fantastisch geweest en ze wou die traditie doorzetten ook al was er geen sprake van familie in haar huidige huis, ze was perfect gelukkig met de aanwezigheid van Victor – en misschien zelfs gelukkiger met zijn hand in het hare, en zelfs met die van Levi. Haar ongeduldigheid was vele keren sterker dan zijzelf en wanneer ze druk uitoefende op zijn hand hoorde ze hem grinniken en ze kon niet anders dan hem eens lief aan te kijken terwijl ze muts over haar hoofd geplaatst werd. De perfect ronde witte pluis aan het uiteinde van haar – ondertussen al favoriete, kerstmuts werd naar de andere kant van haar hoofd geschoten en met een brede glimlach en een ”Danku,” beantwoorde ze zowel zijn compliment als het feit dat hij het haar gegeven had.

Haar stille woorden werden beantwoord op een lachende manier en ze kon niet anders dan even meelachen, ”God zij dank, heb je dat niet gedaan, dit lijkt al veel te veel,” zei ze met een grijns die haar geluk op een bijna belachelijke manier weerspiegelde terwijl ze de gouden kerstballen uit hun doos plukte. ”Ik heb zo mijn gaven,” zei ze met een speelse grijns terwijl ze zichzelf tegenhield op niet met haar tong naar haar neus te rijken, dat was namelijk nog één van die gaven, als antwoord op zijn opmerking over de kleuren. Hij haalde op de meest fantastische manier het kind in haar boven en ze hield ervan dat hij het allemaal maar als normaal aanzag dat ze beide zo waren. ”Te veel is een illusie, je heb zelden genoeg,” zei ze opgewekt terwijl ze nog enkele kerstballen uit hun dozen plukte en zich bedacht dat ze speciale opbergdozen zal moeten gaan halen om ze opnieuw op te bergen daar die kartonnen dozen nooit zouden blijven meegaan. Kalli wist toen al dat ze in de verre toekomst het type zou zijn om elk jaar een andere kleur of ten minste enkele toevoegingen te kopen om vervolgens met een gigantische collectie decoraties te zitten.

Zijn glimlach warmde haar hart op een manier die moeilijk te omschrijven viel terwijl hij naar alle verschillende aankopen aan het kijken was toen zij ze aanwees en wanneer hij begon over zijn dekentjes monopolie galmde haar lach doe het hele huis, ”Ik dacht…” begon ze maar haar eigen lach onderbrak haar, ”…ik start de aankoop alvast, dan…” tegen dan deden haar buikspieren al pijn van het lachen en haar longen branden op die perfecte manier die enkel door lachen verkregen kon worden, ”…moet Vic niet meer te veel verzamelen,” eindigde ze eindelijk eenmaal haar lachen wat gekalmeerd was. ”Is het ook goed als ik jou beloof dat jij volgend jaar de decoratie mag kopen?” vroeg ze terwijl ze hem onschuldig aankeek van op haar plaatsje op de grond – waar ze neergekomen was wanneer ze omviel als geval van haar lachbui. Ze ging hem heus geen deel laten betalen van haar koopwoede en dit leek haar een mooie gulden middenweg al was ze heus niet van plan om het kopen van decoraties zomaar uit handen te geven.

”Een wat?” vroeg ze hem met een gekanteld hoofd en vragende blik. Hij leek echter zeer teleurgesteld maar Kallista kon zich in de verste verte niet herinneren dat ze ooit gehoord had van een kerstknuffel. ”Ik heb wel een beer gekocht maar dies ni echt kerstgerelateerd,” zei ze vervolgens, denkend dat het misschien iets typisch Spaans of gewoon typisch Valdés was, in de hoop zijn heimwee een beetje te verzachten. Zo moest ze ook wel toegeven dat ze ook weer aankopen gedaan had die voor haarzelf bedoeld waren. Ze had zich opnieuw recht gezet om de zak te zoeken die ze ergens verborgen had – om zo haar shopaholic zijnde ook te verbergen, met de beer in.  Het was tussen het zoeken door dat haar volgende vraag haar mond verliet, voorzichtig en ze richtte haar blik nieuwsgierig op hem.

Hij trok zijn schouders op en ze wist niet wat te denken wanneer een zucht zijn mond verliet en hij op haar afgewandeld kwam. Haar hart kneep samen en ze was bijna bang voor de woorden die uit zijn mond zouden komen. Hun blauwe blikken kruisten en hopeloos was op zoek naar antwoorden in de blauwe ogen die ondertussen zo bekend waren geworden voor haar, angst greep haar naar de keel maar die verdween volledig en veranderde in een opgewekte lach wanneer hij haar zonder enig probleem van de grond verwijderde. Haar armen sloeg ze rond zijn hals om haar balans te bewaren tijdens het ronddraaien en haar wangen begon zonder enige vertraging meteen te gloeien als het eerste het beste kerstlampje. Diezelfde warmte die ze telkens voelde wanneer ze zijn hand vasthield verspreidde zich over haar hele lichaam en met één arm nog rond zijn hals geslagen gebruikte ze haar andere hand om een pluk die ontsnapt was van onder de witte pluizige rand van zijn kerstmuts terug te plaatsen. Haar voeten raakten opnieuw de grond en zonder zelfs maar een aarzeling sloeg ze haar armen rond zijn middel, ”Goed, gelukkig." zei ze eerst, opluchting zwaar aanwezig in haar stem voor ze vervolgde, "Je bezorgde me bijna een hartaanval daarnet,” mompelde ze met haar wang tegen hem aangedrukt. Het was de eerste keer dat ze echt bang was geweest – naast de vele uren in het ziekenhuis, en ze was niet zeker hoe haar hart die enkele tellen onzekerheid overleefd hadden maar de manier waarop hij haar opgepakt had, had alles zo veel beter en zo veel warmer gemaakt dan ze had durven denken. Het goede nieuws was dan ook het beste dat had kunnen gebeuren op diie dag - met het versieren als close second.

Eenmaal ze terug wat afstand van hem nam keek ze hem met een grijns aan, ”Dus… decoreren?” vroeg ze terwijl ze naar de nog lege boom wees. ”Beginnen met de lichtjes?” vroeg ze vervolgens terwijl ze een plastic doos met allemaal kerstlichtjes opentrok. Dit gaf haar een goed excuus om haar gezicht – inclusief knalrode kaken, weg te draaien van de brunet om zo ook haar hart te doen kalmeren. Ze begon zich stilaan af te vragen of er ook echt iets mis was met haar.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   vr dec 15, 2017 8:54 pm

Victor en de kerstsfeer. Het viel enkel en alleen te beschrijven als een elfje dat misschien net een beetje teveel jenevers op had gedronken. Vreselijk aandoenlijk. Zijn moeder had het destijds beschreven als een tornado die door de woonkamer ging, vierentwintig uur per dag, vader lief beschreef hem als een bolletje plezier maar daar bleef het dan bij. Victor was algemeen al een heel warm persoon, maar dat was iets wat tijdens de kerstdagen enkel en alleen maar werd versterkt. Dat hij echt veranderde in een klein kind tijdens Kerst kwam vast ook niet als verassing gezien hij het merendeel van de tijd niet bang was om zijn innerlijke kind boven te halen, iets wat het alleen nog maar leuker maakte. Of irritanter, hing er een beetje vanaf wie je het uiteindelijk vroeg. Oma Valdés zou hem al lang in de hoek hebben gezet om hem af te koelen, terwijl ze meestal nog maar vijf seconden binnen was voor ze dat ook werkelijk deed. Oops. Maar goed, nu draaide het om het hier en nu en Victor was niet anders dan zijn normale zelf. Misschien ergens een tikje zenuwachtig, al kwam dat puur omdat hij bij het meisje was, maar dat waren dan weer andere gevoelens die hij niet zo goed kon of durfde te benoemen. ‘Volgens mij is er niet veel dat jou niet staat.’ Rolde er zo gemakkelijk uit, voor hij het door had natuurlijk. Iets wat mainly zorgde voor zacht rood gekleurde wangen.

Nee, dat zou inderdaad niet zo’n geweldig plan zijn gewenst. Dan hadden ze een tweede huisje mogen aanvragen puur en alleen voor hun kerst decoratie. ‘Dat geloof ik zeker dat je die hebt. Ben nieuwsgierig naar de rest van je gaven dan hoor.’ Sprak hij al lachend. Weer iets wat zo fout geïnterpreteerd kon worden door haar, maar dit keer had de jongen het zelf amper door. Kort moest hij lachen om haar woorden. Daar had ze echt wel een punt. ‘Maar we hebben echt wel opbergdozen nodig voor dit alles. Of we steken het gewoon in Levi’s kamer, die weet niet wat hem overkomt.’ Grijnsde hij breed, duidelijk een grapje want zo veel glitter zou hij de jongen natuurlijk nooit willen aandoen. Misschien moest hij die dan maar voor zijn rekening gaan nemen of zo? Dat leek hem wel het eerlijkste namelijk. Stiekem wilde hij niet eens weten hoeveel dit alles had gekost, een klein fortuin dat zowiezo.

Hehe. Victor en zijn opmerkingen ook. Haar gelach werd nog eens aangesterkt door het zijne. Hoe het meisje reageerde op zijn grapje had hij niet verwacht, maar het zorgde er wel eventjes mooi voor dat hij zijn buikspieren mooi mocht trainen. Moeilijk verstond hij haar onder het lachen door, maar het was wel duidelijk dat hij hier net zo hard van aan het genieten was dan zij. Echt, Vic zijn dag kon niet meer stuk hoor er was al zo veel goed gebeurd en het feit dat hij nu nog met haar de boom ging versieren met een heleboel andere gekkigheid was gewoon de kerst op de taart, of misschien beter de piek op de boom. ‘Nou, ik zag al veel andere dekentjes op mijn weg naar huis hoor.’ Sprak hij hoofdschuddend wanneer hij zichzelf ook weer tot rust had gebracht. Haar voorstel was logisch, al ging hij er niet volledig mee akkoord want hij wilde er echt wel voor zorgen dat het meisje niet als enige haar geld op deed aan al deze spulletjes. ‘Nou.. Goed, omdat jij het bent. Maar ik koop de opbergdozen hoor.’ Sprak hij met een kleine grimas. Hopelijk ging ze maar genoegen nemen met die deal, anders moest hij echt wel overgaan op de drastische maatregelen.

Dat ze geen kerstknuffel mee had, was wellicht iets wat hij haar niet kwalijk kon nemen. Zijn woorden waren er dan ook weer net te snel uitgerold en nu moest hij zich gaan verantwoorden. Niet dat hij daar problemen mee had. ‘Nou…’ Kwam er nogal op een verlegen manier uit, echt hij ging nog bijna ongemakkelijk met zijn voet een kringetje maken al kon hij zich nog net tegen houden. Haar woorden deden hem eventjes opkijken, waarop er toch een glimlach door brak. ‘Een kerstknuffel is iets wat volgens mij alleen maar bij mij voorkwam. Elk jaar kochten mijn ouders rond deze tijd een nieuwe knuffel voor me, of nouja het merendeel van de tijd was het gewoon dezelfde knuffel die men moeder dan een kerst pakje aan deed. Maar sinds ik wat groter ben, kochten ze er elk jaar een andere. En dat werd dan omgedoopt tot de kerstknuffel. Vroeger ging ik er elke nacht mee slapen, nu is het meer als gezelschap voor de boom.’ Klonk het schaapachtig. Kijk, dit was werkelijk iets waar hij verlegen over kon worden iets wat ook gebeurde gezien de rode blosjes op zijn wangen maar hij liet toch een kleine glimlach verschijnen. Wanneer het meisje helemaal op zoek ging in haar broekzakken ging hij zich als het ware schuldig voelen. ‘Het is helemaal oké hoor, ik ben gewoon een beetje sentimenteel.’

Voor even leek hij zo serieus, alsof iemand alle vreugde uit zijn lichaam had geklopt. Misschien ergens wel een kleine act, al zou het meisje hem daarvoor waarschijnlijk nog een mep gaan verkopen later, of sterker nog hem geen warme chocomelk geven. Sad life. Maar hij ging er maar mee door, eens hij begonnen was kon Victor zich namelijk niet meer inhouden om even de zielige kaart te trekken. De blik in haar ogen zorgde ervoor dat zijn hart toch een stukje leek te breken, iets waardoor Victor uit zijn rol viel en een glimlach liet verschijnen op zijn gezicht gevolgd door dat hij haar simpel van de grond tilde en haar voorzichtig rond draaide. Haar armen die om zijn hals heen belanden voelde aan als thuiskomen? Het zorgde ervoor dat er weer een hoop warmte door zijn lichaam verspreidde, dat geweldige gevoel was er weer maar hij kon het nog steeds niet benoemen. Zacht had hij haar neer gezet en voor hij het goed en wel wist probeerde het meisje zijn wilde haren weer te temmen wat hem zachtjes deed lachen. Hoe haar armen rond zijn middel gleden, zorgde ervoor dat hij hetzelfde deed en zwang tegen de hare liet aan rusten. ‘Het spijt me, dat was gemeen.’ Verontschuldigde hij zich zachtjes. Om zijn verontschuldiging helemaal af te maken drukte hij zacht zijn lippen op haar wang voor hij weer een beetje meer afstand van haar nam.

‘Oeeh, yes let’s go!’ Glimlachte hij vrolijk terwijl hij vlug het uiteinde van de lichtjes uit de doos plukte en naar de boom toe wandelde, met het meisje dat achter hem aan liep. Zijn mondhoeken trokken omhoog in een warme glimlach terwijl hij de perfecte plek vanboven in de boom koos om te beginnen met de lampjes. Tot hij misschien toch tot het besef kwam dat ze misschien iets van een ladder of stoel nodig hadden, niet dat ze een ladder of plaats hadden voor een stoel op de grond te zetten. ‘Euhm, ik denk dat we met een probleem zitten. Tenzij je het ziet zitten om in mijn nek te kruipen?’


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   ma dec 18, 2017 11:27 am

Zijn blik deed haar denken aan de blik van een jong kind die voor de allereerste keer zijn cadeautjes ziet liggen onder de kerstboom en de nostalgie die in zijn ogen zichtbaar was werkte aanstekelijk. De herinneringen waren beperkt maar ze had er enkele met beide ouders die vrolijk rond de kerstboom stonden te kijken terwijl zij haar uiterste best deed om kerstballen zo hoog mogelijk in de stekelige takken te krijgen. Zijn compliment, het tweede al deed haar licht blozen maar ze zag dat ze niet de enige was die soms eerst sprak voor ze nadacht en realiseerde, ”Jij ziet er anders ook zeer knap en kerstmissig – is dat het woord, uit met jouw muts,” zei ze terwijl ze gedachten gewoon samen met woorden naar buiten gooide. Ze was wel honderd procent zeker dat ’kerstmissig’ geen werkelijk woord was maar nu was het haar woord en niemand ging dat van haar afnemen. Ze was nog half op haar tong aan het bijten om te voorkomen dat ze één van haar verschrikkelijk domme talenten – die iedereen hoogst waarschijnlijk wel had, aan Vic voor te stellen. Ze lachte kort, de dubbele mening vloog simpelweg over haar hoofd, heerlijk naïef van haar, ”Ik kan met mijn tong aan het puntje van mijn neus,” zei ze op een spottende toon terwijl ze hem trots aankeek. Het was een grap natuurlijk, ze wist heus wel dat er belangrijke gaven waren dan dat maar als kind had ze het fantastisch gevonden om dat als verborgen talent op te geven.

Ze lachte luid wanneer hij voorstelde om alle decoraties in Levis kamer te stoppen, ”Zelfs hem kan ik dat niet aandoen,” lachte ze met een brede glimlach. Ze zou het verschrikkelijk vinden voor de zwartharige jongen om te moeten slapen in een kamer vol glitter al zou dat hem misschien wel wat afschrikken om meisjes mee naar huis te brengen. Niet lang nadat haar lach uitgedoofd was werd hij opnieuw aangewakkerd door Victor en zijn obsessie met zijn dekentjesmonopolie. ”Je hebt er misschien wel veel gezien maar geen enkele zo fluffy als deze,” zei ze terwijl ze met één hand de lachtranen uit haar ogen wreef en met het andere in de richting van de warme kerstdekentjes wees. Iemand kon denken dat Kalli gewoon hield van kerst en daarom speciale dekentjes kocht maar naast dat feit was het hoofdzakelijk het feit dat ze hield van warme dekentjes. Victor leek geleerd te hebben dat discussiëren met een koppige Griekse dame geen optie was en legde zich gemakkelijk neer bij het feit dat ze hem geen bedrag zou gaan geven, als compensatie daarvoor zei hij dat hij opbergdozen zou kopen, ”Als we er nog nodig hebben, waar ik niet aan twijfel, mag jij ze gaan halen, beloofd,” beantwoordde ze hem met een warme glimlach. Het was gewoon heel gezellig hoe mondain het hele gesprek was en hoe goed en normaal het aanvoelde om te kibbelen over de prijs van een berg kerstdecoratie.

Hij leek zo verlegen en nostalgisch dat ze hem bijna – om niet te zeggen echt, schattig ging noemen. Ze luisterde met een open blik naar zijn verhaal en naar het einde toe verscheen een warme glimlach op haar gezicht, ze wou zijn ouders echt zo graag ontmoeten en ze was vrij zeker dat dat niet de eerste keer was dat ze dat dacht. Mevrouw Valdés leek oprecht één van de meest fantastische moeders waar ze ooit van gehoord had en stiekem had het idee van een kerstknuffel een berg allure waar ze niet aan wou toegeven nu ze twintig jaar oud was. ”Als het een traditie is…” begon ze terwijl ze rondkeek op zoek naar de tas die ze zocht maar voor ze hem vond trok zijn stem haar aandacht waardoor ze haar blik opnieuw op hem richtte, ”Zoals ik al zei: als het traditie is doen we gewoon verder, Kerstmis gaat trouwens over sentimenteel zijn en als het belangrijk is doen we dat,” zei ze hem opgewekt voor ze verder zocht. Tijdens het zoeken naar de teddybeer – die ze ergens had weggestoken maar zich niet meer kon herinneren waar, had ze naar zijn been gevraagd, subtiel, misschien zelfs een beetje bang voor het antwoord. De angst had rond haar hart gedraaid als een wurgslang wat op zijn beurt gezorgd had dat haar angst hem uit zijn rol had doen vallen. Moest haar gehele lichaam niet aangevoeld hebben als een radiator had ze hem waarschijnlijk een duw verkocht maar het was diezelfde aangename warmte als eerder toen ze zijn hand vasthad die ervoor zorgde dat ze haar armen rond zijn hals sloeg en hem glimlachend aankeek ondanks de gloeiende wangen.

Eenmaal terug op de grond probeerde ze voor de zoveelste keer ondertussen enkele haren te kalmeren met enig succes daar ze uiteindelijk bleven zitten waar ze moesten zitten. Zijn lach trok haar aandacht en richtte haar blik naar beneden, naar zijn gezicht met een zachte ”Ah sorry, het is een gewoonte aan het worden,”. Haar amen gleden rond zijn middel en ze was eigenlijk best gelukkig in die moment, de kerstboom zou versierd raken, Vic zijn been was genezen en zijn armen hielden haar even stevig vast als zij hem vasthield. Ze bevestigde zijn woorden met een zacht instemmend geluid en hoe zeer Kallista in die moment dacht dat haar wangen al gloeide zijn volgende handeling maakte het enkel maar erger, toen was ze zeker dat haar hoofd even rood was als de muts die over haar hoofd geplaatst was. Ze voelde hem afstand nemen maar verstevigde haar grip op zijn trui en plaatste haar voorhoofd tegen zijn sleutelbeen. Het was het enige geweest dat ze had kunnen bedenken om haar knalrode hoofd enigszins uit zijn gezichtsveld te houden en tussen alle gevoelens door was dat precies de route die ze gekozen had. ”Nog heel even,” mompelde ze tegen zijn trui terwijl ze hopeloos probeerde om de hitte uit haar wangen te verdrijven.

Na nog enkele tellen voelde ze zich terug iets minder rood en iets stabieler in haar emoties waardoor ze opnieuw afstand kon nemen en kon voorstellen om te beginnen met decoreren. Ze had de doos nog maar net opengetrokken in de hoop zichzelf nog wat langer te kunnen verstoppen maar nog voor ze een streng vast kon nemen ging Vic er zelf al vandoor met het uiteinde van een ander lint met lichtjes. Daar stond hij dan, duidelijk een plekje in zijn hoofd om te starten maar dat was ineens ook het einde van zijn avontuur met lichtjes, een warme glimlach verscheen op haar gezicht wanneer ze hem zo oprecht gelukkig zag met het hele gebeuren en zijn woorden leidde haar af van zijn glimlach. ”In je nek? Ben je gek? Je been. Je nek. Je rug,” stamelde ze uit en zo kon ze wel nog even doorgaan. Een beetje de weg kwijt, was ze aan het rond kijken op zoek naar een plekje om een stoel neer te zetten.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   di dec 26, 2017 7:09 pm

Victor was misschien wel het soort persoon dat sprak voor hij zijn woorden zelf had geanalyseerd, maar dat was een van die zaken die de jongen duidelijk hadden gevormd. Een eerlijke jongeman met het hart op de juiste plaats. Daarnaast kon hij zich op deze moment wel voor zijn hoofd slaan, want het was er echt gewoon uitgerold. Maar zelfs voor hem kwam het er vrij smooth, misschien had hij dan toch nog iets opgestoken van Levi. Klein beetje maar hoor. Verder mocht hun huisgenootje de flierefluiter van de hoop blijven, nou ja hij en Pyra dan maar die tweede was hij de laatste dagen een beetje vergeten. Niet dat hij er heel rouwig om was. Gelukkig draaide het vandaag om de kerstboom versieren, en dat deed hij natuurlijk met Kallista. Wie anders? Victor moest eventjes gniffelen om wat ze zei. Kerstmissig hm? ‘Misschien moeten we dat woord opsturen naar mensen die woordenboeken maken hm? Het woord van het komende jaar zowiezo!’ Grijnsde hij breed. Dat Victor goed en wel besefte dat het meisje hem zo net ook een smol compliment ha gegeven maakte hem warm van binnen. Zijn mondhoeken krulde omhoog bij het horen van een van haar talentjes. Stiekem was het er nog eentje dat ze deelde, de trots waarmee ze het zei nam hij een beetje over wanneer hij met borst vooruit zijn tong naar haar uitstak om vervolgens ook het topje van zijn neus aan te raken. ‘Blijkbaar lijken we toch meer op elkaar dan verwacht.’ Wellicht het meest nutteloze talent ever, maar hey die moesten er ook zijn right? Waarom iets saai kunnen zoals super goed kunnen hoofdrekenen als dit ook een van de mogelijkheden was?

‘Nou die jongen kan zo nu en dan wel eens wat glitter in zijn leven gebruiken.’ Grijnsde hij een tikje samenzweerderig. ‘Al zal ik vrede nemen met dat ik straks een napje neem op zijn bed.’ Knipoogde hij speels. Napjes, het was iets wat Victor stiekem nog best wel veel deed. Al stak hij dat maar deels op zijn katzijnde hoor. Maar eventjes tijd voor wat belangrijkere zaken, zoals dekentjes. Want dekentjes zijn life met deze dagen. Daarvan ging hij Levi er echt cadeau doen hoor, gewoon omdat de jongen echt geen warme kledij leek te bezitten? Hij wilde niet dat zijn buddy ging bevriezen hoor, dat zou hij oprecht heel sad vinden. Nee, de dekentjes monopolie had hij speciaal opgericht voor Levi stiekem. Een life long supply aan dekentjes was iets wat de zwartharige jongen kon gebruiken hoor. Victor volgde met zijn ogen in de richting naar waar ze wees. ‘Dat zullen we toch wel eens moeten testen hoor, om bewijs te leveren welliswaar.’ Sprak hij bedenkelijk, al sprong er haast een gigantische glimlach op zijn gezicht. De gedachte alleen al aan hun 2 die alle dekentjes gingen uit testen, perfecter kon het toch niet? ‘Ik stel voor om daar strakjes mee te beginnen, met misschien een bepaald lekker warm drankje.’ Ghehe. Oké, he may have lost the battle, maar hij had toch een kleine overwinning behaald bij Kallista. Goed, hij wilde zelf toch ook een beetje bijdragen hoor anders was het echt gewoon te sad.

Vertellen over de kerstknuffel traditie was misschien wel een van de meest beschamende momenten die hij al met Kallista had gedeeld in zijn leven, niet dat hij het erg vond. Nee, in tegenstelling vond hij het fijn om dit aan haar te vertellen. Natuurlijk schaamde hij zich er toch wel een beetje voor, maar goed welke “volwassen” kerel zou dat niet doen? Waarschijnlijk geen enkele, want er was niemand zo spontaan om dit soort dingen te delen met anderen. Natuurlijk wilde hij haar niet meteen gaan doen zoeken naar de beer die ze had gekocht, omdat het misschien ondankbaar over kwam. In eerste instantie had hij dit ook niet willen delen, maar blijkbaar was hij toch wat meer sentimenteel dan hij zelf dacht. ‘Heb jij nog leuke kerst tradities?’ Vroeg hij echt geïnteresseerd. Stiekem was het echt iets wat hij wilde weten, iets wat hij mogelijk ook aan Levi ging vragen als hij de jongen tegen kwam want hij wilde ze echt wel in stand houden als ze dat zelf ook wilden natuurlijk. Victor leefde ervan om andere gelukkig te zien, niet alleen tijdens de feestdagen maar gewoon gedurende het gehele jaar. Al kon hij niet ontkennen dat hij tijdens de feestdagen toch een beetje meer zijn best deed, als hij niet plechtig had gezworen aan zichzelf om Pyra te negeren zou hij nog aan het meisje vragen of zij iets speciaals wilde. Maar voor nu lag dat even buiten zijn focus. Het was gemeen van hem om haar op een dwaalspoor te zetten, maar wat er na kwam was nog veel leuker en maakte het hopelijk een beetje goed.

Voorzichtig had hij haar weer neergezet op de grond, en voor een heel kort moment sloot hij even zijn ogen wanneer haar hand langs zijn hoofd gleed om enkele plukjes weg te vegen. Zachtjes haalde hij zijn schouders op als reactie op wat zij had gemompeld. Victor had haar dicht tegen hem aangetrokken. Een moment dat hij zo lang mogelijk wilde koesteren. Al lonkte de naakte kerstboom wel naar hem hoor. Net op het moment dat hij haar wat losser wilde laten om eindelijk te beginnen aan de boom trok zij hem weer terug en plaatste haar hoofd tegen zijn borst. Zijn hart maakte letterlijk een sprong wanneer ze dat deed, iets wat ze waarschijnlijk wel had opgemerkt. Oke, niet de letterlijke sprong maar de versnelling van zijn hartslag was zeker iets wat ze wel gewaar moest worden. Zachtjes streek de jongen over haar rug terwijl hij zijn ogen weer sloot, hopende dat dit moment kon blijven duren voor de rest van hun leven. Met hier en daar wel een break om eventjes naar de keuken te gaan om wat te snacken natuurlijk.

Uiteindelijk was het duo dan toch gesplitst, en vond hij het er niet beter op om meteen het doosje in te duiken dat ze vast had en het begin van de lichtjes eruit te plukken met een finesse die ongelofelijk was. Kattenreflexen! Jammer genoeg bezorgde zijn katten reflexen hem niet de power om eventjes tegen het plafond te springen en te blijven hangen om de lichtjes mooi op hun plekje te hangen. Hnng. Sad life. Maar even goed popte een nieuw idee op in zijn hoofd, als de lichtjes al zouden branden zou hij ze even in de lucht steken om aan te tonen dat hij een plan had. Maar in plaats daarvan deelde hij het gewoon met haar. Een idee dat haar van haar stuk leek te brengen, iets waarom hij eventjes kort over zijn wang krabde. Hij legde het uiteinde van het lichtjeslint over zijn schouder en stapte naar haar toe, om zachtjes haar handen in de zijne te nemen. ‘Kom op, je kan me vertrouwen oké? Ik ben in orde. Plus, er is hier echt geen ruimte om nog een stoel bij te proppen. Dus, alsjeblieft?’ Met een doordringende blik keek de jongen haar aan in de hoop dat hij haar toch kon overtuigen om zijn idee uit te voeren.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   di dec 26, 2017 9:18 pm

Het drong niet tot haar door hoe normaal het hele gebeuren voor haar aanvoelden, alsof ze al jaar en dag in datzelfde ritme zaten. Alsof het voor haar normaal was om hem op te wachten wanneer hij thuiskwam van eender waar, alsof het normaal was om samen een kerstboom te versieren, alsof het normaal was om elkaar te complimenteren wat ze wel merkte dat het haar opwarmde van binnenuit. Hij moest lachen over haar zeer kinderlijke struikeling met een bijgevoegd naamwoord en een set grote ogen werd op hem gericht voor hij verder ging met zijn hele uitleg. ”Ik ben zeker dat iedereen het dan gaat gebruiken volgende Kerst,” deelde ze mee met een brede glimlach en met diezelfde glimlach vloeide hun gesprek over in de meest nutteloze talentjes die een persoon maar kon bezitten. Met trots deelde ze mee dat ze het puntje van haar neus kon raken en diezelfde trots werd al snel weerspiegeld door de persoon rechtover haar wanneer die net hetzelfde deed en een lach weerklonk door de leefruimte. ”Kleine talentjes zijn onze forte, het maakt ons uniek,” voegde ze toe aan zijn woorden met een speelse grijns, ze vormden een goedlachs duo en ze moest zelfs toegeven dat ook huisgenootje nummer drie met momenten onder de term goedlachs viel op een goede dag – zonder kater, met koffie, zonder honger, als alle factoren goed zaten. ”Oké, een beetje extra glitter kan nooit kwaad natuurlijk voor Levi en een beetje meer napjes voor jou,” zei ze een beetje plagerig met een knipoog. Zolang Vic niet besloot om te gaan slapen op haar bed wanneer er lichtgekleurde lakens oplagen vond ze het allemaal goed dat de jongen een voorkeur had voor korte dutjes doorheen de dag op de meest originele plaatsen.

Het feit dat hun hele tripje naar het winkelcentrum nog niet vergeten was gaf haar een veilig en geborgen gevoel al kon ze niet meteen zeggen. Het was alsof het haar geruststelde dat ze beide van die kleine dingen onthielden en het elkaar mededeelde op van die rare momenten zoals nu. ”Ik ga er van uit dat je dan een zoet lekker warm drankje bedoeld?” vroeg ze hem met één wenkbrauw verheven terwijl de andere maar amper beneden gehouden werd – dat was niet één van haar talenten, daar had ze zich al bij neergelegd. Het was een vraag waarvan ze het antwoord al lang had, Victor zou nooit uit eigen wil ene tas koffie nemen als de optie chocomelk bestond en daarnaast was het ook zeer moeilijk om nee te zeggen tegen een kopje gloeiende hete cacao wanneer het Kerst was. ”Dekentjes testen lijkt mij een ideale bezigheid maar eerst de boom, toch?” vroeg ze hem met een kleine pruillip die amper zichtbaar was door de grijns die zich over haar gezicht begon te verspreiden.

Het hele kerstknuffel verhaal had haar doe glimlachen als een kind op kerstochtend. Het leek haar zo leuk om van die dingen te doen, elk jaar opnieuw die om de duur door de kinderen of de familie in het geheel bijna als een ritueel bekeken werden. Hij leek echter zelf niet zo super enthousiast over het feit dat hij het gedeeld had met haar en wanneer hij het haar vraagde besefte dat ze niets te bieden had in ruil voor zijn hartverwarmend verhaal. Een beetje schaapachtig wreef ze in haar hals, ”Toen ik nog zeer klein was werd de boom versierd met het hele gezin, maar…” woorden bleven wat steken, alsof ze niet goed wist hoe het precies te verwoorden, ”…eenmaal mijn vader vertrokken is deden we niet meer zo veel voor de feestdagen,” vervolgde ze daarna met een kleine glimlach, ”Ik bakte wel elke kerstavond koekjes voor ons en de buren,” dat was wat ze zich herinnerde. Samen met enkele kinderen – meestal jonger dan haar, bakte ze koekjes, wat er daarna met koekjes gebeurde leek haar geheugen ontglipt te zijn, alsof er een zwart gat aanwezig was in het midden van haar herinneringen. ”Misschien moet ik dat nog eens doen,” vervolgde ze met een glimlach die zijn blink teruggevonden had in de tussentijd terwijl ze in haar hoofd op zoek ging naar het typische Griekse recept – moest ze het niet meteen vinden was er nog altijd het internet.

Alweer ontging het haar volledig hoe normaal het hele gebeuren voelde, en moest de gloeiende temperatuur in haar wangen er haar niet aan herinneren dat dit niet alledaags was, had ze het wellicht niet opgewekt. Zijn roekeloze plukken bruin haar in de plooi krijgen voelde bijna aan als een begroeting voor de brunette en ze vergat soms dat ze op die manier misschien net iets te veel in zijn persoonlijke ruimte kwam binnengedrongen. De jongen haalde echter zijn schouders op en Kalli schonk hem een kleine glimlach als reactie. Het was de tweede keer dat ze zo dicht tegen hem aangestaan had en het was iets dat in tegenstelling tot de eerste keer een pak minder vreemd en meer als thuiskomen aanvoelde. Dat was mede ook één van de redenen waarom ze hem teruggetrokken had wanneer hij had geprobeerd haar te lossen, al was de belangrijkste reden om haar gloeiend hete en knalrode hoofd te verbergen. Eerst had haar voorhoofd tegen zijn sleutelbeen geleund maar als snel had ze met haar hoofd plat tegen zijn borst gelegen. Zijn hartslag probeerde ze te gebruiken als een manier om die van haar terug te kalmeren maar er was amper verschil in het ritme van de twee organen waardoor ze – met haar ogen toe, gewoon over besloot te genieten van het moment dat ze deelden. Gewoon met hun tweetjes, hij die zacht over haar rug wreef en zij die eigenlijk perfect gelukkig was daar terwijl ze naar zijn hartslag luisterde.

Uiteindelijk raakten ze dan toch tot de taak die ze uiteindelijk gekozen hadden met als eerste opdracht, het hangen van de lichtjes. Ze had heus wel gezien dat er geen enkele manier was waarom ze de lichtjes zouden kunnen ophangen en plaats op de grond was er ook niet om een stoel te plaatsen maar toch kwam zijn voorstel onverwachts. Zijn been, zijn nek, zijn rug, bijna had ze gewoon gezegd, je hele beendergestel maar ze hield het mopje even voor zichzelf en Victor krabde even onwennig aan zijn wang maar haar onzekere blik bleef bijna zenuwachtig tussen hem en de boom heen en weer gaan. Hij besloot de lichtjes dan maar te dragen als een sjaal en wandelde op haar af voor hij haar handen in de zijne nam. Ze begon te twijfelen of hij al dan niet doorhad wat die simpele handeling met haar hele mindset deed maar desondanks voelde haar huid voor haar aan als een hete steengrill – om in het seizoen te blijven, op plaatsen waar zijn huid de hare raakte. De verschillende schakeringen blauw werden op elkaar gericht en hij vertelde haar nogmaals dat hij helemaal in orde was. ”Ik vertrouw je maar…” begon ze opnieuw met tegenpruttelen voor een zucht haar mond verliet, ”Oké dan maar je moet me beloven dat je het zegt als ik te zwaar ben of je last krijgt of eender wat, oké?” zei ze dan. Nadruk leggend op haar laatste woord door de druk op zijn handen te vergroten en hem vragend aan te kijken. Ze wou echt niet dat hij meteen na het goede nieuws zichzelf al ging breken door zotte toeren uit te steken in het midden van hun woonkamer.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   vr dec 29, 2017 11:48 pm

‘They better. Ik ga het in het groot in heel de stad ophangen hoor!’ Sprak hij vastberaden. Niet dat hij het werkelijk ging doen, maar om eerlijk te zijn wist ze goed genoeg dat hij in staat was om zulke dingen te doen. Hele spandoeken verspreid over de gehele stad met dat woord er op, jep het zou iets zijn wat hij echt nog kon doen. Een beetje overdreven, maar tja overdreven was iets wat de jongen het beste om schreef. Soms dan. Toen het gesprek moeiteloos overging naar hun talentjes moest hij natuurlijk tonen wat hij kon hoor, beetje opschepperij kon nooit kwaad. Speels spande Victor zijn arm even op en maakte het gebaar dat overal ter wereld bekend stond als een man die zijn spierballen wilde laten zien. ‘Misschien moeten we eens kijken of Levi het ook kan? Dan wordt dit ons ding.’ Het zou helemaal perfect zijn als hun huisgenoot het ook kon hoor, dan was dit gewoon echt iets meant to be, al was dat het zowiezo al wel maar dat details laten we even achterwegen. Victor lachte even verlegen. Veel kon hij er niet aan doen dat hij overal random in slaap viel. Zo nu en dan deed hij het wel is om Levi dwars te zitten hoor, dat hij in slaap viel als een kater op zijn bed. Maar hij wist wel dat de ander er mee kon lachen zolang het maar niet gebeurde wanneer meneer een dame mee naar huis nam natuurlijk. ‘Nog iets waar die dekentjes monopolie goed voor is. Als we alle dekentjes in Sundberg hebben, kan er op elk bed een dekentje worden gelegd waar ik op mag slapen.’ Dat zou een mooie uitzondering zijn op de regel die Kalli had gegeven over het in slaap vallen op haar bed. Hehe, natuurlijk was het aan hem om weer na te denken over zo’n zaken.

Dat hij van momenten als dit genoot was een understatement, Victor leefde voor zaken als dit. Dat hij dit nu heel toevallig allemaal deelde met Kallista maakte het er alleen maar beter op. Het was safe to say, dat vanaf het eerste moment dat ze elkaar hadden leren kennen dat ze een grote rol zouden spelen in elkaar spelen. Iets wat ook weer was gebleken toen ze samen waren ingedeeld in het huis, en iets wat hij zeker niet jammer vond. Want zo ving hij vaker een glimp op van het meisje dat hem betoverd had. Er waren momenten dat hij constant met zijn gedachten bij haar zat, zelfs wanneer hij eigenlijk moest leren of wat dan ook. Momenten waarvoor hij zich op zijn kop kon slaan, maar Victor was zo blind dat hij niet leek in te zien wat het eigenlijk wilde betekenen dat en alle andere signalen die zijn lichaam doorstuurde. ‘Heel toevallig is dat inderdaad wat ik bedoel.’ Sprak hij verbaasd, geacteerd natuurlijk. Dat hij net dat bepaalde drankje bedoelde was zeker iets wat niet moeilijk te ondervinden was, zelfs Levi wist ondertussen dat Victor’s bloed waarschijnlijk van warme chocolademelk gemaakt moest zijn. ‘Eerst de boom, en misschien ook een beetje opruimen zodat we ruimte hebben?’ Stelde hij voor, al was hij er vrij zeker van dat ze daar straks beide geen zin meer in zouden hebben.

Sharing is caring, en Victor was nu iemand die veel om andere personen gaf. Maar natuurlijk wilde hij daarvoor ook wel wat dieper in haar verleden duiken en uitvinden wat zij tijdens deze prachtige tijd van het jaar deed. Al kon hij letterlijk bijna door de grond zakken van schaamte toen hij haar verhaal hoorde, echt het brak zijn hart bijna. Aarzelend beet hij op zijn lip, eventjes zoekend naar woorden. Voorzichtig reikte hij eventjes naar haar hand en streek daar kort over. ‘Het spijt me, ik wist niet…’ Mompelde de jongen zachtjes. Nee, dat was iets wat hij legit niet wist over haar en hij schaamde zich er best wel voor. Hij kon niet eens bedenken hoe dat moest voelen voor haar, een vader die gewoon was vertrokken zonder een woord uitleg of misschien was die er wel gekomen maar al bij al bleef het echt iets hartbrekend om die woorden uit haar mond te horen komen. Wanneer ze de koekjes vermelde verscheen er toch weer een kleine glimlach op zijn gezicht. Zachtjes knikte hij. ‘Wel, dan gaan we dar zeker doen! Ik en koekjes zijn twee handen op een buik.’ Klonk het enthousiast. Koekjes bakken was zeker iets wat op zijn to do listje werd toegevoegd hoor!

Victor en zijn haar, het was een dagdagelijks probleem, eentje dat zij elke dag weer probeerde om te fiksen maar dat was dan toch een ding waar ze niet in slaagde. Nee, zijn haar was echt veel te koppig om in bedwang te houden al stelde hij de poging elke keer weer op prijs. Het voelde voor hem niet eens meer aan als een inbreuk op zijn persoonlijke ruimte, toch niet van haar. Maar knuffels als deze waren ook iets wat vaker leek te gebeuren, iets waar hij zeker niet rouwig om was. Ook niet toen het meisje hem terug trok wanneer hij eindelijk wou beginnen met het decoreren. In dit tempo kwamen de twee nooit tot de boom, al ging die voorlopig ook nog niet weg dus daar hadden ze in wezen alle tijd voor. Maar het was wel eventjes een taak die ze vandaag hopelijk nog konden vervullen.

Victor dacht er natuurlijk niet bij na toen hij voorstelde dat ze in zijn nek kon kruipen voor de lichtjes op de juiste plek te hangen, het was iets wat er gewoon uitrolde omdat hij geen andere optie zag. Dat het zijn been mogelijk kon schade maakte hem niet heel veel uit, plus hij geloofde er eigenlijk ook niet in dat het werkelijk kon. Zijn been was goed genoeg genezen en het was eventjes tijd om te laten zien dat hij toch niet zo’n watje was. Toch moest hij haar echt wel proberen te overhalen, want hij had niet heel veel zin om eigenlijk ruimte te maken voor een stoel ergens neer te planten zodat ze daarop kon gaan staan. Haast meteen begon het meisje weer tegen te spreken, tot ze zelf leek op te geven. In discussie gaan met een Spaanse furore was blijkbaar ook geen goed idee vond ze. Niet dat hij boos kon worden op haar maar details. Een glimlach sprong op zijn gezicht wanneer het meisje wat druk zette op zijn handen. ‘Ik heb je net in het rond gedraaid in het midden van de woonkamer, er is geen greintje zwaar aan jou te bespeuren hoor. Maar, ik zal het zeggen als ik ergens pijn krijg.’ Glimlachte hij geruststellend waarop hij weer wat afstand nam van haar en naar de boom toe wandelde, in de hoop dat ze natuurlijk zou volgen. Victor besloot al maar wat door zijn benen te zakken zodat ze makkelijker op zijn rug kon springen en haar klim beginnen naar de hoogste top.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   za dec 30, 2017 10:55 pm

Verrast richtre ze haar blik op hem voor haar lach alweer door de leefruimte klonk. De woorden hadden zo vastberaden zijn mond verlaten dat ze bijna redenen was beginnen opsommen om geen spandoeken te beginnen maken. Haar lach doofde uit in een grinnik voor hun gesprek verder ging in andere gespreksonderwerpen. Het was maar al te duidelijk dat onder die pluizige rand van de kerstmuts en zachte karakter van de jongen voor haar nog steeds een man schuilde Één die net als alle andere graag eens liet blijken dat hij heus wel wat spieren aan zijn lijf had, ”Wordt spieren opspannen jullie ding of wordt…” ze raakte nogmaals het puntje van haar neus aan met haar tong, ”…dit, ons ding?” vroeg ze hem met een grijns die vertelde dat ze hem maar aan het plagen was. Al kon ze zich perfect inbeelden hoe de twee jongens elkaars armspieren zouden staan te vergelijken voor één of andere spiegel. Ze kon het zich even goed inbeelden als het beeld van Victor – weliswaar in kittenvorm, die zich letterlijk op eender welk bed in het huis reeds eens genesteld had voor een powernapje. Niet iets dat ze erg vond, zo lang het maar niet op haar lakens was, zeker niet op de witte. ”Als ik ooit een fleece dekentje permanent op mijn bed heb liggen, beloof ik plechtig dat jij daarop mag slapen,” beloofde ze met een gespeelde plechtige blik en een speelse knipoog. Aan een kant was het best grappig om samen te leven met Vic, de eerste keren was het aanpassen geweest om ineens een kat te zien rondlopen maar na een tijdje voelde het als de normaalste zaak van de wereld. Net zoals het de normaalste maar ook stiekem de beste zaak van de hele wereld was dat ze elke ochtend samen aan de ontbijttafel zaten met een glimlach en een tasje warme drank.

De warme drank van zijn keuze was ondertussen alom gekend en ze betwijfelde dat het bleef bij hun huis. Eigenlijk was Kallista er bijna van overtuigd da heel Sundberg wel wist van Vics ongekende liefde voor het zoete chocolade drankje want het was niet iets dat de vrolijke jonge onder stoelen en banken stak. ”Totaal onverwachts dat ik dat weer goed gok natuurlijk,” vertelde ze met een grijns. Ze luisterde naar zijn plannen en keek stiekem toch al een beetje uit naar één van de warme dekentjes en misschien wel gewoon naar Vics aanwezigheid. ”Goed eerst de boom en wat opruimen…” al was ze zeker dat dat laatste niet zou gaan gebeuren maar dat zouden ze dan wel ondervinden natuurlijk. Een brede glimlach werd in zijn richting geworpen voor ze haar zin vervolgde, ”…en dan zal ik chocolademelk maken en kunnen we onder dekentjes kruipen,” meldde ze met een warme grijns. Een warmte die haar eigenlijk leek te blijven omringen al sinds het moment waarop Victor door de deur was binnengewandeld tot de moment waarop ze niet anders kon dat het onderwerp van haar moeder aan te snijden. Ze had het zo zacht mogelijk verwoord – daarnaast waren de details voor haar ook wat wazig, maar Victor leek hoe dan ook onzeker te zijn en te zoeken naar woorden voor hij haar hand vastnam. De kleine glimlach die ze op haar gezicht geplaatst had – deels om schaamte te verbergen, deels om ongemak te verbergen, werd een beetje breder om hem gerust te stellen. ”Het kan geen kwaad, je was nieuwsgierig en je kon het niet weten,” meldde ze hem terwijl ze zachtjes nog eens in zijn hand kneep. Ze wou hem zo graag alles vertellen maar aan de andere kant was het niet de moment en ze keek te veel uit naar de vrolijke tijden die zouden komen dat ze het ook niet over de minder leuke periode in haar leven wou hebben. Haar herinneringen gingen verder en bij de vermelding van koekjes leek de jongen alweer een heleboel op te vrolijken, ”Twee handen op één buik hé,” grijnsde ze in zijn richting, ” Zeker van dat dat niet gewoon jouw twee handen op een buik vol koekjes zijn?” vervolgde ze met een korte lach. Het leek haar wel supergezellig om samen koekjes te bakken met de jongen maar haar to-do-lijstje werd langer en langer met de minuut die verstreek in deze kersttijden en de kersttijd zelf was nu niet zo lang.

De knuffel had haar wangen in vuur en vlam gezet en Victor gaf haar amper de tijd om op adem te komen eenmaal ze wat meer afstand van de jongen genomen had. Naast haar wangen leek echter alles te gloeien, haar hele lichaam leek te overstromen met gevoelens waar zelfs zij – iemand met een mutatie in verband met emoties, geen naam op kon plakken of misschien geen naam op durfde plakken. Ondanks het feit dat ze zich oneindig druk maakte of het al dan niet schadelijk zou zijn voor zijn been moest ze in zijn rug gaan zitten, koos ze toch om toe te geven aan zijn doordringende blik wat hij meteen beantwoordde met een glimlach die meer leek te blinken dan de kerstlichtjes ooit zouden doen. Net als zij minuten eerder gedaan had, probeerde hij haar gerust te stellen met een glimlach en te zeggen dat ze helemaal niet zwaar was en dat hij het haar zou zeggen wanneer hij pijn had. Zoals hij waarschijnlijk wel verwacht had volgde ze hem om vervolgens de lichtjes van zijn schouder te plukken en met enkele simpele bewegingen in zijn nek te belanden – waar enkele kinderjaren als gymnaste al niet goed voor waren, voor ze hem nogmaals vroeg om haar zeker op tijd te waarschuwen. ”Je moet me echt beloven dat je me meteen terug op de grond zet wanneer het te veel wordt,” mompelde ze terwijl ze zich stabiliseerde op de jongen zijn schouders.

Geduldig wachtte ze tot Victor enige vorm van stabiliteit teruggevonden had voor ze de lichtjes vaster nam. Het lint met de vele kleine lintjes bevond zich stevig in haar ene hand terwijl ze het met haar andere hand rond de top van de boom begon te draaien. Ze wou het misschien niet toegeven maar ze vond het best wel leuk zo, het voelde aan alsof ze alles aankonden met hun tweetjes en niets te zwaar zou zijn zolang ze maar samen waren. Wat een verschrikkelijk dom iets om te concluderen natuurlijk terwijl ze enkel en alleen samen lichtjes in een boom aan het hangen waren maar het voelde echt zo aan voor de jonge brunette. Haar aandacht werd gericht op de taak voorhanden ondanks het feit dat ze soms wel eens kort moest lachen om de manier waarop de slinger maar niet wou vallen hoe ze wou. Eenmaal de lichtjes iets of wat gelijk verdeeld leken over de bovenste lagen takken van de groene boom plaatste ze haar hand op Vics wang om zijn aandacht te vragen, ”Mooi toch zo of misschien een beetje meer aan die kant?” vroeg ze hem terwijl ze zijn gezicht zachtjes naar de linker kant duwde met een grinnik.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   do jan 04, 2018 11:04 pm

Victor die zijn spieren flexte, de wonderen waren de wereld nog niet uit. Misschien school er dan toch ergens een prins in de jongen in plaats van een prinses? Who knew. Toch kon hij er niets aan doen dan wat verlegen naar de grond staren toen het meisje hem er op aan sprak, het was bedoeld als een simpele plagerij allicht maar toch werd hij er een tikje verlegen van. Toch schoten zijn blauwe kijkers al snel genoeg weer naar haar wanneer ze uitgesproken was en haar woorden verwarmde hem van binnen voor een of andere reden. Eh. ‘Ik gok dat dit ons ding wordt dan?’ Sprak hij wat lacherig. Stiekem wist Kallista gewoon al dat Levi niet het puntje van zijn neus kon raken met zijn tong en zei ze het waarschijnlijk daarom. Victor kon het zich al perfect voor hem zien hoe hun huisgenoot met alle macht in de wereld probeerde om het te doen, maar er toch niet in leek te slagen. Maar hun hele dekentjes situatie bracht wel licht op de situatie van hij die overal zou mogen slapen. ‘Ik hoop dan maar dat dat snel gebeurd hoor. Jou bed ligt veel beter dan het mijne.’ Klonk het met een pruillip die zachtjes verscheen. Haar matras leek gewoon echt zachter, of misschien was dat gewoon weer zijn inbeelding. Was het eigenlijk gewoon het feit dat hij bij haar napjes kon nemen, niet dat hij daar voor uit kwam voor nu was het de matras en de zachtheid van haar dekens natuurlijk.

Echt het woord chocomelk was nog maar net gevallen of de jongen dacht al verlangend aan een kop van het stomende drankje. Een fijn vooruitzicht! Eentje dat Kalli natuurlijk ook meteen leek te raden. Niet dat het zo verbazend was maar het zorgde er wel voor dat hij zachtjes moest lachen. ‘Misschien moet je eens mee doen et de loterij als je toch zo goed kan raden?’ Knipoogde hij met die alomtegenwoordige glimlach op zijn gezicht. Dat ze zijn plannen leek goed te keuren zorgde er voor dat hij nog meer kon genieten van de momenten die er naar toe zouden leiden. ‘Als het teveel moeite is hoeft het niet hoor. Ik kan nog wel wat langer zonder chocomelk, denk ik.’ Sprak hij bedenkelijk. Al zei hij er natuurlijk geen nee tegen, want tja dan zou hij gewoon echt ziek lijken. Maar Victor keek wel meer uit naar lekker onder een dekentje kruipen met haar naast zich. Maar natuurlijk moest hij eerst met zijn domme verstand haar vragen naar haar familie tradities, en haar antwoord maakte hem lichtjes van streek. Zorgde er voor dat hij wel door de grond kon zakken van schaamte. Toch leek de glimlach op haar gezicht niet te verdwijnen, wel zag hij hem iets inkrimpen wat voor hem genoeg teken was dat hij buiten zijn boekje was getreden met er naar te vragen. Dat ze hem probeerde gerust te stellen dat het oké was, deed hem ergens wel goed. Al wist hij niet of hij het wel moest geloven? ‘Ben je zeker, want anders kan je het zeggen. Je kan me alles zeggen dat weet je, toch?’ Mompelde hij zachtjes. Als ze zich er echt niet goed door voelde of er droevig van werd dan moest ze het echt zeggen of toch laten merken. Want hij wilde niet dat ze droevig werd door hem, dat nooit. Het zachte kneepje in zijn hand, vertelde hem dat het inderdaad wel goed zat al kon hij niet ontkennen dat hij zich toch zorgen maakte om haar. Wanneer het woord koekjes echter viel klaarde zijn gezicht weer helemaal op, iets wat bij haar ook wat meer vrolijkheid leek te brengen. Kort knikte hij op haar woorden, al kon hij de blos die op zijn wangen verscheen bij haar woorden niet verstoppen. ‘Alleen maar als het jou koekjes zijn, of die van mijn moeder.’ Klonk het zelf verzekerd, wat totaal in contrast stond met de blos op zijn wangen maar hij gaf er niet super veel om stiekem.

Dat hij had verwacht dat ze zou tegensputteren was een understatement. Maar hij was zeker van zijn zaak, en het meisje moest maar eventjes op hem vertrouwen. Meer vroeg hij momenteel niet van haar, en anders zouden ze nooit van start kunnen gaan. Snel genoeg stal ze zijn lichtjessjaal en kroop ze vrij simpel in zijn nek zonder al te veel moeite. Kijk, zo moeilijk was het niet. Victor zette zichzelf wat steviger vast op de grond zodat hij zeker niet zou vallen met haar in zijn nek. Want dat zou haar onwaarschijnlijk meer pijn doen dan hem. ‘Maak je geen zorgen, dat zal ik doen als het nodig is.’ Of hij het werkelijk zou doen was nog maar de vraag, want eigenlijk wilde hij dit moment niet verpesten door pijn te krijgen en er dan ook nog eens aan toe te geven. Victor legde zijn handen op haar voeten en hield haar stevig vast terwijl ze zelf zich ook stabiel probeerde te houden.

Victor hield het krimpende lint lichtjes dat voor zijn voeten lag goed in het oog. Kallista was al een heel eind op weg en het zorgde er voor dat hij eventjes moest glimlachen. Ze leek haar angst om hem pijn te doen te hebben overwonnen, iets wa hij alleen maar leuk kon vinden. Zelf had hij geen last van haar, iets wat geen leugen kon genoemd worden want het meisje was allesbehalve zwaar of wispelturig bezig in zijn hals. Als zij bewoog of teken deed dat hij wat opzij moest gaan deed hij het gewoon, een team sterker dan ooit te voren leek het. Victor leek te ontwaken uit de droomstand waarin hij even leek te verkeerde toen het meisje haar warme hand op zijn wang lag en zijn hoofd zachtjes naar de linkerkant kantelde. Zelf keek Victor meteen omhoog, al schoot zijn blik eerst kort naar haar om haar gerust te stellen dat het oke was met hem voor hij zijn blauwe kijkers naar de boom liet glijden. Inspecterend volgde hij het lint met een gespannen blik tot hij het lint in haar hand weer bereikte en zijn blik ook weer verzachtte. ‘Het is meer dan perfect.’ Klonk het terwijl er een brede glimlach op zijn gezicht verscheen. ‘Vind jij het goed of?’ Sprak hij terwijl hij kort zijn wenkbrauw op hief, al kon hij zich niet voorstellen dat het niet zo was.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 424

Character Profile
Alias: Téras
Age: 20
Occupation: Student
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   vr jan 05, 2018 11:19 pm

Voor even had ze gedacht dat Victor een stereotype jongen was onder het hele vrolijke exterieur maar blijkbaar had ze zich toch vergist want haar plagerij had ervoor gezegd dat hij verlegen naar de grond staarde. Ondanks het feit dat ze zich wel wou gaan verontschuldigen voor de woorden die haar mond verlaten hadden, eenmaal ze uitgesproken was, kreeg die verontschuldiging geen kans. Want eenmaal de laatste woorden haar mond verlaten hadden werden de stralende blauwe kijkers van de jongen van de grond opgericht en vrolijk op haar gericht, een blik die met een wagenwijde glimlach beantwoord werd. ”Deal, maar voor de zekerheid misschien toch maar Levi uitnodigen in ons selecte groepje,” meldde ze met een grinnik. Select was misschien wel een overstatement want als ze zich het weetje uit de lagere school goed kon herinneren bestond hun groepje uit een dikke 10% van de volwassen wereldbevolking. Maar die andere 90% kon hoogstwaarschijnlijk niet shiften in een kat noch de emoties van mensen rondom haar aanvoelen… Zijn woorden wou ze koppig tegenspreken aangezien ze vrij zeker was dat ze alle drie op een identieke matras sliepen maar ze besloot het te houden bij een kleine grinnik gevolgd door een ”Tuurlijk.” Er waren veel dingen die Victor doen glimlachen, iets dat haar opgevallen was in de laatste weken, maar er waren slechts een beperkt aantal dingen die hem deden grijnzen als de kat uit ’Alice in Wonderland’, het eerste was dekentjes – zeker die hele zachte waarop hij kon slapen, en het tweede was chocomelk – iets dat haar bleef verbazen. Ondanks het feit dat het twee zeer kleine dingen leken te zijn was het een duidelijk teken dat Vic wist te appreciëren war het leven te bieden had, hoe klein dat ook mocht zijn. Zijn lach deed opkijken uit haar denkweg ”Ah, de loterij, goed plan. Een hulpmiddel voor de dekentjesmonopolie,” beantwoordde ze hem terwijl ze fervent knikte om haar enthousiasme duidelijk te maken – ze zou zichzelf zo eens een whiplash schudden als ze niet oplette. ”Chocomelk maken is nooit teveel moeite, en we weten beide dat je niet lang zonder kan,” vertelde ze hem met een speelse knipoog. Natuurlijk had Kalli liever cacao dan andere dingen waaraan mensen in die tijd en plaats aan verslaafd waren, dus haar hoorde je niet klagen. Er was een zekere rust die over haar kwam terwijl ze simpele handelingen uitvoerde, zoals chocomelk of koffie maken, een rust waar ze zelfs een zeker plezier uit wist te halen.

Ze had misschien moeten opletten wat ze vroeg aan de jongen maar ze was op haar gemak in zijn aanwezigheid dat ze niet verder nagedacht had dan haar neus lang was en voor ze het goed en wel wist had haar eigen vraag haar een rechtse direct tegen haar gezicht bezorgd. Een feit dat ze liever niet aan de jongen voor haar liet doorschijnen dus stelde ze hem gerust met een glimlach op haar gezicht – in de hoop dat die er ook echt geloofwaardig uitzag. Haar blik bleef onderzoekend over zijn gezicht heen glijden, op zoek naar tekenen dat hij toch niet tevreden was met haar geruststelling maar het grootste signaal dat ze oppikte was onzekerheid. Het koste veel moeite maar ze weigerde haar mutatie ook maar enige hoeveelheid terrein te laten winnen in de nabijheid van haar huisgenoten dus ook nu weigerde ze om haar aura te gebruiken om te kijken wat Victor echt dacht. Zijn woorden of eerder de toon van zijn stem deden haar hart een fractie van een seconde stilstaan en ze wist niet met zekerheid of het brandende gevoel haar wangen waren of tranen die ver achter haar ogen verscholen zaten sinds een decennia eerder dus besloot ze het hoe dan ook te negeren. Een bevestigend geluid verliet haar mond terwijl ze enkele keren rustig knikte, ”Zeker,” beantwoordde ze zijn bezorgdheid. Het was echter de komende kersttraditie – al was het eerder van haar alleen, die haar – en hem, weer deed glimlachen. ”Ah, ik wil ook mevrouw Valdés koekjes,” mompelde ze, ”Al denk ik dat die van mij wel beter zijn,” vervolgde ze met een uitdagende speelse grijns.

Kallista had de neiging iedereen te geloven op hun woord maar woorden waren iets helemaal anders dan hen te vertrouwen met zichzelf en met haar. Met nog steeds enige bezorgdheid was ze op Vics rug geklommen en vervolgens in zijn nek om dan te wachten tot ze beide voldoende gestabiliseerd waren om te beginnen aan hun werkzaamheden. Op zijn antwoord had ze simpelweg geknikt al was ze er zeker van dat hij juist niets zou zeggen, juist om die kennis had ze snel – maar nauwkeurig, werk maakte van de lichtjes. Eenmaal halverwege voelde ze zich iets meer op haar gemak. Dit waarschijnlijk doordat ze ondanks haar onzekerheid over zijn pijn wel honderd procent zeker was dat hij dit hele gebeuren zo voorzichtig mogelijk aanpakte wat ervoor zorgde dat ze zich net een beetje minder druk maakte in hem. Zijn blauwe blik werd op haar gericht eenmaal haar hand zijn wang raakte en met een brede glimlach knikte ze eens – ze was zeker dat hij opkeek om haar verder gerust te stellen, terwijl haar duim over zijn wang wreef terwijl ze het wat naar de linker kant duwde. Zijn positieve antwoord kwam na grondige inspectie van de lampjes voor hij haar vraag naar haar richtte, ”De bovenste helft ziet er prima uit, maar dat tweede lint moet er onderaan in om het af te maken,” beantwoorde ze hem op een luchtige toon. Haar blik gleed over de groene dennenboom die tot ongeveer halverwege vol zat met glazen kleine bolletjes die zouden gaan oplichten in de nabije toekomst. ”Maar dat laat ik aan jou over, eenmaal ik terug op begane grond sta,” vervolgde ze terwijl ze zijn muts een beetje schuiner op zijn hoofd plaatste.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar
Class 2
Aantal berichten : 98

Character Profile
Alias: Gato
Age: 19
Occupation: Student geneeskunde
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   ma jan 15, 2018 8:50 pm

‘Anders is het zo zielig voor die knul, krijgt hij nog het gevoel dat hij nergens bij hoort.’ Dat wilde hij niet hoor. Nee, ondanks dat de mengeling in dit huis vaker raar dan normaal was, kuch Pyra, apprecieerde hij de andere jongen toch echt wel. Voor hem persoonlijk was Levi niet iemand waar hij op een normaal moment zou op zijn afgestapt, of misschien wel maar anyhow hij wilde de jongen zeker niet buiten sluiten of wat dan ook. Niet dat ze de jongen echt negeerde of wat dan ook hoor, of dat hij zich aangesproken zou voelen als hij hierover zou horen maar het was het idee dat telde, right? Victor en zijn mening over haar matras viel echt niet te ondermijnen hoor. Als hij in een ding goed was, dan was het wel in het inschatten van de zachtheid van een matras. Zeker als hij in een kat was geshift dan viel dat zeker niet te betwisten. Dat ze het misschien niet geloofde was een zaak die hij in het midden hield, maar hij ging echt zeker nog wel napjes nemen op haar bed met of zonder tegenspraak. Liever het tweede dan het eerste, want hij wilde geen ruzie. Stiekem cravede hij echt al naar een stomende mok warme chocomelk als ze hier een maal klaar waren, misschien maakte hij dan voor haar wel wat koffie als ze wilde ehehe. ‘Waag je kans, wie weet win je nog wel. Ik zal dan wel met plezier dekentjes gaan kopen hoor.’ Grinnikte hij. De jongen en zijn gedachtengang, soms viel er echt geen touw aan vast te knopen maar dat was net een van die typerende dingetjes aan hem, het zijn van een flapuit om later rood aan te lopen wanneer hij uiteindelijk besefte wat voor impact zijn woorden hadden. ‘Ooit word je het beu om het voor mij te maken hoor.’ Grijnsde de knul schaapachtig naar haar. Al hoopte hij natuurlijk dat het nooit zo was, maar goed hij wist dat die kans echt wel groot was hoor. Niet dat hij zo incapabel was om het zelf te maken hoor, maar hij vond de manier waarop Kalli het maakte gewoon leuk, zowel de speciale receptjes uit hun boekje maar even goed een plain chocomelk, die smaakte toch net altijd een tikkeltje anders als zij die had gemaakt voor hem. Waarschijnlijk die smol twinkle of friendship…

Ergens had hij het gevoel dat hij haar letterlijk op haart hart had getrapt en haar had pijn gedaan, wat hem zeker in de problemen zou brengen met Levi als die het te weten kwam, maar evengoed deed het hem pijn in zijn hart dat hij mogelijke herinneringen bij haar terug bracht die ze veilig had weg gestoken? Misschien was het maar een gevoel, maar het was toch iets wat hij niet zo maar van zich af kon zetten als hij eerlijk was? Maar hij had besloten om vrede te nemen met haar antwoord, hij wilde haar niet verder kwetsen dan mogelijk, al zou bleef hij toch ergens wel bezorgd om haar. Nee, het was niet omdat ze het niet leek te kunnen delen met hem, het was puur om het feit omdat hij haar had terug gebracht naar een plek waar ze niet meer heen wilde. Al kon hij even goed aan het overdenken zijn nu. Dus ergens vond hij het wel goed dat ze over die koekjes was begonnen. Koekjes waren life, zeker die van la mama. ‘Ik zou maar uitkijken dat mijn moeder dat niet hoort.’ Sprak Victor met een gechoqueerde uitdrukking op zijn gezicht. Bold statement hoor, zeggen dat je egen koekjes beter zijn dan die van zijn moeder. ‘Misschien moeten we de proef op de som nemen.’ Grijnsde hij op zijn eigen vrolijke manier. Meer koekjes voor hem eventually.

Victor was er wel een beetje zeker van dat het meisje snel, maar zeer nauwkeurig te werk ging puur om hem zo gezegd te sparen. Al hoefde ze hem helemaal niet te sparen, hij ging er niet om liegen maar hij voelde haar werkelijk amper zitten. Natuurlijk was er wel een beetje verschil, maar niets om over te stressen uiteindelijk vond hij zelf. Uiteindelijk werd er al na enkele minuten voor gezorgd dat hij eerst naar haar keek voor hij zijn blik op de boom richtte. Voor nu nog gehuld in duisternis, maar ze zouden die al snel genoeg in lichterlaaie zetten. Haar plaatsing van de lichtjes was uitmuntend, en nog geen klein beetje. Al konden ze natuurlijk niet met een half bedekte boom blijven zitten, dat zou sad zijn. Maar daar had het meisje ook aan gedacht zo leek het want snel genoeg begon ze hem te delegeren. Al moes hij haar natuurlijk wel eerst op de grond zetten. De muts die scheef werd getrokken beroofde hem van zijn zicht, of toch van zeker 1 oog. ‘Ik vind anders wel dat je goed zit hoor?’ Sprak hij vrolijk waarna hij heel zachtjes zichzelf op zijn tippen omhoog duwde en dat enkele snel achter elkaar herhaalde waardoor ze op zijn rug begon te wippen als het ware. ‘Misschien moet je nog even blijven zitten hoor, we moeten nog een piek er op zetten.’ Grijnsde hij breed naar haar. Beter dat ze dat nu ineens deden hm.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Christmas is a togethery kind of holiday   

Terug naar boven Go down
 
Christmas is a togethery kind of holiday
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» You're like perfection, some kind of holiday [dropping]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Housing Units-
Ga naar: