INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Aim... and miss

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Aim... and miss    do dec 07, 2017 8:19 pm

Haar hoofd rolde van de linker- naar de rechterkant en een bevredigend poppend geluid verliet één van de ruimtes tussen haar wervels terwijl ze de laatste trede van het uitgeklapte trapje van de trein verliet. Eenmaal met beide voeten op vaste grond ademde ze eens diep in, voor meeste mensen leek het alsof ze de frisse Zwitserse lucht inademde maar er waren slechts een klein aantal landen waar ze meer een hekel aan had dan Zwitserland dus zijn lucht was niet zo aanlokkelijk als men dacht. Het waren echter de resterende hoeveelheden chaos die in de lucht aanwezig waren, als bloemengeuren op een frisse lentedag. Voor een dorp recent opgevuld met vluchtelingen was de hoeveelheid chaos en paniek in de lucht relatief klein. Een zachte warme druk op haar linkerschouder bracht haar op de hoogte van de aanwezigheid van Ruin en met een warme glimlach plaatste ze haar hand op de plaats waar de warmte aanwezig geweest was, zo liet ze hem weten dat ze zijn aanwezigheid apprecieerde.

Haar schoenen maakten een dof geluid tegen de grijze stenen maar dit werd uitgedoofd door het geluid van de wagon naast haar. Met een zucht richtte ze haar bruine ogen kort op het grove vervoermiddel, er was een tijd geweest dat mensen verkozen om zich zo stil mogelijk te vervoeren maar dat tijdsperk leek reeds lang gepasseerd. Nu was het des te luider des te beter en War begreep amper waarom de mensheid deze toestellen nog steeds maakten, waren er geen stillere opties. Het was toch alweer een tweehonderd jaren geleden dat de eerste spoorlijnen gelegd werden… Met deze gedachtegang wandelde ze verder over het perron, Ruin duidelijk geïnteresseerd in zijn omgeving waardoor zijn aanwezigheid soms leek te verminderen maar het duurde telkens slechts enkele seconden voor de warmte weer over haar volledige schouder verspreidde.

Mensen werden steeds groter en groter, waar zij vroeger gemiddeld – of zelfs groot, geweest was vroeger stak nu iedereen minstens een half hoofd boven haar uit en wanneer de dames hoge hakken droegen werd dat al snel een volledig hoofd. Helaas betekende dat dat sommigen haar gewoonweg niet zagen, of niet wouden zien. Iets dat pijnlijk duidelijk werd wanneer iemand haar zonder enige vorm van excuses opzij kegelde alsof ze een lappenpop was. Tot zo ver die Zwitserse gastvrijheid bedacht ze zich al mopperend terwijl ze er amper in sloeg om zichzelf recht te houden. Waarom was een station van zo’n klein, nietszeggend dorp zo druk, nog zo een vraag die ze zichzelf stelde terwijl ze een steentje van de grond viste en het in de richting van de oudere man gooide. Dat zal je manieren ler… en dat was waar haar gedachtegang stopte toen ze het kiezeltje los zijn doelwit zag missen en iemand anders zag raken.

Onzeker of ze al dan niet gezien was liep ze in een trage looppas af op de andere persoon, ”Ah, sorry…” begon ze in haar beste Duits – niet schitterend en zeker geen Zwitsers Duits maar ze probeerde tenminste. ”Ik wou hem…” zei ze terwijl ze achter de persoon heen wees, ”…raken, jou helemaal niet maar…" probeerde ze uit haar woorden te komen terwijl ze aan de fluctuerende warmte op duidelijk weergaf dat Ruin dit hi-la-risch vond, "…mikken is nu eenmaal niet mijn sterkte," gaf ze uiteindelijke met een bescheiden glimlach toe. Dat was dan ook de reden waarom ze een loodzwaar zwaard gekregen had en geen pijl en boog – just saying.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley


Laatst aangepast door Riley Jensen op za dec 09, 2017 9:21 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Ayres
avatar
Class 3
Aantal berichten : 15

Mutant Profile
Alias: Supergirl.
Occupation:
Mutation: Healing factor, Flight, Heat & x-ray vision, Super leaping, breath, hearing, speed & strength, Telepathy immunity, Invulnerability.
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    vr dec 08, 2017 12:00 am

hope is stronger
than fear


Het werd eens tijd dat ze haar nieuwe woonplaats ging verkennen. Inmiddels was ze, samen met alle andere gevluchte mutanten, hier nu al een tijd. Maar, ze kon nog niet zeggen dat ze alles al hier had gezien. Haar vaste plaats was namelijk de stad, maar daarbuiten? Daar lag nog een hele wereld voor haar te bekennen. En daar was ze eigenlijk ook wel voor in, het kwam er alleen nooit van.

Vandaar dat ze vandaag dan ook echt die knoop doorhakte, en besloot om eens verder te gaan kijken dan haar neus lang was, op zoek naar meer mooie plaatsen in Sundberg. Uit haar kast pakte ze gemakkelijke, lage, zwarte Vans. Daarop droeg ze een blauwe spijkerbroek, met daarop een simpel shirt. Niet dat iemand die zou gaan zien, als het goed was. Ze had immers een jas aan, en met dit weer was ze toch echt niet meteen van plan om die jas uit te gaan doen. Veel te koud.

Enthousiast als ze was vertrok ze dan ook van haar kamer, op weg naar dingen die in Sundberg te vinden waren buiten de stad. In haar hoofd had ze dan natuurlijk wel dat ze als eerst naar de stad moest gaan, om vanaf daar haar verdere route te bepalen.

De neiging was er echt bij haar om even naar boven te gaan, vanuit vogelvlucht te kijken waar veel volk was en het leuk leek, en om daar vervolgens heen te gaan. Dat was toch veel gemakkelijker? Maar niet wenselijk, en dat wist ze ook wel. Ondanks dat de mensen hier toch gastvrij waren zou het enigszins raar zijn, wanneer zij ineens in de lucht zou vliegen. Dat ging namelijk toch nog een stapje verder, nietwaar?

Eenmaal voordat ze in de stad zou belanden, kwam ze een wegwijsbord tegen. Dat was nog eens verrekt handig! Helemaal in deze situatie.
Haar lichte ogen scanden de bordjes, zagen erop allerlei dingen staan, maar een van die plaatsen viel haar op; het treinstation. Natuurlijk wist ze wel wat het was, ze leefde ook niet onder haar steen? Maar het wekte gelijk haar gedachte op waar je allemaal vanuit Sundberg terecht kon komen. Tegenwoordig was dat ook gemakkelijk via een app te bepalen, maar ze kon er toch gewoon even heen gaan? Zoveel moeite was het niet, ze wilde nieuwe plaatsen ontdekken én liet ze nou net de persoon zijn die eigenlijk nooit moe werd. Hoe kon het ook anders overigens, maar dat terzijde.

Lang duurde het niet, of ze was er aangekomen. Ergens wel logisch, want een treinstation was natuurlijk altijd zo dicht mogelijk bij de echte stad, zodat het vanuit het station niet ver was om naar de stad te gaan. Anders zou het ook gek zijn, maar uitzonderingen waar natuurlijk altijd daar gelaten.
De elektronische borden gaven aan welk spoor naar welke bestemming ging. Daarbij hing er in het midden ook nog een informatiebord voor alle bestemmingen. En het viel haar op, dat daar echt super veel verschillende steden in stonden? Of in ieder geval dorpen die in de buurt lagen, maar ook dorpen die wel verder weg lagen, voor zover ze dat nu al wist. Zelfs een vliegveld? Well, ze had alles verwacht, behalve dat Sundberg ook echt een stad was waarvan je naar de meest verschillende plekken ooit kon, en die ook nog eens nuttig waren ook.

In haar ooghoek zag ze in een winkel een rij staan, waardoor haar ogen daarheen gingen. Een kleine, knusse koffiebar. Hey, dat was wel een idee om zo even wat te gaan halen? Ja, dat ging ze doen –

Wat voelde ze nu weer? Snel draaide ze om, en op de grond lag er voor haar een kiezeltje lag. Het ding was niet erg groot, maar als ze niet zogenaamd van ‘staal’ was geweest, had ze het ding waarschijnlijk wel wat harder aan voelen komen. Het was namelijk nou ook niet dat het ding voor haar voeten lag, dus het had als het goed was wel een vaart gehad. Ach, kon gebeuren.

Nadat ze zich weer had omgedraaid duurde het even, maar ze hoorde een stem naast haar. Aan haar gericht? Haar blauwe ogen keken naar degene waarvan het stemgeluid kwam, en een jongedame verscheen dus op haar netvlies. Ze sprak Duits tegen haar, maar helaas was ze daar nog niet echt de beste in. Tuurlijk wist Norah wel dat ze haar Duits wat moest trainen en daar goed in moest worden, maar het was niet erg gemakkelijk of wat dan ook. En gezien de gastvrijheid van de mensen hier, plus het feit dat bijna iedereen tegenwoordig wel Engels sprak..? Ze hoopte dus altijd maar op het beste.

Een kleine glimlach verscheen op haar gelaat. Het was duidelijk dat zij dus degene was die de kiezel op haar had geworpen, maar dat dat niet de bedoeling was geweest. Ach, kon gebeuren. Gelukkig dat ze er ook nog eens goed tegen kon, al was het een kogel geweest, dan had het nog geen verschil gemaakt; alles zou dan toch op haar afketsen.
Doordat ze ook merkte dat degene voor haar ook vrijwel geen Duits sprak, nam ze maar aan dat ze dus ook alleen Engels sprak? Of wat dan ook. Maar waarschijnlijk was Duits dus ook niet haar moedertaal. ”Eh, Englisch?” Ook zij was niet goed in Duits, en dat was altijd te merken ook. Maar goed, ze had nu ook voorgesteld om Engels te praten, als dat voor de ander ook beter uit zou komen. Ze zou in ieder geval haar verhaal doen, en anders dan zou ze het wel horen, toch? ”Het geeft niks hoor.” Sprak ze de ander met een glimlach toe, die de ander hopelijk het gevoel zou geven dat het ook daadwerkelijk vergeven was. ”Je had het anders kunnen treffen, maar gelukkig heb je in dat opzicht op de juiste gemikt.” Natuurlijk zou de ander niet weten wat ze bedoelde, maar goed. Dat zou ze misschien nog wel te weten komen. ”Gelukkig is ehm, dingen tegenhouden namelijk wél mijn sterkte?” Ja, goed zo Norah. De beste uitleg die haar immuniteit voor vrijwel alles wat haar huid raakte, ooit. Maar niet heus.
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    za dec 09, 2017 9:58 pm

Hoe graag ze de man zijn hoofd had geraakt met haar volle kracht en eigenlijk het liefst met de scherpe kant van haar zwaard in plaats van een kiezeltje. Maar ze wist heus wel dat iemand onthoofden in het midden van een treinstation misschien niet het meest tactvolle idee was in een stadje zo klein als Sundberg of zelfs gewoon een landje zo klein als Zwitserland. Dus nam ze genoegen met het kleine grijze steentje dat in een bevredigende boog in de richting van het beginnend grijzende hoofd van de man vloog. Dit tot datzelfde grijze steentje besloot zijn traject te veranderen – dat dit eerder aan haar manier van gooien kon liggen kwam zelfs niet in de ravenharige jonge dame op. De kiezel vloog in volle vaart langs haar doelwit tegen een blonde dame die naar één of ander bord stond te kijken en ketste van haar af zoals het van een stenen muur zou doen. Wars wenkbrauw bewoog kort geïnteresseerd maar diezelfde interesse vervloog weer even snel terwijl ze snel in het meisje haar richting wandelde.

Klein zijn had zo zijn voordelen, ze kon ongezien ruimtes doorkruisen en vaak keken mensen – zeker de ongewenste soort, los over haar heen wanneer ze even van hen verlost wou zijn. Daarnaast had het jammer genoeg ook vele nadelen zo werd ze geregeld als een klein kind aan de kant geduwd, genegeerd wanneer ze drinken wou bestellen of gewoonweg over het hoofd gezien wanneer ze ook echt iemand nodig had. Kort leek het zelfs alsof de blondine los over haar heen keek maar al snel had ze haar aandacht. Riley wist dat haar Duits niet haar beste taal was maar dat het zo slecht was wist ze absoluut niet, de blonde dame keek haar aan alsof ze er amper iets van begreep. De glimlach die op het gezicht van haar gesprekspartner – tot zo ver het een gesprek was in plaats van een monoloog, rustte stelde War echter wel gerust dat de jonge dame haar enigszins leek te begrijpen. De eerste woorden die de dame voor haar uit haar mond liet glijden klonken als muziek in haar oren, ”Ah ja perfect,” vermelde Riley met een opgeluchte zucht voor ze de rest van haar uitleg in het Engels deed. Door de jaren heen was het duidelijk geworden dat Engels een makkelijke taal was om universeel te gebruiken en naast enkele talen die ze van ’jongs’ af aan al onder de knie had was Engels de best ontwikkelde taal in haar wel zeer uitgebreide arsenaal.

De blondine bleek een zeer vergevingsgezind persoon te zijn en meldde bijna meteen dat het geen kwaad kon waardoor Riley nogmaals diep en opgelucht ademhaalde, ze zag het namelijk niet zitten om vanaf dag één een slechte indruk te maken. Met een open en aangename glimlach op haar gezicht luisterde ze naar de uitleg die de blondine gaf en puzzelstukjes vielen samen in het hoofd van de zwartharige jonge dame. De blondine voor haar was een mutant, een mutant die vrij slecht en vrij awkward leek in het subtiel aanleggen van zo’n onderwerp. Met een warme lach beantwoordde Riley haar, ”Ben ik blij dat ik een meisje van staal geraakt heb met mijn losgeslagen kiezeltje in plaats van één of ander tenger tienermeisje,” zei ze met een glimlach. Ze zag geen enkel probleem in het open zijn rond mutaties – dat was toch hoe het op die moment genoemd werd, het was al eeuwen een onderdeel van de wereldpopulatie maar het werd slechts als een ‘probleem’ aanzien in de laatste jaren. De ironie ontging haar echter volledig dat ze sprak over een tienermeisje alsof die zo zeer verschilde van haar, met haar zeventienjarige gezicht. Kort keek ze rond voor ze haar blik liet vallen op een gezellige koffiebar iets verder in het station.

”Laat me je ten minste iets kopen om te drinken, om me te verontschuldigen,” dat laatste voegde ze toe om zichzelf te verduidelijken naar de blondine voor ze traag aanzette in de richting van de koffiebar. De heerlijke geur van vers gebrande koffiebonen kwam hen tegemoet gevlogen, vermengd met geuren van melk, chocolade en theeblaadjes. Geuren die elk persoon een beetje moed konden toedienen en een warm gevoel konden veroorzaken nog voor ze de warme drank in hun mond namen. Haar blik gleed over de menukaart ondanks het feit dat ze al lang wist wat ze zou drinken, ze was namelijk geen fan van het bittere drankje dat men koffie noemden noch van de zoetigheid die warme chocolade te bieden had. Riley was eerder een thee-persoon, groene thee om meer precies te zijn al kon ze wel genieten van elke variatie van thee die op de markt was maar ze genoot het meest van de simpelste theetjes. ”Wat wil jij graag?” vroeg ze met een aangename blik gericht op de blondine terwijl ze haar portemonnee uit haar tas viste.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Ayres
avatar
Class 3
Aantal berichten : 15

Mutant Profile
Alias: Supergirl.
Occupation:
Mutation: Healing factor, Flight, Heat & x-ray vision, Super leaping, breath, hearing, speed & strength, Telepathy immunity, Invulnerability.
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    za dec 09, 2017 11:36 pm

hope is stronger
than fear


Het was dat het koud was, maar anders had ze eerlijk gezegd het steentje waarschijnlijk niet eens gevoeld. Dus hey, wie het ook had gegooid, zo erg was het niet. Maar ze was nu in ieder geval wel wijzer over welke steden ervan uit hier te bereiken waren. Je wist maar nooit, mocht ze het dus een keer nodig hebben, dan wist ze dus dat er een grote kans was dat het te bereiken was vanaf het station van Sundberg.

In haar hoofd leek het een tijd te duren, maar in werkelijkheid was het hooguit een of twee minuten geweest, voordat er iemand naast haar kwam staan. De zwartharige dame bleek dus degene te zijn die het steentje had gegooid. Het leek haar sterk dat het op haar gericht was; ze kende diegene niet. Nu ze zo eens nadacht… Eigenlijk kende ze niemand. Dus zo moeilijk was dat niet.

Gelukkig werd het gesprek, na haar aandringen, ook maar vervolgd in het Engels. Duits was nog steeds een echte no-go voor haar. Desondanks had ze al echt een goed aantal pogingen gedaan, maar die waren steeds tevergeefs. Hoe lastig was het wel niet om een nieuwe taal te leren als je geen kind meer was? Echt niet normaal. En het was nou ook nooit zo geweest dat ze meerdere talen nodig had gehad; in haar woonplaats niet, op Genosha niet. Hier echter wel. Maar, ze was allang blij dat er op deze wereld nog überhaupt mensen waren die – en vooral in deze tijd – blij waren om mutanten om zich heen te hebben. Vandaar dat ze zich ook wel verplicht voelde om zichzelf aan te passen, maar dat zou echt nog wel komen. Zo gemakkelijk was dat namelijk echt niet. Voor haar dan.

Inmiddels was het al duidelijk dat de jongedame naast haar het niet bedoeld had om haar te raken, en vandaar dat Norah haar dus ook kenbaar maakte dat ze het echt niet erg vond. Helemaal niet zelfs, want het was niet zo dat zij ergens – en dus al helemaal niet van een steentje – een blauwe plek zou krijgen. Dat legde ze dan ook zo subtiel mogelijk aan de ander uit, zodat het voor de ander misschien wel, of juist helemaal niet op zou vallen. Dit kon namelijk echt op twee manieren bekeken worden. Waarschijnlijk als iemand het op zou vatten dat ze een mutant zou zijn, zou diegene daar meer kennis van hebben? Of nog beter; er zelf ook één zijn. Want, ze nam aan dat een normale inwoner van Sundberg het misschien in zijn of haar achterhoofd had, maar daar niet gelijk alle bellen bij zouden rinkelen? Ha. Doordacht.

Een meisje van staal.. Hoe.. wist ze dat..? Stond er toevallig op haar hoofd: ik ben van staal? Of was zij ook een mutant en zat ze gewoon haar gedachten te lezen, of nog erger, kreeg ze van ieder persoon door wie en wat diegene was en wist ze dus alles allang. Echter lachte ze er wel kort om, want ze had gewoonweg gelijk. Ze wist nou namelijk niet of het aan haar lag dat de steen een vaart had gehad, of dat zij hem gewoon superhard had afgevuurd.

Een drankje? Kort trok ze haar wenkbrauwen op terwijl er een glimlach rondom haar lippen verscheen. Ze wilde er wel geen nee tegen zeggen, maar was dat niet te veel van de ander gevraagd? Het was immers maar een steentje die haar geen schade had aangericht... ”Weet je het zeker? Niet dat het als een verplichting voor je voelt, of zo.” Stop it, Norah. Zo krijg je inderdaad nooit vrienden. Ja het was ook niet dat ze niet wilde, of dat de ander haar geen leuk gezelschap leek, maar toch..

Maar voordat die woorden waarschijnlijk bij de ander door waren gekomen, was zij al richting de koffiebar op het station gelopen. Norah keek eens snel om zich heen, haalde toen haar schouders maar op en nam een aantal snellere stappen om het meisje weer bij te houden en dus op gelijke hoogte met haar te lopen. Lang duurde het niet voordat ze binnen waren in de knusse, maar drukke koffiebar. Haar ogen scanden gelijk de borden waarop stond wat er zoal te krijgen was in de bar. Was zij de enige die kiezen altijd zó lastig vond? Ze was echt zo’n persoon die altijd alles op het menu wilde proberen. Het was namelijk niet zo dat ze te dik van iets zou worden, gezien haar lichaam veel meer calorieën nodig had per dag dan een normaal mens. In dat opzicht was het echt wel weer fijn, ze kon eten wat ze wilde zonder dat dat consequenties meebracht.

Norah haar blauwe kijkers keken weer naar de zwartharige dame naast haar toen ze sprak. Wat ze wilde... Pfoe. Het was echt lastig. ”Ik ga denk ik voor de..” Haar ogen gleden weer naar het bord en scanden nog eens razendsnel alle drankjes. ”Frappuccino.” Vastberaden knikte ze, en keek weer terug naar degene naast haar. Het viel haar op dat ze haar portemonnee had gepakt, waardoor ze schudde en met haar hand haar hand iets naar beneden duwde. ”Je hoeft niet te betalen joh! Ik betaal wel.” Waarop ook zij dus haar portemonnee pakte. “Maar wat wil je dan?” Vroeg ze met een brede glimlach. Dat was namelijk wel belangrijk, dat ze wist wat ze wilde, als zij wilde gaan bestellen.

Terwijl ze beide op hun drankjes aan het wachten waren, richtte ze haar aandacht, en dus ook haar ogen, weer op haar. ”Hoe heet je eigenlijk?” Eerlijk gezegd besefte ze zich dat echt pas net. Wat lullig, want ze hadden al bijna immers hun bestelling en al. Ach, beter laat dan nooit dan maar?

Ondertussen zette ze alvast de bril, die eigenlijk toch overbodig was, af. Dit in verband met de dranken die straks gegeven gingen worden, die zo heet waren dat er stoom vanaf zou komen. Dit zou dan weer zorgen voor het beslaan van de glazen, en gezien de bril toch eigenlijk geen meerwaarde had… Het gaf haar echter wel een heel ander gezicht. Eigenlijk was het beter dat ze nooit meer de bril op zou doen, maar automatisme?
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    zo dec 10, 2017 5:34 pm

Haar warme glimlach op haar gezicht gepleisterd had ze een domme flauwe opmerking gemaakt maar de reactie van de persoon rechtover haar verraste haar. Die keek naar haar alsof ze zojuist een konijn uit een hogehoed getoverd had en haar verteld had dat het magie – ware magie, was. De blondine lachte kort maar War was niet gerustgesteld door de kleine handeling, ”Het was slechts een metafoor hoor, ik wou je niet voor blok zetten,” zei ze met een geruststellend knikje. Het was ook werkelijk niet haar bedoeling geweest om het meisje te choqueren maar misschien had Riley het gewoon bij het rechte eind gehad en was het meisje werkelijk gemaakt van staal – of kon ze haar huid doen omvormen naar een zeker metaal.

Vriendelijk, en misschien door nog steeds aanwezig schuldgevoel, bood Ri aan om haar een drankje te kopen, de blondine leek echter te twijfelen en al snel drongen haar woorden haar oren binnen. Ondanks dat de zwartharige al iets verder weg was gewandeld draaide ze zich om met een brede glimlach, ”Ik ben heel zeker en het is helemaal geen verplichting,” meldde ze in de hoop zo de blondine gerust te stellen dat het echt geen last was voor haar. Zonder er verder veel woorden aan vuil te maken wandelde ze verder in de richting van de warmte van de koffiebar.

Koude deed Riley zeer weinig, en eigenlijk merkte ze het amper, behalve aan de blos en handelingen van andere personen rondom haar wanneer in de richting van het kleine etablissement wandelde. Zelf was ze zelden tot nooit onder de indruk van de temperaturen rondom de wereld. Niet dat ze het niet verschrikkelijk storend vond wanneer haar haren zich gedroegen als strohalmen door de hitte of haar kledij stokstijf stond van de koude maar zelf had haar lichaam geen storende bijwerkingen zoals zweten van warmte of rillen van koude. Het was iets waar ze verschrikkelijk dankbaar voor was terwijl ze een man zichzelf zag opwarmen aan het zielig uitziende kartonnen bekertje dat zijn hete koffie bevatte. De deur ging open en geduldig nam War plaats in de rij met de blondine naast haar.

De blik van haar gezelschap gleed meerdere keren over de menukaart terwijl de lijn voor hen bleef slinken. Zelfs toen ze bijna aan de beurt was leek de blondine zich nog te bevinden in een zekere plaats van onzekerheid. Maar al snel leek ze de knoop door te hakken en de naam van één of ander moderne versie van koffie verliet haar lippen, Riley wist zelfs niet zeker of het wel koffie was maar ze hield haar gezicht in diezelfde plooi met diezelfde glimlach ”Oe, lekker,” meldde ze terwijl ze de lederen portemonnee uit haar tas bovenhaalde maar die werd al snel opnieuw naar beneden geduwd. Met een opmerkzame bleek keek Riley de blondine aan terwijl die haar meldde dat zij wel zou betalen, ”Doe niet zo, ik heb dat steentje tegen jou gegooid, niet andersom,” zei ze om te verduidelijken waarom zij juist wou betalen. Ze richtte nogmaals kort haar blik op het grote zwarte bord vol namen van brouwsels, ”Ik ga meestal voor iets zeer simpels, dus ik hou het bij een groene thee,” meldde ze met een warme glimlach.

De persoon achter de bar kwam terug en Riley rammelde snel hun bestelling af, ”Als je mij niet laat betalen ga ik me enkel nog schuldiger voelen,” meldde ze terwijl ze de portemonnee van de dame naast haar op haar beurt naar beneden duwde. Ze begreep wel dat de blondine het misschien wat moeilijker had met zo maar geld aan te nemen van iemand als Riley maar die frappifripa… wat het ook was zou ze heus niet voelen aan haar budget.

Het wachten op de drankjes zou even duren dus stonden ze samen rond één van de knusse tafeltjes die verspreid stonden doorheen de bar. ”Ah waar zijn mijn manieren,” verontschuldigde ze zich terwijl ze kort doorheen haar geheugen zocht naar welke naam ze nu juist op haar nieuwste identiteitskaart had laten plaatsen. ”Riley, Riley Jensen,” herinnerde ze zich eindelijk terwijl ze haar hand uitstak naar de blondine.

De persoon rechtover haar nam haar bril af, waarschijnlijk om geen last te hebben van de stoom die van warme drankjes kon opkomen en Riley kon niet anders dan zich afvragen waarom ze een bril zou dragen wanneer ze deze duidelijk niet nodig had. ”Was je van plan om op reis te gaan?” vroeg Riley voorzichtig, ”Ik zag je buiten naar het bord kijken,” verduidelijkte ze haar conclusie. Zelf ontdeed ze zichzelf even van de winterjas die ze droeg om ‘normaal’ over te komen maar de dikke en zware stof stoorde haar verschrikkelijk. Binnen in een koffiebar was het wel acceptabel om zich te ontdoen van haar warmste kledingstuk, toch? Ze hing hem over de rugleuning van één van de barstoelen, bijhorend bij de hoge tafel waar ze aanstonden. Zo claimde ze ook meteen de volledige tafel waar ze aan stonden, ze had het geluk gehad om zo snel een mutant tegen het lijf te lopen en ze wou er ten volle gebruik van maken. Wie zei er nu ook nee tegen een gezellig gesprekje over een tasje warm brouwsel dat dubbel zo veel kost als wanneer je het thuis zou maken?
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Ayres
avatar
Class 3
Aantal berichten : 15

Mutant Profile
Alias: Supergirl.
Occupation:
Mutation: Healing factor, Flight, Heat & x-ray vision, Super leaping, breath, hearing, speed & strength, Telepathy immunity, Invulnerability.
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    zo dec 10, 2017 10:44 pm

hope is stronger
than fear


Eenmaal binnen kwamen haar de verrukkelijkste geuren tegemoet, maar bovenal kwam er een warme gloed op haar af. Hier binnen was het echt wel beter dan buiten, alleen al dat het hier een stuk warmer was scheelde een hoop. Plus daarbij rook je geuren van taart, thee, en dat soort dingen. De sterke geur van koffie – die hier natuurlijk ook niet kon ontbreken omdat het oorspronkelijk een koffiebar was – was voor haar echter niet zo aangenaam. Veel te sterk, maar dat was dan uiteindelijk ook wel aan de kwaliteit van de koffie te merken, waarschijnlijk. Echter, dat was niets voor haar. Wanneer ze dan al koffie dronk, dan was het al met een flinke teug melk erin. Nee, een zwarte koffie was zeker niet haar favoriete drank. Verre van zelfs.

Uiteindelijk was haar keuze gevallen op een Frappuccino, en dat deelde ze dan ook met haar gezelschap mee. Nadat ze haar portemonnee naar beneden had geduwd, wilde ze zo snel mogelijk de hare pakkend. Come on, ze ging toch niet van iemand verlangen dat diegene haar koffie ging betalen? Al zeker niet voor het gooien van een steentje. Want in feite had ze dat haast niet eens gevoeld? Blijkbaar was degene naast haar niet van haar stuk te krijgen, en stond ze er nog steeds op om haar dus te trakteren. Een kleine grijns verscheen rondom haar lippen, vlak voordat haar woorden volgden. ”Nou vooruit. Maar volgende keer is voor mij, want anders gooi ik een steentje tegen jou aan.” De grijns veranderde in kort gegrinnik. Als er natuurlijk dan een volgende keer zou komen. Nou ja, je wist maar nooit. Maar het was ook maar voor het idee.

Hmm een groene thee. Norah knikte met een kleine glimlach rondom haar lippen, terwijl er een ‘mm’ geluid uit haar keelgat volgde, maar wel met haar mond gesloten waardoor het geluid erg gedempt werd.

Norah moest zachtjes lachen om haar volgende woorden. ”Je weet wel hoe je dingen voor elkaar moet krijgen, of niet soms?” Vroeg ze, terwijl ze nog zachtjes aan het nalachen was, aan haar. Door haar eerdere uitspraak, dat het volgende rondje of de volgende keer of iets voor haar was, liet ze het toe dat de portemonnee ook daadwerkelijk vanuit haar handen naar beneden werd geduwd. In feite kon ze zo hard terugduwen dat de ander waarschijnlijk door de hele zaak zou vliegen, maar waar zou dat goed voor zijn? Het zwartharige meisje probeerde alleen maar aardig te doen. En het lag ook echt niet in Norah’s aard om zoiets te flikken. Ondanks dat het in feite zou kunnen. Van mutaties moest geen misbruikt gemaakt worden. Door haar niet, door niemand niet. Helaas waren er anderen die dat wel deden.. Maar gelukkig hoorde ze niet bij dat lijstje, en zou ze daar ook nooit bij gaan horen.

Tijdens het wachten waren ze beide maar aan een tafel gaan staan. Nou, hoe zou het wel niet zijn als ze vandaag niet alleen maar een nieuwe plaats had leren kennen, maar ook nog eens een nieuwe vriend zou maken? Tot nu toe liep alles vrijwel vlekkeloos? Houden zo.
Vandaar dat ze maar een begin had gemaakt, door het vragen naar haar naam. Riley. Well, dat was wel een toffe naam? Ergens vond ze ook, ondanks dat ze het meisje haast niet eens kende, het wel een passende naam. Het klonk stoer, en zo te zien was ze dat ook wel? Of ze moest echt slechte mensenkennis hebben. Ze stak haar hand uit, waarop zij als reactie ook haar hand uitstak. ”Norah Ayres.” Sprak ze, terwijl ze elkaars handen schudde.

Vervolgens had ze haar bril afgezet, nog voordat ze de drankjes zouden krijgen. Dit voor het geval dat de glazen toch zouden beslaan, en het ding vrijwel geen functie meer had. Nou ja, tegenwoordig dan. Bij haar vraag keek ze op. ”Nee, nee.” Al glimlachend schudde ze haar hoofd. ”Ik ben hier nog niet echt lang, dus wilde even kijken waar je allemaal heen kon vanuit dit station.” Verklaarde ze haar kijken naar de borden die buiten op het station hingen.
Uit automatisme volgde ze haar voorbeeld en deed ze dus ook haar jas uit. Deze hing ze op aan een andere stoel van de tafel. Fijn, dan hadden ze ook meteen even een plaats om rustig te gaan zitten. ”Een Frappuccino en een groene thee?!” Werd er door de zaak geroepen. Dit was het moment dat Norah vrijwel direct op de bar af liep, om de bestelling aan te pakken en mee te nemen. Eenmaal aan de tafel die de twee hadden bezet, zette ze de twee drankjes weg. Zo.

Eigenlijk had ze ergens wel spijt dat ze geen warm drankje had genomen, maar een Frappuccino was tot nu toe altijd een van haar favoriete dranken geweest? Vandaar dat ze er nu ook geen nee tegen kon zeggen; ze moest immers weten of de Frappuccino hier goed was, en of ze het dus vaker hier kon gaan bestellen.

Nadat ze haar eerste slok had genomen, die eigenlijk best snel volgde op het moment dat ze plaats hadden genomen aan de hoge tafel, richtte ze haar blauwe ogen weer op Riley.

”En wat deed jij dan hier?” Vragend trok ze haar wenkbrauwen ietswat op. ”Ik neem aan dat je niet de hele tijd op het perron stond, om alleen maar steentjes naar mensen te gooien?” Een flauwe grijns verscheen op haar gelaat. Ja, nu was ze ook best wel benieuwd naar dát verhaal? Of had het geen reden dat ze zomaar een steentje op het perron had afgevuurd. Je wist het maar nooit.
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    ma dec 11, 2017 12:43 am

Ah, schuldgevoel het was iets dat Riley eigenlijk volledig vreemd was, het raakte haar koude kleren niet wanneer mensen elkaar afslachtten op het slagveld noch wanneer duizenden tegelijkertijd stierven tijdens een andere strijd. Schuldgevoel was jammer genoeg wel één van de dingen die nodig waren om normaal te kunnen functioneren binnen de maatschappij. Het was ook één van de vele emoties die ze goed had leren faken en leren gebruiken, ”Oké, daar kan ik mee leven,” beantwoorde ze de blondine voor ze haar blik op de blauwe ogen van haar gesprekspartner richtte, ”Gelieve geen steentjes tegen mij aan te gooien, enkel als ik je omver kegel op het perron. Met mijn hoogte is dat onwaarschijnlijk,” vervolgde ze met een luchtige lach. Het was lief hoe de blondine leek te denken dat er een volgende keer zou komen, Riley was zelfs nog niet zeker hoe lang ze in het Zwitserse dorpje zou blijven laat staan hoe vaak ze dezelfde mensen zou ontmoeten maar de zwartharige dame besloot het daarbij te laten. Misschien zou ze de aangename blondine wel nog eens tegen het lijf lopen later wanneer ze ook werkelijk haar plekje gevonden had in het koude stadje.

”Ik heb al vele jaren ervaring,” zei ze met een brede grijns en het was waar ook, al was jaren een extreem understatement. Leven met haar drie compagnons leek altijd een beetje op leven met drie grote broers en het was verschrikkelijk uitputtend maar meestal kreeg ze van hen wel gedaan wat ze wou en stiekem was dat iets waar ze verschrikkelijk trots op was. ”Het is een gave denk ik,” vervolgde ze voor ze speels, kort en zeer ondiep boog voor de blondine alsof ze het eigenwijs en koppig zijn moest aanzien als een talent. De blondine leek – tot zo ver War iemand kon inschatten, een zeer aangenaam en ongecompliceerd persoon. Ze leek zelfs zeer tevreden met hun gesprekje in het kleine koffietentje. Voorstellingen verliepen vlotjes – eenmaal Ri haar manieren terug bij elkaar gekrabbeld had, en na een handdruk en een warme, ”Aangenaam,” van de zwartharige dame, gingen ze verder met hun gesprek.

Riley had het wel degelijk bij het juiste eind gehad, de blondine behoorde toe tot de groep vluchtelingen die ze gevolgd had vanaf het kleine eilandje. ”En interess…” haar zin werd afgekapt door een barjongen die zo nodig hun bestelling moest afroepen en Norah was al bijna op de terugweg met hun drankjes nog voor het tot Riley doordrong dat ze wel degelijk zelf om hun drinken moesten. Wie had dat ooit uitgevonden? Was het niet de normale gang van zaken dat drinken naar de persoon toegebracht werd? Of werden de mensen daarvoor nu ook al te lui? De wegwerpmaatschappij van de laatste eeuw begon meer en meer op haar zenuwen te werken naarmate de jaren voorbijgleden maar ze wist dat ze uiteindelijk aan zou moeten wennen aangezien ze er hoe dan ook in zou moeten leven. Desondanks was ze absoluut niet van plan om mee te gaan in de hypes van die eeuw, sociale media interesseerde haar absoluut niet en ze wist ook niet goed wat dat nieuwe gedoe was waarbij jongeren niet meer bang maar eerder verliefd waren op het bovennatuurlijke – of was dat hele gedoe alweer enkele decennia geleden? De blondine kwam terug aan hun tafel en plaatste de drankjes bij de respectievelijke persoon waardoor Riley haar een ”Bedankt” schonk voor ze haar lippen rond de witte plastic rand plaatste. De vloeistof was heet maar ze verwelkomde het met een glimlach terwijl het een weg naar beneden brandde.

De blauwe ogen van haar gesprekspartner – Norah herinnerde ze zichzelf, werden terug op haar gericht en Riley wachtte geduldig tot de blondine haar vraag gesteld had. Een korte maar zachte lach verliet Rileys mond voor ze haar beantwoordde, ”Ik ben nog nieuwe dan jij, ik ben zonet toegekomen met de trein. Daarom dat ik op het perron was, en wanneer iemand mij zonder pardon opzij kegelde wou ik hem even op zijn plaats zetten,” ze wachtte even terwijl ze nog een slokje nam vaan haar gloeiendhete thee, ”Maar helaas raakte het steentje de weg kwijt halverwege,” vermeldde ze vervolgens met een schaapachtige glimlach terwijl ze over haar schouder wreef.

Het was een gewoonte geworden om soms te controleren of Ruin wel nog aan haar zijde was, maar zonder enige pauze voelde ze zijn warmte meteen tegen haar hand aan. ”Ik heb namelijk gehoord dat velen, die wegwillen van oorlog naar hier komen,” vervolgde ze, hintend naar het feit dat zij ’net als haar’ was ondanks het feit dat War het daar niet mee eens was. Ze voelde zich wel degelijk grootser en sterker dan de gemiddelde – en bovengemiddelde, mutant maar dat was iets dat ze liever voor zichzelf hield. Een grijns verspreidde zich traag over haar gezicht wanneer de ironie tot haar doordrong dat War simpelweg naar de mensen toekwam die zo graag van haar wouden vluchten – al had zij geen hand gehad in de huidige oorlog. ”Dat is waarom ik hier ben, al moet ik hoogstwaarschijnlijk nog een hele stapel papierwerk beginnen invullen voor ik hier ook echt verwelkomt wordt,” zei ze vervolgens een beetje verveeld. Dat zou weer een hele portie tijd innemen – niet dat ze daarvan te weinig had, en dat was nu echt iets dat Riley kon missen als kiespijn. ”Is het hier voor de rest wat aangenaam?” vroeg ze vervolgens terwijl ze een geïnteresseerde blik op de jonge dame voor haar richtte.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Ayres
avatar
Class 3
Aantal berichten : 15

Mutant Profile
Alias: Supergirl.
Occupation:
Mutation: Healing factor, Flight, Heat & x-ray vision, Super leaping, breath, hearing, speed & strength, Telepathy immunity, Invulnerability.
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    ma dec 11, 2017 8:54 pm

hope is stronger
than fear


Zo; eindelijk zat ze weer eens na een tijd lang staan en lopen. Haar handen vormden zich om het grote glas waarin de Frappuccino zat. Helaas was het drankje niet gloeiendheet, dat was iets wat ze eigenlijk echt wel had gewild. Vandaar dat ze ergens ook wel spijt had, maar hey, als dit straks verrukkelijk zou zijn dan zou ze niet meer mopperen.

Ergens was ze benieuwd geweest wat de zwartharige dame hier dan bracht. Dit eigenlijk ook wel naar aanleiding van de vraag aan haar. Aandachtig luisterde ze dan ook naar haar uitleg. Oh, dus zij was hier juist niet een keer degene die nog van vrijwel niets wist in Sundberg? Beter. Normaal gesproken voelde ze zich echt of ze aan het achterlopen was, zeker in vergelijking met de andere mutanten die samen met haar vanuit Genosha hier beland waren. Dat lag waarschijnlijk ook wel aan haar karakter, en dat ze gewoon even haar eigen draai moest vinden binnen dit nieuwe alles.
Een glimlach verscheen rondom haar lippen, toen ze te weten kwam dat het steentje was bedoeld voor iemand die haar bijna omver had gelopen. Komisch, dat was het zeker. En misschien was het nog wel komischer dat het steentje zijn weg had kwijtgeraakt. Of juist niet, want anders hadden de twee hier nu niet samen gezeten, en waren ze nog alleen geweest. ”Nou, welkom in Sundberg, in ieder geval.” Sprak ze met een glimlach uit. Niet dat dit haar stad was, of wat dan ook, maar ze moest toch ergens kunnen tippen aan de gastvrijheid van de mensen hier?

Velen die vluchtten van oorlog, die hier heen kwamen? Naast de gevallen vanuit Genosha, had ze daar nog niet echt weet van gehad. Mutanten die hier al waren kende ze dan ook nog niet. Maar het zal dan wel, als dat voor iemand die niet van Genosha kwam ook al bekend was.. Dan moest dat vast een reden hebben. Moest ze nu echter van die vraag concluderen dat zij ook een mutant was, die ook weg was gevlucht voor de oorlog? In haar hoofd ging een vragenvuur af.
Ja. Waarschijnlijk moest ze dat wel. Maar was het niet raar om daar een directe vraag over te stellen?

Norah nam maar aan dat het meisje tegenover haar er geen taboe van maakte, van het gehele mutant gebeuren. Vandaar dat ze gewoon open kaart ging spelen. Als ze het namelijk nog niet door had gehad, dan had ze zo’n vraag toch niet gesteld? ”Een behoorlijk aantal wel ja, waaronder ik.” Even richtte ze haar blik terug op het glas dat onder haar stond, waarvan ze een korte slok nam. ”Maar van welk gebied kom jij dan, waardoor je moest vluchten voor oorlog?” Ze wierp de ander een ietwat scherpere blik toe, puur omdat ze nieuwsgierig was naar het antwoord op deze vraag.

Voor zover zij wist was het proces toch versoepeld voor de mensen die vanuit een oorlog kwamen? Of had dat echt snel in haar ogen geleken? Ze wist het niet. Vooral omdat het ook een van de eerste dingen waren die iedereen moest regelen bij aankomst. Met haar hoofd had ze er toen nog echt niet bijgezeten, en was ze nog steeds onder de indruk geweest van de oorlog die gaande was. De andere leerlingen die het leven hadden gelaten, in de strijd van het gevecht.. Het was verschrikkelijk geweest. Maar desondanks vond ze het erg dapper van degene die er nu niet meer waren, en dat verdiende ook wel credit.

”Vanuit mijn ogen leek dat achteraf best wel mee te vallen. Maar ik weet niet of voor iedereen dezelfde procedure geldt, maar ik neem aan van wel.” Probeerde ze haar vervolgens gerust te stellen. Nee, dat was wel een van de minste dingen waar ze zich waarschijnlijk zorgen over hoefde te maken of wat dan ook. Dat kwam allemaal echt wel goed.

Ondertussen had Norah weer een slok genomen van het koude drankje. Hmm, deze was toch wel lekker. Maar thuis lukte het haar nooit om dit te maken? Hóe dan.. Ze kon in feite een geheel vliegtuig alleen optillen, maar een Frappuccino maken, nee, dat ging toch echt te ver.

Ja, hoe was het eigenlijk voor de rest.. ”Eigenlijk heb ik nog lang niet alles van deze stad gezien, om eerlijk te zijn. Ik ben wel vaak te vinden in de binnenstad, dat wel.. Het is gewoon allemaal zó anders dan dat ik in heel mijn leven gewend ben geweest.” Even dacht de blondine na. ”Maar buiten de gebieden om zijn de mensen hier wel vriendelijk, maar ook echt oprecht. Het weer is alleen iets anders dan dat ik altijd gewend ben geweest, maar liever dit dan een oorlogsgebied waar niets meer van over is.” Zo. Dat was toch wel een hele mond vol geweest. Nee, ze was allang blij dat ze hier onderdak had gevonden, het eiland was immers toch onbewoonbaar geweest na de inval. En daarbij, hier was alles zo knus. Het waren eigenlijk echt twee totaal verschillende werelden die eigenlijk niet te vergelijken waren. Alles had zo zijn goede kanten. ”Maar ik kan je wel verzekeren dat de mensen die ik tot nu toe tegen ben gekomen, je niet zomaar omver zouden lopen.” De mensen die zij tegen was gekomen waren allemaal zo behulpzaam geweest. En ook totaal niet het type om iemand omver te lopen. Vervolgens doorlopen daarna al helemaal niet.

”Hoe ben je eigenlijk te weten gekomen over dit alles hier?” Deze vraag was ineens in haar opgekomen, en ze was echt benieuwd van welke bron ze de informatie die ze eerder had gegeven, had gekregen. Nieuwsgierig keek ze de zwartharige tegenover haar aan, gretig wachtend op een antwoord.
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    ma dec 11, 2017 10:50 pm

Terwijl ze haar verhaal deed over wat ze precies zocht in Sundberg leek de blondine aan haar lippen te hangen en elk woord werd met een zekere gretigheid opgenomen door haar. Ze leek zelfs een beetje enthousiast over het feit dat zij niet de enige was die nieuw was in het bergstadje, of toch leek zij daarover even enthousiast als Riley nukkig was over het feit dat het stadje in Zwitserland gelegen was. De zwartharige dame zou zich er wel over zetten maar het zou toch even duren voor ze zich erbij zou kunnen neerleggen dat ze in het land der vrede zou wonen, of was het eerder het land der onverschilligheid?

Haar verhaal bleek even komisch te zijn voor Norah als het voor haar geweest was in de moment zelf en ze gooide de gegeven glimlach gewoon terug naar de blondine. ”Ah, bedankt,” zei Riley met een brede glimlach, ze was ook werkelijk dankbaar voor de verwelkoming. Norah was een vriendelijke meid die oprecht content leek met hun samenzijn in het kleine koffiehuisje terwijl mensen druk heen en weer wandelden tussen de deur en de bar om elk een koffie-to-go in handen te krijgen. De brandende weg die in haar slokdarm gebrand was voelde als zoete wraak van het hete drankje voor de soepelheid waarmee Riley woorden aan elkaar weefde terwijl de blondine haar gedachten aan elkaar leek te rijgen als kralen aan een strovezel. Ze leek al Rileys woorden op een rij te zetten en ze te wikken en te wegen voor ze een conclusie leek te trekken, waarbij ze ook onzeker leek over het al dan niet willen stellen van een vraag. Ze leek nogmaals een besluit op te stellen voor ze haar mond opende, ze leek vastberaden maar tegelijkertijd ook onzeker over haar woorden voor ze haar vroeg vanwaar Riley afkomstig was. ”Oh, het spijt mij, ik wou je niet zo voor blok zetten,” vermeldde Riley stil wijzend op het feit dat zij één van de vluchtelingen was. Zij was hier wel al van op de hoogte maar ze wou niet dat Norah dit wist. ”Ik heb eerst enige tijd rondgedoold voor ik hierheen gekomen ben,” vermeldde ze volgens, terwijl ze het bekertje tussen haar handen liet ronddraaien. Ri hield het expres vaag, ze wou noch kon verdere detail mededelen aan de jonge blondine, en het zou namelijk niet de beste indruk geven om even te melden dat zij hetgeen was waarvoor ze vluchtte.

War nam nog een slokje van haar warme thee terwijl ze haar blik liet glijden over de overige aanwezigen in de kleine ruimte. Sommigen waren er puur uit noodzaak, omdat ze amper leken te kunnen functioneren zonder hun cafeïne en anderen leken er -net als haar, aanwezig te zijn voor het gezelschap van anderen, in haar geval Norah. Die laatste leek opnieuw iets te overpeinzen, iets dat Riley niet leek te kunnen volgen al ging ze ervan uit dat ze nadacht over haar vraag in verband met papierwerk. Het duurde dan ook even voor ze haar de stand van zaken vertelde, ”Hopelijk duurt het dan inderdaad niet te lang want ik heb echt een hekel aan een hele berg paparassen,” vertelde Riley haar met een opgewekte lach. Riley wist heus wel dat ze zich niet echt zou kunnen gaan aanmelden als iemand die vluchtte van de oorlog, ze had op haar paspoort namelijk staan dat ze afkomstig was uit één of ander afgelegen eiland waar amper iemand van wist.

Nieuwsgierigheid, het rare monster dat schuilhield in Riley en slechts zelden bovenkwam richtte haar hoofd, ”Waar ben jij dan opgegroeid?” vroeg ze met een zekere nieuwsgierigheid duidelijk te horen in haar stem eenmaal de blondine klaar was met vertellen. Het was een gave niet voor haar weggelegd, het kennen van iemands leven of iemands verleden en dat zorgde ervoor dat zij altijd wel eens wou piepen naar de geschiedenis van iemand, wat iemand gevormd had. ”Dank de goden, zei ze met een blije blik, ”Stel je voor dat zo maar iedereen tegen elkaar aan begint te lopen,” vervolgde ze met een bijna beledigde blik. Al snel klonk er een lach om hen heen om duidelijk te maken dat Riley probeerde een mopje te maken. Ze was namelijk zeer geschrokken van het feit dat iemand zo maar vluchtmisdrijf gepleegd had nadat die haar omver gelopen had, ze had het niet verwacht van zo’n vredelievend dorp.

Toen kwam de vraag van een miljoen euro – of waren het Franken in Zwitserland? Hoe was ze precies alles te weten gekomen van de omstandigheden, van de plaats Sundberg? Ze zocht door elke charmante zinsconstructie die ze ooit gevormd was op zoek naar een manier om zich rondom het probleem te werken, ”Nieuws gaat snel, zeker in drukke steden gevuld met anderen zoals ons,” vertelde stil, alsof ze het geheim probeerde te houden. Ze hoopte zo de nieuwsgierige blik van de blondine beholpen te hebben. Het was waar dat nieuws snel ging maar het was haar mutatie die de oorlog opgepikt had samen met de eerste berichtgevingen van gewonden en bomaanslagen, niet haar oren. Daarna had ze simpelweg gewoon de sporen gevolgd van het honderdtal mutanten dat onderdak zocht.

Haar blik gleed traag over de tafel in de richting van het drangje dat zich bevond in een glas tussen de handen van de blondine. ”Even totaal iets anders, en ook iets minder pijnlijk,” probeerde ze zich af te wenden van het huidige topic op een manier die natuurlijk leek voor een politiek vluchteling. ”Wat is dat precies?” vroeg ze terwijl ze knikte naar de vloeistof in het glas, ”Het is duidelijk niet warm,” vervolgde ze, eerder verward en niet begrijpend dan vragend. Op die manier moest ze ook vingerdraaiend toegeven dat ze eigenlijk niet geweten had wat een Frappi...ding precies was wanneer ze had gezegd het lekker te vinden eerder in hun gesprek.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Ayres
avatar
Class 3
Aantal berichten : 15

Mutant Profile
Alias: Supergirl.
Occupation:
Mutation: Healing factor, Flight, Heat & x-ray vision, Super leaping, breath, hearing, speed & strength, Telepathy immunity, Invulnerability.
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    Gisteren om 10:37 pm

hope is stronger
than fear


Eigenlijk kwam ze er tijdens dit gesprek alweer achter hoe behoorlijk slecht ze was in het verbergen van bepaalde onderwerpen. Zo had zij ook echt wel door dat Riley nu dus heus wel wist van haar mutant-zijn. Of het erg was? Waarschijnlijk niet. Of beter gezegd; hopelijk niet. Als ze het namelijk toch al wist en ze had het erg gevonden, dan had ze hier heus niet meer gezeten. Vandaar dat ze op haar vraag dan ook maar gewoon toegaf dat zij ook bij één van de vluchtelingen van een oorlog hoorde. Het was nu eenmaal de waarheid, en ze kon er nu dan nog maar moeilijk omheen draaien. Liegen kon ze overigens ook echt totaal niet, maar wie zei dat ze dan ook moest gaan liegen in het vervolg? Misschien was een andere waarheid spreken wel een beter plan. Maar ach, dat zag Norah de volgende keer dan maar weer.

Of ze haar voor het blok had gezet? Nou ja, min of meer ergens wel. Maar de waarheid kwam anders toch wel naar boven, want zoals eerder ook al was gezegd; Norah kon nu eenmaal niet liegen. Ergens een slechte eigenschap, maar het betekende wel dat ze vrijwel altijd eerlijk was, en dat was weer juist een goede eigenschap. ”Oh, nee hoor. Je mag alles vragen.” Lachte ze haar verontschuldiging weg. Ze was nu eenmaal open, en daarbij hoorde dus ook dat Riley van alles aan haar mocht vragen. Een grens werd niet snel bereikt, maar als dat zou gebeuren, dan zou wie dan ook wel te weten komen door haar.
Norah had de vraag teruggevuurd op haar. Haar antwoord stond haar wel degelijk aan. Reizen. Het was iets dat ze altijd al had willen doen. De hele wereld leek haar zo prachtig.. Bij foto’s alleen al droomde ze weg. ”Waar dan zoal?” Vroeg ze, met oprechte interesse. Ze was benieuwd waar ze zoal was geweest, en hoe ze dat uiteindelijk had gevonden.

Ondertussen had ze even met haar lepel door haar drankje geroerd, waardoor de koffie zich steeds meer mengde met de overige ingrediënten van de drank. Als gevolg daarvan nam ze nog een slok. Ja, deze was echt wel voor herhaling vatbaar. Ondanks dat het totaal niet goedkoop was.
Toen haar zwartharige gezelschap tegen haar praatte keek de blondine weer op. ”Ik weet niet of je er ooit wel eens van gehoord hebt, maar ik ben dus opgegroeid in National City, in Amerika dus. Het echte stadsleven dus; grote wolkenkrabbers, en tienduizenden mensen. En nog eens goed weer, vergeleken met dit.” Haar ogen dwarrelden af naar buiten, waar het ondertussen miezerde. Helaas was zij dus altijd zon gewend. Niet alleen was ze het gewend, maar de zon gaf haar lichaam ook echte voordelen. Zonlicht sloeg zich als reserves op, zorgde voor kracht, en was dus de enige bron waaruit zij dus haar kracht kon halen. Hier zouden haar reserves dus langzaamaan opraken, maar goed, met de zonuren die hier gemaakt werden verloor ze haar krachten toch niet. Dat was het belangrijkste. In tegenstelling tot veel mutanten, was haar mutatie niet echt een vloek voor haar. Het gaf haar juist meer kracht, meer mogelijkheden tijdens de uitvoering van haar leven. Ergens was ze er dus wel dankbaar voor.

Om haar opeenvolgende opmerking moest Norah kort lachen. Nee, dat zou wat zijn? Ze zag het al voor zich.. Nee, gelukkig was het echte leven anders.

Anderen zoals ons.. Wel, de dame voor haar wist wel hoe ze een partij geheimzinnig kon doen, of niet soms? Des te meer wilde Norah dus dingen uit haar proberen te krijgen. Niet direct, maar via een omweggetje. Natuurlijk moest het niet gaan opvallen. Ze wilde haar ook niet voor het blok zetten; als ze iets wilde vertellen, dan was het prima, en zo niet, dan ook niet.
”Ik heb wel gehoord dat hier al velen zaten, nog voordat de lading met vluchtelingen kwam. Maar of het waar is, mag God weten.” Tot op de dag van vandaag was ze nog steeds geen mutant tegengekomen die hier al was voordat zij, en met haar nog vele anderen, was aangekomen. Vandaar dat ze die stelling niet kon bevestigen, maar ook zeker niet kon ontkennen.

Als reactie op haar vraag keken haar blauwe ogen even kort naar beneden, naar haar drankje. ”Ken je het niet?” Vroeg ze, waarna ze haar ogen weer op haar richtte. Nee, zo te zien meende ze het. Ach dat snapte ze ergens wel, het was een vrijwel nieuwe formule en als je er niet van had gehoord, dan zou je het ook niet weten ook. ”Het is eigenlijk een cappuccino, maar dan in ijsvorm. En slagroom.” Legde ze haar vervolgens uit. ”Dus nee, het is ook de bedoeling dat het koud is.” Norah wierp haar een vriendelijke glimlach toe. ”Je zou het ook eens moeten proberen! Maar dat is misschien beter iets voor in de zomer.” Voor haar maakte het niet echt uit. Haar lichaam was ieder moment van de dag overuren aan het draaien qua verbranding, waardoor zij zich nooit echt heel koud voelde. Vandaar dat zelfs nu een koud drankje er wel in kon.

”Maar, even terugkomend op net.” Begon ze, waarna ze een klein tikkeltje dichterbij kwam. Niet iedereen hoefde het te horen, laat staan weten. ”Je zei net anderen zoals ons. Wat.. Is er bij jou aan de hand? Of beter; waar ben je toe in staat?” Riley zou heus wel weten waarop ze doelde. Dat was waarschijnlijk wel meer dan duidelijk. Norah was ook echt nieuwsgierig, het kwam niet iedere dag voor dat je een gelijke tegenkwam. Maar waar zij toe in staat was, dat kon ze niet ruiken. Helaas.
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    Vandaag om 10:24 am

Mensen waren in alle jaren, eeuwen die Riley reeds op de aarde rondwandelde zo zeer veranderd en dan had ze het niet over het al dan niet veranderen van de beenderstructuur van hun gezicht, dat was een gegeven maar eerder over het karakter. Vroeger was bijna iedereen zoals de jonge dame voor haar, open en eerlijk – of zo leek ze toch over te komen bij Riley. Het was uitzonderlijk om iemand te vinden die op regelmatige basis loog tegen dorpsgenoten of kennissen al was Riley enkele eeuwen eerder tot de conclusie gekomen dat één simpele leugen iemand zeer zuur – met hun leven zelfs, kon opbreken terwijl een ’leugentje om bestwil’ zoals de mensheid het verdoezelde, zelfs geen gevolg meer had. Het voelde aan als een frisse adem om de blondine haar te horen geruststellen en mede te delen dat ze alles mocht vragen en ze bedankte Norah ervoor met een glimlach en een overtuigende knik.

De jonge dame leek zeer geïnteresseerd wanneer het aankwam over de wereld en wat Riley allemaal al gezien had en met een geamuseerde glimlach begon ze op haar vingers te tellen ”Afrika – hoofdzakelijk het meest noordelijk deel, Azië – vooral Korea de laatste jaren en dan sinds recent enkele delen van Europa waar ik iets opgevangen heb over Zwitserland,” ze hield haar uitleg ruim en sprak in continenten want ze kon echt niet meer bijhouden wat de correcte namen van alle landen waren, met uitzondering van Korea aangezien die nu toch een speciaal plekje in haar hart hadden, net als Duitsland. Bedenkelijk richtte ze haar blik opnieuw op, ”Ook Zuid-Amerika is echt een boeiende plek,” opnieuw zeer ruim maar ze kon moeilijk zeggen dat de oorlog tegen drugs daar haar mateloos boeide en haar voorzag met meer levensenergie dan ze eigenlijk nodig had.

Wanneer de blondine haar vertelde over haar thuis stad glimlachte Riley eens begrijpend, ”Ah grote steden hebben een zekere allure maar het is helemaal niet te vergelijken met Zwitserland, daar heb je gelijk in,” vermelde ze met een glimlach terwijl ze het bekertje nogmaals ronddraaide in haar hand. Zelf vond ze dat een grote stad bijna even veel chaos bevatte als een werkelijke oorlog of slagveld maar het was een vluchtig soort dat niet bleef hangen wanneer ze het probeerde op te nemen en na vele keren proberen had ze ontdekt dat ze zich bijna ongemakkelijk begon te voelen in steden waar meer mensen in één straat aanwezig waren dan in sommige dorpen in het totaal. Riley begreep zelfs niet hoe Norah zo een fijn persoon kon zijn geworden in zo’n afgrijselijk drukke stad.

”Dat is ook wat ik hoorde, dat hier in het algemeen al een redelijke concentratie aanwezig waren nog voor alle vluchtelingen toestroomde. Ik weet helaas even veel als jou en zou het echt niet weten of het waar is of niet, ik ben hier dan ook nog maar net,” zei ze met een warme glimlach. Geheimzinnigheid was haar forte maart ze moest een beetje leren opletten dat mensen haar niet begonnen te verdenken van rare praktijken waar ze sowieso niets mee te maken had. Dat was dan ook de reden waarom ze het gesprek een beetje in een andere richting probeerde te sturen door over de koffie te beginnen, wanneer het meisje haar vroeg of ze het echt niet kende keek ze het glas nogmaals raar aan. Ri had het waarschijnlijk wel al ergens gezien maar ze wist niet waar of wanneer of hoe en kon het in de verste verte niet oproepen. Haar uitleg was duidelijk en cappuccino was iets dat ze wel begreep maar wanneer de blondine haar voorstelde om het ook eens te proberen trok ze haar neus op, ”Ik ben eerder een theedrinker, toch bedankt. Wie weet misschien eens wanneer het te heet is,” zei ze, het was een leugen. Zelfs wanneer het veertig graden Celsius was dronk de zwartharige dame nog steeds een heet kopje thee in de blakende zon.

Haar woorden trokken haar aandacht terug, ’afleidingsmanoeuvre gefaald,’ dacht ze bij zichzelf wanneer ze haar deed alsof ze niet een beetje teleurgesteld was in zichzelf. Norahs vraag was echter wel terecht dat kon Riley niet ontkennen, Rileys geheimzinnigheid was te snel te ver gegaan en nu zou ze het misschien wel bekomen. Haar mutatie omschrijven, oh ze had een hekel aan het woord mutatie, viel dat van haar onder mutatie? Met uitzondering van één van haar compagnons was zij de oudste persoon – tot zo ver dat woord nog van toepassing was, die ze ooit ontmoet had dus het woord mutatie leek haar zo achterhaald. ”Ah, goede vraag,” zei ze eenmaal ze uit haar gedachtenstroom ontsnapte, Ruin zijn warmte verspreidde zich over haar volledige rug en ze wist dat hij geen fan was van het hele gedoe. Net als Riley wist hij dat het gevaarlijk kon zijn haar mutatie mede te delen, mensen kozen één van beide routes dan, dat had de geschiedenis uitgewezen, of ze wouden haar gebruiken voor precies hetgeen dat ze deed of Riley zag ze nooit meer terug en het woord verspreidde verschrikkelijk snel in dat laatste geval, iets waar ze geen zin in had.

Ze nam nog een slokje van haar thee en keek de blondine vriendelijk aan, ”Ik ben in staat om negatieve gevoelens te beïnvloeden,” begon ze, hopend dat het vaag en duidelijk genoeg tegelijkertijd zou zijn. Haar hand gleed naar haar schouder en kleine pootjes omsloten haar vinger, ze stak haar vinger vooruit en de knalrode vlinder erbovenop klapte kort met zijn vleugels zonder weg te vliegen, ”En ik heb dit ding,” zei ze terwijl ze liefdevol naar het kleine – ook al leek hij groot uitgevallen voor de soort die hij moest voorstellen, beestje. Hij vloog kort op wanneer ze hem een ’ding’ genoemd had en verdween weer in een klein wolkje rode rook. Een grinnik klonk uit haar mond, ”Ah, ik heb hem gekwetst,” zei ze met een geamuseerde blik, ”Zijn naam is Ruin, en hij is geen ding, hij is een soort shapeshifter,” – die mij transporteert tussen verschillende werelddelen liet ze er maar even vantussen.”Hij is al mijn hele leven aan mijn zijde,” eindigde ze voor ze haar blik geboeid op het meisje voor haar richtte. Of mensen haar gezien hadden met Ruin kon haar weinig schelen, ze was vrij zeker dat inwoners wel nog ergere dingen dan dat zouden zien en ze zou hem nooit onder stoelen of banken steken, daarvoor was hij haar te kostbaar. ”Vertel me eens wat meer over jou nu,” deelde ze eerder mee dan ze het vroeg.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Norah Ayres
avatar
Class 3
Aantal berichten : 15

Mutant Profile
Alias: Supergirl.
Occupation:
Mutation: Healing factor, Flight, Heat & x-ray vision, Super leaping, breath, hearing, speed & strength, Telepathy immunity, Invulnerability.
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    Vandaag om 5:19 pm

hope is stronger
than fear


Buiten was er zojuist een flinke regenbui voorbijgevlogen, maar het weer had nu weer zijn rust gevonden. Soms verlangde ze echt wel terug naar de zon.. Ondanks dat de kou haar vrij weinig deed of kon doen. Ze had het meest een haat aan regen, wanneer alles helemaal aan haar lijf zou plakken. Dat was gewoonweg ook echt vies. Maar er was geen weg meer terug, dus ook zij moest rekening gaan houden met het weer hier. Niets aan te doen.

Haar ogen gleden van het raam terug naar het donkerkleurige meisje die voor haar neus zat. Ze was fijn gezelschap, vond ze tot nu toe dan tenminste. Norah kreeg namelijk echt het idee dat vrijwel geen een vraag te gek was, en dat er geen must was om een vraag te beantwoorden. Dat zorgde wel voor een veilig gevoel, op de een of andere manier.

Overigens was het niet dat ze nu meteen jaloezie voelde, maar het feit dat degene voor haar wel veel had gereisd, vond ze interessant. Vandaar dat ze luisterde naar welke landen, of beter gezegd continenten, ze allemaal was geweest. Het was echt veel.. Niet normaal. ”Je kunt dus eigenlijk beter zeggen waar je niet bent geweest?” Lachte Norah. Het was niet gemeen bedoeld, nee totaal niet. Meer dat ze eigenlijk overal was geweest, op een enkeling na. Nee, ze keek er echt wel tegen op hoor. Zelf had ze dat ook wel gewild. ”En als je dan één land zou moeten kiezen om voor altijd te blijven, welke zou dat dan zijn?” Diepe vraag, maar ze was oprecht benieuwd naar wat het antwoord zou kunnen zijn. Of dat ze geen antwoord wist te geven natuurlijk, omdat de meeste landen en/of continenten zo totaal verschilden van elkaar, dat je gewoon geen keuze kon maken. Dat lag ook ergens wel voor de hand.

Riley had een punt. Haar geboorteplaats, en tevens ook de plaats waarin ze was opgegroeid, was echt in de verre verte niet te vergelijken met Sundberg hier in Switzerland. Vandaar dat ze als reactie daarop ook instemmend knikte, want ze had zeer zeker gelijk. ”Al is het wel fijner dat het hier minder druk is. Maar iedere stad heeft zo zijn eigen voor- en nadelen.” Deelde ze nog mee, waarna ze nog een kleine slok nam van haar drankje. Ze moest zeer zeker niet te snel gaan drinken, daar was deze drank niet voor gemaakt. Gewoon kleine, bescheiden slokken van tijd tot tijd. Dat was veel beter. Uiteindelijk was het voordeel daaraan ook nog eens dat ze veel langer met haar drinken zou kunnen doen.

Ja, ze moest ook niet verlangen dat ze het antwoord op die vraag bij Riley zou gaan vinden. Zij was er immers nog korter dan dat zij er zelf was. Het enige waar ze dus nu wijzer van werd, was dat zij nu dus niet de enige was die had gehoord over de mutanten die hier al waren voordat de mutanten vanuit Genosha hier arriveerden. Maar, dat kon ze pas met zekerheid zeggen als ze een eerdere mutant tegen zou komen. Die zou het verhaal vast wel kunnen bevestigen of ontkennen.

Norah had haar uitgelegd wat het drankje was. Nu zou ze haar vast heel raar vinden? Als ze dat nog niet vond dan. Nou vast niet, anders was ze allang gillend weggelopen.
Als reactie op haar woorden haalde ze haar schouders even luchtig op. Dan niet, ze moest het zelf weten! Norah was zich namelijk ook echt wel bewust van het feit dat niet iedereen hetzelfde lekker vond, dus als zij inderdaad een theeliefhebber was dan begreep ze dat volledig. ”Het is ook meer dat ik eigenlijk altijd wel warm ben, dus dat met dit weer er ook wel een koud drankje erin kan.” Glimlachte ze haar toe. Ze zou vast niet snappen waarom, maar de link leggen met dat ze een mutant was, lukte haar vast en zeker wel. ”Maar thee is ook altijd goed. Verse muntthee vind ik echt het beste ooit.” Och, als ze er alleen al aan dacht. Gewoon warm water, met verse muntbladeren erin. Beter kon niet. De geur alleen al was verrukkelijk.

Eigenlijk had de blondine een zekere geheimzinnigheid bij haar gezelschap ontdekt. Op haar vragen werd soms namelijk nogal vaag gereageerd, en dus was ze erg benieuwd geworden waarmee de puntjes in haar antwoorden opgevuld konden worden. Tuurlijk, ze hoefde echt niet alles te vertellen als ze dat niet wilde, alleen dat moest ze dan wel even mededelen. Helaas zat telepathie namelijk niet in haar vakkenpakket. Nou ja, deels. Maar dat was over haar eigen immuniteit ervoor. Haar interesse naar waartoe ze in staat was aangewakkerd, en wilde ze dus het liefst daar wel een antwoord op krijgen. Als het echt te gevoelig was snapte ze dat echter ook.

Negatieve gevoelens.. Well, negativiteit had ze toch niet echt aan zien komen. Maar wat voor werking het had wist de blondine dan verder ook niet, dus daar mocht ze geen oordeel over geven. Welk ding? Schoot er nog door haar gedachten heen, maar al gauw werd die vraag beantwoord. In eerste instantie had ze namelijk niet gezien dat Riley een vlinder op haar vinger had genomen, die vervolgens dus wegvloog waardoor het voor Norah duidelijk werd wat het was. Al snel verdween het in een kleine, rode rookwolk.
Kort grinnikte de blondine toen ze vertelde dat ze hem had gekwetst. Daarna volgde echter een best wel gaaf gedeelte; het was dus een shapeshifter. Norah vond het altijd zo indrukwekkend hoe iemand in meerdere dingen kon veranderen, of überhaupt al in één ding. ”Indrukwekkend.” Bracht ze ten eerste uit, waarna ze haar blauwe ogen weer op haar ogen richtte. ”Echt al vanaf je geboorte dus, of pas vanaf later?” Wist zij veel dat ze tegenover een onsterfelijke zat, en dat dat dus al meer dan eeuwen geleden was.

En toen kwam de vraag wat zij dan wel niet had. ”Pfoe, heb je even?” Bracht ze lachend uit. Het was echt behoorlijk veel, terwijl het gewoon meer als een compleet pakketje gezien kon worden. Straks zou ze nog iets vergeten als ze het allemaal op zou moeten noemen. Nou ja, niks aan te doen. Daar ging ze dan. ”Ik heb dus echt een aantal dingen die extreem ver ontwikkeld zijn. Zo kan ik bijvoorbeeld hoog springen, ver horen, ben ik erg snel en extreem sterk. En het klinkt misschien raar, maar ik kan dus ook via mijn mond een hele wind blazen. Daarmee kan ik dan ook weer dingen laten bevriezen, bijvoorbeeld.” Even dacht ze na om het nog voor te gaan doen, maar hier zou dat nogal raar zijn.
Waarschijnlijk dacht Riley nu dat ze klaar was, maar dat was ze – helaas – nog steeds niet. ”En dan kan ik dus ook nog vliegen, mede door die extreme snelheden die ik kan halen. En.. Ook nog dat mijn lichaam snel heelt, maar dat is echt gelimiteerd tot alleen mijn eigen lichaam. Daarnaast kan ik nog door voorwerpen heen kijken, vandaar de bril die ik eerder vandaag op had. Plus een soort van laserstralen die uit mijn ogen kunnen komen.” Want ondanks dat de bril niet meer nodig was, nam het ding wel wat moeite voor haar weg. ”En als laatste, zoals je vandaag misschien wel merkte, kan je wel stellen dat ik van ‘staal’ gemaakt ben. Vandaar dat dat steentje van daarnet dus zo ver terugkaatste. Zelfs een kogel houdt mijn lichaam namelijk tegen.” Nog even dacht ze na of ze echt niets vergeten was, maar kwam toen tot de conclusie dat dat inderdaad alles was geweest.
”Sorry voor het lange verhaal, maar dat was het dus.” Norah moest even kort lachen. Het was beter als alles gewoon één benaming zou hebben, maar helaas had het dat niet. Het duurde dan wel even, maar dan had je ook wel alles helemaal gehad. Het sprak namelijk allemaal, een voor een, wel voor zich, nam ze aan.
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Riley Jensen
avatar
Class 3
Aantal berichten : 14

Mutant Profile
Alias: War
Occupation:
Mutation: Wars Descend & Blade of Chaos
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    Vandaag om 7:04 pm

Een luchtige lach klonk door het koffiehuisje en enkele mensen keken haar vreemd aan maar dat kon haar niet deren, na eeuwen werd het concept schaamte een beetje onduidelijk en mensen die haar scheef bekeken omdat ze lachte deden haar niets. ”Tot de dag van vandaag ben ik nog niet op Antartica geweest,” zei ze terwijl ze deed alsof ze erg moest nadenken om die vraag te kunnen beantwoorden. Ze had de hele wereld wel al meerdere keren gezien en ze had zelfs tektonische platen voelen en zien verschuiven, iets dat steeds minder en minder leek te gebeuren alsof de continenten gelukkig waren met hun huidige plaatsing op de aardbol. ”Wanneer je de kans krijgt om te reizen moet je die gewoon grijpen, de wereld zit vol verborgen schatten,” richtte ze een vriendelijke en warme blik op de blondine voor haar. Het was een raad die ze iedereen gaf, geniet van de beperkte tijd die je hebt op aarde en haal er alles uit dat er te vinden is. Reizen is een prachtige manier om iemands ziel en kennis te verrijken zonder dat het een groot impact heeft op andere aspecten. Wanneer de volgende vraag Norahs mond verliet moet War even goed nadenken, ”Wauw, dat is een zeer moeilijke vraag,” mompelde ze en terwijl ze nadacht nam ze nog een slokje van haar thee. ”Ik denk Egypte, ondanks de afschuwelijke staat waarin het zich momenteel bevindt, is het één van de landen met een rijkere en vollere cultuur waar men elke dag iets nieuws kan ontdekken,” het was ook één van de landen – of eerder streken want landen waren toen nog geen ding, waar ze prachtige herinneringen aan had overgehouden.

Norah leek het eens de zijn met de zwartharige dame in het feit dat een drukke stad niet te vergelijken viel met het kleine, stille en vooral koude Sundberg. ”Zolang de voor- en nadelen een beetje in balans zijn zie ik het probleem niet,” deelde ze mee, er waren namelijk steden – New York City onder andere, waar niets van karakter meer overbleef door de overbevolking. ”Hier is het minder druk maar het is hier belachelijk nat en koud,” mompelde Riley vervolgens, niet dat ze er zelf last van had maar ze had de blondine nors zien kijken naar de dikke regendruppels die enkele minuten eerder uit de lucht aan het vallen waren. Regen was ook Ris minst favoriete weersomstandigheid aangezien het alles deed kleven en het was de geur die het met zich meedroeg die Riley met een passie verafschuwde. Druppels konden een zeker zurigheid met zich meedragen, een gevolg van de industrialisering van de afgelopen eeuwen, die Rileys neus en luchtwegen deden branden.

Langs haar neus weg deelde Norah mee dat ze net als Riley geen last had van de koude en de zwartharige grinnikte kort, ”Dan zijn we met twee, ik heb het nooit koud dus heb geen probleem met warme drankjes,” verduidelijkte ze het geluid dat enkele tellen eerder haar mond verlaten had. Het was een luxe die niet voor iedereen weggelegd was, eender wat kunnen drinken, zolang het geen alcohol was, zonder er de gevolgen van te dragen. Hetzelfde gelde voor pikant of zeer warm of zelfs ijskoud voedsel, het hat niets effect op Riley waardoor ze het tijdens elk seizoen met evenveel smaak zou opeten. ”Ja, muntthee is één van de betere theetjes, al is elke soort verse thee een streling voor de smaakpappillen,” meldde ze wanneer de blondine begon over het frisse brouwsel met de verse blaadjes. Nog een kunst die stilaan aan het verdwijnen was van de wereld, het maken van een goede verse thee, tegenwoordig greep iedereen naar die voorverpakte papieren zakjes met gedroogde prul in die amper smaak afgaven.

Ze voelde een zekere achterdochtigheid afkomen van de blondine rechtover haar maar ze besloot het te negeren. Riley was niet het meest open type zeker niet wanneer de vragen in de buurt kwamen van haar ’mutatie’, dat was dan ook de reden waarom ze haar uitleg over heet krachten uiterst vaag gehouden had maar ze had de aanwezigheid van haar ’familiar’ - al was dat ook weer een woord dat totaal niet van toepassing was, ze was geen heks ofzo, wel bekend gemaakt. Een lach verliet haar mond, droog en bijna sarcastisch, ”Ik kan me geen enkele moment herinneren waar hij niet aan mijn zijde aanwezig was,” zei ze met een nostalgische blik op haar gezicht, ”Het is ook enkel indrukwekkend tot je meneer uit een vijver mag gaan vissen omdat hij ineens Finding Nemo wilt naspelen,” melde ze vervolgens met een humoristische ondertoon. Zo was ze de vis ooit in een indoor zwembad verloren en ook eens in een vlindertuin, Riley kon miljoenen anekdotes bovenhalen waarbij het paard haar leven net dat tikkeltje zuurder gemaakt had.

”Ik heb alle tijd van de wereld, zei War met een aangename glimlach op haar gezicht, dat was de waarheid want ze stond niet meteen te springen om meer van het natte stadje te verkennen dus kon ze gezellig met de blondine nog wat tijd verdrijven. Aandachtig luisterde ze naar de uitgebreide uitleg die de jonge dame haar aan het geven was terwijl ze kleine slokjes nam van het drankje dat zich in de beker tussen haar handen bevond. ”Wacht, dus… als ik ooit eens ijsblokjes nodig heb moet ik gewoon je naam zeggen en je zult mij horen?” vroeg ze met enthousiasme in haar stem. Het hele verhaal deed haar een beetje denken aan die stripboeken – of was het realiteit, die in sommige winkels te verkrijgen waren en ze vond het al bij al wel boeiend dat ene meisje zoals die voor haar al die krachten bezat. De rest van het verhaal volgde en Riley keek de jonge dame weer geboeid aan. Het verhaal sloot meer en meer aan bij wat ze zich kon herinneren uit strips en zelfs het nieuws en ze kon een glimlach niet onderdrukken, ”Jij bent wel héél veelzijdig, maar dat is goed,” zei ze met een brede grijns, ”Dat maakt je uniek en het was helemaal geen last om ernaar te luisteren, ik vindt het zelfs boeiend,” zei ze vervolgens.

Riley liet haar brein alle kenmerken nog eens overlopen en ze keek de dame voor haar aan met een brede glimlach, ”Naast geen last ondervinden van warme en koude drankjes, en ik denk het weer hebben we nog iets gemeen,” zei ze, ”Ik genees ook zeer snel, wat een luxe wel.” vervolgde ze, een beetje zelfvoldaan. Het was een luxe wanneer je deelnam aan een strijd op een slagveld en je lever zichzelf terug aan elkaar hechte nadat er een pijl doorheen gevlogen was. Haar drankje was bijna ten einde en ze richtte haar blik kort terug op de blondine, ”Heb jij zin in nog eentje?” vroeg ze terwijl ze eens knikte naar het glas dat voor Norah op de tafel stond.
You must never
confuse chaos for madness.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Aim... and miss    

Terug naar boven Go down
 
Aim... and miss
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Sundberg :: Train Station-
Ga naar: