INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Garrett Godfrey
avatar
Class 2
Aantal berichten : 62

Mutant Profile
Alias: Aura
Occupation:
Mutation: Aura reading/manipulation & Energy converting
BerichtOnderwerp: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   zo dec 03, 2017 3:03 pm


We're all in the same game;
just different levels.
Dealing with the same hell;
just different devils.




Perron 3
16:00
~ GG ~


Langzaamaan vulde perron 3 zich met mensen. Mensen die de trein van vijf over vier moesten hebben of mensen die iemand op stonden te wachten. Garrett behoorde tot de laatste categorie. Het enige verschil was echter dat hij niet op perron 3 stond en niet wachtte op iemand die zo dadelijk de trein zou uitstappen. Met zijn handen in de zakken had hij een plekje op de bank bemachtigd tegenover perron 3 en ondanks dat het ook op zijn perron drukker begon te worden, hield niemand het in zijn of haar hoofd om naast hem te komen zitten.

Garrett wist dat het niet aan zijn aftershave lag. Hij hield de mensen met opzet uit zijn buurt door een negatieve aura rond zichzelf te creëren. Het was het soort sfeer die niet uitnodigde om naast te komen zitten. Alleen het psychopatenvolk zou zich wellicht op hun gemak voelen, maar het was vrij duidelijk dat de bevolking van Sundberg een beschaafde was. Garrett had ook niet anders verwacht van een dorp dat op vrijwillige basis vluchtelingen in hun samenleving opnam. Hoewel je daar in Garretts ogen minstens net zo gek als een psychopaat voor moest zijn. Als mutanten namelijk zelf niet al gevaarlijk genoeg waren, waren het wel de problemen die zij met zich meezeulden.

Waarom zou een land dat zich altijd op neutrale grond hield ineens het risico nemen om gevaar te lopen? Garrett begreep het niet. Ze brachten een oorlog met zich mee en deze mensen waren bereid om hun veilige haven op te geven voor een volk dat zij niet kenden. Sterker nog, een volk van wie ze wisten dat ze niet de meest vredelievende konden zijn en ook al waren er mutanten bij die dat wel waren, was het hun mutatie die het tegenovergestelde bewees. De meeste overlevenden waren immers jongeren die hun mutatie nog niet onder de knie hadden. Op Genosha waren ze enkel een gevaar voor zichzelf of voor hun medemutant, maar niemand die zij verder tot last waren. Toch was dat niet genoeg voor de overheid. Ze wilden het gevaar elimineren, of liever gezegd; uitroeien. Garrett was ervan overtuigd dat ze niet zouden stoppen voor de laatste mutant uit de weg was geruimd. Het probleem was nu slechts de grenzen over verplaatst, maar de zorgen over het uitsterven van zijn ras was een zorg waar Garrett eigenlijk niet veel mee bezig was.

Het leek wellicht alsof hij zich bekommerde om zijn medemens, maar uiteindelijk was alles op egoïstische basis gebaseerd. Wat mutanten aangingen, ging hem automatisch ook aan en dat was dat. Het was een domme beslissing van de Zwitserse bevolking geweest om hen op te vangen, maar die gedachte zou Garrett nooit hardop uitspreken. Hij profiteerde immers van hun keuze.

Zo had hij goed geprofiteerd van de ziekenhuisfaciliteiten. Misschien iets te goed wellicht. Hij slikte nog wat ontstekingsremmers voor zijn geamputeerde onderbeen, maar de sterkste medicatie hadden ze inmiddels stopgezet. Het was een beslissing waar Garrett het niet mee eens was geweest. De dokters claimden dat hij anders te afhankelijk zou worden, maar zonder morfine was hij nog slechter af dan eerst en zo oogde de jongen ook.
De pijn in zijn onderbeen had hem al nachten wakker gehouden, de wallen onder zijn ogen hingen inmiddels op zijn kin en vanwege constante misselijkheid kreeg hij ook niets binnen om aan te sterken. Garrett had al geen fantastisch gespierd postuur, maar nu was de jongen echt mager. Hij had een kick nodig en als de dokters het hem niet gaven; prima. Dan ging hij wel op zoek naar een andere leverancier.

De wijzers van de klok sloegen bijna vier uur aan en een opvallende verschijning ving zijn aandacht op aan de overkant. Garrett twijfelde er niet aan dat het zijn toekomstig zakenpartner moest zijn. Blijkbaar had ze gehoor gegeven aan zijn sms bericht. Hij kwam overeind en hinkelde op zijn krukken naar perron 3 terwijl de trein aan kwam rijden.
Dankzij zijn negatieve aura bleven de uitstappende passagiers uit zijn buurt en kon Garrett zonder ongemak plaatsnemen op het bankje naast haar.
“Ik zie dat je mijn bericht hebt ontvangen.”




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
 
We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Sundberg :: Train Station-
Ga naar: