INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Garrett Godfrey
avatar
Class 2
Aantal berichten : 90

Character Profile
Alias: Aura
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   zo dec 03, 2017 3:03 pm


We're all in the same game;
just different levels.
Dealing with the same hell;
just different devils.




Perron 3
16:00
~ GG ~


Langzaamaan vulde perron 3 zich met mensen. Mensen die de trein van vijf over vier moesten hebben of mensen die iemand op stonden te wachten. Garrett behoorde tot de laatste categorie. Het enige verschil was echter dat hij niet op perron 3 stond en niet wachtte op iemand die zo dadelijk de trein zou uitstappen. Met zijn handen in de zakken had hij een plekje op de bank bemachtigd tegenover perron 3 en ondanks dat het ook op zijn perron drukker begon te worden, hield niemand het in zijn of haar hoofd om naast hem te komen zitten.

Garrett wist dat het niet aan zijn aftershave lag. Hij hield de mensen met opzet uit zijn buurt door een negatieve aura rond zichzelf te creëren. Het was het soort sfeer die niet uitnodigde om naast te komen zitten. Alleen het psychopatenvolk zou zich wellicht op hun gemak voelen, maar het was vrij duidelijk dat de bevolking van Sundberg een beschaafde was. Garrett had ook niet anders verwacht van een dorp dat op vrijwillige basis vluchtelingen in hun samenleving opnam. Hoewel je daar in Garretts ogen minstens net zo gek als een psychopaat voor moest zijn. Als mutanten namelijk zelf niet al gevaarlijk genoeg waren, waren het wel de problemen die zij met zich meezeulden.

Waarom zou een land dat zich altijd op neutrale grond hield ineens het risico nemen om gevaar te lopen? Garrett begreep het niet. Ze brachten een oorlog met zich mee en deze mensen waren bereid om hun veilige haven op te geven voor een volk dat zij niet kenden. Sterker nog, een volk van wie ze wisten dat ze niet de meest vredelievende konden zijn en ook al waren er mutanten bij die dat wel waren, was het hun mutatie die het tegenovergestelde bewees. De meeste overlevenden waren immers jongeren die hun mutatie nog niet onder de knie hadden. Op Genosha waren ze enkel een gevaar voor zichzelf of voor hun medemutant, maar niemand die zij verder tot last waren. Toch was dat niet genoeg voor de overheid. Ze wilden het gevaar elimineren, of liever gezegd; uitroeien. Garrett was ervan overtuigd dat ze niet zouden stoppen voor de laatste mutant uit de weg was geruimd. Het probleem was nu slechts de grenzen over verplaatst, maar de zorgen over het uitsterven van zijn ras was een zorg waar Garrett eigenlijk niet veel mee bezig was.

Het leek wellicht alsof hij zich bekommerde om zijn medemens, maar uiteindelijk was alles op egoïstische basis gebaseerd. Wat mutanten aangingen, ging hem automatisch ook aan en dat was dat. Het was een domme beslissing van de Zwitserse bevolking geweest om hen op te vangen, maar die gedachte zou Garrett nooit hardop uitspreken. Hij profiteerde immers van hun keuze.

Zo had hij goed geprofiteerd van de ziekenhuisfaciliteiten. Misschien iets te goed wellicht. Hij slikte nog wat ontstekingsremmers voor zijn geamputeerde onderbeen, maar de sterkste medicatie hadden ze inmiddels stopgezet. Het was een beslissing waar Garrett het niet mee eens was geweest. De dokters claimden dat hij anders te afhankelijk zou worden, maar zonder morfine was hij nog slechter af dan eerst en zo oogde de jongen ook.
De pijn in zijn onderbeen had hem al nachten wakker gehouden, de wallen onder zijn ogen hingen inmiddels op zijn kin en vanwege constante misselijkheid kreeg hij ook niets binnen om aan te sterken. Garrett had al geen fantastisch gespierd postuur, maar nu was de jongen echt mager. Hij had een kick nodig en als de dokters het hem niet gaven; prima. Dan ging hij wel op zoek naar een andere leverancier.

De wijzers van de klok sloegen bijna vier uur aan en een opvallende verschijning ving zijn aandacht op aan de overkant. Garrett twijfelde er niet aan dat het zijn toekomstig zakenpartner moest zijn. Blijkbaar had ze gehoor gegeven aan zijn sms bericht. Hij kwam overeind en hinkelde op zijn krukken naar perron 3 terwijl de trein aan kwam rijden.
Dankzij zijn negatieve aura bleven de uitstappende passagiers uit zijn buurt en kon Garrett zonder ongemak plaatsnemen op het bankje naast haar.
“Ik zie dat je mijn bericht hebt ontvangen.”




_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sareth Levíson
avatar
Class 3
Aantal berichten : 118

Character Profile
Alias: Crackspider
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   za dec 23, 2017 10:56 pm

Sareth Carolyn Levíson
Don't bless me father for i have sinned


Sareth moest echt eens ophouden met het niet serieus nemen van zaken. Men zou denken dat, na het misgaan van één deal, ze niet meer zomaar ieder dealtje via de sms zou afspreken, zonder eerst wat meer achtergrondinformatie te vragen. Maar neen hoor, wanneer Sareth zich maar een beetje verveelde, maakte het haar al niet meer uit met wie ze om ging. Zodra ze niets of niemand meer had om haar tijd aan te besteden, moest ze andere dingen vinden om deze tijd te vullen. Vaak waren deze dingen niet bepaald slim, goed doordacht of goed voor haar.

Dus toen ze een behoorlijk vaag bericht kreeg met maar zeer weinig instructie, deed ze niet wat ieder ander zou doen – reageren, vragen wie het was, wat diegene nodig had, dat soort zaken – maar dacht ze in plaats daarvan dat ze best even kon kijken wat het was. De weinige informatie die in het bericht had gestaan, droeg haar op af te spreken op het treinstation, op perron 3 om precies te zijn. Wat kon er nou helemaal mis gaan op een treinstation? Dergelijke plekken waren zo druk dat ze vast wel hulp kon krijgen als het nodig was. Nee, Sareth had niets om zich zorgen over te maken.

Ze vond het niet eens raar dat er geen enkel boodschappenlijstje in het berichtje had gestaan. Gewoonlijk wanneer iemand die ze niet kende haar nummer via via had gekregen, was het eerste berichtje iets in de trant van: ‘Yo, heb je?’ of ‘Ik wil graag halen.’ Het verveelde, de laatste tijd bijna eenzame meisje vond het stiekem misschien juist extra interessant omdat de hele bedoeling zo vaag werd gehouden. Haar nieuwsgierigheid zou haar in ieder geval voor even kunnen vermaken.

Dus was ze van huis vertrokken om GG in levende lijven te ontmoeten. Gestoken in een zoals gebruikelijk volledig zwarte outfit, compleet met belachelijk hoge hakken en een zwarte hoodie met hier overheen een zwart bomberjack, was ze in haar auto gestapt en naar het treinstation vertrokken. Op de parkeerplaats had ze om kwart voor vier nog een jointje staan roken terwijl ze in de verte naar de perrons had staan turen, alsof ze uit die zovele mensen direct de persoon zou kunnen pikken die haar had gecontacteerd. Om twee voor vier was ze het station op gelopen, om vervolgens via de roltrap op het perron te komen.

Een beetje verloren stond ze daar tussen alle mensen die een trein moesten halen en een plek hadden om te zijn, te wachten op iemand die ze niet kende, om redenen onbekend voor haar. Toen er niet direct iemand op haar af kwam, concludeerde ze dat haar afspraak er vast nog niet was. Met een zucht nam ze plaats op een van de oncomfortabele stationsbankjes.

Om de tijd te verdoen, keek ze wat om zich heen. Mensen kijken was altijd één van haar favoriete hobby’s geweest en treinstations waren hier de optimale locaties voor. Het volk dat zich verzamelde op een station als dat van Sundberg, was een heel volk apart. Het grootste deel bestond uit bejaarde mensen. Daarnaast waren er hier en daar groepjes toeristen te vinden die ervoor hadden gekozen om het openbaar vervoer te nemen en vanuit Sundberg een bus naar de skioorden te nemen. Zakenmensen waren er alleen te vinden in de spitsuren, en zelfs dan waren ze maar in magere aantallen aanwezig.

Jongeren – en vooral jongeren als Sareth – vielen extra op in plekken als dit. Nu was Sareth het wegens haar mutatie gewend om praktisch overal op te vallen, maar het hielp wel degelijk mee in het spotten van haar vermoedelijke afspraak. Toen ze nog niet zo heel lang op het bankje zat, kwam er een jongen op krukken aan gehinkeld. Gehinkeld, jawel, want ze kon er moeilijk omheen dat één van zijn onderbenen… ontbrak.

Precies op het moment dat de arriverende trein tot halt kwam, liet de jongen zich naast haar op het bankje zakken. Haast onmiddellijk voelde ze de vibe veranderen. Het was alsof ze direct een sterke drang voelde om bij de jongen uit zijn buurt te blijven. Wat onwillig verschoof ze in haar plek terwijl ze het niet kon helpen te zien hoe ook andere mensen met een grotere boog om het bankje heen liepen nu de jongen naast haar zat.

“Ik zie dat je mijn bericht hebt ontvangen,” zei hij, bijna zakelijk.

Sareth, die niet alleen ontzettend zenuwachtig was door de plotse vibeswitch, maar die hiernaast ook behoorlijk stoned was, keek hem kort met een serieuze blik aan. Het duurde echter niet lang voordat ze een grinnik liet ontsnappen vooraleer ze knikte. “Dat klopt.”

Ze liet een diepe zucht ontsnappen en draaide haar ogen van hem weg om toe te kijken hoe de trein het perron weer verliet. Ze vervloekte zichzelf dat ze zich weer in zo’n domme situatie had geplaatst, alleen omdat ze zich ‘verveelde.’ Kon ze zich niet vervelen zoals normale mensen, door rond te klikken op youtube, of eindeloos te scrollen op fucking instagram? Natuurlijk niet. Zij ging in op iedere vage sms die haar naar een of andere domme plek leidde om vervolgens ongemakkelijk naast iemand op een bankje te zitten.

Toen de trein was vertrokken en het geluid was verminderd, draaide ze zich weer naar hem toe. “Dus, hoi. Wat eeh – wat heeft dit te betekenen?” Ze kon zichzelf amper serieus nemen. 

coded by blair of shine & ooc

_________________
Vincent Dublin | Anthony Bastet | Sareth Levíson | Jezebel Childress | Namika Blanchard
 I'm the Crackspider  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Garrett Godfrey
avatar
Class 2
Aantal berichten : 90

Character Profile
Alias: Aura
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   za dec 30, 2017 11:13 pm


We're all in the same game;
just different levels.
Dealing with the same hell;
just different devils.






Ongemak.
Het was de eerste emotie die Garrett aan haar aura kon aflezen. Hij wist echter niet of het door hem, zijn mysterieuze boodschap of gewoon de hele situatie kwam. Wat hij wel wist was dat alle ogen op het perron op haar gevestigd waren en de oorzaak daarvan niet zozeer haar uiterlijk was geweest. Natuurlijk was ze met haar hoge pumps en gothic outfit al snel een opvallend verschijnsel zo tussen de doorsnee Sundberg bewoner, maar wat de burgers niet zagen was dat haar uiterlijk daar eigenlijk niets mee te maken had.

Het was haar aura dat een enorm aantrekkingsveld bezat en Garrett twijfelde er niet aan dat het iets met haar mutatie te maken moest hebben. Haar naam en gezicht kwam hem immers nog bekend voor van Genosha en zo’n aanwezige aura zou hij nu eenmaal niet snel vergeten.
Waar Sareth echter alle aandacht geen enkel probleem leek te vinden, was Garrett er zelf alles behalve blij mee. Hij wilde alles zo snel en geruisloos als mogelijk afhandelen en met een stel pottenkijkers was dat een onbegonnen missie. Gelukkig had de jongen zijn huiswerk netjes gedaan en was het een bewuste keuze geweest om juist hier tussen de mensen af te spreken.

Ze werd weliswaar gezien door iedere hond die voorbijliep, maar op een treinstation waren de mensen altijd in beweging en was het meisje slechts een aantrekkelijke, voorbijflitsende reclamecommercial tijdens het kijken van een film. Je kon er niet omheen en het leidde af van hetgeen waar je eigenlijk mee bezig was, maar zodra de reclame voorbij was keek je gewoon weer ongestoord verder.
Mocht dat niet het geval zijn, ging Garrett gewoon over op plan B en zou hij zijn mutatie op haar gebruiken om haar auraveld -en daarmee haar aantrekkingskracht naar anderen- te verminderen. Zoiets vergde echter een hoop energie en gezien zijn gebrek daaraan op dit moment wilde hij zijn mutatie niet inzetten zolang het niet strikt noodzakelijk was.  

Natuurlijk had hij er ook voor kunnen kiezen om op een minder massale plek af te spreken of kunnen aankloppen aan haar huis, maar hij wilde het risico niet nemen dat haar huisgenoten of andere ex Genosha studenten hen samen zagen. De kans dat een van hen hier op het treinstation een oude bekende tegen het lijf zou lopen was dan ook nihil. Na het bombardement hadden ze immers nergens anders om heen te gaan dan Sundberg; laat staan dat er onder hen veel waren die überhaupt het geld bezaten om een treinticket te kopen.

Garrett had het allemaal al van te voren ingecalculeerd. Misschien dat zijn paranoïde gedrag achteraf een ontwenningsverschijnsel van de morfine bleek te zijn, maar toch was hij iemand die van nature liever het zekere voor het onzekere nam; zolang het niet te veel moeite kostte tenminste. Tegelijkertijd was zijn paranoia op dit moment nog nergens voor nodig. Ze deden immers niets illegaals en hij moest toch eerst te weten komen of Sareth wel de aangewezen persoon was om zijn klus te klaren. Het ging hier namelijk niet over het regelen van een paar jointjes of illegale pillen; wat hij van haar vroeg vergde een hele hoop meer guts en skills en uiteraard wilde hij zijn handen daar zelf niet vuil voor maken.

Hij twijfelde er echter niet aan dat ze de ballen had om het voor elkaar te krijgen en zelfs als ze die niet had, liet ze er met de juiste motivatie vast wel een paar groeien. Toch had de jongen een stukje meer professionaliteit verwacht dan deze stonede vertoning. Iets in hem had de boel meteen af willen blazen toen een geur van wiet hem tegemoet kwam nadat ze naast hem had plaatsgevonden, maar als de jongen een betere optie had had hij hier nu niet gezeten.
Misschien dat zijn paranoïde brein echter te vroeg conclusies aan het trekken was en hij haar langer dan vijf seconden moest geven om zichzelf te bewijzen. Ze wist immers nog niet eens waarom hij haar benaderd had en vroeg hem dan ook vrijwel meteen wat dit te betekenen had.“Wat dit te betekenen heeft?”
Garrett schudde lachend zijn hoofd. Om de ene of andere reden genoot hij van haar onwetendheid, maar ook haar directe manier van vragen kon hij wel waarderen. Ze had alleen de vraag anders moeten stellen en dus besloot hij, zoals de betweter die hij was, haar woorden op een betere manier te formuleren.
“Het is eerder de vraag wat wij voor elkaar kunnen betekenen.”
Als een echte drugsdealer toonde hij Sareth de binnenkant van zijn jas waar een mooi pakket van biljetten te zien was. Misschien dat hij haar volledige aandacht nu wel te pakken kreeg. Hij kwam hier immers om zaken te doen, maar daarvoor had hij ook wel iemand nodig die zijn aanbod serieus zou nemen en in die paar seconden dat Garrett een indruk van haar had verkregen, was hij daar nog niet van overtuigd.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sareth Levíson
avatar
Class 3
Aantal berichten : 118

Character Profile
Alias: Crackspider
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   za jan 06, 2018 6:44 pm

Sareth Carolyn Levíson
Don't bless me father for i have sinned


“Wat dit te betekenen heeft?” herhaalde hij haar woorden, waarna hij lachend zijn hoofd schudde. “Het is eerder de vraag wat wij voor elkaar kunnen betekenen.”

Sareth stond versteld van de persoon met wie ze nu te maken had. De manier waarop hij had gelachen voelde bijna theatraal, alsof hij ieder woord en iedere handeling in zijn hoofd al had uitgedacht. Ze hield hem nauw in de gaten terwijl hij zijn hand naar de rand van zijn jas bewoog en deze opende om een prachtige verzameling biljetten aan haar te tonen.

Onbewust verscheen er een glimlachje op haar lippen bij het zien van deze beweging – in de eerste plaats want, eh, geld? en in de tweede plaats omdat ook dit gebaar haar deed vermoeden dat hij thuis al precies had bedacht hoe hij dit ging zeggen. Langzaam knikte ze, in haar hoofd de geschatte hoeveelheid geld die ze had gezien direct omrekenen naar hoeveel drugs dit hem zou kunnen opleveren. Het lag er natuurlijk aan waar hij precies naar op zoek was, maar voor het brede assortiment dat ze thuis had liggen, was de rekensom per middel al snel gemaakt. Ze kon ook een party mix maken, mocht hij daar naar op zoek zijn. Wist zij veel.

Het zien van het geld had haar twijfels over de jongen redelijk snel doen verdwijnen. Oké, hij mocht dan een beetje dramatisch doen en leek – dit was allemaal maar speculatie – niet per se veel ervaring te hebben in deze bedrijfstak, maar hij was hier wel degelijk om zaken te doen. Dat kon Sareth natuurlijk alleen maar waarderen, of aanmoedigen zelfs. Ze kon niet weten dat hij met het geld veel grotere plannen had dan dat zij zich kon inbeelden, en dus nam ze aan dat hij wel een heel genereus man moest zijn. Of iemand met een maag en lever van staal en een tolerantie met de hoofdletter T.

“Now we’re talking. Feestje?” vroeg ze, half grappend omdat ze zich simpelweg niet kon voorstellen dat deze (niet per se) uitnodigende jongeman een feestje ging geven waar hij zich inliet met zoveel oppeppende middelen – of mensen die dat deden, for that matter.

“Nee, oké,” begon ze, nu serieus. Ze rechtte haar rug en knikte naar een man die haar al een volle tien seconden zat aan te staren. “Wat heb je nodig?” Haar stem zachter, zodat alleen de jongen naast haar het zou horen. 

coded by blair of shine & ooc

_________________
Vincent Dublin | Anthony Bastet | Sareth Levíson | Jezebel Childress | Namika Blanchard
 I'm the Crackspider  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Garrett Godfrey
avatar
Class 2
Aantal berichten : 90

Character Profile
Alias: Aura
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   zo feb 04, 2018 11:13 pm


We're all in the same game;
just different levels.
Dealing with the same hell;
just different devils.






Spontaan was de jongen alles behalve. Over elke handeling, elk woord dat van zijn tong rolde was over nagedacht en de glimlach die Sareth haar gezicht sierde bij het zien van de binnenzijde van zijn jas was dan ook geen onverwachte reactie voor hem. Het mocht duidelijk zijn dat hij zijn toneelstukje thuis voor de spiegel gerepeteerd had, en ook wel meer dan een keer. Garrett was absoluut niet van plan om vandaag iets aan het toeval over te laten.

Stap 1 was gezet en zoals voorspeld vroeg het meisje hem nu om de volgende te zetten. Het werd tijd om zijn plan, de reden waarvoor hij contact met haar had gezocht, uit de doeken te doen. Wederom liet Garrett zijn handen verdwijnen in een van zijn vele mysterieuze zakken en haalde er vervolgens een in cadeaupapier verwikkeld doosje uit, want dat zag er natuurlijk een stuk minder achterdochtig uit in zijn ogen.

“De boodschappenlijst voor het feest,” antwoordde Garrett terwijl hij haar het cadeau overhandigde. Hoewel het eigenlijk eerder een cadeau was aan zichzelf en zij de instructies kreeg om het voor hem te kopen. In het doosje bevond zich een lege pot morfinepillen en de jongen staarde Sareth aan om haar eerste reactie af te lezen. Bezorgdheid, angst of welke emotie dan ook, Garrett kon het weten zonder ook maar een rimpel op haar gezicht te hoeven zien bewegen, en dat betekende dat hij binnen no-time te weten zou komen of deze dame de aangewezen persoon was om zijn klus te klaren. Tegelijkertijd kon het ook geen kwaad om haar, iets specifieker, te vragen of ze aan zijn behoeftes tegemoet kon komen.
“Kun je me hier 50 exemplaren van bezorgen? Eenmalige levering,” voegde de jonge zakenman eraan toe. Het was niets persoonlijks, maar in zijn ogen was het beter voor zowel zijn als haar eigen business dat ze elkaar niet regelmatig zouden hoeven treffen. De jongen wilde simpelweg een voorraad hebben waar hij voorlopig op zou kunnen teren en wanneer die op zou raken… dat zag hij dan wel weer. Het was eigenlijk op lang termijn een vrij ondoordacht plan voor een plan dat in zijn ogen zo waterdicht was.



_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sareth Levíson
avatar
Class 3
Aantal berichten : 118

Character Profile
Alias: Crackspider
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   di maa 13, 2018 12:57 am

Sareth Carolyn Levíson
Don't bless me father for i have sinned


Naarmate het gesprek vorderde, bleef de jongen haar meer verbazen. Iedere keer dat hij een nieuwe verrassing uit zijn jas tevoorschijn haalde, werd Sareth met haar neus op de absurditeit van de situatie gedrukt. Misschien had het allemaal te maken met het feit dat Sareth maar een simpel stadsdealertje was die onderhands pillen aan voorbijgangers verkocht, maar deze jongen ging ervoor. Toen hij haar een in cadeaupapier verpakt doosje overhandigde, krulden haar mondhoeken omhoog. Ze kon zich al voorstellen hoe ze haar huisgenoten op thuiskomst zou vertellen over haar meer dan interessante dag.

“De boodschappenlijst voor het feest,” had hij haar op de hoogte gesteld van de inhoud van het presentje.

“Way to ruin a surprise,” grinnikte ze.

Toch, ze moest hem wel credit geven. Nooit eerder had ze iemand zoveel moeite zien doen om zaken met haar te doen – en dit was opmerkelijk, want Sareth kon op haar tijd best genieten van het feit dat ze met haar handeltje in zekere gevallen in een machtspositie zat. Het was alleen maar natuurlijk om aan te nemen dat ze die macht net zo makkelijk misbruikte als elk ander ding; mensen, middelen, of daarvan in het verlengde zichzelf. Dus, dat ze mensen hun best voor haar had zien doen, was vanzelfsprekend, maar dit was vanuit een heel andere hoek.

Haar lange, puntig gevijlde en zwart gelakte nagels haakten onder het plakband. In een feilloze lijn ritste ze deze open. Het papier vouwde opzij, en voor ze het doosje opende, keek ze even op om te checken of niemand hen in de gaten hield. Toen dit niet het geval bleek, tilde ze het dekseltje op.

Het doosje was gevuld met één enkel potje. Haar ogen werden direct getrokken naar de dikgedrukte, zwarte letters op het etiket: Morfine.

Op haar voorhoofd verscheen even een frons van verbazing. Vervolgens tuitte ze haar lippen in goedkeuring en sloot het doosje, om vervolgens naar de jongen op te kijken en breed te glimlachen. 50 exemplaren. Eenmalige levering. Haar gedachten gingen enkel naar het gesprek dat ze laatst had gevoerd met Rayan toen ze hem wat onverwachts was tegen gekomen. De timing van GG was wonderbaarlijk goed. Als de twee hier niet op het bankje zaten om een drugsdeal te bespreken, had men misschien wel kunnen spreken van Gods wil.

“Wonderbaarlijk genoeg kan ik inderdaad wat voor je betekenen,” glimlachte ze. Ze opende de rugtas die ze bij zich droeg, en plaatste het doosje hier voorzichtig in, alsof ze daadwerkelijk zojuist een cadeautje had gekregen dat ze met zorg moest hanteren. “Maar ik wil eerst weten hoeveel dat is,” voegde ze toe, gebarend naar het in zijn jas verborgen geld. “En ik moet mijn research doen. Maar dat feestje komt wel goed.” 

coded by blair of shine & ooc

_________________
Vincent Dublin | Anthony Bastet | Sareth Levíson | Jezebel Childress | Namika Blanchard
 I'm the Crackspider  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
We all get addicted to something that takes away the pain // Sareth Levíson
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Sundberg :: Train Station-
Ga naar: