INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Benjamin Schultz
avatar
Class 2
Aantal berichten : 19

Character Profile
Alias: The Big Ben
Age: 23
Occupation:
BerichtOnderwerp: Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)   ma nov 20, 2017 11:45 pm

Benjamin wist niet zo goed meer waarom hij deze afspraak precies gemaakt had. Oké, nee, dat was bullshit. Hij wist heel goed waarom hij deze afspraak gemaakt had. Hij wist alleen niet waarom hij degene moest zijn die weer voor delivery guy moest spelen. Na de laatste show van dit weekend hadden zijn collega’s voorgesteld dat ze binnenkort weer eens een avondje met elkaar moesten stappen, en toen Ben had gezegd dat hij misschien wel een adresje wist waar hij wat... hulpmiddelen kon regelen, waren zijn vrienden slash collega’s heel enthousiast geworden en vervolgens hadden ze hem verteld dat ze dolblij zouden zijn als hij dat voor hen ging regelen. Wel, goed. Het was niet iets waar Ben erg mee zat. Hij was blij dat hij mensen een plezier kon doen en al helemaal als hij zelf mocht deelnemen aan dat plezier. Alleen liep hij nu wel in een wijk met zo’n honderden kleine huisjes die allemaal hetzelfde leken.
Even voor de duidelijkheid: Benjamin was niet goed met wegen en kaartlezen en al die dingen. Het was een van zijn ergste zwaktes. Hij kon nog verdwalen terwijl hij Maps op zijn telefoon aan had staan, gewoon omdat hij niet wist welke richting het pijltje nou écht aanwees. Hij dwaalde nu een half uur rond in dezelfde wijk en begreep niet hoe hij ineens bij 135 uitgekomen was, terwijl hij toch echt huisnummer 42 moest hebben.
Het deerde hem niet, want hij vond wandelen prima en bovendien was het een mooie dag. Er waren aardig wat mensen op straat. Hij voelde hun optimistische, luchthartige energie. Hij was altijd gefascineerd door de werking die het weer op mensen had. De zon maakte mensen blij, dus was hij ook blij. Er kon vandaag niet zoveel mis gaan.
Dus wandelde hij al fluitend door de straten van de wijk waar alle Genosha-mutanten tegenwoordig woonden. Een heleboel cash in zijn ene zak, in de andere een kort maar zeer krachtig boodschappenlijstje. Crackspider, was de naam die Tony hem gegeven had. Het was een goede naam. Erg catchy, wel. En hij hield van de klank, de manier waarop het over tong rolde. Benjamin zou bijna willen dat hij het zelf bedacht had.
Hij liep door de straat en telde de huizen af. 48...46...44... Hij stopte voor het huis waar een bordje met 42 op hing. Van buiten zag het er net zo braaf en gewoontjes uit als de rest van de huizen in de wijk. Als hij het adres niet heel specifiek op papier gekregen had, zou hij bijna denken dat hij verkeerd zat. Of misschien zat hij dat wel, te danken aan zijn kaartlees-talenten.
Hij liep het trapje op naar de voordeur en keek ondertussen om zich heen. Hij was altijd nieuwsgierig naar hoe de oud-studenten van Genosha hier woonden. En nu kreeg hij eindelijk de kans om zo’n huis van binnen te zien. Hoopte hij. Hij drukte op de bel en wachtte af.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sareth Levíson
avatar
Class 3
Aantal berichten : 118

Character Profile
Alias: Crackspider
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)   zo nov 26, 2017 1:02 am

Sareth Carolyn Levíson
Don't bless me father for i have sinned


Hoewel het hard winter aan het worden was, was het een mooie dag. De zon scheen volop en hoewel het buiten toch redelijk koud was, had iedereen besloten vandaag de deur uit te gaan en te doen alsof het weer hartje zomer was. Logischerwijs had Sareth er dus voor gekozen vandaag binnen te blijven. Ze was de enige in huis geweest die dit had besloten – al haar huisgenoten waren momenteel buitenshuis. Of wel, dat vermoedde ze in ieder geval, sinds ze nog niemand had gezien. Nu lag het niet geheel aan de afwezigheid van haar huisgenoten dat ze vandaag nog geen levende ziel had gezien; ook was het momenteel al tegen de avond aan en had ze bijna de hele dag geslapen, sinds ze pas rond tien uur ’s ochtends in bed lag. Voor ze in slaap was gevallen, had ze nog net een wekker weten te zetten die haar op tijd kon wekken voor de afspraak die ze later op die dag had geregeld.
 
En dit was waarom ze nu net een uur wakker was. Ze was uit bed gekropen, had een joint gerookt en had vervolgens had ze iets aangetrokken wat zij bestempelde als ‘comfortabel,’ ‘casual wear,’maar wat voor een buitenstaander volledig in haar straatje thuishoorde: een extreem oversized houthakkersblouse die ze veel te laag én scheef had dichtgeknoopt, waardoor haar bh grotendeels zichtbaar was en het ding meer een erg korte jurk werd. Ze droeg haar jarretelles nog van toen ze in slaap was gevallen en had naast het bijwerken van haar make-up niets verder aan haar uiterlijk gedaan. Ze had op de bank plaatsgenomen en inmiddels zat ze van een tweede joint te genieten, haar voeten voor zich op tafel, terwijl ze een domme serie op tv keek en wachtte tot de bel zou gaan.
 
De jongen die zou komen had ze nog nooit eerder gezien, maar toch had ze het oké gevonden dat hij langs haar huis zou komen. Hij kende Anthony namelijk, en Anthony was al sinds ze hier was begonnen met dealen één van haar vaste klanten geweest. De meeste vaste klanten zochten haar altijd op voor recreatief gebruik, maar Tony zocht haar altijd op – period. Ze was zich er meer dan bewust van dat ze zijn verslaving – veel anders kon het niet zijn – stimuleerde door hem altijd braaf te leveren waar hij om vroeg, maar goed, dat was niet haar probleem, toch? Hij was in ieder geval altijd gezellig en aangezien hij haar hulp zo vaak nodig had, voelde het af en toe meer alsof ze een vriend ging zien dan een klant. Het voelde nooit als een straf; laten we het daar op houden.
 
Gezien Tony altijd welkom was bij haar thuis en hij haar ervan had verzekerd dat de jongen, Ben, te vertrouwen was, was ook zijn vriend bij haar thuis welkom. En nu ze ongepland indrukwekkend weinig slaap had gehad, kwam het haar prima uit dat ze vandaag niet gedwongen naar buiten hoefde. Ze zat net slap te grinniken om een domme scéne op tv, toen de bel ging.
 
Hoewel ze op het geluid had zitten wachten, schrok ze er toch van, waardoor de smeulende joint tussen haar vingers vandaan glipte en terecht kwam op de lelijke, niet bijzonder comfortabele bank die in ieder huis stond dat voor de vluchtelingen van Genosha uit de grond was gestampt. “Kut! Kut kut kut,” mompelde Sareth terwijl ze overeind schoot en het ding van de bank plukte, waar hij al een mooi rond gat had gebrand. “Kuuuuuuut.” Ze veegde de as van de bank op de grond, keek wat verwilderd rond op zoek naar iets waar ze haar hand aan kon afvegen en haalde, toen ze niets kon vinden, haar hand maar langs de stof van haar houthakkersblouse. Ze wierp de half opgebrande boosdoener van alle ellende in de asbak en haalde een hand door haar warrige haren. Dit laatste had natuurlijk geen enkel effect, maar het was voor het idee. Daarnaast maakte het ook niets uit: ze ging er niet van uit dat iemand verwachtte dat de dealer eruit zou zien alsof ze haar leven volledig op orde had. Dit was in ieder geval niet hoe ze momenteel in het leven stond – en daar moest men maar mee leven.
 
Gehaast, gezien haar gekloot met de gevallen joint en de bank redelijk wat tijd had gekost, bewoog ze zichzelf naar de voordeur om deze open te trekken en een uiterst aandoenlijk ogende jongen aan te treffen. Blond haar, blauwe ogen, hoge jukbeenderen, een interessant gezichtje – zacht, maar met iets hards. Ze kende hem niet, maar ze begreep dat het moeilijk was om hem niet te vertrouwen. Hij had iets onschuldigs over zich hangen, als een puppy die zich wel degelijk misdraagt maar die je het keer op keer vergeeft omdat hij zo schattig is. Ze hoopte maar dat Anthony niet alleen was gevallen voor zijn uiterlijk, maar dat hij hem ook daadwerkelijk genoeg kende om te zeggen dat hij betrouwbaar was.
 
Dit alles schoot door haar hoofd terwijl haar mondhoeken licht geamuseerd omhoog gleden en ze, “Benjamin?” zei. Ze deed de deur verder open en stapte opzij, om hem er langs te laten. “Kom binnen.” Vervolgens ging ze hem voor naar de woonkamer, waar de joint nog in de asbak lag de smeulen en waar het domme tekenprogramma nog aan stond. “Wil je wat drinken?” vroeg ze, gezien ze toch niets anders te doen had vandaag dan binnen zitten en het geen kwaad kon om wat gastvrijheid te tonen naar je klanten. 

coded by blair of shine & ooc

_________________
Vincent Dublin | Anthony Bastet | Sareth Levíson | Jezebel Childress | Namika Blanchard
 I'm the Crackspider  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Benjamin Schultz
avatar
Class 2
Aantal berichten : 19

Character Profile
Alias: The Big Ben
Age: 23
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)   wo nov 29, 2017 11:17 pm

De deur ging open en even dacht Ben dat hij aan het verkeerde adres was, maar het meisje dat open deed leek niet verbaasd te zijn met zijn komst. De jongedame in de deuropening was gekleed in een scheef dichtgeknoopte houthakkersblouse en verder niet zo veel. Haar haren waren warrig, maar Ben vond dat het haar goed stond. Ben hield van goed haar.
Het meisje zei zijn naam en hij knikte. “Yep, dat ben ik,” zei hij, en hij stapte langs haar toen ze opzij was gegaan om hen door de deuropening te laten. Hij rook de geur van sigaretten en wiet en dacht dat hij inderdaad op het juiste adres moest zijn. “Dus jij bent Crackspider?” vroeg hij maar, omdat ze nog niet echt bevestiging had gegeven van het feit dat ze een dealer was. Hij liep achter haar de kamer binnen. Yep, hier waren ongetwijfeld zojuist jointjes gerookt. Het goede adres.
De woonkamer van dit kleine huis was vergelijkbaar met de kamers van de club backstage na een show: het was er een bende. Op tafel stond een asbak die bijna overstroomde van de hoeveelheid as en sigaretten die erin zaten. Er lag nog een smeulende joint bovenop, wat de geur in huis verklaarde. Overal zag hij lege flessen drank of bierflesjes staan, tussen alle andere rotzooi. De televisie stond aan en hij hoorde de harde stemmetjes van een kinderprogramma. Hij keek even naar de tv en keek op toen hem werd gevraagd of hij wat wilde drinken. Het was rond etenstijd, de zon zou over niet veel lang onder gaan, dus het was een prima tijd voor alcohol. “Doe maar een biertje,” zei hij, zijn blik op de vele bierflesjes gericht. Het leek hem onbeleefd om het aanbod af te slaan, alleen omdat hij die keuze baseerde op de staat van de woonkamer. Hij zou vast niet vergiftigd worden.
Hij wist zich niet goed een houding te geven, dus besloot hij maar een onbekend kledingstuk van een stoel te halen en daarop te gaan zitten, terwijl hij ondertussen naar het televisieprogramma keek. Er was een kleurrijk wezentje in beeld die allerlei domme dingen deed, maar meer kon hij er niet zo goed van volgen – hij kwam natuurlijk middenin het verhaal binnen vallen.
“Woon je hier alleen?” vroeg hij, omdat hij ergens over wilde beginnen en niet bepaald kon zeggen dat hij haar huis zo mooi vond. Misschien had ze wel een mutatie waarmee ze kon zien dat hij loog, of zo. Dat kon hij niet aanvoelen. Hij vermoedde dat ze hier met meerdere mensen woonde, want voor zover hij wist waren al deze huizen bewoond door meerdere mutanten. En hij zou onder de indruk zijn als ze in haar eentje deze bende veroorzaakt had. Hoewel zijn eigen kamer er ook wel eens zo aan toe kon zijn. Maar dat was bijzaak.

_________________
Been tryin' hard not to get into trouble, but I,
I've got a war in my mind
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sareth Levíson
avatar
Class 3
Aantal berichten : 118

Character Profile
Alias: Crackspider
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)   zo dec 03, 2017 12:33 am

Sareth Carolyn Levíson
Don't bless me father for i have sinned


“Dus jij bent Crackspider?” had hij haar gevraagd toen ze hem langs had gelaten. Ze had met een brede grijns op haar gezicht geknikt, en vervolgens gevraagd of hij wat te drinken wilde. Wachtend op haar antwoord stond ze stil bij de keukentafel en keek ze toe hoe de jongen de ruimte in zich op nam. Uiteindelijk besloot hij dat hij wel een biertje wilde. Dit maakte Sareth erg blij, gezien ze zoals al eerder gezegd geen plannen had voor de dag maar alleen zitten – wat ze tegenwoordig verbazend vaak deed voor haar doen – was ook weer zoiets. De jongen had later op de avond vast plannen voor de drugs die hij momenteel kwam ophalen, maar dat hoefde niet te betekenen dat hij de tijd tussen zijn plannen en dit niet leuk kon spenderen.
 
Ze verdween naar de keuken en trok hier twee flesjes bier uit de koelkast. Terwijl ze weer terug liep met de flesjes in haar handen, vroeg de jongen haar of ze hier alleen woonde. “Oh nee,” antwoordde ze lacherig, terwijl ze terug in de bank plofte. Ze maakte beide flesjes open met de aansteker die naast de asbak had gelegen. “Was het leven maar zo’n feest.”
 
Eén van de flesjes overhandigde ze aan Benjamin. “Ik denk niet dat ik ooit in staat zou zijn om in mijn eentje zo’n troep te maken,” begon ze, waarna ze een slok nam van haar eigen biertje. Met de afstandsbediening die op de tafel lag, drukte ze het volume van de tv wat lager. “Ik woon met drie anderen – iedereen van Genosha moet met minstens één iemand samen wonen. Wij hadden allemaal geen voorkeur dus nu zitten we samen.” Ze gebaarde met het flesje in haar hand de kamer rond. “Duidelijk waren er voor een reden geen mensen die met ons samen wilden wonen.”
 
Ze lachte, deels om wat ze had gezegd en de waarheid die hierin schuil ging – oprecht, iedere bewoner van haar huis was iemand die voor de gemiddelde medemens waarschijnlijk een verschrikkelijke huisgenoot zou zijn en juist omdat ze allemaal zo waren, werkte het zo goed – maar ook en vooral om hoe aandoenlijk de jongen eruit zag te midden van alle chaos. Alsof dit totaal niet zijn plek was maar hij het helemaal prima vond en best kon aanpassen als mensen dat van hem vroegen. Ze pakte de joint weer op uit de asbak, nam een hijs en bood hem vervolgens aan aan de jongen.
 
“Dus,” begon ze, nog een slok nemend van haar biertje, “hoeveel wilde je ook alweer? Tien, niet?” Ze vroeg zich af wat voor een wilde plannen hij had als hij zoveel nodig had. Het kon bijna niet anders dan dat hem een zeer prettige avond te wachten stond. 

coded by blair of shine & ooc

_________________
Vincent Dublin | Anthony Bastet | Sareth Levíson | Jezebel Childress | Namika Blanchard
 I'm the Crackspider  
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Benjamin Schultz
avatar
Class 2
Aantal berichten : 19

Character Profile
Alias: The Big Ben
Age: 23
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)   wo jan 03, 2018 3:23 pm

Zoals hij al vermoedde, woonde ze hier met meerdere mensen. Dat had hij eerlijk gezegd ook al geraden door de bende in de woonkamer, want je moest wel héél asociaal zijn om dat helemaal alleen te veroorzaken, maar hij kende deze Crackspider niet, dus zo goed kon hij er niet over oordelen.
Ze overhandigde hem een vol bierflesje en bevestigde zijn gedachten: “Ik denk niet dat ik ooit in staat zou zijn om in mijn eentje zo’n troep te maken.” Hij grinnikte. “Ik woon met drie anderen – iedereen van Genosha moet met minstens één iemand samen wonen. Wij hadden allemaal geen voorkeur dus nu zitten we samen.” Hij keek de kamer rond terwijl ze vertelde. Ondanks de troep was de ruimte verder simpel. Waarschijnlijk volgens Genosha’s – en Sundbergs – voorschriften. “Duideijk waren er voor een reden geen mensen die met ons samen wilden wonen,” vervolgde ze, en ze lachte.
Ze pakte de joint die in de asbak smeulde op en nam een hijs, om hem vervolgens aan Benjamin aan te bieden. “Maar het werkt dus wel?” vroeg hij, doelend op de samenstelling van huisgenoten, terwijl hij de joint aanpakte, na zijn vraag een hijs nam en hem weer aan het meisje overhandigde.
Hij nam een slok van zijn bier – dat gelukkig koud was - en knikte toen ze vroeg hoeveel hij wilde. “Tien, ja,” zei hij toen hij de slok bier door had geslikt. Hij vroeg zich af wat voor bestellingen ze over het algemeen kreeg en hoe het kon dat ze het gewoon voor elkaar kreeg in een huurhuis van Sundberg een drugshandel te hebben alsof het een bloemenwinkel was. Hij haalde een stapel briefgeld uit zijn zak, het precieze bedrag dat hij mee had moeten brengen. “Hoe ben je in hemelsnaam aan deze baan gekomen?” vroeg hij, haar het geld overhandigend. De vraag was niet ongelovig bedoeld. Hij stelde hem uit interesse, want hoewel het meisje er beslist niet fragiel of hulpeloos uit zag, paste ze ook niet direct in het plaatje van de drugsdealers waar hij meestal mee te maken had. Maar goed, dit was Sundberg, en Sundberg was nu eenmaal niet het meest doorsnee stadje.

_________________
Been tryin' hard not to get into trouble, but I,
I've got a war in my mind
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Drugs may ruin families but so does Monopoly and that’s still legal. (&Sareth)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Housing Units-
Ga naar: