FRUITMAND
CBOX
Alone, even if you're here.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Alone, even if you're here.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Alone, even if you're here.   wo mei 28, 2014 7:17 pm

Erik lag languit op zijn bed. hij luisterde:

watashi wa hitori ja nai, dare mo hitori ja nai
yatto hitori ja nai, ima kanjiteiru
watashi wa hitori ja nai, dare mo hitori ja nai
yatto hitori ja nai, Arigatou

De radio stond redelijk stil. Hij had de radio ook niet echt voor de muziek opgezet, het herinnerde hem aan thuis. Hij vond het nog altijd de mooiste taal, zijn moedertaal. Voor hem klopte het liedje niet echt. Vrij vertaalt zong het meisje dat ze niet alleen is, dat niemand alleen is. Hij voelde zich wel alleen. Hij had nog met niemand echt kennis gemaakt, behalve Collin dan. Als je vechten kennismaken kon noemen, echt vechten was het wel niet geweest, maarja…  Gezellig was het ook niet geweest.
‘yatto hitori ja nai, Arigatou’
Zong hij het laatste stuk mee. Hij wou dat het waar was.
Hij zette de radio uit. Het was nu zijn tweede dag op het eiland. Hij was heel de dag op zijn kamer gebleven. Colin was al vroeg weggegaan, waarheen wist hij niet. Het interesseerde hem ook niet. Hij zuchtte en ging op de rand van het bed zitten. Zo bleef hij daar even zitten, stond daarna recht en liep naar de deur. Hij deed het licht uit, deed de deur achter zich dicht en kuierde door de gangen naar buiten. Het was al redelijk donker buiten. De zon was nog niet onder gegaan, dat zou nog wel even duren. Erik voelde de wind, die redelijk hard waaide. Hij had gisteren op het strand gezeten, van de anderen vandaan, vandaag leiden zijn voeten hem weer naar dezelfde plek. Over het gras naar het zand. Hij ging in kleermakerszit op het zand zitten. Hij wou alleen zijn, zonder alle menselijke geluiden, gewoon de natuur. Hij probeerde of hij Kinana kon horen.
Hij hoorde niets. Dat verbaasde hem ook niet, ze zat nu waarschijnlijk in een nog strenger bewaakte cel. Ze wisten dat hij zou luisteren en wilden waarschijnlijk niet dat hij haar hoorde, oftewel was ze er gewoon niet meer… Die gedachte stopte hij rap weg, al kwam hij steeds vaker boven in zijn gedachten. Hij miste het, alles. Niets was nog hetzelfde. Er liep een traan over zijn wang.
Hij veegde hem weg. Dan hoorde hij iemand achter hem. De persoon was nog een paar minuten van hem verwijdert maar kwam zijn kant uit. Dat wist hij zeker. Hij bleef zitten maar draaide zich deels zodat hij degene die kwam zou kunnen zien, maar nog steeds een prachtig uitzicht over het water had.

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
Jadeline Clarck
avatar

Aantal berichten : 296

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   do mei 29, 2014 7:37 pm

[dohtml]


So open your eyes and see,
the way our horizons meet,

“Do not spoil what you have by desiring what you have not; remember that what you now have was once among the things you only hoped for.”
 
Het leven kon veel erger, wij als mutanten zijnde hadden ook allemaal opgesloten kunnen zitten. De wereld zou vernietigd kunnen zijn, of sterker nog de wereld had ook helemaal niet kunnen bestaan. Misschien is daarom elke dag een geschenk, elke dag een rede om te genieten ondanks hetgeen wat er in het verleden is gebeurd. Jadeline was nu eenmaal optimistisch, misschien soms zelfs té maar ze zag immers nu het nut er niet meer van om hele dagen te kniezen op een kamer, of zich af te zonderen van de dingen die ze juist leuk vond. En dat is met de name de natuur, daar waar ze de rust kon vinden en haar emoties en gevoelens kwijt kon zonder daarmee een ander lastig te vallen.

Sommige gewoontes leken langzaam te slijten, andere helemaal niet. Nog altijd liep de wit blonde jongedame graag bloot voets rond, want zodra haar huid in contact kwam met de natuur voelde ze zich alsnog thuis. De natuur reageerde op haar en andersom ook. Zodra ze de betonnen en stenen ondergrond had verruild voor het gras van de grote tuin van de school werd haar gave direct zichtbaar. Overal waar ze een voet afdruk had achter gelaten groeide het gras spontaan op, nóg groener en langer dan de sprieten die onaangeraakt bleven. Haar aanwezigheid was niet onopgemerkt gebleven, want enkele scholieren die juist naar binnen gingen omdat de dag ten einde kwam keken haar nog altijd wat verbaast na. Eigenlijk was haar gave niet goed op te merken, ze had geen extreem uiterlijk of een bijzondere kleur op haar haast witte lange haren na dan. Haar heldere licht blauwe ogen waren wel feller dan een normaal mens maar dat viel eigenlijk alleen op als je er echt op zou letten.


De stevige wind die al de hele avond haar kracht aan het bewijzen was liet haar lange maxi jurk mee zwaaien op de wind. Koud had ze het niet, want haar lichaamswarmte kon ze op peil houden dankzij de energie die de natuur haar bracht. Even liet ze haar heldere blauwe ogen om haar geen glijden, maar er was niemand meer te zien. Ze bracht beide handjes langs haar lichaam neer beneden, met haar handpalm naar de grond gericht. Zodra ze zich concentreerde en haar handen bewoog boog de wind in de richting die zij wilde, in plaats van tegen haar maxi jurk aan juist om haar heen, zelfs zo om haar heen in een cirkel zodat haar lange haren om haar lichaam heen gebogen werden en ze zelfs door de kracht een kort rondje draaide. Een grinnik verliet haar lippen terwijl ze haar handen weer liet zakken en de wind haar gang weer liet gaan.

Jade haar pad leidde haar naar het strand en zodra haar fijne voetjes in het stonden waaide het zand op, ze boog haar rechterhand en liet een lange ‘slang’ van zand uit het strand reizen, een glimlach sierde haar lippen. Ze kon zó opgaan in haar gave, het bracht haar energie en plezier iets wat andere haar niet konden geven. De wind raasde voorbij maar kwam juist zacht tegen Jade haar fijne lichaam aan. De beurse / blauwe plekken waren verdwenen, de wonden waren genezen maar de littekens zouden altijd blijven bestaan. Daar waar de metalen klemmen om haar polsen hadden gezeten waren de littekens zo diep, dat zelfs haar gave haar eigen huid niet meer volledig kon herstellen. Evenals de littekens op haar rug, schouders en buik, die dankzij het zacht roze hemdje dat ze aanhad gelukkig niet zichtbaar waren. Het was wel te zien, dat ondanks dat ze hier al maanden was, dat ze nog altijd aan het herstellen was van alles wat haar was aangedaan.

Pas toen ze bijna bij het zeewater was gekomen had ze pas door dat ze niet de enige was op het strand. Ze liet haar handjes weer zakken en liet het zand weer met rust. Even twijfelend bleef ze stilstaan terwijl ze zachtjes haar tandjes in haar onderlip zetten, een gewoonte.. Waarschijnlijk was diegene hier gaan zitten om met rust gelaten te worden, maar ze was eigenlijk weer te dichtbij om gewoon weg te lopen, vroeger zou ze dat doen ze zou zelfs weg rennen, maar nu had ze geleerd dat het niet erg sociaal was én dat het goed was om een beetje sociaal te zijn, ook al was dat erg moeilijk voor haar. Niet omdat ze het niet wilde, maar omdat ze het én nooit geleerd had, en eerlijk gezegd erg veel moeite had om andere in haar persoonlijke ruimte te hebben.



for: Erik   //   word count: 790   //    






_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   vr mei 30, 2014 6:18 pm

Hij hoorde hoe het meisje deze kant op wandelde. Hij zag haar staan. Ze had lang, wit haar. Erik zag hoe ze het zand liet opwaaien zodat er een slang van zand ontstond. Dit was duidelijk ook een van de leerlingen van de school. Hij zag haar verder zijn richting uitgaan. Hij hoorde hoe ze hem opmerkte voor hij zag hoe ze naar hem keek. Hij hoorde hoe ze eraan dacht om gewoon weg te gaan. Maar dat deed ze niet. Hij deed het zelf al even min. In tegenstelling zelf, hij stond op en ging rustig naar haar toe. Zijn handen in zijn zakken. Hij had vanochtend gewoon het zelfde aangedaan als altijd. Hij had gisteren wel gehoord hoe Colin erover gedacht had, waarschijnlijk zou dit meisje zijn kleren al even raar vinden. Hij haalde zijn hand door zijn haar, dat nog steeds recht bleef staan. Dat vonden de meesten ook al raar. Kastanjebruin was het, en het stond altijd recht overeind. Hij bleef een paar meter voor haar staan. ‘Ook nog buiten Jadeline.’ Zei hij opgewekt, hij grijnsde. Haar naam had hij net uit haar gedachten opgevangen. Namen had hij bijna altijd als eerste te pakken. Ze zou het waarschijnlijk raar vinden dat hij haar naam wist, dat vonden de meesten toch raar. Sommigen reageerden overgevoelig en anderen stonden eerst minutenlang verbaast te kijken om dan ineens terug in beweging te komen. Hij vond het beiden wel grappig. Hij keek Jadeline aan, wachtend tot ze ook iets zou zeggen.

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
Jadeline Clarck
avatar

Aantal berichten : 296

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   vr mei 30, 2014 10:52 pm

[dohtml]


So open your eyes and see,
the way our horizons meet,


Ondanks dat er maar enkele secondes voorbij waren tussen haar aankomst op het strand en het stilstaan leken het lange minuten. Jadeline kon soms zo twijfelen over iets simpels. Nog voordat ze haar ranke lichaam in beweging kon zetten, bewoog de jongeman voor haar zelf, sterker nog hij stond zelfs op. Had hij haar aanwezigheid al opgemerkt? Of was het dankzij een gave die hij bezat? Jadeline had inmiddels  al veel leerlingen ontmoet, en keek daardoor niet meer op of om van bijzondere kleren of gedaantes. Net zoals Kellin, een enorm aardig mutant maar qua uiterlijk wel de meest  bijzondere hier. Het verleden heeft haar immers geleerd om nooit iemand te beoordelen op uiterlijk, alles draait om het innerlijk..

Rustig en toch deels wat gespannen wachtte ze af wat de jongeman deed, echter haalde hij rustig zijn hand door zijn haar wat ondanks zijn handelingen alsnog recht overeind bleef staan. ‘Ook nog buiten Jadeline’ sprak hij vervolgens uit, aardig en opgewekt gevolgd door een korte grijns. Jadeline kantelde haar hoofdje iets en liet haar helder blauwe ogen kort op de zijne rusten. Even sloeg ze haar ogen neer en sierde een korte glimlach haar zacht roze lippen, het was vast zijn gave. De rust, de zee en de andere aspecten van de natuur zijn verdraagzamer dan de betonnen muren van de school, nietwaar? sprak ze rustig met haar zachte heldere stem. De rede waarom ze buiten was, was op deze manier wel duidelijk genoeg. Ze zou de natuur áltijd verkiezen, boven alles daar ze zich pas echt op haar gemak voelde daar waar ze thuis hoorde en dat is buiten. 




for: Erik   //   word count: 253   //    






_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   wo jun 04, 2014 4:25 pm

Hij hoorde wel wat ze dacht. Mmh, ze was hier al een tijdje. Dat viel ook al te merken aan haar reacties. Geen enkele persoon hier die nog nooit of weinig een andere mutant gezien had zou zo normaal reageren. Hij was buiten dit eiland al een aantal andere mutanten tegengekomen.
Hij zag hoe Jadeline haar hoofd lichtjes kantelde. En hoe ze hem aankeek, hij had het niet echt nodig om haar te zien. Hij wist zo al grotendeels hoe ze eruit zag. Hij kon elke hartslag, elk spiertje, elke beweging horen. En kon zich zo meestal een redelijk goed beeld van andere personen vormen zonder ze echt te zien. Al waren het alleen maar de grote lijnen die hij kon zien. Erik liet toch even zijn ogen op haar rusten om de details te zien. Het lichte, bijna witte haar dat hem al opgevallen was, de helder blauwe ogen. Hij zag haar zacht lachen. Hij hoorde hoe ze dacht dat het waarschijnlijk zijn gave geweest was. Gave, zo noemden de meesten het niet. ‘De rust, de zee en de andere aspecten van de natuur zijn verdraagzamer dan de betonnen muren van de school, nietwaar?’ Ze had een zachte, heldere stem. Hij knikte, hij had zich er opgesloten gevoeld. Dat gevoel had hij de laatste dagen al vaker gehad, het herinnerde hem aan de sterk beveiligde muren van ‘het lab’. ‘Je voelt je zo te horen meer thuis in de natuur dan bij andere mensen.’ zei hij. Zelf had hij het niet zo op de meeste mensen. Misschien zou dat nou veranderen.

Nu had hij nog te veel aan zijn hoofd. Hij keek even naar de zee. Kinana was aan de andere kant van dit water. Hij keek weer naar Jadeline. Ze was de tweede leerling van de school die hij ontmoet had. Er waren veel leerlingen op de school, dat had hij inmiddels wel gehoord. Niet allemaal even vriendelijk maarja… 'En hoelang ben je hier al.' vroeg hij wat later.

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
Jadeline Clarck
avatar

Aantal berichten : 296

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   ma jun 09, 2014 10:26 pm




So open your eyes and see,
the way our horizons meet,
Jade haar helder blauwe ogen gleden weer naar zee, het ritme waarmee de golven het strand geraakt zorgde voor een zuiver kalmerend geluid. Vele hoorde de natuur niet, of zagen de natuur niet. Jade had altijd al een bijzondere connectie gehad met de natuur, waarschijnlijk had ze daarom veel respect voor elk levend wezen om haar heen. Haar ogen gleden weer naar de jongeman niet ver bij haar vandaan. ‘Je voelt je zo te horen meer thuis in de natuur dan bij andere mensen.’ Een korte glimlach sierde haar lippen, haar connectie met de natuur was moeilijk te verwoorden, en vaak werd ze niet begrepen dus nam ze vaak de moeite niet om het aan andere uit te leggen. Elke levensvorm op aarde heeft effect op de omgeving. Een vogel zoekt takjes om een nest te bouwen, een mier graaft in de grond om een ondergronds leven op te bouwen. En mensen zijn niet anders, alleen veranderen zij de natuur op een manier waardoor het voor de natuur schadelijk is, ze vernietigen bossen, bouwen wegen en maken van de wereld een vuilnisbelt, en bovendien heeft de mens hun gedrag veel invloed op alles om hen heen. De natuur zal je nooit teleurstellen, de mensheid wel. wist ze rustig uit te spreken. In andere woorden ja, ze voelde zich meer thuis in de natuur dan bij andere mensen. Hoewel ze inmiddels andere mutanten wel had geaccepteerd, soortgenoten waren immers een belangrijk leidraad in het leven.

 

Jadeline haar ogen gleden weer naar de oceaan, en alsof ze aantrekkingskracht heeft liep Jade naar voren zodat haar fijne bleke voetjes het zeewater raakte. Een stroom van energie rees op in de blondine haar lichaam, de energie die de oceaan met haar meebracht, de connectie die werd gemaakt en vooral de kracht die door haar lichaam sidderde. Zodra hij na de stilte vroeg hoelang ze hier was richtte Jade haar aandacht weer op hem. Even dacht ze na, de dagen leken soms voorbij te vliegen. zo ongeveer een maand of tien denk ik wist ze iets wat twijfelend uit te brengen daar ze niet helemaal zeker was van haar antwoord. Waarschijnlijk had het ermee te maken dat ze de eerste paar maanden niet uit haar kamer was geweest en ze zich niet bepaald goed voelde..

 




for: Erik   //   word count: 382   //    






_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   wo jun 11, 2014 4:45 pm

Hij zag haar glimlachen. Maar hij hoorde ook wat ze dacht. Dat haar connectie met de natuur moeilijk te verwoorden was, en dat ze daardoor niet begrepen werd. Hij begreep het waarschijnlijk zelf ook niet. Maar hij hoorde wel hoe ze zich voelde in de aanwezigheid van de natuur. Op deze plaats. Hoe elk levend leven effect heeft op zijn omgeving. Erik hoorde nog een hele hoop ander gedoe over vogels en mieren. En de mens. In één ding had ze wel gelijk de mensen vernietigen bossen, bouwen wegen en maken van de wereld een vuilnisbelt. De mensen vernietigen alleen maar, en dat zullen ze altijd blijven doen. Dacht hij. Anderen hadden hem alleen maar last bezorgd. Al waren er een paar uitzonderingen… ‘De natuur zal je nooit teleurstellen, de mensheid wel.’ Hoorde hij haar zeggen. Hij knikte, ze had gelijk, toch deels. Maar of de natuur z’n betere partij was wist hij niet.

Erik zag hoe Jadeline naar het water liep tot het aan haar voeten kwam. Hij hoorde hoe een stroom van energie door het meisje heen ging. Hij had al gehoord wat haar mutatie was. Ze kon de elementen besturen. Elemental werd dat genoemd.

‘zo ongeveer een maand of tien denk ik’ zei ze wat twijfelend. ‘Ik ben hier gisterenochtend aangekomen.’ Zei Erik. ‘Je bent de tweede die ik hier ontmoet heb... En leuke mutatie trouwens.’ hij grijnsde.

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
Jadeline Clarck
avatar

Aantal berichten : 296

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   wo jun 25, 2014 7:10 pm

[dohtml]


So open your eyes and see,
the way our horizons meet,

“Do not spoil what you have by desiring what you have not; remember that what you now have was once among the things you only hoped for.”
 
Ook hij nam de tijd voordat hij zijn woorden uitsprak en leek zorgvuldig na te kijken over de woorden die Jadeline uitsprak. Toen hij vertelde dat hij hier pas gister ochtend was aangekomen, was ze toch wel verbaast. Niet omdat hij was aangekomen, want er kwamen immers elke dag nieuwe mutanten bij, maar omdat hij zo anders was dan de rest die ze aan had zien komen. Sommige, waaronder zij zelf lieten zich de eerste weken misschien wel maanden niet zien, andere zochten juist gezelschap op van soort genoten, maar de jongeman naast haar deed geen van beide. Toen hij vertelde dat ze de tweede was die hij had ontmoet en dat hij haar mutatie leuk vond, kon ze niet anders dan wel geïnteresseerd haar aandacht tot hem te richten. Dan ben ik toch wel benieuwd met wie ik te maken heb sprak ze vervolgens iets wat nieuwsgierig uit terwijl een korte glimlach haar lippen sierde. De normaal altijd stille, ongemakkelijk situaties leken langzamerhand te verdwijnen wanneer Jade een gesprek ‘probeerde ‘ te voeren met andere schoolgenoten, een paar maanden geleden was dat nog heel anders.

Aangezien ze de tweede was die hij had ontmoet en omdat hij hier nog maar net was had hij dus nog geen lessen gevolgd, iets wat Jade de laatste paar weken steeds leuker begon te vinden. De vele groepsopdrachten waren er niet voor niets, en hadden er voor gezorgd dat de blondine wat makkelijker contact kon leggen met ‘vreemde’. Jade haar ogen dwaalde weer af naar de zee.. heel even sloot ze haar ogen en luisterde ze naar het water en alle zeedieren die de zee hun thuis konden noemen, bizar was het hoe ze in ieder dier zijn of haar gedachte kon kruipen en emoties kon voelen. Helaas bracht dat ook wel eens nadelen mee, omdat ze maar al te goed kon voelen hoe de zee langzamerhand vergiftigt wordt, en hoe vele dieren gevangen werden in netten of vast kwamen te zitten. Haar gave had veel voordelen, maar de nadelen waren ook behoorlijk groots te noemen.




for: Erik   //   word count: 343   //    






_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   za jun 28, 2014 2:13 pm

Hij zag de verbazing op Jadelines gezicht toen hij vertelde dat hij hier pas gisteren aangekomen was. Hij lachte. Hij keek haar aan. Wat was er dan ze anders aan hem. Misschien zocht hij niet het gezelschap op van anderen of sloot hij zichzelf niet op in zijn kamer. Hij had een heel andere manier om zichzelf op te sluiten. Hij zou nooit iemand bij hem toelaten. De echte gevoelens zou niemand rap kunnen zien.

Toen hij verder sprak keek ze hem geinteresseerd aan. ‘Dan ben ik toch wel benieuwd met wie ik te maken heb?’ zei ze nieuwsgierig terwijl ze glimlachte. Hij keek haar met zijn zwarte ogen aan.

Hij hoorde hoe ze eraan dacht dat hij zelf nog geen lessen gevolgd had. Door die gedachte begon ze over de lessen die ze zelf meegemaakt had na te denken. Hoe ze ze steeds leuker vond, en hoe de groepsopdrachten ervoor hadden gezorgd dat ze makkelijker kon praten met vreemden.

Het meisje keek weer naar de zee waarna ze even haar ogen sluit. Hij hoorde haar naar het water en de zeedieren luisteren. Zij vond het misschien raar om de gedachten en gevoelens van ieder te kunnen voelen. Hij vond het zelf de normaalste zaak van de wereld.

‘Ik ben.. Erik’ zei hij langzaam. ‘Misschien vind jij het raar om de gedachten van ieder dier te kunnen horen’ begon hij. ‘Maar mijn mutatie zorgt dat ik alles kan horen.’ Hij keek haar aan. ‘Daarom wist ik ook al die dingen.’ Zei hij rustig. ‘Ik heb ook nog een andere mutatie, hiermee kan ik gif van mijn huid afscheiden en mijn handen transformeren in giftige klauwen.’ Hij sprak zelfzeker. ‘Jouw’ Hij zweeg even. ‘Gave’ zei hij nadrukkelijk. ‘heeft misschien na- en voordelen maar dat heeft de mijne zeker ook.’ Hij grijnsde. Hij vond het niet echt een gave, eerder iets dat hem onderscheidde van de rest, hem beter maakte.

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
Jadeline Clarck
avatar

Aantal berichten : 296

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   do jul 03, 2014 10:29 pm

[dohtml]


So open your eyes and see,
the way our horizons meet,

“Freedom
I let go of fear and the peace came quickly
Freedom
I was in the dark and then it hit me
I chose suffering and pain in the falling rain
I know, I gotta get out into the world again.”

 


Jadeline haar heldere blauwe ogen gleden van de zee weer naar de jongeman naast haar, die zich na enige stilte voorstelde. Een korte glimlach sierde haar lippen. Aandacht luisterde ze naar zijn volgende woorden, tenslotte wist hij al hoe zij heette en leek hij ook al precies te weten welke gave ze had. Echt raar vond ze het niet om de gedachtes van dieren te horen, eerder bijzonder en fascinerend, maar ze wist wel zeker dat de ‘gewone’ mensen het wel raar zouden vinden. Toen hij vertelde dat zijn mutatie ervoor zorgde dat hij alles kon horen, en daarmee doelde hij waarschijnlijk dus ook op gedachtes verklaarde dat alles. Haar ogen gleden weer terug naar de zee terwijl haar gedachte voort raasde. Vind je dat soms niet vervelend? Want ik neem aan dat je dan dingen hoort die je eigenlijk helemaal niet wilt horen? vroeg ze nieuwsgierig.

Toen hij over zijn andere mutatie sprak zakte haar lippen iets van elkaar van verbazing, hij had zelfs twee! Verschillende soorten mutaties, hoewel ze dat woord niet veel gebruikte daar zij het juist zag als een gave..
Jade was nu eenmaal van mening dat iedereen om een bepaalde reden word geboren, mensen veranderen omdat het voor bestemd is, mensen maken dingen mee om er sterker en beter van te worden. Jade geloofde immers in al het goede van de wereld, want achter elke regenwolk schijnt de zon. Toen hij over de voor en nadelen sprak knikte ze kort instemmend. Enkel is het aan ons om het beste van onze gaven naar boven te halen sprak ze rustig gevolgd door een korte lach. Ze richtte haar helderblauwe ogen weer op de zee, en bewoog haast onzichtbaar de vingers van haar rechterhand. Vlak naast haar, nog geen tien centimeter bij haar vandaan kwam een klein groen puntje door het zand heen gestoken, die razendsnel groeide tot een grote bloem, een prachtige zacht blauwe, de heldere kleur van de zee. Jadeline zakte door haar knietjes en plukte de bloem van haar steel, waardoor de steel vrijwel direct weer verdween. Het leven kan zo mooi zijn, jammer dat de meeste dat niet kunnen zien sprak ze zacht en bedachtzaam.




for: Erik   //   word count: 364   //    






_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   zo jul 06, 2014 4:21 pm

‘Vind je dat soms niet vervelend? Want ik neem aan dat je dan dingen hoort die je eigenlijk helemaal niet wilt horen?’ vroeg Jadeline nieuwsgierig. Erik haalde zijn schouders op. ’Niet echt. Ik ben het al lang gewoon geworden. En ik kan ook gewoon niet luisteren.’ niet dat hij dat vaak deed, niet luisteren. ’Ik vind het net leuk om alles te horen’ Hij grijnsde. Het was best wel grappig om anderen over jou bezig te horen. Hij trok zich toch niets aan van wat anderen dachten. Zolang hij het zelf grappig vond, was er niets aan de hand.

Toen hij over de klauwen sprak zag hij Jadeline’s mond iets opengaan van verbazing terwijl ze dacht dat hij zelfs twee gaven had. Hij grijnsde. Het was leuk als anderen verbaast of onder de indruk waren als hij hierover begon.

Het meisje was duidelijk van mening dat iedereen met een rede geboren word. Dat ze dingen meemaken om er sterker en beter van te worden. Dan vergat ze wel een ding: er waren er zoveel die juist niet sterker maar gebroken uit sommige gebeurtenissen kwamen. Hij schudde zijn hoofd. Hij snapte niet waarom ze in al het goede van de wereld geloofde. Misschien schijnt achter elke regenwolk de zon, maar na een paar dagen zon kwam de regenwolk gewoon terug en die perioden van regen duurden meestal langer dan de paar zonnige dagen die een mens meemaakt. En zelf al zou die regenwolk niet meer opdagen mensen verzieken gewoon graag dingen voor andere mensen. Hij vond het zelf ook leuk om anderen op die slechte dagen te zien.

Toen hij over de voor- en nadelen sprak knikte ze kort instemmend. ‘Enkel is het aan ons om het beste van onze gaven naar boven te halen’ zei ze rustig waarna ze kort lachte. Het beste, herhaalde hij kort in zijn gedachten. Niet iedereen was daartoe instaat. Het meisje richtte haar blik weer op de zee en bewoog amper merkbaar de vingers van haar rechterhand. Waarna er nog geen tien centimeter van haar vandaan een groene knop uit het zand kwam, die razendsnel uitgroeide tot een grote bloem. Hij keek naar de bloem die de kleur had van de zee: een helder, zacht blauw. Jadeline zakte door haar knieen en plukte de bloem waarna het overgebleven deel van de steel bijna direct weer in het zand verdween.

‘Het leven kan zo mooi zijn, jammer dat de meeste dat niet kunnen zien’ sprak ze zacht en bedachtzaam. Hij keek over het water heen, de zon ging onder en de hemel was in plaats van blauw licht oranje en op sommige plaatsen paars geworden. Het zou niet lang meer duren voor het donker werd. Misschien waren sommige dingen mooi, maar ze zouden de pijnlijke herinneringen nooit kunnen overstemmen.

'Mooie bloem'

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
Jadeline Clarck
avatar

Aantal berichten : 296

Mutant Profile
Alias: Khaleesi
Mutation: Elemental
Crush: None

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   do jul 10, 2014 10:37 pm

[dohtml]


So open your eyes and see,
the way our horizons meet,

“Freedom
I let go of fear and the peace came quickly
Freedom
I was in the dark and then it hit me
I chose suffering and pain in the falling rain
I know, I gotta get out into the world again.”

 


Jade luisterde aandachtig naar zijn woorden knikte vervolgens begrijpelijk. Als hij de mogelijkheid om ook niet naar andere te luisteren verklaard dat ook een hoop en dat maakt zijn gave eigenlijk nog interessanter. Dat hij het juist leuk vond om alles te hoorde begreep Jadeline niet helemaal, maar dat kwam waarschijnlijk omdat hij gewoon heel anders denkt over de alledaagse dingen en omdat hij het gewend is. Jade zou zich het liefste willen afsluiten van de rest hun gedachtes, persoonlijke en privé dingen wilde ze helemaal niet weten van anderen, en daarnaast zou ze het zelf ook niet leuk vinden
Als iemand echt alles van je te weten kwam zonder dat je vrijwillig wat kon zeggen. Maar misschien dacht zij er ook wel te ingewikkeld over.

Jade richtte haar helder blauwe ogen weer op de blauwe bloem die ze tussen haar fijne vingertjes vast hield. Even glimlachte ze toen hij uitsprak dat hij de bloem mooi vond. In het begin was het erg lastig sprak ze zachtjes ze haar linkerhand over de bloem sloot Om mijn gave te accepteren en te begrijpen ze haalde haar linkerhand weer van de bloem af die binnen enkele secondes veranderd was dankzij haar gave van een bloem naar een grote helder blauwe water druppel die makkelijk in de palm van haar hand paste. Jade opende haar rechterhand verder en bracht haar hand iets naar voren en liet dankzij haar gave de druppel van haar hand af zweven en in het water vallen, waar de druppel werd opgeslokt door de heldere zee en volledig verdween.





for: Erik   //   word count: 260   //    






_________________

J A D E L I N E _ C L A R C K
THX -> Diantos
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Erik Secret Silense
avatar

Aantal berichten : 77

Mutant Profile
Alias: Cobra
Mutation: Uitzonderlijk gehoor en poison dragon slayer
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Alone, even if you're here.   zo jul 13, 2014 5:34 pm

Jadeline luisterde aandachtig naar hem waarna ze begrijpelijk knikte. Ze vond dat het een hoop verklaarde en dat het zijn gave alleen maar interessanter was als hij ook niet kon luisteren. Al begreep ze niet dat hij het leuk vond om alles te horen. Wel, het was zijn mening. Als zij het raar vond kon het hem toch niets schelen. Hij hoorde hoe ze dacht dat ze het zelf niet leuk zou vinden als iemand alles van haar te weten zou komen zonder dat ze dat zelf wou. Pech voor haar, als ze niet wil dat ik luister zal ze iets beters moeten verzinnen.

Erik zag hij ze glimlachte toen hij zei dat de bloem mooi was. ‘In het begin was het erg lastig’ sprak ze zachtjes terwijl ze haar linkerhand over de bloem sloot ‘Om mijn gave te accepteren en te begrijpen’ Hij haalde zijn schouders op. Ze haalde haar linkerhand van de bloem af. Erik keek toe terwijl de bloem binnen een paar seconden in een grote, heldere waterdruppel veranderde. Ze opende haar rechterhand verder en bracht haar hand verder naar voren en liet de druppel van haar hand het water in zweven, waar hij volledig verdween. ’Ik heb er zelf niet veel moeite mee gehad om de mijne te accepteren. Alleen was het op sommige momenten nogal… Irritant.’ Hij lachte kort.

_________________
mijn avatar en onderschrift behoren toe aan grimmiko88 : http://grimmiko88.deviantart.com/

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://quiethowling.actieforum.com/forum
 

Alone, even if you're here.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-