INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Bottoms up | &Benjamin

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Anthony Bastet
avatar
Class 2

Aantal berichten : 11

Mutant Profile
Alias: Rowy Rynna
Mutation: Negativity Absorption & Sensory Deprivation
Crush: Fill the hole in my heart
BerichtOnderwerp: Bottoms up | &Benjamin   di nov 07, 2017 12:57 am


     
   
HIER MOET NOG EEN LYRICS IK WEET EFFE NIKS
 
De doffe dreunen van de bas klonken boven al het geroezemoes uit. Het was iets met de gayscene en hele foute, doch opfokkende en meeslepende uitgaansmuziek. Tony zou liegen als hij zei dat hij er niet van hield. Met een glas bier in zijn hand stond bewoog hij zijn hoofd mee op de muziek, zijn ogen gesloten, terwijl de jongen en het meisje waarmee hij was met elkaar in gesprek waren. De muziek was te luid om nog moeite te doen om het gesprek te volgen, en Anthony had genoeg geld en wit poeder in zijn systeem zitten om zichzelf te vermaken. Het was goed. Steeds weer vielen er andere lichten op zijn gezicht – een afwisseling van roze, groen, rood, blauw, geel, oranje – en Anthony was in gedachten verzonken hoe het zou zijn als de wereld altijd roze, groen, rood, blauw, geel en oranje gekleurd was. Nog altijd met zijn ogen gesloten, bracht hij het glas bier naar zijn lippen om hier een grote slok uit te nemen. De slok was echter teleurstellend, een miezerig restje bier en wat achtergebleven schuim.

“Ah, fuck,” sprak hij luid om boven de muziek uit te komen. Het was niet nodig dat iemand hem hoorde en er was zeker niemand die naar hem luisterde, maar toch, Tony werd nou eenmaal graag gehoord. En vooral wanneer hij op een avond vijftig dollar door zijn neus naar binnen werkte, had hij een bijzonder grote drang om in de spotlight te staan. Hij vond zichzelf in ieder geval erg interessant. “Ik ga drinken halen!”

De twee mensen met wie hij was, hadden hun gesprek gestaakt en keken naar hem op. Triomfantelijk keek hij de twee terug aan en toen er niets werd gezegd, trok hij een vragende wenkbrauw op. “Dus? Wat willen jullie drinken?”

“Nog een biertje voor mij,” zei de jongen – een van zijn collega modellen binnen zijn agency.

“En een eeeeh – en een wijntje voor mij?” schreeuwde het meisje boven de muziek uit.

Anthony zijn glimlach groeide uit tot een grijns en met beide wijsvingers wees hij naar de twee: “Right, shotjes dus, got it,” knikte hij, en hij verdween.

Hij manoeuvreerde zich een weg langs en tussen dansende mensen naar de bar. Hier aangekomen plaatste hij zijn lege bierglas met een klap op het hout. Opgefokt haalde hij de rug van zijn hand langs zijn neus en met grote ogen keek hij eenmaal snel van rechts naar links. Mensen om hem heen waren in gesprek of stonden te dansen, de barman hing aan de andere kant van de bar met een of andere klant te praten. Hij ademde diep in, liet een veel te intense zucht ontsnappen en trommelde met zijn twee handen op de bar. Vervolgens keek hij nogmaals op, rechts, links.

Wacht, terug naar rechts. Een bekend gezicht? Of wel, ‘bekend’ gezicht. Tony fronste, zijn nog zwaar opgemaakte ogen tot spleetjes geknepen. Uit een backstage deur was een jongen gestapt die hij meerdere malen op deze plek had gezien. Tony tuitte bedenkelijk zijn lippen, keek van de bijna engelachtige jongen naar de barman en besloot zich vervolgens naar de andere kant van de bar te wurmen.

Eenmaal aangekomen, schoof hij zichzelf tussen de barman en zijn minderjarig ogende vrouwelijke gesprekspartner. Tony wierp een veelbetekenende blik op het kind en terug naar de barman. “Gast,” begon hij, “vier shots graag.” Hij trok zijn wenkbrauwen vragend op en gebaarde nogmaals naar het meisje.

“Geen woord, Tony,” zei de man, waarna hij naar Anthony toeboog en hem grijnzend aan keek, “ik heb haar ID al gecheckt, 21.” En terwijl hij zich afzette tegen de bar, “vier shots coming up.”

Tony haalde grinnikend zijn schouders op en wachtte zijn shotjes af. Hij draaide zich om, over het meisje heen kijkend, op zoek naar de jongen die hij zojuist had gezien. Die hij deze avond, meende Tony, al eens eerder had gezien. Op het podium, om precies te zijn. En niet verkleed als vrouw, nee – amper gekleed was een betere omschrijving. Anthony was veel eerder die avond al aan de beurt geweest en was inmiddels al een aantal biertjes en een aantal toiletbezoekjes – de “even mijn neus poederen” variant – verder, en had na zijn optreden gelijk zijn transformatie ongedaan gemaakt. Zijn pruik hing in een kleedkamer, zijn korset, jurk, padding; al die zaken lagen back stage op hem te wachten. Nu droeg hij een simpele spijkerbroek en een mesh shirt. Alleen de zwaar opgemaakte ogen verraadden hem nu nog. Hij betwijfelde of de jongen hem überhaupt zou herkennen. Maar goed, mensen die niet wisten wie hij was hadden vaak genoeg met hem willen converseren. En Tony wilde converseren met hém.

“Alsjeblieft,” hoorde hij achter zich. Hij draaide zijn blik naar de bar, waar vier klaar stonden. Anthony knikte content, bedankte de man en nam de vier shots op om zich in één – voor zover dit mogelijk was in de redelijk drukke club – rechte lijn naar de jongen toe te dansen.

Eenmaal aangekomen drukte hij één van de glaasjes in de hand van de jongen en keek hij hem met een van zijn signature glimlachjes aan. “Anthony,” stelde hij zichzelf voor. “Een fan.” Bij dit laatste lachte hij, wat kon betekenen dat het eerdere een grap was, of dat hij gewoon zijn charming-zelf probeerde te zijn. Of een combinatie van die twee. “Let’s drink.” 


_________________
The lies won't hide your flaws
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Benjamin Schultz
avatar
Class 2

Aantal berichten : 6

Mutant Profile
Alias:
Mutation: Emotion manipulation & Sensation manipulation
Crush: Puttin' on my music while I'm watching the boys
BerichtOnderwerp: Re: Bottoms up | &Benjamin   za nov 11, 2017 5:49 pm

Het was een van die avonden waarin de sfeer anders was: woelig, onstuimig bijna, alsof de lucht zachtjes trilde en de mensen zichzelf niet waren. Benjamin kon het voelen. Hij wist dat het te maken had met de invloeden van alcohol, drugs, meeslepende muziek en schaars geklede dansers. Mensen hadden het gevoel dat ze vanavond alles konden maken en iedereen konden zijn - of doen. Hij voelde het aan hun emoties. Opgewekt, lustig, maar op de een of andere manier simpel en afgevlakt, beïnvloed door de genotsmiddelen die menig bezoeker hier waarschijnlijk genomen had. Het deerde hem niet. In tegendeel, het waren de avonden die Benjamin het meest waardeerde. De levendigste avonden, de avonden die bewezen dat de acts een succes waren geweest.
Eerder die avond had hij zijn eigen act - met zijn collega's - op moeten voeren. Het was zoals altijd een succes geweest, maar dat had hij van te voren al kunnen inschatten. Hij moest bekennen dat hij een aantal bezoekers misschien een klein duwtje in de goede richting gegeven had om de sfeer zo optimaal mogelijk te houden, maar dat hoorde bij het vak, toch? En het zou hem meer geld opleveren.
Na hun podiummoment hadden hij en zijn mede-dansers nog het traditionele "After Act"-shotje naar achteren getikt - ze dronken geen alcohol in de tijd voordat ze het podium op moesten, wat een jammerlijke regel was maar waarschijnlijk wel beter voor het publiek en hun eigen salaris - en vervolgens had Benjamin zich omgekleed en zich onder de aanwezigen in de club begeven. Hij was tenslotte nog lang niet van plan om naar huis te gaan en na zijn succesvolle act vond hij dat hij er best even van mocht genieten.
Het was druk en vol en de mensen dansten dicht tegen elkaar aan, waardoor het lastig was ergens doorheen te komen. Af en toe werd hij herkend en knipoogde hij naar een paar gillende meisjes of een willekeurige jongen die aan bepaalde delen van zijn lichaam zat - hij begreep nooit helemaal wat mensen deed denken dat ze het recht hadden hem zomaar aan te raken, alleen omdat hij toevallig een baan als stripper had, maar goed, in zo'n club viel er vrij weinig aan te doen.
Hij liet zich meevoeren door de sfeer en muziek, danste met willekeurige mensen die hij wel of niet kende en maakte hier en daar een praatje - al was praatje een groot woord, want ten eerste kwam je amper boven de muziek uit en ten tweede was het enige wat mensen te melden hadden dat ze het zo gezellig vonden en of ze misschien zijn nummer konden krijgen. Op een bepaalde momenten haalde hij twee enigszins agressieve, snauwende vriendinnen uit elkaar, wees hij een drankje af van een man die twee koppen groter dan hem was waardoor hij hem een beetje intimiderend vond en snel in een andere richting liep en hield hij de haren van een nu al veel te dronken danseres vast in de wc. Hij kon niet geloven dat zijn avond nog maar net begonnen was.
Toen hij voor de eerste keer weer "rust" had, stond hij tussen de dansende mensen, om zich heen kijkend met wie hij nu iets interessants kon gaan beleven. Hij hoefde niet lang te wachten, want voor hij het wist was er een jongen in zijn richting gelopen en kreeg hij een shotje in zijn hand gedrukt. Benjamin liet zijn ogen vluchtig over de persoon gaan. Spijkerbroek. Mesh shirt. Licht haar en een nog lichtere huid. Zwaar opgemaakte, blauwe ogen waar hij uren in zou kunnen kijken. De jongen voor zijn neus was een prachtig mens en Benjamin was dol op prachtige mensen - of dat nou letterlijk of figuurlijk was. Hij zette een glimlach op en nam het drankje aan. De jongen - Anthony, stelde hij zich voor - vertelde hem dat hij een fan van hem was. Dat hoorde hij wel vaker deze avond, maar toch had het bij Anthony een ander effect. Waarschijnlijk omdat hij niet in zijn oor schreeuwde of meteen probeerde zijn t-shirt uit te trekken. Hij lachte erbij, waardoor Benjamin zich afvroeg of hij het überhaupt meende. Het maakte niet veel uit.
"Gesundheit," zei hij, terwijl hij het glaasje ophief en vervolgens achterover sloeg. Hij keek de jongen aan, probeerde te bedenken of hij hem van een andere act kende, omdat hij door de opgemaakte ogen vermoedde dat Anthony niet alleen een bezoeker van de club was, maar zijn geheugen liet hem toch echt in de steek. "Benjamin," zei hij vervolgens, omdat hij zichzelf nog niet had voorgesteld.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anthony Bastet
avatar
Class 2

Aantal berichten : 11

Mutant Profile
Alias: Rowy Rynna
Mutation: Negativity Absorption & Sensory Deprivation
Crush: Fill the hole in my heart
BerichtOnderwerp: Re: Bottoms up | &Benjamin   di nov 14, 2017 11:12 pm

 
   
HIER MOET NOG EEN LYRICS IK WEET EFFE NIKS
 
De jongen had niet veel anders kunnen doen dan het drankje aannemen gezien Anthony het glaasje vol zelfvertrouwen in zijn hand geduwd en de moeite niet had genomen om te kijken of hij eigenlijk wel behoefte had aan 1. zijn aanwezigheid en 2. dat drankje. Maar, zo dacht hij, als je daar geen behoefte aan had dan moest je gewoon niet naar zulke clubs komen. Anthony had zichzelf in bijzonder weinig woorden voorgesteld en nu was het aan de jongen om hetzelfde te doen of om hem af te wijzen. Tot dit laatste leek hij echter niet te neigen, want hij beantwoordde Anthony’s glimlach met zijn eigen glimlach. De glimlach deed zijn eerder al perfecte gezicht stralen, opklaren, wat hem zo mogelijk nog mooier maakte en wat Anthony’s behoefte om met hem te praten nog groter maakte.


“Gesundheit,” proostte de jongen, terwijl hij het glaasje ophief en de inhoud achterover wierp. Duits, dus. Tony wist niet waarom dit feit hem interesseerde, maar bij het horen van het perfect uitgesproken Duits krulden zijn mondhoeken wederom omhoog. Tijdens de reizen die hij had gemaakt in zijn carrière was hij meerdere malen in Duitsland geweest en hoewel hij weinig van het dagelijkse leven had meegemaakt, had hij des te beter kennis gemaakt met het Duitse nachtleven. Hier was hij erg van te spreken en meer hoefde je naar zijn mening niet te weten van een land.  

Ook Anthony hief zijn glaasje op. “Na zdrowie,” proostte hij eveneens in zijn moedertaal, waarna hij het glas aan zijn lippen zette en de inhoud naar binnen gooide. Hij schudde zijn hoofd alsof dat de sterke alcoholsmaak zou verminderen en knikte toen de jongen zijn naam noemde. Benjamin. Hij zag er wel uit als een Benjamin.

Hij schoof het zojuist geleegde glaasje onder een nog gevulde en wierp een snelle blik in de richting waar hij zijn vrienden had achtergelaten. Zijn blik had iets opgefokts, zijn kaken waren strak op elkaar geklemd met dank aan het kostbare spul dat hij (voor, tijdens en) na zijn show dankbaar had genuttigd, samen met nog twee andere queens die vanavond hadden opgetreden. De jongen en het meisje met wie hij hier had afgesproken, waren verzwolgen in de mensenmassa en Anthony haalde zijn schouders op om zich vervolgens weer terug te draaien naar Benjamin. Benjamin de stripper – Tony zijn zojuist besloten nieuwe ‘field of interest.’

“Ik was hier met vrienden!” begon hij lacherig, luid pratend in een poging boven de muziek uit te komen, “maar die zijn kwijt.” Met een brede, smiechterige grijns keek hij Benjamin aan. “Niet dat dat uitmaakt.” Hij liet een korte stilte vallen, om vervolgens naar de twee overgebleven glaasjes te gebaren. “Meer voor ons!”

Hij haalde de palm van zijn hand langs zijn neus en boog iets meer naar Benjamin toe zodat hij niet zo hoefde te schreeuwen. Hoewel hij duidelijk stijf stond van de coke, voelde hij tevens hoe het spul in een razend tempo uitwerkte. Het liefst zou hij nu naar de wc vertrekken om zijn neus te poederen, maar hij had eindelijk een interessante gesprekspartner gevonden, en het zou eeuwig zonde zijn als het gesprek nu al zou moeten eindigen. Dus er zat niets op, zo dacht hij, dan de nieuwe gesprekspartner mee te vragen. En als hij ja zou zeggen, zou het ‘oppeppen’ een stuk leuker worden dan wanneer hij in zijn eentje zou gaan.


“Als je wil – “ hij tikte tweemaal met zijn wijsvinger tegen zijn neusvleugel en keek de jongen veelbetekenend aan – “dan kunnen we backstage gaan.” 


_________________
The lies won't hide your flaws
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Benjamin Schultz
avatar
Class 2

Aantal berichten : 6

Mutant Profile
Alias:
Mutation: Emotion manipulation & Sensation manipulation
Crush: Puttin' on my music while I'm watching the boys
BerichtOnderwerp: Re: Bottoms up | &Benjamin   zo nov 19, 2017 3:25 pm

B E N J A M I N
De jongeman – Anthony dus – proostte in een andere taal die hij vaag dacht te herkennen als Pools. Hij was zelf nooit in Polen geweest, maar was genoeg Poolse mensen tegen gekomen in zowel Duitsland als Nederland en de typische klank in de woorden was niet te missen. Hij volgde Anthony’s bewegingen: de manier waarop hij het shotje wegtikte, hij snel om zich heen keek met een bepaalde blik in zijn ogen, hoe hij zijn handen bewoog en zijn kaken op elkaar geklemd waren. Anthony vertelde hem dat hij hier met vrienden was, maar daat hij die kwijt was geraakt. Ben glimlachte. Dat was herkenbaar – het was bijna onmogelijk om in deze zee van mensen iemand terug te vinden. Er was een grijns om Anthony’s bleke, bijna sierlijke gezicht verschenen. Het maakte niet uit dat zijn vrienden kwijt waren, want zo was er meer voor hen. Oké, Ben vond het prima. Hij knikte en glimlachte alleen maar, niet in staat om wat te zeggen omdat Anthony zich alweer naar hem toegebogen had. “Als je wil-” zei hij, tegen zijn neusvleugel aantikkend, “dan kunnen we backstage gaan.”
Benjamin wist precies wat dat betekende. Niet alleen omdat hij vrij goed was in het lezen van lichaamstaal en het oppakken van bepaalde hints, maar ook omdat hij het voelde. Er was iets met de emoties van de jongen, er zat een bepaald randje aan wat hij niet goed kon plaatsen maar waarvan hij wel haarfijn kon inschatten waardoor het kwam. Hij had jaren in deze wereld gewerkt en in die tijd had hij zijn mutatie zo ontwikkeld dat hij niet alleen kon voelen dat]/i] mensen onder invloed van een bepaald middel waren, maar ook [i]welk middel dat dan ook mocht zijn. Niet in alle gevallen, maar in Anthony’s geval dacht hij het wel te herkennen. Coke. Hij voelde het pas toen de jongen zich naar hem toe gebogen had, want door de hoeveelheid mensen kon hij bepaalde emoties niet aan personen koppelen, maar toen Anthony dichterbij was voelde hij de intensiteit van zijn emoties, de manier waarop ze hem beïnvloedden, overweldigden. Hij deed een stap naar achter, niet omdat hij het vervelend vond dat Anthony dichtbij hem was, maar om dat hij het moeilijk vond om zich op een antwoord te concentreren wanneer zijn zesde zintuig probeerde Anthony’s emoties te ontrafelen en hij tegelijkertijd zoveel andere mensen om zich heen voelde. Het bezorgde hem een steek in zijn hoofd, dus was hij dankbaar dat de jongen aanbood om backstage te gaan.
Hij glimlachte. “Lijkt me een goed plan,” zei hij, al wist hij niet of Anthony hem verstond. Daarom besloot hij van zijn woorden maar daden te maken en draaide hij zich om, speurde hij om zich heen en gebaarde hij naar Anthony, om vervolgens door de menigte heen naar de backstage-deur te lopen.
Hij duwde de deur open en wachtte vervolgens op Anthony, zodat hij hem voor kon gaan naar waar hij dan ook van plan was heen te gaan. “Dus,” zei hij, toen het geluid in de club iets minder aanwezig was. “Pools, nietwaar?”


❤️
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Bottoms up | &Benjamin   

Terug naar boven Go down
 
Bottoms up | &Benjamin
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Sundberg :: Town Square :: Club-
Ga naar: