INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 We'll never have this day again

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2

Aantal berichten : 245

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: -
BerichtOnderwerp: We'll never have this day again   vr nov 03, 2017 11:34 pm

Kallista was nog nooit iemand geweest die graag tot ’s middags in haar bed bleef liggen maar toen ze die ochtend voor de zon bovenkwam haar ogen opende was ook wel iets nieuws dat ze nog maar zelden had voorgehad. Het was nog verschrikkelijk stil geweest in de sportzaal toen ze haar ogen opende, enkele personen die wat luider dan normaal sliepen maar alle anderen waren stil. Er was ook minder beweging dan op een ander uur, enkele mensen die duidelijk geteisterd werden door de afgelopen weken en maanden maar er was nog niemand up and about. Ze besloot dan maar uit het veldbedje te kruipen en alles, zo stil mogelijk weliswaar, op te bergen in de koffer die aan het voeteinde van de metalen structuur stond. Op weg naar de plaats waar ze al het voedsel stockeerde struikelde ze over enkele stukken speelgoed van de jongere mutanten onder hen. Met een warme glimlach raapte ze de plastic autootjes op en plaatste ze op de bijhorende metalen kist voor ze haar weg vervolgde in de richting van een warme kop koffie. Enkele minuten laten had ze de witte tas in haar hand en ze omsloot beide handen stevig om het geglazuurde laagje dat wat begon te barsten. De warmte van de koffie binnenin straalde uit naar de palmen van haar handen en ze voelde zich meer en meer ontwaken uit de slaperige staat waarin ze was opgestaan.

Enkele uren, een douche en nog een koffie later stond ze in warme kledij opnieuw te wachten tot de knop van de warmwaterkoker afsloeg. De to-go-cup was al gevuld met de bruine oploskorrels waar Kallista van hield op deze kille eenzame ochtenden. Ondanks het feit dat ze vrij goed was in het afsluiten van haar mutatie ving ze continu negatieve pieken op binnenin de sporthal. De emoties van degene die vrienden of familie verloren waren, degene die gecontroleerd werden door de andere kant en degene die nooit meer dezelfde zullen zijn waren vele keren sterker dan Kallis wilskracht om ze buiten te sluiten. Om die reden besloot ze een ochtend jog te gaan doen in het park eenmaal ze het heten water over de korrels gegoten had. Met een grote hoeveelheid concentratie zocht ze de route op, op de grote kaart in de inkomhal van de sporthal voor ze de deur opentrok en de koude herfstlucht betrad. Haar koffie hield haar koude handen warm terwijl ze om zich heen keek naar het dorpje dat begon wakker te worden, het was ondertussen reeds half negen ’s morgens en de heel wat mensen waren reeds wakker en wandelde net als haar over straat. Na een kleine tien minuutjes was ze op de locatie, terwijl ze het laatste beetje koffie opdronk wandelde ze over de smallere paadjes van het ooit groen- nu bruingekleurde park. Hier en daar stonden beelden op de hoeken van kruispunten omringd door bankjes. Aan één van die elegante kunstwerken zat iemand op één van de bankjes zitten. De persoon leek ongeveer even oud te zijn als haar en Kallista kende nu eenmaal geen angst dus stapte ze op de persoon af met een warme glimlach op haar gezicht. Ze nam plaats op hetzelfde bankje en wierp de persoon een opgewekte, ”goedemorgen” toe voor ze haar aandacht richtte op het beeldhouwwerk voor hen.
Being happy...
Never goes out of style.


& Julian

_________________


Laatst aangepast door Kallista Dore Firos op wo nov 08, 2017 8:08 pm; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Julian Amati
avatar
Class 2

Aantal berichten : 25

Mutant Profile
Alias: Wodan
Mutation: Memory trade // Wild hunt
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: We'll never have this day again   di nov 07, 2017 10:46 pm

Ze waren nog niet eens fatsoenlijk in hun nieuwe thuis gesetteld of de ‘newbie’ stempel kon al op een heleboel andere mensen gedrukt worden. Mutanten had hij horen fluisteren. Mutanten die gevlucht waren van een aanval op hun oude thuis. Natuurlijk had dat de jongen nieuwsgierig gemaakt. Het gebeurde niet elke dag dat er een stroom nieuwe mensen naar zo’n rustig dorpje als Sunberg kwam. Ze waren op dit moment zelfs bezig met het bouwen van huizen om iedereen onderdak te geven, met zovele waren ze gekomen. Natuurlijk was dat iets dat Julian’s interesse wekte. Je zou voor minder geïnteresseerd zijn.

Zoals elke morgen was de jongen best vroeg opgestaan. Op de een of andere manier kon hij gewoon nooit lang in bed blijven liggen, daar was hij veel te onrustig voor. Zachtjes had hij de kamer verlaten, wilde Nero niet onnodig wakker maken. Hij kon soms misschien als een asshole overkomen, maar hij zou Nero nooit wakker maken zonder reden. Hij gunde de ander zijn nachtrust wel. Hoe beter hij sliep, hoe meer Julian hem kon gebruiken om zijn vuile klusjes op te knappen. Niet dat de ander zelf besefte dat hij gebruikt werd, misschien maar beter zo. Ergens had Nero wel een speciaal plekje in zijn hart en terwijl hij het bij anderen allang duidelijk had gemaakt dat ze niets voor hem betekenden, kon hij dat gewoon niet bij de ander doen.

Een uurtje later en de zwartharige jongen stond aangekleed buiten, klaar om naar het park te vertrekken. Ondanks het feit dat hij toch al een aantal jaren niet meer in het schilderij zat, had het toch zo zijn tekens nagelaten. Niet alleen in de vorm van de ‘tatoeage’ in de vorm van Da Vinci’s handtekening in zijn nek, maar ook in de vorm van claustrofobie. Hoe langer hij binnen doorbracht, hoe benauwder dat hij het kreeg. Er was een reden dat hij meestal alle ramen openzette als hij langer dan een uurtje binnen was, ookal was het koud. Hij wilde gewoon altijd een uitweg zien, een uitweg die hij een aantal eeuwen niet gezien had.

Met een tevreden zucht liet hij zich op een van de bankjes in het park zakken. Zijn handen hield hij tussen zijn benen om ze warm te houden en zijn blauwe kijkers staarden gewoon voor zich uit. Je zou bijna kunnen zeggen dat hij er ontspannen bij zat en toch kon je nog steeds die arrogante trek rond zijn mond terugvinden. Na al die tijd vast te zitten in een schilderij, was er toch niet veel aan zijn houding verandert. True, hij was bang voor afgesloten ruimtes, maar dat was iets dat hij nooit vrijwillig aan iemand zou toegeven. Wat hem betrof had Da Vinci helemaal niets gedaan om zijn gedrag te verbeteren en was hij nog altijd dezelfde arrogante knaap als toen.

Julian keek opzij toen hij merkte hoe iemand naast hem kwam zitten. Hij bleef even naar haar kijken nadat ze hem begroet had en het was pas na een paar seconden dat hij zijn mond opende. ”Goedemorgen.” Hij kantelde zijn hoofd een beetje naar rechts terwijl hij haar van kop tot teen bekeek. ”Ben jij niet een van die mensen die pas is toegekomen? Mensen fluisteren nogal veel en ik moet zeggen dat het me wel nieuwsgierig heeft gemaakt.” Julian was nu eenmaal die niet rond te pot draaide als hij iets wilde weten, zeker niet als hij eindelijk de kans had om het aan iemand te vragen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2

Aantal berichten : 245

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: We'll never have this day again   wo nov 08, 2017 8:08 pm

Sundberg was een zeer aangenaam dorpje en Kalli was blij dat de mutanten hun weg gevonden hadden naar een leuke plaats als deze in plaats van ergens in het midden van een gevarenzone of een plaats waar ze met acht samen in een tent moesten slapen om enige nachtrust te krijgen. Het enige wat ze wel merkte was dat sommige mutanten, zowel studenten als volwassenen het moeilijk hadden met zich aan te passen aan de hele nieuwe situatie, zeker degene die nog in de grote sportzaal sliepen. Kallista probeerde er het beste van te maken, het was een nieuwe start voor haar en ze greep hem met beide handen. Te blijven hangen in het verleden zou niets veranderen aan hun huidige situatie. Gericht op de toekomst, zo ging Kallista door het leven.

De jongeman had een zekere arrogante blik op zijn gezicht gepleisterd, dat was iets dat Kalli al opgemerkt had, nog voor ze op de bank plaatsnam. Dat sloeg er echter niet in, zelfs in de verste verte niet, om Kallista van haar stuk te brengen. Met een ex-kamergenoot als Levi was ze eraan gewend geraakt dat sommigen zich nu eenmaal mooier, beter of in het algemeen superieur voelde. Al pikte haar mutatie ook enige vorm van ongemak op binnen zijn spectrum van gevoelens die op die moment door hem heen gingen. De jongen leek haar echter niet een moeilijk persoon om mee om te gaan maar ergens geloofde de jonge dame dat niemand echt moeilijk was om mee om te gaan. Sommigen waren gewoon iets meer excentriek dan anderen. Terwijl ze plaatsnam stak ze haar handen, in haar zaken, het gemis voor het warme bekertje dat ze enkele tellen eerder in de vuilbak gegooid had meteen merkbaar aan de temperatuur van haar handpalmen.

Haar begroeting was bijna helemaal bekoeld en nog was de zwartharige jongen naar haar aan het kijken. Ze werd er bijna ongemakkelijk van maar haar oneindige geduld hield dat gevoel tegen tot hij eindelijk zijn mond opende. Een opgeluchte ademhaling verliet haar mond terwijl ze haar blik terug op hem richtte met een vriendelijke warme glimlach. Nieuwe mensen leren kennen was iets dat Kalli met veel plezier deed. Dit zeker omdat iedere persoon een ander verhaal en een ander spectrum van emoties met zich meedraagt. Ze luisterde aandachtig naar zijn vraag en een zachte korte lach verliet haar mond. Zeker niet omdat ze de hele situatie van de vluchtelingen grappig vond, wel omdat de jongen naast haar niet rond de pot leek te draaien en gewoon vroeg wat hij wou weten, een openheid die ze wist te appreciëren.

”Wie zou er niet nieuwsgierig worden in zo’n situatie,” vroeg ze hem met een warme blik, ”Ja ik ben inderdaad één van die mensen die een korte tijd geleden zijn toegekomen,” beantwoordde ze dan zijn vraag. Ze keek nogmaals van op het bankje naar de mensen die aan hun dag begonnen met een wandeling. Haar hand stak ze uit met een opgewekte beweging, “Ik ben Kallista,” stelde ze zichzelf voor ”En ik ben nieuw hier, woon jij hier al lang?” vervolgde ze. Ondanks dat ze geen vooroordelen wou gebruiken kon ze aan de hand van de jongeman wel afleiden dat hij niet uit Zwitserland afkomstig was.
Being happy...
Never goes out of style.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Julian Amati
avatar
Class 2

Aantal berichten : 25

Mutant Profile
Alias: Wodan
Mutation: Memory trade // Wild hunt
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: We'll never have this day again   vr nov 10, 2017 8:32 pm

Julian had zich altijd wel beter gevoeld dan anderen. Lag het aan zijn opvoeding of was het puur zijn eigen karakter? Dat was iets dat niet veel mensen juist konden zeggen. Zijn opvoeding had er waarschijnlijk wel iets mee te maken gehad. Als hij niet had neergezeten, zou hij waarschijnlijk letterlijk op het meisje hebben neergekeken. Nu moest hij het met de figuurlijke manier doen. Hij had gewoon nooit geleerd om zich anders te houden en er was hem altijd verteld geweest dat neerkijken op anderen de beste manier was om je eigen zwaktes te verbergen. Dat en het direct zijn. Rond de pot draaien was iets waar hij gewoon nooit goed in geweest was. Het feit dat hij iemand ooit zo kwaad had gekregen dat die persoon hem voor jaren had opgesloten in een schilderij, leek hem ook niet veel geleerd te hebben. Hij bleef een grote mond hebben, iets dat waarschijnlijk niet snel ging veranderen.

Een glimlach krulde om zijn lippen toen hij een positief antwoord kreeg op zijn vraag. Leuk, iemand waar hij al zijn vragen op kon loslaten. Ze zag er toch uit als iemand die er niet veel problemen van zou maken. Hij wilde net zijn mond opentrekken om te beginnen aan zijn reeks van vragen toen ze zichzelf voorstelde. Oh, ze had eerst een vraag voor hem. Zijn blauwe kijkers gleden voor een moment naar haar hand voordat hij zijn vingers om haar hand krulde en deze kort schudde. ”Julian.” Hij wist wel hoe hij beleefd moest zijn. ”Wij zijn ongeveer een week geleden aangekomen. Een vriend en ik. We hadden gehoord dat de government er nogal op gebrand is om mutanten te pakken te krijgen en dat dit een veilige haven is, voor nu dan.” Het waren eigenlijk Nero’s ouders geweest die die dingen gehoord hadden, maar dat waren details die Kallista niet hoefde te weten.

”Zeg eens, is het waar dat ze zijn begonnen met bommen te gooien nadat een eerdere poging mislukt was? Ik heb niet echt details meegekregen van wat er juist gebeurd was.” Zoals eerder gezegd draaide hij niet graag rond de pot en het was duidelijk dat hij ook nooit had geleerd wat tact was. Veel te nieuwsgierig, veel te hongerig naar informatie. ”Wat houden je mutaties precies in? Dit is de eerste keer dat ik een andere mutant ontmoet afgezien van mezelf en Nero. ik vraag me af hoeveel verschillende mutaties er zijn en of elke mutatie echt uniek is.” Hij likte even over zijn lippen en voor een moment leken zijn ogen op te lichten toen hij zich realiseerde dat hij gelogen had. Niet bewust, het was niet de bedoeling geweest om te liegen, hij was gewoon een klein feitje vergeten. ”Schrap dat, ik heb nog een andere mutant ontmoet. Leonardo Da Vinci was er ook eentje.” Het blauw in zijn ogen werd donkerder bij de herinnering en de glimlach gleed van zijn gezicht. Bijna onbewust gleed hij met de toppen van zijn vingers over de ‘tatoeage’ die de schilder had achtergelaten in zijn nek.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2

Aantal berichten : 245

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: -
BerichtOnderwerp: Re: We'll never have this day again   za nov 11, 2017 1:34 pm

Zelfs de aura naast haar was verschrikkelijk direct in het duidelijk maken welke emoties er aanwezig waren en dat straalde natuurlijk uit naar de gedragingen en overduidelijke karaktertrekken die de jongen vertoonde. Hij wist duidelijk wat hij wou en wist hoe hij ernaar moest vragen. Het was iets dat Kallista wel al vaker gezien had in zeer veel verschillende mensen en het was iets waar ze wel een zekere appreciatie voor had. Mensen die zeer direct waren in hun gedrag waren meestal ook zeer duidelijk waardoor er weinig tot geen verwarring kon ontstaan over wat ze dachten over iets of zelfs iemand.

De koele lucht cirkelde rond Kallis hals en ze dook iets verder in de kraag van haar sweater toen ze zijn glimlach merkte op zijn opmerking. Toen ze zich voorstelde werd haar hand bekeken en kort dacht ze dat hij misschien van een plaats kwam waar handen schudden geen ding was maar dan krulde zijn vingers om die van haar en schudden ze elkaar kort de hand. Ze knikte als reactie op zijn naam en luisterde vervolgens kort naar zijn verhaal voor ze een herkennend geluid maakte. Ze besloot niet verder vragen te stellen aangezien de jonge man eruit zal alsof hij bijna niet kon wachten om antwoorden te krijgen op zijn eigen vragen. Als een kleuter die wist dat er een koekje zat aan te komen. En gelijk kreeg ze wanneer de eerste vraag niet lang na zijn verhaal door de lucht dreef. Ze was nog aan het nadenken over een antwoord toen hij volledig schaamteloos vroeg naar haar mutatie, ze keek hem kort aan. Bijna geschrokken maar dat vervloeide al snel in een glimlach wanneer ze merkte dat het werkelijk pure interesse en nieuwsgierigheid was die hij amper kon begrenzen. Die glimlach ondervond echter wel een korte storing wanneer hij vernoemde dat Leonardo Da Vinci en ze was honderd procent zeker dat ze het niet verkeerd begrepen had, ook een mutant geweest was. Ze volgde zijn hand naar zijn hals en merkte een zwarte lijn op maar besloot om niet te staren aangezien zijn gezichtsuitdrukking en emotionele scala duidelijk aangaf dat hij er niet over wou praten.

Een korte stille lach werd opgevolgd door een warme glimlach die op Julian gericht werd.
“Één vraag tegelijkertijd, ik zal ze allemaal wel behandelen,” zei ze hem. Zijn kinderlijke nieuwsgierigheid was zeer aandoenlijk en Kallista kon niet anders dan zijn vragen beantwoorden. Alsook vond ze het zeer belangrijk dat mensen vertelden over hoe de oorlog verliep en het niet onder stoelen en banken begonnen schuiven hoe het allemaal gebeurd is. ”Ze hebben eerst geprobeerd om het eiland te overmeesteren door andere mutanten te brainwashen en voor hen te laten vechten,” zei ze. Kalli had besloten het simpel te houden zonder onduidelijk te zijn, dit omdat ze niet alle details zomaar in het wou strooien ondanks dat ze het verhaal wel wou delen. Bij haar mutatie moest ze even nadenken, ze wist niet precies wat haar mutatie was. Ze keek even bedenkelijk voor ze hem opnieuw aankeek met een glimlach, ”Ik ben in staat om emoties aan te voelen en te manipuleren,” beantwoordde ze, “Daarnaast ben ik in minimale mate in staat om moleculen te manipuleren en zo objecten te verplaatsen,”. Dat dat laatste slechts een zeer klein onderdeel was van haar tweede persoonlijkheid dat zij kon gebruiken deed er niet toe en dat besloot ze helemaal te negeren. Een rilling ging kort door haar heen wanneer ze dacht aan Pyra, die de laatste tijd weer vaker en vaker tevoorschijn leek te komen. Ze wachtte even om te zien of hij verdere vragen had of de korte antwoorden zijn nieuwsgierigheid tevreden gesteld hadden.

“Nu jij die van mij weet is het misschien de moment om mij te vertellen wat jouw mutatie is?” vroeg ze hem met een brede glimlach. Normaal zou ze nooit vragen naar andermans mutatie maar aangezien de persoon naast haar de neiging had om zijn neus overal tussen te steken vond ze het enkel maar eerlijk dat ook zij meer te weten kwam over hem. Hij moest maar begrijpen dat dat was hoe de huidige wereld in elkaar zat, aangezien ze kon afleiden dat de jonge man helemaal niet zo jong was uit zijn Da Vinci opmerking.
Being happy...
Never goes out of style.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: We'll never have this day again   

Terug naar boven Go down
 
We'll never have this day again
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Park-
Ga naar: