INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Bad company makes good stories

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3
AuteurBericht
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   di nov 28, 2017 1:59 pm

Het slapen op een veldbed begon stilaan zijn tol te eisen merkte ze wanneer ze probeerde om een makkelijke positie aan te nemen in het harde bed terwijl haar deken haar verdomd veel leek tegen te houden die ochtend. De wervels in haar rug kraakte ongemakkelijk en ze merkte op dat de matras nog tientallen keren harder leek dan anders en de deken zwaarder. In het algemeen lag ze gewoon verschrikkelijk ongemakkelijk maar het was zo warm onder het laken dat ze helemaal nog geen zin had om op te staan dus besloot ze het ongemak even te weerstaan. De zon scheen ongemakkelijk neer op haar gezicht en de lucht voelde kil aan tegen haar armen ondanks het feit dat ze het warm genoeg had onder de deken, het leek haar een goed idee om op haar andere zij te gaan liggen om zo de zon te vermijden. Ze wou echter haar ogen nog niet openen aangezien het zo heerlijk warm was on der de deken en dus voerde ze het manoeuvre uit met haar ogen toen tot haar haar op een irriterende manier haar gezicht raakte. Na enkele keren geprobeerd te hebben de storende stressen van haar gezicht te krijgen opende ze met tegenzin haar ogen, klaar om de bruine plukken de weg naar Parijs te wijzen om oog in oog te komen met zwarte lokken waarvan ze zeker was dat het niet de hare ware.

Haar ogen werden de grote van schoteltjes en krabbelde wantrouwig achteruit voor ze opmerkte dat de harde matras zelfs geen matras was maar een vloer, meer bepaald een tapijt. Het was echter een arm, die ze blind herkend had als een zwaar deken die haar tegenhield van te ver weg te schuiven.  De zwarte haren even latend voor wat ze waren keek ze in paniek rond, de zon scheen binnen langs een raam en rondom stond meubilair dat ze ook niet herkende. In haar herinneringen groef ze op zoek naar enige aanleiding naar wat er precies gebeurd was maar ze wist perfect dat het Pyras fout was dat ze beland was in iemands huis op de grond bedekt door een… LAKEN? Haar blik gleed over haar armen en ze moest het laken zelfs niet verder opheffen om te weten dat er geen kledij meer aanwezig was om haar lichaam. Geschrokken duwde ze de arm van haar middel terwijl ze de witte stof van het laken iets hoger trok in de hoop zichzelf iets meer te bedekken terwijl ze hopeloos probeerde om de persoon naast haar bedekt te houden. Het was op die moment dat haar blik getrokken werd naar een lijn die over de mannelijke onderarm liep, als een grijns die met haar aan het lachen was. Het was dan dat een scherp en lang geluid haar mond verliet zonder dat ze het zelf bestuurde. Ze herkende die tattoo uit de duizenden, ze had die namelijk dagelijks door haar kamer zien wandelen op Genosha. "L... Levi,", zijn naam kwam stotterend over haar lippen gerold, haar stem klonk gebroken alsof ze wel kon huilen maar zo voelde ze zich niet, ze was vooral erg geschrokken van deze hele situatie. Ergens dacht ze misschien wel dat ze de eigenaar van die arm ooit zou kunnen vertrouwen maar hij en haar tweede persoonlijkheid had het leuk geleken om duidelijk te maken dat dat niet zo was. Met haar blik vastgepind op zijn gezicht, aangezien ze weigerde haar blik te laten dwalen wachtte ze op enig teken van leven. Ondanks het feit dat hij er een gewoonte van gemaakt had om in zijn ondergoed door hun kamer te dwalen ging dit haar net een deur te ver. Ze wist perfect waarmee Pyra haar nachten vulde maar dit was de eerste keer dat zij er de gevolgen van droeg en het ook echt onder ogen moest komen.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Levi Ethan Bast
avatar
Class 2
Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Lucifer
Occupation:
Mutation: Lucifer's Hand & Heartbeatstrings
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   di nov 28, 2017 2:39 pm

hate the player?

Levi Ethan B.

change the game

Zijn arm lag over haar middel wanneer hij een licht sensatie kreeg van bewegingen. Met een lichte brom probeerde hij duidelijk te maken dat ze misschien moest stil liggen en hem niet moest wekken. Haar handen hadden al verschillende keren zijn haren heen en weer geduwd en hij moest toegeven dat hij het stilaan beu begon te worden. Was het zo moeilijk om stil te liggen of gewoon te vertrekken? Zijn ogen opende zich lichtjes en trok zijn hoofd wat naar boven. Nog voor hij alles goed aan het verwerken was werd er onrechtstreeks aan zijn arm getrokken. Weer met een brom als teken van protest zetten hij wat druk om haar bij hem te houden, maar dat was echter tevergeefs, want zij wou duidelijk vertrekken. Er werd hevig aan het deken getrokken in een poging om haar lichaam te bedekken, maar ook het zijne. Zonder echt al genoeg te zien door de slaap die nog in zijn ogen zat trok hij bedenkelijk een wenkbrauw op. De afgelopen nacht schaamde ze zich niet voor haar lichaam en nam ze ook geen afstand van het zijne. Pas bij al die bedenkingen sijpelde het langzaam bij hem naar binnen dat Pyralis niet alleen in dat lichaam leefde. Hij wreef even in zijn ogen en keek haar aan.

Haar ogen gleden over zijn arm en al gauw galde er een hevige gil door het hele huis. Zonder goed na te denken gooide hij een kussen richting haar lichaam, niet haar gezicht daar was hij te vriendelijk voor. ”Ben je gek geworden?” vroeg hij met een licht geërgerde ondertoon. Haar stem was zo schel dat zijn trommelvliezen er bijna van waren gescheurd. Hij was er van op de hoogte dat ’s ochtends niet zijn beste moment van de dag was, maar ok echt luidkeels te beginnen schreeuwen, vond hij nu zelf toch ook wel wat overdreven. Op een stotterende manier vormde zijn naam zich rond haar lippen. Hij kon een grijnsje niet onderdrukken en grinnikte kort. ”Zo erg was het niet hoor,” grapte hij bij het horen van haar zwakke en duidelijk gechoqueerde stem.

Hij trok zijn arm van bij haar lichaam weg en zette zich recht met zijn rug tegen de zetel. Misschien begon hij wel wat medelijden te krijgen met het arme meisje. Ze had geen idee wat er was gebeurt en was duidelijk in de war. Hij zou haar haar kleren willen geven, maar dan moest hij de keuze maken: wie zou ze het liefst voor even naakt hebben, zichzelf of Levi? Links van hem sprong een witte stof hem in het oog en besloot dat dat wel een goed begin zou zijn. Met een zwaai haalde hij zijn T-shirt van de sofa en gooide het in haar richting. ”Ik weet je jurk niet direct zijn,” gaf hij eerlijk toe haalde kort zijn schouders op met een halve verontschuldigende glimlach rond zijn lippen. Hij dacht terug naar de avond daarvoor en kon zich niet herinneren naar waar hij en Pyralis alle kledingstukken hadden gegooid. Hij kon ook niet echt op zoek gaan, want dat zou Kallista niet aankunnen. ”Ik zou je een koffie willen aanbieden,” begon hij met een zachte blik, maar nog steeds een iets of wat hese stem, ”maar…” vervolgde hij terwijl hij naar beneden wees waar het witte laken zijn onderlichaam bedekte. Ergens vond hij het moment wel grappig, maar het was duidelijk zichtbaar dat ze in paniek was en hij moest natuurlijk wel nog met haar samenleven. Toch was hij niet van plan om het niet nog eens te doen zodat Kallista rustig kon blijven. Daarvoor had hij te veel genoten van die nacht. Het liefst was hij ook met Pyra opgestaan zodat ze er misschien nog een mooi einde aan konden maken, maar eigenlijk had hij moeten weten dat het onmogelijk was dat hij met dezelfde dame als die nacht zou opstaan.

647 words, kallista


©

_________________

"The lovely sound of another broken heart."
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   di nov 28, 2017 3:38 pm

Haar hartslag leek verdubbeld te zijn in vergelijking met het normale ritme en zelfs haar ademhaling leek versneld en haar gedachten raasden aan een belachelijk tempo door haar hoofd. De arm probeerde haar tegen te houden maar Kalli was vastberaden om weg te raken. Hoe kon Pyra haar dit aandoen, het was echter de tattoo op de linkerarm die haar volledig over de rode deed gaan. Haar stem verliet haar keel voor ze het goed en wel doorhad en het kussen raakte haar nog voor ze de gil zelf volledig geregistreerd had. Ondanks het feit dat haar brein in overdrive leek te gaan, leek alles aan een verdacht traag tempo door te dringen tot haar. Zijn stem bereikte haar oren maar op die moment drong zelfs dat niet helemaal door, met een gepanikeerde blik keek hem aan voor zijn naam in stukjes van haar lippen rolde. Pas daarna nam ze de tijd om alles te verwerken en ze keek hem kwaad aan, tot zo ver dat mogelijk was voor de brunette. De grijns die Levis gezicht droeg maakte het er niets beter op en zijn grapje werd met een blik die neigde naar walging genegeerd. “Ben IK gek geworden? Zijn jullie gek geworden bedoel je?” vroeg ze hem, de bibber duidelijk te horen in de ondertonen van haar stem terwijl ze het laken dichter om zich geen trok. Stilaan begon ze zich af te vragen of het Pyras levensdoel aan het worden was om het haar zo moeilijk mogelijk te maken. Zo ja was ze zeer goed bezig.

Zijn arm verdween uit haar buurt en opgelucht haalde ze adem terwijl ze nog steeds op zoek was naar enig kledingstuk dat ze herkende maar niets sprong in de eerste instantie in het oog terwijl de zwartharige knul zich verplaatste naar de zetel. Met een zachte plof raakte een hoopje witte stof haar lichaam waardoor haar blik opnieuw naar Levi getrokken werd, een warme glimlach verspreidde zich over haar gezicht. “Bedankt,” het woord gleed stil over haar lippen voor ze zo bescheiden mogelijk de witte stof over haar hoofd probeerde te trekken. De witte stof viel eerder als een kleedje rond haar middel en ze kon God wel zeer uitgebreid bedanken op die moment. Naïef kind dat ze was volgde ze zijn aanwijzing nog terwijl hij uitlegde waarom hij haar geen koffie kon geven, want eerlijk gezegd had ze op die moment echt nood aan enkele liters van het bittere drankje. Haar blik werd echter snel afgewend wanneer de puzzelstukjes samenvielen terwijl haar wangen een donkerrode kleur kregen. ”Blijf jij maar gewoon zitten,” zei ze terwijl  ze nog steeds wegkeek van hem. In een poging hem zo goed mogelijk bedekt te laten schoof ze traag van onder het laken terwijl ze het shirt meer en meer naar beneden trok. Het kwam netjes tot halverwege haar bovenbenen en dat was voor haar opnieuw een reden om God snel even te bedanken in haar hoofd.

In een vlugge pas, nog steeds beschaamd voor hoe kort het shirt slechts was en al helemaal beschaamd over het feit dat ze onder het shirt niets aanhad, wandelde ze naar de keuken. ”Dus koffie?” vroeg ze over haar schouder, ze was heus niet van plan om zonder koffie dit huis, wiens huis, te verlaten. ”Van wie is dit huis trouwens?” vroeg ze hem vervolgens terwijl ze een zakje koffie uit de kast plukte en de koffiemaker vulde met water voor ze het machine aanzette. Een zwarte schoen ving haar aandacht en met een diepe zucht plukte ze de stiletto van de grond, ”Nope, dit gebeurt heus niet,” zei ze tegen zichzelf terwijl ze wachtte tot het pruttelende machine eindelijk koffie tevoorschijn zou toveren met een geschokte blik op het schoeisel. Welk normaal persoon kon balanceren, laat staan elegant balanceren op een koppel stelten als dat? Ze plaatste de schoen op het tussenstukje tussen de woonkamer en de keuken voor ze verder op zoek naar kledingstukken die net iets meer van haar bedekte al betwijfelde ze dat de jurk die Levi vermelde langer zou zijn dan zijn shirt.

Haar oog viel echter eerst een op een kledingstuk van een merk dat ze herkende om dezelfde reden als ze Levis tattoo had herkend, zijn gewoonte om rond te lopen in enkel een onderbroek. Met een diepe zucht, en opnieuw een knalrood hoofd, plukte ze het van de vloer voor ze het in zijn richting gooide, “Misschien is het de moment om ook eens kleren aan te doen,” voegde ze er aan toe wanneer de onderbroek hem raakte. De geur van koffie begon zich stilaan te verspreiden door de woonkamer en Kalli wou niet liever dan het bittere drankje achteroverslaan en maken dat ze weg was uit die ruimte. Zonder schoenen weliswaar maar ze moest en zou weggeraken uit dat huis.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley


Laatst aangepast door Kallista Dore Firos op di nov 28, 2017 9:08 pm; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Levi Ethan Bast
avatar
Class 2
Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Lucifer
Occupation:
Mutation: Lucifer's Hand & Heartbeatstrings
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   di nov 28, 2017 8:03 pm

hate the player?

Levi Ethan B.

change the game

Een kwade blik keek hem aan. Iets wat hij Kallista nog niet vaak had zien doen. Toch was het eerder zoals een kleine puppy die zijn zin niet kreeg. Wel kwaad, maar toch had hij de neiging om in haar wangen te gaan knijpen. Vanwaar die drang kwam, kon hij moeilijk plaatsen, waarschijnlijk door haar onschuldige manier van denken en doen. De bibber was nog steeds duidelijk in haar stem te horen. Ze stelde haar vragen op zo’n manier dat ze hem wel lichtelijk uitdaagde om opmerkingen te maken, hij kon bijna niet anders. ”Gek?” Het woord speelde even in de atmosfeer van de kamer en zijn blik keek bedenkelijk over haar schouder. ”Eerder wild… Passioneel..” vervolgde hij en richtte zijn blik op haar slanke gezicht. Dat was er misschien wel wat over als hij zich bedacht dat hij tegen de onschuldige persoon aan het praten was. Ondanks die gedachte bracht het hem voldoende voldoening om een lichte grijns rond zijn lippen te zetten. Ze trok het deken als maar meer naar zich toe, maar hield ondertussen wel in het oog dat hij ook nog wel genoeg zou hebben.

Ze haalde hoorbaar adem wanneer hij zijn warme arm van haar lichaam weghaalde, hij hem zorgde dat voor een lichte zucht, want als hij eerlijk was lag hij wel echt goed. Ondanks dat hij niet zo’n romantisch ziel was beviel hem dat toch wel. ”Graag gedaan,” beantwoordde hij haar bedanking gepaard met een vriendelijke knipoog, niet die hij Pyra altijd toewierp. De T-shirt gleed over haar hoofd, maar voorzichtig genoeg dat niets zichtbaar zou worden. Zo goed als Pyra was in zijn aandacht te trekken, zo slecht was Kalli om zijn aandacht te houden. Toch gaf het hem een zekere voldoening om te weten dat ze onder de dunne witte stof niks anders aan had. Terwijl zij aan de rand van de shirt bleef trekken kon hij zich in zijn hoofd maar al te goed voorstellen hoe Pyralis er mee zou ronddartelen. Haar blik volgde zijn handen en kon even luidop lachen niet onderdrukken. Haar naïviteit was zo uitgesproken dat je er bijna medelijden mee zou krijgen, maar het was zo schattig tegelijkertijd. ”Graag zelfs,” sprak hij wanneer ze voorstelde dat hij bleef zitten. Hij liet zijn hoofd wat naar achter zakken, maar zorgde ervoor dat hij het deken met één hand bleef vasthouden. Hij werd graag bediend, maar welke man niet door een knappe vrouw? Had de harde kant van Pyra ervoor gezorgd dat hij de zachte kant van Kallista ging appreciëren en ging waarderen? Die kans zat er wel eens in.

Zijn blik volgde haar wanneer ze zich richting de keuken bewoog. De elegante tred was duidelijk iets dat in het lichaam zat en niet van de persoonlijkheid afhing, ondanks dat die van Kallista op die moment zichtbaar sneller was. Hij schudde kort zijn hoofd, want hij besefte maar al te goed dat ze gewoon niet gezien wou worden in enkel een T-shirt en al zeker niet door hem. ”Jep” beantwoordde hij haar vraag vluchtig. Ondertussen keek hij de kamer wat rond zoekend naar verdere kledingstukken. Haar volgende vraag deed hem verrast opkijken. ”Geen idee eigenlijk,” gaf hij uiteindelijk eerlijk toe. Ondertussen hoorde hij verschillende dingen in de keuken ritselen en pruttelen. Zijn blik viel op de hoge schoenen die met een duidelijke tik op het muurtje werden gezet. ”Je kan toch niet blootvoets naar huis?” vroeg hij en zonder het zelf goed te beseffen was een klein ongeruste ondertoon in zijn stem te horen. Het was koud buiten en ook de straten lagen vol glas en ander vuil.

Met knalrode wangen gooide ze de onderbroek zijn richting uit. Zonder er goed bij na te denken stond hij op en trok de boxershort aan. Zonder dat ze het misschien goed besefte had ze hem die nacht toch al naakt gezien dus wat maakte het eindelijk uit. ”Voor jouw zal ik dat doen,” gaf hij haar toe. Toch draaide hij zich vluchtig om, omdat hij Kallista toch al goed genoeg kende dat hij wist dat ze zijn edele delen niet zou appreciëren. Hij dwaalde de leefruimte wat rond en vond de zwarte string die Pyra eerder die dag aan had gehad. Langzaam raapte hij die op en volgde het meisje terug naar de keuken waar het koffiemachine aangaf dat de koffie klaar was. ”Zoek je dit?” vroeg hij terwijl hij het stukje zwarte stof wat omhoog hield en het rond zijn vinger liet draaien. Hij zag Kalli bijna even graag als Pyra, maar haar eerder als een zusje en dus vond hij het maar al te leuk om haar regelmatig wat te treiteren. Met een grijns en een licht schuddend hoofd wandelde hij haar richting uit en legde het stuk ondergoed op het eiland. Zijn handen grepen om het handvat van de kast boven de koffiezet en hij nam er twee koppen uit die hij inschonk vooraleer hij zijn rug tegen de tableau plaatse en haar vriendelijk aankeek.

Het was gewaagd en al zeker omdat hij met een enkel een onderbroek en een zweterige geur naast haar stond. ”Als ik beloof al mijn kleren aan te doen,” begon hij voorzichtig, ”zal ik je dan terug naar de sporthal brengen?” stelde hij voorzichtig. Hij vond Kalli namelijk nog onvoorspelbaarder dan haar wederhelft. Hoe gek dat dan ook mocht klinken. Traag zette hij het kopje aan zijn lippen en liet de zwarte vloeistof naar binnenglijden.

903 words, kallista


©

_________________

"The lovely sound of another broken heart."
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   di nov 28, 2017 9:08 pm

Hij leek haar opmerking bijna even amusant te vinden als het feit dat ze hem kwaad had aangekeken en ze wist niet goed hoe ze zich daarbij moest voelen. Zijn eerste woord dreef traag door de lucht in het gebouw en ze keek hem vragend en onzeker aan voor hij vervolgde en de rode kleur meteen kwam aanzetten van in haar hals tot op haar wangen. ”Stop het…” riep ze hem beschaamd en daardoor stil toe. Zijn grijns deed haar geschokt naar hem kijken voor ze nors van hem wegkeek en nog een klein beetje deken met zich meetrok, ze wou namelijk echt geen risico’s nemen dat ze meer te zien kreeg van Levi dan ze ooit wou. Ze was zijn grijns echt al beu gezien en ze wist dat ze er toch nog enige tijd op zou moeten kijken, hij was vast zeer tevreden met zichzelf. Aan de andere kant was ze hem wel dankbaar voor het feit dat hij attent leek te zijn naar hoe zij zich voelde, zowel door zijn arm te verplaatsen als door haar zijn shirt aan te bieden. Een vriendelijke knipoog werd haar kant uitgegooid en die werd beantwoord met een nog vriendelijkere glimlach van haar kant voor ze het shirt zo goed mogelijk over haar hoofd probeerde te trekken. Ze had echter weer spijt van de vriendelijke glimlach wanneer zijn lach zacht door het gebouw galmde, ”Ja, ja lach maar…” zei ze en zelfs haar normaal o zo zachte stem leek een beetje verbitterd in die moment. Vervolgens stelde ze voor da hij kon blijven zitten, een voorstel dat aanvaard werd zonder enige vorm van tegenpruttelen, wat had ze verwacht?

Ze voelde zich verschrikkelijk kwetsbaar, enkel omhuld door dunne witte katoenen stof die slechts tot het midden van haar dijen kwam. Dit was de reden waarom ze zo snel mogelijk de keuken in wou geraken waar haar benen afgeschermd werden van de doordringende blauwe blik door een eiland en een halve muur. Aan de hand van zijn antwoord goot ze nog wat meer water in het toestel en voegde nog wat gemalen koffiebonen toe aan de koffiefilter die zich reeds bevond in het bovenste compartiment van de machine. Wanneer hij haar melde dat hij niet wist van wie het huis was keek ze hem geschrokken aan, ”Hoe bedoel je? Je hebt geen idee? Heb jij hier echt ingebroken? Nee toch he?” vuurde ze de vragen af. Maakte dat haar medeplichtig aan inbraak? Paniek rees op vanuit haar binnenste voor haar aandacht getrokken werd door de zwarte schoenen en een zucht haar mond verliet. Zijn woorden bereken haar en de ongeruste ondertoon ontglipte haar niet, ”Ik kan niet balanceren op stelten, acrobatie behoort niet tot mijn skillset.” zei ze hem voor ze naar de hielen van de moordend hoge schoenen wees, ”Kijk daar naar…” ze liet de klanken even in de lucht zweven terwijl ze ook tot haar doordrongen.

Nog voor hij zich volledig recht gesteld had, had ze ervoor gezorgd dat haar rug in zijn richting stond. Kallista wou namelijk geen show van Levi in al zijn glorie, ze bedankte de adverteerders van harte. ”Bedankt, dat vind ik zeer aangenaam,” beantwoorde ze zijn toegift met een glimlach ondanks het feit dat ze zeker was dat hij haar gezicht niet kon zien. De geur van koffie gleed tot in haar neusgaten en een brede glimlach dreigde haar gezicht in twee te splitsen, haar hart ging uit naar de bittere vloeistof die de doorzichtige kan te bieden had. Haar voeten leidden haar naar het warme toestel terwijl ze nog steeds hopeloos in het rond aan het kijken was en ze merkte op dat Levi haar naar diezelfde ruimte leek te volgen. Zijn stem bereikte haar oren en ze keek hem oprecht opgewekt aan voor ze opmerkte welk kledingstuk hij vrolijk in het rond zwierde als ene vlaggenstok. Binnen enkele tellen gloeide haar hoofd heter dan de gemiddelde over in heel Sundberg en ze bedekte instant haar gezicht met beide handen terwijl een weggemoffelde, ”Oh God, sta mij bij in deze moeilijke tijden,” van tussen haar tanden en lippen gegleden kwam. Kalli merkte hoe zijn emotioneel aura zich verplaatste en tussen twee vingers door keek ze kort voor ze het amper bestaande stukje ondergoed opmerkte op het eiland. Met snelle vingers griste ze de zwarte stof van het blad van het eiland voor ze zich naar de andere kant van het massieve eiland begaf om het ’kledingstuk’ tot zo ver men dit zo kon noemen, aan te doen. Daarna verplaatste ze zich terug naar de koffiemachine.

In de tussentijd twee tassen koffie uitgeschonken en stond geleund tegen het tableau van het aanrecht. Gretig sloot ze haar ranke vingers rond de hete tas en een warme glimlach verlichtte meteen haar gezicht voor ze Levis vriendelijke blik beantwoorde. Het was iets nieuws voor hen, ondanks het feit dat ze samengeleefd hadden, hadden ze nooit de tijd genomen om ook effectief samen te ontbijten. Laat staan meer dan enkele simpele woorden uit te wisselen. Ze was er altijd van uitgegaan dat Levi een vrij oppervlakkig en gemeen persoon zou zijn maar zelfs zijn volgende woorden maakte duidelijk dat ze voor de eerste keer in vele jaren fout was in haar evaluatie. ”Hmm…” ze liet het idee even tot haar doordringen, het was namelijk midden op de dag en er zou verschrikkelijk veel beweging zijn op straat en stiekem wou ze niet gezien worden in de toestand waarin ze zich nu bevond. Al moest ze kort luidop lachen over het feit dat zijn vraag gepaard ging met een belofte om al zijn kleren aan te doen. Haar lach klonk ondanks alles die ochtend opgewekt en zacht. Levi er ook uit alsof hij zojuist gepresteerd had in de Olympische Spelen, al wou Kalli niet verder ingaan op die analogie, zelfs niet in haar hoofd. Traag nam ze enkele slokken van de bittere vloeistof voor ze hem met een glimlach aankeek, “Heb ik een andere keuze?” vroeg ze vervolgens terwijl ze nog eens koppig naar het paar hielen op het eiland keek.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Levi Ethan Bast
avatar
Class 2
Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Lucifer
Occupation:
Mutation: Lucifer's Hand & Heartbeatstrings
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   do nov 30, 2017 11:13 am

hate the player?

Levi Ethan B.

change the game

Haar naïviteit maakte haar zo aandoenlijk en het feit dat ze het zelf niet helemaal doorhad maakte het alleen maar schattiger. Haar blik had iets vragends, maar terwijl hij de woorden in zijn hersenen aan heet produceren was, wist hij maar al te goed dat die vragende blik snel naar een andere emotie zou veranderen. het rood trok vanuit haar hals naar boven en kleuren haar wangen zachtroze. Haar kreet zorgde voor een dreigende stilte in de ruimte. Al gauw krulde zijn mondhoeken zich omhoog. Zo onschuldig en niet-wetend. Ondanks dat zelf absoluut zo niet was, kon hij zich op een zekere manier wel met Kallista amuseren. Haar manier van doen intrigeerde hem wel, omdat het helemaal anders was dan de meeste meisjes waar hij zich mee bezig hield. Ze keek hem nors aan, wat hij op een zekere manier wel begreep. Toch gedroeg hij zich nog redelijk, om de enkele verwaarloosbare opmerkingen na die hij eerder maakte voor zijn eigen amusement. Ze beantwoordde zijn knipoog met een vriendelijke glimlach vooraleer ze haar hoofd door de opening in de witte stof trok. Tussen zijn lach door hoorde hij haar verbitterde woorden. Hij had er iets op kunnen zeggen, maar besloot om het maar zo te laten en om haar niet verder uit te dagen. Hij wou namelijk nog graag zijn koffie.

Wanneer ze eenmaal de keuken had bereikt vond ze al snel schutting achter de verschillende gigantische objecten die de keuken opvulde. Daardoor was ook zijn zicht weg en besloot hij maar even naar buiten te kijken. Bij haar woorden keek hij haar terug aan vooraleer hij antwoordde. Haar blik kreeg al gauw iets geschokt en hij trok nonchalant zijn schouder op. Verschillende vragen werden aan een snel tempo op hem afgevuurd. ”How how schatje,” suste hij haar eventjes en fronste zijn wenkbrauw. Het was een teken dat ze zich misschien wat schrap moest zetten voor wat er zou volgen. ”Jij hebt hier ingebroken, ik had er niets mee te maken,” vervolgde hij en legde een duidelijk nadruk op de jij in het begin van zijn zin. Haar aandacht werd duidelijk naar iets anders getrokken, want haar hart kalmeerde hoorbaar voor enkele seconde. Toch bleef de ongeruste toon in haar stem duidelijk hoorbaar. Zijn blik werd terug naar de hakken getrokken. Het verbaasde hem telkens opnieuw hoe die twee zo hard van elkaar konden verschillen. De ene zou een hele striptease doen op die stelen van schoenen, terwijl de andere er amper twee stappen op zou kunnen zetten. Hij kon een welgemeende lach niet onderdrukking bij haar opmerking. ”Stappen toch wel?” vroeg hij nogal voor de hand liggend, als antwoord op haar acrobatiekunsten. Het was een flauw mopje en dus ook een zielige poging om haar te kalmeren. Haar hart ging nog steeds als een dolle te keer. Zoals hij haar zag was Kallista altijd de persoon die voor alles in paniek schoot en nooit eens goed nadacht voor ze conclusie trok. Oké, hier had ze wel gelijk: ze had ingebroken en ze moest op die hoge hakken lopen. Succes!

Ze had zich al omgedraaid nog voor hij helemaal rechtstond en weer kon hij een kleine grinnik niet onderdrukken. Weer bedankte ze hem. Kallista was duidelijk wel de beleefdste van de twee, maar dat had bij wel langer door. Het koffiemachine pruttelde steeds luider en de geur dwarrelde doorheen het hele huis. Met een brede glimlach op haar gezicht wandelde ze richting het apparaat. Het leek wel het enige zijn dat haar in leven zou houden, de koffie. Met de string in zijn hand wachtte hij op enige reactie van haar. Opgewekt richtte ze haar blik op hem, maar diezelfde blik veranderde al heel snel. Weer kleurde haar wangen zich, enkel deze keer veel donkerder en ook de rest van haar gezicht kreeg een kleurtje voor ze haar handen voor haar ogen sloeg. Hij legde het lapje stof op het eiland terwijl hij zijn best deed om haar te verstaan als ze tussen haar tanden door sprak. ”Je zult het met mij moeten doen om je bij te staan,” sprak hij opgewekt en stak zijn hand in een bokaal met enkele kleine koekjes. Op een vluchtige manier trok ze het kledingstuk aan, maar het was alleen omdat het moest aan haar lichaamstaal te merken.

Met de koffie in haar handen werd haar glimlach bijna even warm als de donkere vloeistof zelf. Het zorgde ervoor dat ook van binnenuit lichtjes opwarmde. Kallista was zoveel zachter dan haar andere helft en op een zekere manier sprak hem dat wel aan. Het was de eerste, toch dat hij zich kon herinneren, dat ze echt normaal naar elkaar deden. Hij had wel enkele keren geplaagd met de nacht die gepasseerd was, maar niet zoals hij in Genosha deed met andere meisje dan weliswaar. Hun eerste deftige gesprek en dat op zo’n gekke en misschien zelfs ongepaste manier. Zijn lippen omsloten het warme kleine kopje en hij dronk wat van de vloeistof voor zijn gezicht wat vertrok. ”Urgh..” sprak hij kort uit voor hij zich een weg baande richting de koelkast en een klein pak melk opendraaide. Een klein scheutje belandde in de koffie die direct wat lichterbruin kleurde. ”Beter,” zei hij na een volgende slok en wanneer hij zich weer naar Kallista plaatste.

Haar glimlach had iets zacht, wat hem wel aanstond aangezien ze al wat had moeten doorstaan die bepaalde ochtend. Zijn blik had iets vragends wanneer ze met een licht gekanteld hoofd aankeek. Zij leek haar ogen nog eens over de hakken glijden vooraleer ze hem een vraag stelde. Hij schudde gewoon overduidelijk nee en trok een mondhoek wat omhoog. Natuurlijk had hij haar wel beloofd dat hij kleren zou aandoen, maar waar lagen die allemaal precies. Met een zachte zucht keek hij het huis wat rond. uiteindelijk besloot hij om vorige nacht even te herbeleven en zo te bedenken waar alle kleren zouden kunnen liggen. Dat was echter niet zo gemakkelijk aangezien hij enkele gaten had door de alcohol. ”Ik zal dan maar eens beginnen zoeken zeker?” vroeg hij haar doelend naar de kledingstukken en duwde zich af van het aanrecht. Zijn kopje liet hij in de afwasbak zakken.

1028 words, kallista


©

_________________

"The lovely sound of another broken heart."
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   za dec 02, 2017 10:16 pm

Het sloeg Kallista met verstomming dat ze zich op die moment bevonden in een huis waarvan niemand enig idee had van wie het was, maar het feit dat er ingebroken was kon volgens haar echt niet door de beugel. Haar blik was gericht op de zwartharige jongen die nog steeds zat waar ze hem wou en hoofdzakelijk hoe ze hem wou, bedekt. Vragen verlieten haar mond als druppels van een waterval maar zijn reactie bleef niet uit en wanneer het woord ’schatje’ haar trommelvlies bereikte, keek ze hem bedenkelijk aan en één van haar wenkbrauwen ging zelfs lichtjes omhoog. Ze vraag haar af of het de gewoonte was van hem om zo maar iedereen met een koosnaampje, al dan niet sarcastisch, aan te spreken. Het zou iets zijn dat perfect bij zijn karakter, of toch haar beeld daarvan, zou passen. Het type dat de eerste, de beste blondine met een taille smaller dan gemiddeld aanspreekt met ’lieverd’. Het was echter het gevolg van zijn zin dat haar normale kleur deed vergrauwen en even wist ze niet goed wat te doen laat staan wat te zeggen. Inbreken was niet iets dat ze op haar strafblad wou zien staan en het was zo goed als onmogelijk om politieagenten wijs te maken dat ze een tweede persoonlijkheid had die de neiging had om de criminele route te kiezen. Ze wist dat er een zeker waarheid aanwezig was in de woorden die Levi gesproken had en ze kon niets tegen zijn woorden inbrengen. De vingerafdrukken verspreid over de voordeur en – ondanks dat ze er eigenlijk niet aan wou denken, waarschijnlijk vele andere oppervlakken in het huis, waren die van haar en van niemand anders. Paniek overviel haar kort en ze dacht dat ze daar en op die moment een hartaanval zou krijgen maar terwijl haar aandacht getrokken werd door de schoenen besefte ze dat moest het hele gebeuren gerapporteerd geweest zijn, de politie er al zou gestaan hebben.

Haar lach klonk licht door de keuken en aansluitende woonkamer. Ze wist dat het mopje op zich zeer flauw was maar ze wist het te appreciëren dat hij probeerde. ”Stappen inderdaad wel,” zei ze opgewekt, ”Enkel en alleen met mijn hielen op dezelfde hoogte als mijn tenen, toch bedankt,” vervolgde ze. De marteltuigen op het eiland leken naar haar te gluren en haar gedachten dwaalden af naar een domme les die ze gevolgd had op Genosha. ’Musclememory’, iets dat normaal gezien een vaak herhaalde beweging automatisch zou moeten doen aanvoelen. Kallista kon echter met een zekerheid zeggen dat haar lichaam een duidelijk onderscheid maakte tussen de twee persoonlijkheden of misschien viel wandelen in hoge hakken gewoon niet onder de Engelse term.

Een grinnik klonk door de ruimte en zonder zich om te draaien zwaaide ze afwijzend naar hem terwijl ze hem alsnog bedankt voor het aandoen van zijn ondergoed. Ze wist dat ze voor mensen als hem en haar tweede persoonlijkheid verschrikkelijk preuts moest overkomen maar geen haar op haar hoofd dacht eraan om dat te proberen veranderen. Zelfs terwijl haar gezicht voor de zoveelste keer die dag knalrood kleurde veranderde haar mening niet omtrent dat onderwerp. Kort vroeg ze zich af of ze er voor Levi uitzag als zo een oranje zwaailicht dat aanduidde dat er een poort opengaat in grote industrieterreinen. Die gingen ook meerdere keren van een doffe naar een felle kleur in een kwestie van seconden. Zijn woorden gleden door de lucht op een opgewekte manier en het was het geluid van koekjes die haar uiteindelijk terug deden opkijken. ”Wauw ik voel me echt vereerd,” zei ze als reactie op zijn opmerking met een sarcastische maar opgewekte toon terwijl ze hem plagend aankeek eenmaal ze zich net iets properder voelde met enig ondergoed, al dan niet voldoende, aan.

De koffie zorgde ervoor dat ze zich een hele boel beter voelde. Al kwam dat misschien ook doordat Levi helemaal niet zo erg was als ze zich initieel had voorgesteld of als ze zich had ingebeeld op Genosha. Zijn eerste indruk was namelijk geen goede geweest en afgaande van die allereerste minuten had ze een oordeel geveld over de jongen. Ze had geweigerd van dat beeld af te wijken maar nu moest ze haar hele denkweg misschien toch wat bijschaven. Haar blik kwam terug op hem te rusten wanneer een klank van walging zijn mond verliet. Vragend volgde haar blik hem naar de koelkast waar ze spontaan van begon te lachen, “Die zag ik echt niet aankomen,” zei ze tussen het lachen door en ze ving een bevestigende ’beter op waardoor ze nog wat moest lachen. ”Straks ga je nog om suiker vragen vervolgde ze terwijl ze zelf een slokje van haar zwarte koffie dronk. Zelf kon het haar weinig schelen of het zwart was of met melk, met of zonder suiker. Zolang het geen decafeïne was, was Kallista een gelukkig meisje. Ze plaatste haar tas kort naast haar om daarna met een kleine sprong plaats te nemen op het tableau en vervolgens pas na te denken en het shirt terug wat lager te trekken. Haar benen bewogen vrolijk terwijl ze de tast terug tegen haar lippen plaatste en nog enkele slokken van het bittere drankje verwerkte.

Bedenkelijk keek ze weg van de schoenen en terug naar Levi voor hij resoluut met zijn hoofd schudde wat ervoor zorgde dat een misschien zelfs teleurgestelde zucht haar mond verliet. Stiekem had ze gehoopt dat ze zich gewoon kon schuilhouden in het sobere huis tot er geen kat meer te bekennen was op straat maar realistisch gezien had ze moeten weten dat dat geen optie was. Een blik die weergaf dat hij diep aan het nadenken was gleed over zijn gezicht en ze keek hem aan voor hij zich verwijderde van het aanrecht. Zelf schonk ze nog een beetje koffie bij door haar arm in ongemakkelijke hoeken te plooien, simpelweg omdat ze niet opnieuw wou springen om op het blad te raken. ”Als je nog zo een schampere hoeveelheid stof tegenkomt, hoogstwaarschijnlijk zwart…” begon ze voor ze zelf nog eens rondkeek of ze het niet zelf zag liggen. Eenmaal ze bevestigde dat het niet binnen bereik lag vervolgde ze haar zin, ”… gooi maar mijn richting uit,”. Ze liet de koffie zijn werk doen terwijl ze met haar blik probeerde te helpen in Levis zoektocht maar zelf voelde ze niet de drang om te helpen om zo sneller buiten te raken. Er waren echter andere dingen die haar hoofd leken bezig te houden, dingen die ze zich al lang afvroeg maar nog nooit het lef had gehad om aan mensen te vragen. Nog voor ze zichzelf kon tegenhouden gleed zijn naam over haar lippen, ”Levi…” begon ze voor ze de rest van haar woorden in haar hoofd ordende, ”Wat voor iemand is ze? Pyra bedoel ik?”, de vragen gleden door de lucht en ze wist niet goed of het wel oké was om ze zo maar te vragen. Maar nieuwsgierigheid kreeg ten allen tijden de bovenhand bij Kalli en ze wou echt weten hoe haar tweede persoonlijkheid in elkaar zat.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Levi Ethan Bast
avatar
Class 2
Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Lucifer
Occupation:
Mutation: Lucifer's Hand & Heartbeatstrings
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   di dec 05, 2017 9:50 pm

hate the player?

Levi Ethan B.

change the game

Hij had de twee altijd als twee compleet verschillende personen bekeken en nu hij Kallista beter leerde kennen was hij ook niet van plan om dat te veranderen. De connectie die hij met haar voelde was volledig anders dan die dat hij al had met Pyralis. Ze hadden allebei positieve aspecten, maar vielen absoluut niet met elkaar te vergelijken en dat wou hij precies ook niet echt. Haar blik kreeg duidelijk iets bedenkelijks nog voor het troetelwoordje zijn lippen volledig had verlaten. Ondanks dat hij ze niet als dezelfde zag, betrapte hij zichzelf er geregeld op dat hij zich moest corrigeren of moest tegenhouden voor bepaalde uitsproken. Uit gewoonte weliswaar. Zij leek er geen opmerking over te maken en dus ging Levi het ook over laten vliegen. Ook op het feit dat haar lieftallige wederhelft in het onbekende huis had ingebroken leek haar genoeg te hebben doen schrikken om er niets meer op in te brengen. Langs de andere was hij al blij dat ze niet zo koppig was en zich er gewoon bij neerlegde. Hij was bovendien toch veel te vriendelijke en te zachtaardig om ergens in te breken. Dat bedacht hij zichzelf terwijl zijn gedachten naar de nacht voordien gingen wanneer hij Pyra op een nogal hevige manier tegen de muur aandrukte. Na de korte stilte en enige tijd om het te laten bezinken hoorde hij haar hart als een dolle tekeer gaan. ”Rustig,” sprak hij zacht in een poging om haar wat te kalmeren en ook haar hart, want de stevige kloppingen deden zijn kater niet bepaald goed.

”Meer moet…” hij stopte met spreken wanneer zij haar zin vervolgde. Nou ja, dat maakte wel veel duidelijk natuurlijk. Bedenkelijk stak hij zijn vinger op als teken dat hij het begreep. ”Genoteerd,” begon hij zachtjes. ”Voor Pyra zo hoog mogelijk en voor jou zo laag mogelijk.” zei hij met een lichtjes vragende ondertoon. Zijn lichaam rechtte zich vooraleer hij het de boxershort over zijn billen heen trok. Levi genoot wel degelijk van de tweede persoonlijkheid, maar of hij elke dag met haar zou kunnen doorbrengen was maar een andere vraag. Dat niet alleen omdat zijn hormonen en zijn hart dat niet zouden aankunnen, maar ook omdat hun karakter na enige tijd wel eens zou kunnen botsen. Daarom was Kallista wel een leuke afwisseling, of moest hij het net andersom zeggen? Hij moest toegeven dat hij het zachte meisje nooit echt een kans had gegeven en haar direct de sticker saai had opgeplakt. Ondanks dat dit voor haar ongetwijfeld een ongemakkelijke ochtend was, was het misschien wel de perfecte moment om elkaar beter te leren kennen. Om te bonden met een tasje koffie voor hun neus. Haar plagerige blik toverde een glimlach rond zijn lippen en hij knikte eens als teken dat ze zich wel vereerd zou moeten voelen.

Haar blik volgde hem vragend, dat moest hij zelfs niet zien, dat voelde hij gewoon. Hij draaide zijn hoofd verbaast wanneer hij haar hoorde lachen. Zijn wenkbrauw ging vragend de hoogte in terwijl hij de bus melk terug in de koelkast schoof. Haar flauwe lipje hadden zijn mondhoeken naar boven doen krullen en een zachte lach verliet zijn keel. ”Oh nee, zo verwijft ben ik net niet,” bevestigde hij haar opmerking met een toonde dat gespeeld uit de hoogte klonk. Zoals een verwend prinsesje met een stinkend rijke vader. Kallista was duidelijk degene met humor, maar dat ging hij niet luidop zeggen. Het hele gedoe van die twee persoonlijkheden snapte hij toch nog niet helemaal, wie hoorde wat? De warme vloeistof die door zijn keel naar beneden stroomde. Hij was normaal geen koffiedrinker, maar na een nachtje vol alcohol smaakte het altijd wel. Met een sprongetje plaatste ze zich op de tableau terwijl hij haar aankeek. Haar handen omklemde de T-shirt onderaan. Op dezelfde manier als Pyra de avond ervoor har gedaan vlak voor ze vertrokken, maar beide om volledig andere redenen. Hij plaatste zijn lichaam naast haar benen en begon het drankje leeg te drinken.

Een nogal teleurgestelde zucht rolde over haar lippen. Hij besloot om er niet op in te gaan. Of ze het nu wou of niet, ze ging niet alleen terug. Als ze wou wachten tot niemand hen samen zag, vond hij dat niet zo erg, hij amuseerde zich nog wel in het random huis. Hij hoorde de kan vanonder de koffiezet schuiven. ”Wil je me ook nog wat geven?” vroeg hij zo beleefd dat hij er zelf wat van verschoot. ”Met een wolkje melk,” voegde hij er met een lachje aan toe. Zijn oren vingen haar woorden op zonder om te kijken. Bedenkelijk trok hij een halve glimlach en liet zijn over de ruimte glijden. Half onder de zetel geschoven zag hij een stukje zwarte stof liggen. Dat gooide hij over zijn arm en zag net op dat moment ook zijn jeans liggen. Ook die raapte hij van de grond vooraleer hij zich terug richting de keuken bewoog. Nog voor hij door de opening liep hoorde hij zijn naam en vertraagde kort zijn pas.

Een brom verliet zijn mond vooraleer zijn lippen voor hij het jurkje in een boog naar haar toe gooide. Hij worstelde zich in zijn broek en hees zich op het eiland rechtover Kalli. ”Goh, nu vraag je me wat,” begon hij voorzichtig. De vraag die hem als eerst binnensprong was wat ze wou weten. Hij kon wel enkele dingen over Pyra zeggen. ”Ze is heel je m’en fou,” begon hij en keek haar kort aan. ”Ze doet wat ze wilt en gaat zich door niemand laten stoppen als ze iets graag wilt. Een krachtig persoon die duidelijk aanwezig is.” vertelde hij haar. Hij stopte even en keek haar aan met een vragende blik, zoekend naar een specificatie van wat ze wilde horen. ”Bezitterig toch ook wel een beetje,” vervolgde hij met een opgetrokken mondhoek. ”Wil je meer weten?” vroeg hij. Hij kon nog wel even doorgaan, maar natuurlijk was niet alles goed aan Pyra, aan hem ook absoluut niet. Op een zekere manier had hij medelijden met haar. Ze leefde met iemand, maar had ook geen idee wie die persoon eigenlijk was en toch moest ze er haar moest kostbare bezit mee delen: haar lichaam.

1033 words, kalli


©

_________________

"The lovely sound of another broken heart."
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   do dec 07, 2017 3:33 pm

Levis stem gleed door de ruimte en opgeschrokken keek ze hem aan. Het was alsof dat ene woord haar gedachtegang ook echt een halt toegeroepen had. Slechts enkele seconden daarna had ze door waarom hij, punt één door had hoe erg ze van binnen aan het doordraaien was en punt twee eruitzag alsof hij door een migraineaanval aangevallen werd. Zijn mutatie had haar al lang verraden bij hem en diezelfde mutatie hielp helemaal niet om zijn hoofd te waarborgen na een avondje drinken. ”Weet je wat het voordeel is van moleculen te kunnen manipuleren?” vroeg ze, eerder naar zichzelf – of het koffieapparaat, gericht dan naar Levi, ”Alcohol en water verschillen zeer weinig op dat niveau en zijn makkelijk om te zetten,” vervolgde ze met een grinnik. O zo dankbaar was ze al geweest voor de mutatie van haar tegenhanger aangezien die zo lief – ja weeral sarcasme, was Kallista af en toe te beschermen van de katers die toebehoorden aan Pyralis’ drinkgedrag. Moest Pyralis haar ook willen beschermen van haar stelten zou ze pas echt tevreden zijn bedacht ze zich terwijl ze Levis vinger bedenkelijk de lucht in zag gaan. ”Ja, zo kan je het samenvatten,” beantwoordde ze hem opgewekt.

Met een glimlach knikte hij instemmig wanneer ze meldde dat ze zich vereerd voelde en haar plagerige blik veranderde in een blik die zei, dit kan je niet menen, voor ze kort lachte. Een lach die opnieuw door de nog lege keuken galmde wanneer hij mededeelde dat hij liever melk had in zijn koffie, een lach die enkel luider werd wanneer hij haar verbaast aankeek met een wenkbrauw die het plafond leek op te zoeken. Zijn lach vloog op zijn beurt door de keuken terwijl die van haar nog maar net uitgedoofd was en ze moest toegeven dat ze aangenaam verrast was door de manier waarop ze met elkaar aan het praten waren. ”Oh, nee duidelijk niet, helemaal niet zelfs,” zei ze hem plagerig met een stem die enkele tonen hoger lag dan haar normaal stemgeluid terwijl ze haar pink op een ijdele manier van het kopje ophief. Dit voor een giechel haar façade doorbrak, deels omdat dit hele tafereel zo vreemd aanvoelde en anderzijds omdat ze blijkbaar elke man zijn vrouwelijke kant kon doen bovenkomen. Hij leek een reactie te willen geven maar leek zich even snel opnieuw te bedenken en zij besloot er niet verder op in te gaan. Eenmaal bovenop het aanrecht voelde ze zich net iets minder klein tegenover Levi al voelde ze zich toen ook wel iets kwetsbaarder. Ze bleef daar zitten, zelfs wanneer hij begon de zoeken naar andere kledingstukken, zelfs wanneer ze een nieuwe tas koffie uitschonk. Een bevestigend geluid verliet haar keel terwijl ze zijn kopje uit de afwasbak plukte en het opnieuw volschonk voor hem. Terwijl de zwarte vloeistof nog in het tasje liep verliet ook een lach haar mond als reactie op de manier waarop hij haar om melk gevraagd had, ”Ja hoor, geen enkel probleem,” zei ze terwijl ze van het aanrecht sprong om de melk te gaan halen uit de koelkast.

Wanneer ze terug plaats had genomen op het aanrecht zag ze hem een broek van de grond plukken en haar richting uitwandelen maar haar woorden waren sneller dan zijn passen. Hij wrong zich terug in zijn broek en nam plaats tegenover haar voor hij voorzichtig aan zijn uitleg begon. Met twee handen stak ze zijn kopje vol warme koffie naar hem uit alsof ze een soort geschenkje overhandigde – wat het in haar ogen ook wel degelijk was. Als een manier om zijn eerste zin te bevestigen hiel ze het zwarte kleedje – dat amper tot niet langer was dan het shirt die ze reeds droeg, tegen haar aan ”Was me nog niet opgevallen,” mompelde ze bedenkelijk voor ze haar aandacht weer op hem vestigde. Het was iets nieuws, om iemand met een oprecht positieve ondertoon te horen praten over haar tweede persoonlijkheid en ze moest ze er zelfs een beetje van glimlachen. Zijn vragende blik werd beantwoord met een geïnteresseerde blik die ontstond doordat ze heus wel wist dat Pyra gemeen en kort een vooral kil kon zijn, maar niemand had ooit het woord krachtig gebruikt en bezitterig deed haar zelfs lachen. ”Dat zijn nieuwe,” mompelde ze zacht samen met een opgewekte grinnik.

Haar lippen omsloten de witte rand van het kopje terwijl ze nadacht over zijn vraag. ”Niet echt iets specifieks…” zei ze eerlijk, ”Ik weet dat ik veel te danken heb aan haar ondanks het feit dat ze het merendeel van de tijd een nagel aan mijn doodskist is. Daarom is het wel eens leuk om positieve…” ze liet he laatste woord even uitrekken voor ze voorzichtig en vragend vervolgde, “…re? woorden te horen over haar. Bezitterig is bijvoorbeeld een woord dat nog niemand gebruikt heeft, egocentrisch wel,” zei ze als laatste bedenkelijk met een grijns. Haar blik was gericht om de zwartbruine vloeistof die ronddraaide in het kleine tasje in haar hand terwijl ze sprak, in twijfel. Misschien was het niet echt gepast om over Pyralis te praten. Al helemaal niet in de omstandigheden waarin ze zich bevonden maar aan de andere kant was het haar tweede persoonlijkheid die haar in die positie had achtergelaten en dus ging Kallista er ten volle gebruik van maken. Met een simpele beweging viste ze de kan opnieuw van uit de machine en ze was blij dat ze zo veel gezet had. Normaal dronk ze één grote tas maar dat lieten de kleine kopjes nu eenmaal niet toe dus moest ze meerdere keren bijschenken. Vragend keek ze naar de zwartharige jongen voor haar terwijl ze de kan naar hem uitstak om hem zo ook nog wat aan te bieden.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Levi Ethan Bast
avatar
Class 2
Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Lucifer
Occupation:
Mutation: Lucifer's Hand & Heartbeatstrings
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   Gisteren om 4:24 pm

hate the player?

Levi Ethan B.

change the game

De woorden die Kallista uitsprak hadden zijn oren wel gevonden, maar toch reageerde hij niet. Hij leek even weg te dromen wanneer hij zijn over op de ruit voor hem had gericht. Zijn blik vind de sombere lucht buiten op. Pas wanneer ze begon over hoe ze de alcohol liet verdwijnen trok ze zijn aandacht naar zich toe. Met zijn wenkbrauwen nog steeds gefronst, maar nu eerder door de lichtverandering binnen het huis, keek hij haar aan en grinnikte kort. ”Gelukzak dat je bent,” grapte hij en hij schudde zijn hoofd benadeeld. ”Ik zou zo’n handige mutatie ook wel kunnen gebruiken,” vervolgde hij en snoof kort bij de gedachte. De woorden kwamen wat geforceerd tussen zijn lippen door. Hij voelde hoe haar blik van de koffiezet naar hem gingen wanneer zijn vinger de lucht in ging. ”Goed, ik ga het proberen te onthouden,” beloofde hij haar. Hij had geen schitterend geheugen, maar dat zou nog wel net moeten lukken. Om het er nog eens goed in te werken zij hij enkele keren: ”Kallista platte schoenen, Pyra hakken…” op een fluisterende toon.

Hij had al enkele keren gemerkt dat Pyralis haar gezichtsuitdrukkingen niet kon onderdrukken. Dat had ze de nacht voordien ook nog maar eens duidelijk ge maakt richting het meisje dat hem haar nummer had gegeven. Toch moest hij toegeven dat hij niet zeker wist dat ze dat onbewust deed. Wanneer het gezicht van Kallista na zijn woorden op een duidelijk manier veranderde wist hij dat het een eigenschap was die beide dames maar al te goed beheerste, net zoals nieuwsgierigheid. Hij schudde kort zijn hoofd bij haar blik voor hij zich rechtte. De manier waarop hij zijn koffie dronk - met een wolkje melk - was voor Kallista een duidelijke aanzet tot lachen. Met een licht geschokte opgetrokken wenkbrauw had hij haar aangekeken. Haar hogere stem galmde door de lege keuken, op hun twee na. Zonder er zelf controle over te hebben krulde zijn mondhoeken zich geamuseerd naar boven. Overdreven tuitte hij zijn lippen en gooide hij net als haar zijn pink de lucht in voor hij op een ijdele manier de tas aan zijn lippen zette. Hij hield zich nog net in om niet op een ‘beleefde’ manier te slurpen.

Ondanks dat ze zo lang hadden samengeleefd, hadden ze elkaar nooit de kans gegeven om de andere te leren kennen. Dus voor hem Kallista zo goed als een vreemde buiten de meningen die Pyra met hem deelde. Toch ging dit allemaal zo vlot en voelde het aan alsof ze al jaren goede vrienden waren. Elke gepaste of ongepaste opmerking die ze maakte zorgde ervoor dat zijn mondhoeken de hoogte in gingen en zijn tanden zich lichtjes ontblootte. Zelf kon hij het niet zo goed plaatsen, maar hij ging er ook absoluut niet tegen vechten. De kans zat er wel eens in dat het kwam omdat Kalli en Pyra toch wel veel gemeen hadden, ondanks dat ze ook zo hard verschilde. Hij had zijn lichaam uit de keuken verwijderd en was de zoektocht naar de kledingstukken gestart. De koffiekan rammelde in de koffiezetmachine en zijn hoofd draaide zich om waar hij haar armen in gekke hoeken zag draaien om toch maar aan de kan te kunnen. Hij grinnikte kort voor hij de zoektocht verder zette en haar vroeg om eventueel voor hem ook nog een kopje in te schenken.

Mijn zijn jeans terug rond zijn heupen zette hij zich op het aanrecht en nam de tas aan die Kallista hem aanbood. Voorzichtig begon hij over zijn uitleg over Pyra. Veel wist hij er niet over te zeggen, want wat wilde Kallista precies horen? The good, the bad and the ugly? Er viel wel het een en het ander over de tweede persoonlijkheid te zeggen. Toch kon hij niet ontkennen dat hij wat gek van haar liep, maar niet op het verliefde niveau, nee, dat was niet voor hem weggelegd. Hij zou Pyralis heel kort kunnen omschrijven als een complex en onleesbaar persoon. Ondanks dat hij redelijk wat tijd met haar doorbracht, had hij het er nog verschrikkelijk mee om haar te ontcijferen. Niet dat hij dat bij andere vrouwen wel goed kon, maar zij was zonder enige twijfel moeilijker. Haar mompelde woorden bereken zijn oren en wanneer hij haar blik richting het jurkje volgde merkte hij pas hoe kort het eigenlijk wel niet was. Niet dat hij daar bezwaar mee had, maar toch. Dat verklaarde natuurlijk wel hoe het kwam dat hij bijna altijd huid aanraakte wanneer hij zijn hand op haar benen plaatste, er was daar amper stof aanwezig. Hij leunde wat naar voor en tikje haar kort op haar knie. ”Het gaat niet langer worden door er zo naar te kijken,” zei hij op een gespeeld leerkracht-achtig toontje en lach vormde zich in de kamer. Natuurlijk vond hij het jammer voor haar, maar hij kon er ook niets aan doen.

Kallista lachte kort en hij trok vragend een wenkbrauw de lucht in op te zonder woorden te vragen wat er precies zo grappig was. Zijn gezicht hield zijn vriendelijke uitdrukking met de constante zachtjes glimlach die zijn lippen tekende. Een grinnik rolde over zijn lippen naar buiten bij haar woorden. ”Haar bezitterige kwaliteiten heb ik ook pas gisteren leren kennen,” grapte hij een brede glimlach rond zijn lippen die zijn tanden ontblootte. ”Ik ken haar ook op een ander niveau dan anderen,” begon hij doelend op de positievere woorden die hij gebruikte. Al gauw verscheen er een grijns rond zijn lippen wanneer hij besefte dat dat wel eens fout geïnterpreteerd zou kunnen worden. ”How, dat was de bedoeling niet,” grinnikte hij. Het was voor hem ook altijd een serieuze aanpassing tussen beide en dus moest hij af en toe zijn gedrag ook wat aanpassen, ondanks dat hij ze allebei wel even graag mocht.

966 words, kalli


©

_________________

"The lovely sound of another broken heart."
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   Gisteren om 9:17 pm

Haar lach klonk door de open ruimte ”Niet naar mij kijken, ik kan amper een glas verschuiven,” vervolgde ze de lach met woorden. Zelfs een glas verschuiven was misschien wat veel gevraagd, ze had er nooit werk van gemaakt om Pyralis’ haar mutatie verder te ontwikkelen voor zichzelf. Enkel en alleen al omdat ze perfect gelukkig was met haar eigen mutatie, ze had geen nood aan een extraatje. ”Als je het niet kan onthouden gaat niemand je raar aankijken hoor, al denk ik dat ze het als een belediging gaat zien als je aan komt zetten met een paar Allstars,” zei ze tegen hem met ene grijns wanneer hij zijn mantra eindelijk stopgezet had. Ze vond het ergens wel amusant dat hij probeerde om zoiets te onthouden, het duidde erop dat hij helemaal niet zo oppervlakkig was als ze dacht. Iets dat nog duidelijker werd wanneer hun gesprek – tot zo ver het die naam waardig was.

Zijn blik leek haar gezicht te bestuderen terwijl ze hem aankeek alsof hij iedere moment kon gaan zeggen dat hij een grap verteld had en niet veel later – naar aanleiding van haar domme opmerkingen, lachte hij ook alsof er werkelijk een grap verteld was. Het was raar en aanpassen voor haar om een andere kant te zien dan het macho-playboy-jock-type dat hij zichzelf steeds aanmat toen ze nog op Genosha woonden. Een glimlach zien die niet gebonden was aan een seksistische of plagerige opmerking en net iets meer oprecht leek was een verfrissend zicht. Da manier waarop hij net als haar op een overdreven ijdele manier van zijn kopje dronk deed haar grinniken en het geluid weergalmde lichtjes in de kleine ruimte van het tasje dat aan haar lippen stond.

Een licht geërgerde zucht glipte over haar lippen wanneer ze hopeloos naast het handvat van de koffiekan greep voor de vierde keer en ze hoorde een grinnik van zijn kant voor hij haar vriendelijk vroeg om hem ook van een kopje te voorzien. Een kopje dat ze hem dan ook met een voldane glimlach overhandigde wanneer hij plaatsnam rechtover haar. Afgunst was misschien het woord dat het best beschreef hoe ze naar het zwarte lapje stof dat een jurk moest voorstellen aan het kijken was. Wanneer zijn vingers haar knie raakte keek ze hem licht vragend aan voor hij sprak en ze kon niet anders dan haar wenkbrauwen optrekken voor ze zelf met hem meelachte. Dat was de moment waarop ze zich begon af te vragen of de zwartharige jongen voor haar net als haar last had van een tweede persoonlijkheid die een pak aangenamer was dan hijzelf, ’Wat hebben ze met Levi?’ was ook werkelijk een vraag die door haar hoofd ging in die moment. ”Ik denk dat ik liever nog even in dit blijf zitten maar voel je vrij om dit aan te trekken,” meldde ze terwijl ze met een grijns het zwarte jurkje naar hem uitstak.

Hij keek haar vragend aan en ze schudde enkele keren haar hoofd om duidelijk te maken dat het een insider joke was. Heel overdreven knikte ze om aan te geven dat ze hem begreep maar al snel leek de dubbele mening sneller Levi in te halen dan Kalli die op haar onwetende wolk enkele kilometers verder dreef. Pas wanneer hij zich verontschuldigde begreep ze dat zijn woorden wel eens anders opgenomen zouden kunnen worden en ze grinnikte, ”Ik denk dat meer mensen haar op die manier kennen dan op de manier de je origineel bedoelde,” zei ze met een schaapachtige glimlach terwijl ze expres enige specifieke woorden vermeed om zo ook een knalrode kop te vermijden. Ze was oprecht blij dat Pyra geen boekje met namen of gewoon turflijntjes bijhield want anders zou Kallista zonder twijfel flauwvallen. ”Neen,” begon ze, het misverstand achter zich uit schuivend, ”Ik ben echt blij dat er iemand eens de moeite doet om haar beter te leren kennen,” zei ze met een warme glimlach voor ze de laatste druppels koffie uit haar tasje opdronk. Ze wou het geen vriendschap noemen aangezien ze enige tijd eerder wakker was geworden in een zeer comprimerende positie die ze zich liever niet wou herinneren.

”Bezitterig… misschien omdat ik dat niet ben? Al kan ik me niet herinneren dat ze ooit zo geweest is, ze is toch nooit zo omschreven,” mompelde ze terwijl ze zo ver mogelijk om haar as draaide om een kast achter haar open te trekken op zoek naar iets om te eten. Het bleek echter onmogelijk om ook maar iets van de inhoud te bekijken zonder haar knieën ook op het aanrecht te plaatsen. Desondanks haar preutse karakter was haar hongergevoel sterker dan haar schaamte in die moment en terwijl ze het shirt nogmaals ongemakkelijk naar beneden trok verhief ze zichzelf tot een hoger niveau. Een pak kleine droge koekjes greep haar aandacht en met een tevreden glimlach liet ze zich terug zakken tot ze opnieuw op het blad zat. Tevreden met zichzelf trok ze de verpakking open, maar voor ze er zelf één nam bood ze haar gesprekspartner er ook eentje aan. ”Hmmm…” zei ze terwijl ze nadacht over of ze al dan niet nog vragen had, ”Ik wil haar eigenlijk gewoon beter begrijpen, ik snap niets van haar ondanks het feit dat ze in hetzelfde lichaam als mij opgesloten zit,” vervolgde ze op een verontschuldigende toon, ”Dus sorry als ik je hiermee overval,” zei ze om haar verontschuldiging af te sluiten.

Het pakje koekjes werd naast haar neergeplaats voor ze haar voeten terug op de grond plaatste, ze was er net achter gekomen dat ze nog een stuk kledij miste. Na slechts een korte zoektocht vond ze de BH op de grond van de gang naast kaders die over de volledige vloer verstrooid lagen en ze nam kort de tijd om de minst gebroken decoratiestukken opnieuw op het meubilair te plaatsen. Op de weg terug naar de keuken trok ze ook dat stuk ondergoed opnieuw aan zonder het shirt van haar lichaam te verwijderen. Het was pas tijdens het binnenwandelen van de keuken dat het tot haar doordrong dat ze totaal immuun was voor het feit dat Levi halfnaakt rondwandelde, misschien was het een kwestie van gewenning en een grinnik volgde die denkwijze op. Vervolgens keerde ze haar blik naar het koffiezetapparaat met een verwachtende blik, eerder om te verdoezelen dat ze schaamteloos die gedachte door haar hoofd had laten gaan dan omdat ze echt uitkeek naar de koffie. Terwijl ze de zoveelste tas koffie inschonk richtte ze haar blik op hem, ”Dus wat zijn meneer zijn plannen? School of werk?” vroeg ze, haar nieuwsgierigheid weer helemaal zoals het was.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Levi Ethan Bast
avatar
Class 2
Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Lucifer
Occupation:
Mutation: Lucifer's Hand & Heartbeatstrings
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   Vandaag om 9:37 pm

hate the player?

Levi Ethan B.

change the game

Weer vormde zich een lach in zijn mond. Ze zag er behoorlijk schattig uit wanneer ze al lachend woorden uitsprak en dan zeker met wat ze zei. Hij moest zichzelf tegenhouden om niet naar daar te stappen, een glas te nemen en het opzij te schuiven, maar hij mocht ook te grappig overkomen. Bij de gedachte grinnikte hij kort binnensmonds aangezien hij zelf ook wel wist dat de term ‘grappig’ hem niet was toegekend bij zijn geboorte. Hij kon het alleen onbewust en met een goede aanzet. ”Die gaat meer doen dan gewoon raar kijken,” sprak hij op een bedenkelijk toon met een licht gespeelde bange ondertoon. ”Ik sta liever bij jou met hakken, dan andersom,” vervolgde hij en kon een grijns niet langer onderdrukken. Voor andere vrouwen zou hij die moeite nooit doen om zoiets onbenulligs te onthouden, maar Pyra was aan hem gegroeid en Kalli begon dat stilaan toch ook wel te doen. Ondanks dat hij geen moeite moest doen om zich als een player te gedragen - dat ging namelijk allemaal vanzelf - voelde het wel eens aangenaam om zich normaal te gedragen. Met mensen communiceren om een heel ander niveau, veel losser.

Hij had haar horen zuchtte en grinnikte kort. Het leek hem wel iets voor Kallista om onhandig te zijn, ook al kende hij haar niet goed genoeg om dat te kunnen bevestigen. Wanneer hij over haar was gaan staan en het kopje met een dankbare glimlach had aangenomen volgende hij haar blik. Haar vragende blik was hem niet ontgaan, maar het was uiteindelijk maar haar knie, dus hij besloot om het te negeren. Haar lach waas weer in de kamer te horen en als automatisme gingen ook zijn mondhoeken omhoog. Nog voor ze het jurkje had uitgestoken was een wenkbrauw al hoog de lucht ingetrokken en schudde zijn borstkas van het lachen. Vervolgens trok hij zijn lippen in een bedenkelijk streep. ”Daar past net mijn hoofd in voor het krak zorgt,” sprak hij terwijl hij het jurkje aannam en zijn arm er eens doorstak. Zijn vinger namen het etiket vast om naar de maat te kijken, maar hij begreep niet veel van vrouwelijk maten, dus besloot na een korte tijd om de poging tot ontcijferen te staken.

Pas wanneer hij zich verontschuldigde voor zijn opmerking die twee betekenissen zou kunnen hebben, leek Kallista hem door te hebben. Hij kon zichzelf wel tegen de kop slagen, als hij gewoon had gezwegen had ze het waarschijnlijk helemaal niet doorgehad. Ach, daar was het ondertussen te laat voor en zo erg leek ze het niet vinden. Haar schaapachtige glimlach leek niet meer zo onschuldig wanneer ze alle woorden van de zin had geproduceerd. ”Dat is scherp gezegd,” voegde hij er aan toe. Ondanks dat het niet naar hem gericht voelde hij zich toch lichtjes aangevallen. Hij wist wel dat hij maar één in de rij was, maar als Kallista het zo zei kwam het pas echt tot zijn besef. Toch bevond hij zich niet in de juiste positie om er lastig over te zijn, wat hij ook niet was.

Hij wist maar te goed dat Kallista een eerlijke persoon was. Bij haar woorden liet hij kort zijn hoofd wat naar beneden kantelen. ”Beter leren kennen…” hij snoof eens en liet de woorden wat in de lucht hangen. ”Als je er wat vaak mee omgaat geraak je er wat… aan gehecht,” gaf hij toe. Niet dat hij niet meet zonder haar zou kunnen, maar ze gaf hem toch een raar gevoel. Hij wou Kalli vragen om er niets over te zeggen, maar dat leek hem redelijk logisch na kort nadenken aangezien ze elkaar nooit zouden ontmoeten. Toch hield hij zich tijdens het praten wat afstandelijk door Kalli niet aan te kijken en hij beschreef haar ook niet onmiddellijk als een persoon.

”Ze wou me niet delen gisterennacht,” grapte hij en grijns naar haar. Weer wrong ze zich in gekke bochten en stilaan begon Levi zich af te vragen of ze ook nog haar lichaam met een slang of zo deelde. Uiteindelijk leek het toch niet te lukken en zette ze zich op haar knieën waardoor de T-shirt wat omhoog kroop, maar dat corrigeerde ze redelijk snel. Waar hij bij Pyra genoten zou hebben, draaide hij bij Kalli zijn hoofd wat weg uit respect. hij snapte zelf bijna niet waar dat vandaan kwam. Eenmaal de verpakking open was en ze hem de zak aanbood, nam hij er een drietal uit. Van het eerste stukje beet hij een stuk af wanneer hij haar weer alert aankeek. ”Logisch toch? Je gaat haar nooit leren kennen,” begon hij terwijl hij nog wat op een koekje aan het knabbelen was. ”Jullie verschillen heel hard, maar toch lijken jullie toch wel wat opeen hoor,” vertelde hij haar en nam nog een slokje van de ondertussen lauwe koffie naast hem. ”Oh nee, je moet je niet verontschuldigen,” stelde hij haar gerust. Hij had de vraag niet verwacht, maar hij vond het absoluut niet erg om haar te helpen met haar tweede persoonlijkheid te leren kennen.

Ze sprong waar van het aanrecht af en ging op zoektocht. Levi bleef rustig zitten, maar volgde haar bewegingen wel. Bij de dressoir vond ze haar bh terug en ze raapte ook andere decoratiestukken op. Op een vluchtige en voorzichtige manier trok ze de beha onder de T-shirt terug aan. Haar grinnik was hem niet ontgaan wanneer ze de keuken weer binnenwandelde en hij trok bedenkelijk een wenkbrauw op terwijl hij haar volgde. Hij stak zijn tas naar voren uit wanneer ze de kan uit de koffiezet haalde terwijl hij zijn hoofd liefelijk wat kantelde. ”Ik ben nog te jong om te werken, dus studeren denk ik,” beantwoordde hij met weinig interesse. Hij had in geen van beide voor zin als hij echt volledig eerlijk was. ”Jij gaat studeren zeker?” vroeg hij ondanks dat hij het antwoord wel al wat kon voorspellen. ”Wat vind je van Sundberg?” vroeg hij oprecht geïnteresseerd naar haar antwoord.

995 words, kalli


©

_________________

"The lovely sound of another broken heart."
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Kallista Dore Firos
avatar
Class 2
Aantal berichten : 344

Mutant Profile
Alias: Téras
Occupation:
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   Vandaag om 10:41 pm

Zijn bedenkingen deden haar opkijken en ze gooide hem een glimlach, ”Ik ga wel blootvoets verder dan, de kans dat ze je mept met die sneaker is groot,” en dat zou hoogstwaarschijnlijk het minste van zijn zorgen zijn. Ze kende de andere persoonlijkheid amper maar ze wist maar al te goed dat ze opvliegend kon zijn wanneer ze dit wou. Op een bijna volledig normale manier zaten ze daar tegenover elkaar wat heen en weer te praten alsof ze gewoon thuis waren, alsof het feit dat ze ingebroken hadden in een wildvreemde zijn huis dagdagelijkse kost was voor hen. Stilaan begonnen zijn emoties mee te deinen op de golf die Kalli leek te veroorzaken met haar veelvuldig lachen, zijn lach reageerde automatisch op de hare en zelfs een simpele – weliswaar humoristische, opmerking deed zijn hele lichaam beweging van het lachen. Kallista was honderd procent zeker dat haar mutatie er voor niets tussen zat en dus genoot ze des te meer van hun aangename communicatie. ”Ik denk dat je er misschien nog net je hoofd bijkrijgt,” beantwoordde ze hem bedenkelijk terwijl ze zijn arm door het jurkje zag gaan. ”Eventueel laat je de rits openstaan,” vervolgde ze met een plagerige ondertoon terwijl hij de maat aan het bestuderen was. Het was een Italiaans merk en om eerlijk te zijn had zelfs Kallista geen idee wat het verschil was tussen een Duitse, Italiaanse of Amerikaanse maat en dat kwam perfect uit want ze hield van passen en zou eventueel tien verschillende maten passen moest het nodig zijn om de ideale te vinden.

Hij leek zich even betrapt te voelen wanneer haar Zwitserse Frank eindelijk de grond raakte en ze doorhad waarom hij zich precies excuseerde. Maar net als ze daar traag was geweest was ze enkele seconden later weer traag, hij leek zelfs bijna gekwetst door haar woorden na haar uitspraak en ze moest al haar gedachten bij elkaar grabbelen voor ze een antwoord kon geven, ”Beide hebben wel totaal andere waarden,” zei ze op een zachte – bijna verontschuldigende, toon terwijl ze op zoek was naar oogcontact. Tot zo ver het goed zijn met emoties Kallista vervloekte ze zichzelf. Al moest ze zichzelf ook wel wat respijt gunnen, ze was het namelijk niet gewoon om, om te gaan met mensen zoals Levi en het vroeg een hele aanpassing van haar. Roeien met de riemen die je hebt, zoals men dat zegt.

Maar de woorden die volgden na haar volgende uitspraak sloegen haar kort met verstomming, tot zo ver spontaan zijn Kallista, veroordeelde ze zichzelf voor een tweede keer op zeer korte tijd. Ze richtte haar blik op van haar ondertussen lege kopje maar werd niet tegemoetgekomen door helderblauwe ogen maar eerder door een warboel van zwarte haren. Haar hoofd werd ondersteboven gekeerd op zoek naar antwoorden waarom zijn blik afgekeerd was maar zijn woorden zeiden meer dan zijn houding deed. Woorden ontgingen haar maar ze wou hem niet te lang doen wachten op antwoord wat misschien totaal het verkeerde signaal zou sturen, bijna had ze hem zelfs gefeliciteerd met het vertonen van gevoelens maar die mop ontging haar volledig toen ze merkte dat hij voor langere tijd haar blik vermeed. Met een warme glimlach stak ze haar hand uit en wreef enkele keren door de haren die duidelijk niets van hun vorm meer hadden waardoor ze makkelijk door haar hand te begeleiden waren. Op die manier hoopte ze hem gerust te stellen dat het uiteindelijk maar normaal was dat hij gehecht raakte aan iemand waar hij vaker mee rondhing. Het was echt onmogelijk voor haar om luidop te zeggen waardoor hij gehecht raakte aangezien ze het zelf niet zo goed begreep – onschuldig schaapje dat ze was.

Het was echter de aankomende mop die haar luidkeels deed lachen, gelukkig was zij niet het type om rare geluiden te maken tussen lachbuien anders was dat exact het moment waarop het zou gebeuren. Moest ze niet aan het lachen zijn zou ze op exact dezelfde manier als eerder naar hem zitten kijken en ze was tevreden dat ze haar neus tijdelijk in de kast met koekjes kon steken. De verpakking werd zijn kant uitgestoken samen met een glimlach en een stille, ”Dan denk ik dat ze ook een beetje gehecht is geraakt aan jou,” zei ze voor ze bedenkelijk rondkeek en haar blik terug op hem vestigde, ”Daarbovenop is dit de aller eerste keer dat ze blijft slapen,” al was het in een huis dat ze samen gekraakt hadden, het was werkelijk de eerste keer dat Kallista wakker geworden was naast een jongen nadat Pyra iemand opgepikt had. Voor iemand anders kon het eruit zien alsof Kallista het allemaal maar oké vond wat met haar lichaam gebeurde maar na bijna tien jaar samenleven wist ze dat ze Pyra onmogelijk zou stoppen. Ondertussen was ze in staat om hen twee te zien als totaal verschillende personen, zelfs met een totaal ander lichaam. Al was de tattoo op haar zij een dagelijkse herinnering aan het feit dat ze haar lichaam wel degelijk deelde.

Opgewekt keek ze hem aan, ”We lijken op elkaar? Apart van het uiterlijk dan?” vroeg ze verrast maar ook verwonderd. Dit was zelfs meer verrassend dan het feit dat Pyralis een bezitterig kantje had. Ze had egocentrisch al gehoord wat toch een beetje in de buurt kwam maar dat Kalli op eender welke manier van karakter op Pyralis zou lijken was volledig nieuw nieuws en moest ze iets minder bescheiden zijn was ze van nieuwsgierigheid tot op Levis schoot gekropen. Een vriendelijk maar klein knikje volgde zijn geruststelling op, ze voelde zich een beetje beter nu ze zeker was dat hij het geen probleem vond om erover met haar te spreken.

Ze schudde haar hoofd verontschuldigend nee wanneer zijn blik haar grinnik betrapte, nu was het haar beurt om zich gevangen te voelen. Zelf schonk ze haar tas vol en zonder er bij na te denken schonk ze ook zijn tas terug vol voor ze de melk ook zijn richting uitstak, ”Te jong, was jij niet even oud of zelfs ouder dan mij?” mompelde ze bedenkelijk voor ze een slokje van haar koffie nam. ”Wat ga je studeren? Of ga je je inschrijven en dan net als vorig jaar blijven liggen?” vroeg ze hem, er was geen beschuldigende ondertoon te bespeuren in haar stem maar wel een zeker niveau van humor, ”Ik heb me reeds ingeschreven voor algemene vakken maar ik denk dat ik voor leerkracht ga studeren, al kan ik nog steeds veranderen,” meldde ze met een warme glimlach. Het was de allereerste keer dat ze het aan iemand verteld had dat ze misschien zou gaan voor leerkracht en het voelde misschien zelfs als een opluchting dat ze het eindelijk over haar lippen gekregen had. ”Sundberg ligt me wel, al is het hier zo belachelijk koud, wie dacht dat Zwitserland een goed idee ging zijn?” mopperde ze, haar haat voor de koude duidelijk doordrukkend terwijl ze haar handen probeerde op te warmen aan de koffie alleen al bij de gedachte aan de winter die zou komen. ”Wat vind jij er van?” vroeg ze vervolgens, oprecht geïnteresseerd in zijn mening, voor ze zich opnieuw op het aanrecht plaatste. Ze wou het gesprek gaande houden en op die manier tijd winnen zodat ze niet door teveel mensen in die jurk gezien zou worden.
There is sunshine,
in my soul today.

_________________
KallistaJulietteRiley
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Bad company makes good stories   

Terug naar boven Go down
 
Bad company makes good stories
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 3 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3
 Soortgelijke onderwerpen
-
» There's no good in goodbye [Jynn & Raven]
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» There is nothing that makes it right. [Denni]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Sundberg :: Town Square :: Bar-
Ga naar: