INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 No hard feelings

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Octavia Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
BerichtOnderwerp: No hard feelings   di okt 31, 2017 1:58 pm

I can and I will


Octavia zette haar koffer neer voor de deur, waarna ze de deur opende. Hoe vrij en niet opgesloten ze zich op sommige momenten ook mocht voelen, slapen in een huis met andere mutanten zou ze nooit als “vrij” zien. Ze wist dat ze er alleen met Derek in zat, maar hij was dan ook niet bepaald de gezelligste. Maar hij was beter dan elk ander persoon. Ze zat niet te wachten op feestbeesten of andere herrie schoppers. Als ze zin had in een feestje dan zou ze wel gewoon naar de club toe gaan, maar de komende tijd zou ze die plek nog vermijden. Er waren natuurlijk nog mensen aan het rouwen om de dode die waren gevallen tijdens de bombardementen, maar zij niet. Ze zat er niet mee dat er zoveel doden en gewonden waren geraakt. Ze had genoeg oorlogen meegemaakt en genoeg mensen zien sterven dat ze er geen moeite mee had om door te gaan met haar leven. En dat was dan ook precies wat ze ging doen. Niemand wilde vast blijven zitten in het verleden, terwijl er nog een toekomst voor je ligt.

Ze sleepte haar koffer naar binnen en liet hem daar in de gang staan. De deur had nog op het slot gezeten dus ze nam aan dat Derek nog niet gearriveerd was. Beter ook dan kon ze nog even genieten van de stilte en de rust zonder gestoord te worden. Ze zwierf even door het huis en bekeek de keukenkastjes en de koelkast. Er lag wel een beetje drinken in en wat vers eten, maar niet iets waar ze zin in had. Octavia pakte haar telefoon en zocht het nummer op van de pizza koerier. Ze bestelde een pizza hawaii en liet vervolgens het bad vol lopen. Nieuwsgierig pakte ze de fles zeep en rook er even aan. De lavendel geur kwam al naar boven, toen ze de dop open draaide. Ze schonk een beetje (te) veel zeep in het bad en liep weer naar beneden. Net op het moment dat ze haar koffer uit de gang had gesleept en op de keukentafel open had gedaan werd er op de deur geklopt. Een grijns kwam op haar gezicht en griste snel wat geld uit haar portemonnee. De pizza koerier had geen tijd om iets te zeggen of ze had de pizza al omgewisseld voor het geld en de deur dicht gegooid. Niets gaat beter dan een warm bad met pizza.

De keukentafel was een grote puinhoop, toen ze naar boven ging om in te gaan zitten met de pizza. Als het een ding was dat Octavia niet had geleerd in haar 1200 jaar leven dan was het wel opruimen. Alles was een grote bende. Van de keukentafel naar haar kleding die ze aan had gehad die op de trap lag. Daarom was het wel handig dat ze met Derek in een huisje zat. Dan mocht hij de troep achter haar kont opruimen. Octavia pakte een stuk pizza en genoot even van de rustige muziek en het warme bad. De zeep die ze erin had gedaan was zoveel dat het zelfs op de grond viel, maar het boeide haar niet. Het was haar huis, dus ze zou er wel voor zorgen dat iemand het voor haar zou opruimen. Toen ze de voordeur hoorde open gaan kreeg ze al een grijns op haar gezicht. Ze bleef kijken naar de openstaande badkamer deur met een stuk pizza in haar hand.

& Derek

words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Derek Stark
avatar
Class 2
Aantal berichten : 31

Character Profile
Alias: Wolverine
Age: 20 years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: No hard feelings   di okt 31, 2017 3:54 pm

do you dare to look him right in the eyes

Derek herinnerde zich nog al te goed hoe er overal om hem heen vuur was geweest die dag. Het gebouw wat beetje bij beetje steeds verder in elkaar stortte, de overvloed aan gewonde studenten, dode studenten. Hij had zijn eigen veiligheid voorop gesteld, immers had hij toch niet echt vrienden gemaakt in de periode op het eiland. Die dag had hij wel beseft dat hij misschien beter nooit naar het eiland toe had moeten gaan. Dan had hij zich gewoon ergens in een grot kunnen verstoppen, al was er een grote kans dat de lokale bevolking erachter zou komen wat er tijdens de volle maan door hun bos heen spookte. Uiteindelijk was hij toch naar het eiland toegegaan, maar daar was nu ook niets meer van over.

Echt veel had hij niet, hij had nooit veel persoonlijke bezittingen gehad omdat hij gewend was om van het minimale te leven. Hij had een rugzak bij zich met wat schone kleding, daar bleef het ook wel bij. Met zijn gebruikelijke emotieloze uitdrukking liep hij door de straten van het dorp heen, het leek hem een beetje een dooie boel hier. Precies goed voor hem. Bij elke stap die hij zette begon hij wel meer zijn twijfels te trekken aan het feit dat hij een huis ging delen met Octavia. Ze was de enige persoon waarmee hij enigszins een band had opgebouwd op Genosha, waarvan het ook nog eens de vraag was of die eerder positief of negatief was geweest. In elk geval, het zou hopelijk een stuk beter zijn om in een dorp te wonen dan op een eiland. Daarbij had hij ook al de bergen en bossen gezien, wat hem iet wat gerust stelde voor het moment dat er weer een volle maan zou komen. Op het eiland had hij zich ingesloten gevoeld, omdat alles zo dicht bij de andere studenten was geweest. Nu kon hij wat meer zijn personal space krijgen – hoopte hij dan toch.


Het papiertje waarop het huisnummer stond geschreven verfrommelde hij in zijn hand toen hij stilstond voor het juiste adres. Derek viste de sleutel van het huis uit zijn broekzak en duwde met zijn schouder de deur open, om die vervolgens normaal achter zich dicht te duwen. Vrijwel meteen gingen zijn ogen naar de koffer die er stond, zijn huisgenoot was er al. Great. De donkerharige man liep door naar de keuken en haalde een keer diep adem toen hij de tafel zag. Een paar spiertjes in zijn kaken bewogen lichtelijk geïrriteerd door de troep die zich nu al in zijn huis aan het vormen was. Boven hoorde hij wat herrie, dus zette hij traag zijn tas neer en liep naar de trap. Zijn gezicht leek op onweer te staan toen hij alle kledingstukken zag liggen. Wat in hemels naam was hier gebeurd? In zijn weg naar boven raapte hij een aantal dingen op – want als er iets was waar hij niet zo goed tegen kon, dan waren het wel mensen die hun spullen overal neergooide. De deur van de badkamer stond open, en zonder dat hij er aan dacht dat ze misschien wel haar privacy wilde verscheen zijn gestalte in de deur. De kledingstukken in zijn hand vergat hij meteen toen hij zag hoe ze het bad zo vol had laten lopen met zeep dat het overal op de grond lag. “Wat the fuck?” vroeg hij terwijl hij de kledingstukken naast zich op de grond liet vallen en naar het schuim wees wat zich overal en nergens in hun badkamer bevond. De pizza in haar hand was hem ook al opgevallen. “Ik wist niet dat ik met een varken opgescheept zou worden, anders was ik wel wat anders gaan zoeken.” Oh nee, als het zo zou gaan dan sliep hij binnen een paar dagen wel ergens in een grot in de bergen, werkte prima voor hem. Het viel van zijn gezicht af te lezen dat hij alles behalve geamuseerd was, iets wat Octavia natuurlijk weer geweldig zou vinden. De tijd op het eiland had hem wel laten inzien wat voor een persoon ze was.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Octavia Skalksdóttir
avatar
Class 4
Aantal berichten : 225

Character Profile
Alias: Thyra
Age: 1247 years old
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: No hard feelings   wo nov 08, 2017 12:47 pm

I can and I will


Octavia genoot er echt van om andere mensen een beetje dwars te zitten. Derek staat wel op haar nummer 1 lijst van mensen dwars zitten. Gewoon omdat hij altijd zo chagrijnig is. Om er dan nog een schepje boven op te doen vond ze helemaal niet erg. Dwars zitten deed vooral op Genosha. Daar was het haar persoonlijke doel om hem zo dwars te zitten dat hij boos zou worden. Het werd nu wel een beetje saai. En ze kon niet altijd hetzelfde blijven doen. Dan zou hij er gewend aan raken en dat zou het plezier verderven voor haar. Sowieso om jaar in en jaar uit hetzelfde te zijn was niet leuk. Dan wist ze bijna niet wat ze verder nog met haar leven aan moet. Ze moest weer iets veranderen. Dat hield niet in dat ze juist aardiger zou gaan doen tegen hem. Integendeel, ze zou er een hele grote schep bovenop doen op haar irritante gedrag. Wat meer Viking, maar niet te veel. De tijd van Vikingen was allang voorbij. Maar je kan het meisje wel uit de Vikingtijd halen, maar de Viking niet uit het meisje. Voor al het gedrag niet. Dat kon altijd erger.

Genietend van het warme bad en de pizza luisterde ze naar de muziek. De muziek die tegenwoordig in de top 100 stonden vond ze nou niet bepaald geweldig. Ze waren wel makkelijk te onthouden, maar dan bleven ze echt voor eeuwig in je hoofd zitten. Af en toe deed ze dan ook de moeite om de radio aan te zetten om op de hoogte te blijven of om de sfeer iets gezelliger te maken, maar daar hield het dan ook echt op.
Een iets wat gemene grijns kwam op haar gezicht, toen ze de deur open hoorde gaan beneden. Ze vroeg zich af of Derek eerst naar boven zou komen of dat hij eerst haar troep op zou ruimen. Als zij hem was dan zou ze eerst opruimen, want dan is de weg naar de badkamer tenminste vrij van haar spullen. Ze was benieuwd voor welke volgorde hij zou gaan. Hij zou sowieso degene zijn die ook zou opruimen. Daarvoor had ze tenminste gekozen om bij hem in huis in te trekken.

“Wat the fuck?” Zijn norse stem had ze stiekem wel een beetje gemist. Haar grijns verdween, toen hij zomaar haar kleren liet vallen die hij in zijn handen had gehad. Ze trok een wenkbrauw op en nam een hap van zijn pizza. “Ik wist niet dat ik met een varken opgescheept zou worden, anders was ik wel wat anders gaan zoeken.” Zei hij. Octavia slikte de pizza door en greens weer. Ze veegde met haar vinger haar mondhoeken even schoon en keek hem weer aan. “Draak, by the way.” Corrigeerde ze hem. Ze was geen varken shapeshifter dat zou hij toch wel moeten weten. Maarja, hij kon het vergeten hebben. Dat is niet erg, daarom corrigeerde ze hem. Het stuk pizza dat ze in haar handen had legde ze terug in de doos, waarna ze de doos iets op tilde. “Wil je ook een stukje? Dat maakte het leven iets leuker,” zei ze. In haar stem was duidelijk te horen dat ze hem zover wilde krijgen om hem een beetje boos te maken. “Je kunt het ook opruimen dat is waarschijnlijk iets minder moeilijk dan een andere plek zoeken.” Ze keek een lichte uitdagende blik in haar ogen en grijnsde speels. Wat kon ze toch gemeen zijn. Ze deed haar hand omhoog en maakt met haar vinger een draai beweging, zodat hij wist dat hij zich even om moest draaien. Dat was voor haar iets makkelijker om uit bad te gaan. Zelfs zij wilde soms nog wat privacy.


words: ### • notes: here.  • outfit: here

_________________
I've been cold, I've been merciless

y
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Derek Stark
avatar
Class 2
Aantal berichten : 31

Character Profile
Alias: Wolverine
Age: 20 years
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: No hard feelings   zo nov 12, 2017 11:16 am

do you dare to look him right in the eyes

Voor sommige mutanten was het een hele switch om opeens in een stad te wonen, maar voor Derek gaf het eigenlijk weinig problemen. Hij was geboren en opgegroeid in Los Angeles, had na zijn zeventiende een paar jaar in New York doorgebracht voordat hij naar Genosha was gebracht omdat ze hem hadden opgespoord. Tijdens de volle maan had hij zichzelf niet in de hand, welke weerwolf wel eigenlijk. Octavia wist welk monster hij werd, ze was er immers ooit bij geweest. Op het eiland had hij geen dodelijke slachtoffers gemaakt, maar elke andere volle maan van zijn leven wel. Het scheelde een hoop dat er veel natuur om de stad heen lag. Bergen, bossen. Genoeg plaatsen waar hij zichzelf weg kon stoppen als de tijd daar was. Het was misschien wel een goed idee om Octavia dan niet mee te nemen, voordat ze weer de kettingen los zou maken om vervolgens wat met hem rond te sollen. Zij mocht dan misschien wel een immortal zijn, er waren hier genoeg mensen die dat niet waren en hij wilde stoppen met het kweken van nog meer bloed aan zijn handen.

De troep die hij had gevonden had hem alles behalve vrolijk gemaakt – niet dat hij ooit vrolijk was, hij was van nature een nogal nors persoon. Toen hij het spoor van eigendommen volgde wat op de trap lag besloot hij om er een aantal op te rapen voordat hij straks ergens achter zou blijven haken en onderaan de trap zou liggen in plaats van boven aankomen. Zijn ogen gingen naar het meisje in het bad, om vervolgens de kleding naast zich neer te laten vallen. Het leek erop dat ze zichzelf prima aan het vermaken was in hun nieuwe huis. De pizza, de muziek, de overload aan badschuim. Deze dag kon echt niet beter worden. Kuch, sarcasme.

Er was geen spiertje in zijn gezicht die ook maar vertrok toen ze hem corrigeerde. “Ik ben niet achterlijk, Octavia.” Natuurlijk wist hij wel dat ze een draak was en geen varken, maar op dit moment gedroeg ze zich eerder als een varken. Want als er iets was waar hij niet zo goed tegen kon, dan waren het wel mensen die hun spullen overal en nergens neergooide en anderen de troep achter hun kont op lieten ruimen. Hij was nu niet perse een wolf met smetvrees, maar het zou toch wel fijn zijn dat het huis straks niet ging ruiken naar rottende pizza en dat de trap geen plaats zou worden waar hij ooit zijn nek nog eens zou breken door alle kledingstukken die erop rondzwierven. Hij had er dan ook nu al spijt van dat hij had ingestemd met het voorstel dat Octavia bij hem zou komen wonen. “Nee bedankt,” klonk het dan ook nors van zijn kant toen ze hem vroeg of hij soms een stukje van haar pizza wilde. Zijn eetlust was nihil op dit moment en haar gedrag maakte het er niet bepaald beter op. Derek deed zijn best om haar niet te laten zien hoe geïrriteerd hij wel niet was op dit moment, iets wat verdomd moeilijk was wanneer iemand wist wat de grenzen waren en er zonder ook maar te knipperen over ze heen stapte. “Dat mag je mooi zelf doen, ik ga niet steeds mijn halve dag verspillen aan het opruimen van de rotzooi die jij maakt.” Zijn toon was alles behalve geamuseerd, terwijl hij zijn kaken op elkaar klemde om ervoor te zorgen dat hij niet nog meer dingen zou zeggen. Hij wist dat ze er op uit was om hem te irriteren. Vervolgens maakte ze een beweging met haar hand. Met een hoorbare zucht draaide hij zich om en leunde tegen de deurpost aan, terwijl hij zijn ogen op het plafond gericht hield. Respect voor privacy had hij dan wel weer. “Ik had kunnen weten dat dit een slecht idee was..” mompelde hij geïrriteerd. Hij had gewoon ergens anders heen moeten gaan.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: No hard feelings   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
No hard feelings
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Fooling around with feelings

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Housing Units-
Ga naar: