INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Breaking point (&Adrian)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Breaking point (&Adrian)   zo okt 29, 2017 10:08 am

I don't want to cry
but tears keep coming


Ze was kapot, echt kapot. De laatste dagen waren zo zwaar geweest voor haar. Eerst al de aanval op het strand van Genosha, vlak nadat ze erachter was gekomen dat ze niet alleen was in haar eigen lichaam. Dat was al behoorlijk stressvol geweest, maar ze had het overleefd. Vervolgens het bombardement.. Heel goed kon ze het niet meer herinneren want er was zoveel chaos geweest. Ze wist alleen dat ze zo snel mogelijk moest rennen en proberen niet geraakt te worden, zoals iedereen deed. Het was een groot moment van angst maar gelukkig hadden haar overlevingsinstincten haar wel naar Europa gebracht en had ze het naar de trein gemaakt. De gehele reis naar Zwitserland had ze zichzelf tegen Adrian aangeplakt, durfde hem ook niet los te laten. Het had niet veel hoeven schelen ze waren elkaar misschien kwijt geweest, maar was dankbaar dat dat niet was gebeurt. Helaas had niet iedereen het overleefd..

Nu was het de bedoeling om weer leven op te bouwen in Sundberg. Ze hadden hier gelukkig plek voor de gevluchte mutanten, want waar hadden ze anders heen gemoeten? De wereld lag in oorlog tegen ze en dit zorgde ervoor dat ze bang werd. Ze vertrouwde het niemand tot ze haar ongelijk zouden bewijzen, tot dan legde ze enkel haar vertrouwen in de andere mutanten die ook gevlucht waren, met name Clyde. Hij was bij ze gebleven.
Stilletjes was Aly bezig met het huis. Veel had ze de laatste dagen eigenlijk al niet echt gezegd, maar dat kwam vooral door de schrik. Ze had wat tijd nodig om haar gedachten op een rijtje te kunnen zetten en daar werkte opruimen het beste mee.

Na een tijdje was ze bezig gegaan in de badkamer en toen ze die helemaal opgeruimd had ging ze voor de spiegel staan. Nog altijd was er wat ongeloof maar ze had de test gezien, een bewijs die nu alleen wel verwoest was. Zachtjes wreef ze even over haar onderbuik en draaide ze zijwaarts. Ze was het natuurlijk nog niet zo heel lang dus veel was er nog niet te zien, maar ze kon het verschil al wel een beetje zien. Haar blik ging van de spiegel naar beneden, naar haar buik. Langzaam begonnen wat tranen over haar wangen te glijden. Niet zozeer omdat ze ontevreden was dat dit was gebeurt maar meer omdat de afgelopen dagen slopend waren geweest en ze had nog niet gehuild terwijl dit wel nodig was. Ze was het aan het opkroppen en nu kwam het er even uit. Het was zelfs meer alsof ze bij haar ongeboren kindje aan het uithuilen was, alsof hij of zij haar zou troosten.

Wanneer ze weer de spiegel in keek zag ze ineens een vorm achter haar staan. Via de spiegel keek ze Adrian aan en ze voelde zich betrapt, omdat ze aan het huilen was. Het was niet dat hij haar nooit eerder had zien huilen, maar ze wist nu niet dat hij achter haar stond. Sowieso moest ze het hem nog vertellen, dat was wel belangrijk, maar ze voelde zich zo klein en angstig. Ze was er zelf nog vooral bang voor. Rustig draaide ze zich om en keek ze hem nu recht in de ogen aan, waardoor ze meer moest huilen. Haar handen had ze nu om haar lichaam heen geslagen omdat ze zich een beetje koud voelde en ze zichzelf probeerde te troosten. Ze keek meteen naar beneden uit schaamte voor haar tranen en zwakte.

(Adrian)
THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian Harper
avatar
Class 3
Aantal berichten : 362

Character Profile
Alias: Lucifer
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   zo okt 29, 2017 9:22 pm

You won't let go
--I'll be your lifeline tonight--


De gehele toestand op het eiland had er bij Adrian wel duidelijk in gehakt. In het begin was hij vooral woedend geweest dat iemand het ook maar waagde om zijn veilige plekje aan te vallen. Om het dan nog eens te doen met behulp van studenten die er hadden gezeten had hem meer dan furieus gemaakt. In eerste instantie wou de man gaan vechten, wou hij iedereen die onder invloed had gestaan van de overheid het hoofd in willen slaan maar hij wist dat het toch niet zou helpen. Het was Dante die hem uiteindelijk had tegengehouden en ervoor had gezorgd dat hij in de cafetaria was gebleven toen het hevigste van de strijd uit was gebroken. Toen het gevecht uiteindelijk was afgelopen, of toch voor zover zij wisten was het tijd om gewonden te verzamelen. De verwoesting was groot, al was het eerst alleen nog maar de lichamen opbergen. Wat er volgde had niemand kunnen verwachten, grote lucht voertuigen waren hun kant opgekomen. Niet veel later was de verwoesting en de chaos compleet. Gelukkig had hij Aly nog gevonden voor aleer hij het op een lopen had gezet, voor hij de route volgde die de docenten aangaven. Zo waren ze terecht bij mensen die niemand echt volledig kende. Maar die mensen hadden hun uiteindelijk naar een gemeenschap gebracht ergens in Europa.

Vermoeid staarde Adrian naar het gras onder zijn voeten. Hij was eerder deze dag erop uit getrokken. De vermoeidheid die mee was gekomen met alles wat er gebeurd was begon er nu pas uit te komen bij de jongen. Mainly omdat hij toch wist dat het ergste voorbij was. Hier konden ze een nieuw leven opbouwen, hij samen met Aly en zijn broer ook nog. Adrian was dol enthousiast over het feit dat iedereen die iets betekende voor hem veilig hier was geraakt. Al mocht hij niet ontkennen dat sinds die laatste dagen op het eiland Aly om een of andere reden toch wat meer afstand van hem had genomen. Om eerlijk te zijn kon hij haar wel begrijpen, voor haar was het ook hectisch geweest en dus zocht hij er ook helemaal niets achter. De gehele situatie was gewoon fucked up, anders kon hij het niet verwoorden. Toch kon hij het onbehagelijke gevoel toch niet van zich afschudden dat er meer aan de hand was dan het leek. Kort trok hij aan de kraag van zijn vest het begon al aardig frisjes te worden tegenwoordig, de winter zat er aan te komen en wie weet wat dat zou brengen.

Na nog een tijdje buiten te hebben rond gedwaald was Adrian weer thuis gekomen. Nog steeds was het vreemd dat hij hier nu werkelijk een huis had waarin hij samenleefde met Aly. Zaken die normaal allemaal pas veel later zouden gekomen zijn, pas nadat hij zijn school zou hebben beëindigd op het eiland. Omstandigheden konden uiteindelijk toch zo makkelijk veranderen. Of hij er werkelijk blij om was wist hij nog niet helemaal, al  zou hij het waarschijnlijk over enkele dagen niet eens meer anders willen. Nadat hij zijn vest had uitgedaan en aan de kapstok had gehangen besloot hij maar om op zoek te gaan naar Aly. Al was het vooral om te kijken of ze thuis was en misschien ook niet even naar buiten was gegaan. Zacht gesnik verraadde haar positie. Iets wat hem meteen ook in die richting aanspoorde, klaar om haar te troosten. Zonder ook maar iets te zeggen wandelde hij op haar af van zodra ze zich had omgedraaid. Meteen sloeg hij zijn armen om haar heen om haar dicht tegen zich aan te trekken. ’Rustig maar, we zijn veilig. Alles komt goed!’

### , Beachvibes ,Outfit ♥ lauz

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   zo okt 29, 2017 10:05 pm

I don't want to cry
but tears keep coming


Alles was zo chaotisch en hectisch dat ze niet de tijd had gehad om uit te huilen en na te denken over haar volgende stappen, maar nu zou het misschien wel weer wat makkelijker gaan worden. Ze waren veilig en hadden een fijn plekje, maar het moest wel wennen. Aly was eigenlijk wel gehecht geraakt aan de school op Genosha, plus het was daar ook wat warmer dan hier. Zwitserland was damn koud. Maar het zou in ieder geval goed komen nu. Het moest er alleen nog even inzinken. Je kon niet ineens vanuit een angstige vlucht situatie meteen weer naar relaxed gaan. Zeker niet nu er eigenlijk voor haar meer op het spel stond dan alleen haar eigen leven of die van Adrian.
Ze zocht troost bij het enige persoon dat nog niet terug kon praten of het überhaupt kon begrijpen, maar toch het voor het moment even goed om te huilen. Het was alleen omdat ze Adrian in de spiegel had zien staan dat ze op had gekeken en zichzelf had omgedraaid.

Zoals ze had verwacht kwam hij er meteen aan en hij sloeg zijn armen stevig om haar heen. In elkaar gedoken liet ze zich knuffelen terwijl de tranen over haar wangen liepen. Het maakte even helemaal niets uit dat ze zwak was, ze had het nodig. De afgelopen dagen waren tenslotte niet niets, dus hij zou het snappen. Hoewel hij van een ding nog niets afwist en dat moest ze hem nog vertellen. Nu lukte het alleen niet. Ze zou eerst weer rustig moeten worden om het hem te kunnen vertellen. Het was daarbij misschien niet alleen stressvol voor haar maar ze wist dat Adrian er waarschijnlijk ook van zou schrikken, iets wat ze er nu niet bij kon hebben maar ze wilde het wel graag loslaten.
’Rustig maar, we zijn veilig. Alles komt goed!’ Zei hij tegen haar en ze kroop wat dichter tegen hem aan. Bleef stil maar ze kon niet veel zeggen. Ze kon alleen maar uithuilen en proberen om rustiger te worden, te ontspannen. In een ding had hij gelijk en dat was dat ze veilig waren. Hier zouden ze normaal behandeld worden en ze zouden worden beschermd, dus er was niets om bang voor te zijn. Toch had ze even de tijd nodig om de spanning van haar af te zetten.

Ze had zo een paar minuten lang de tijd genomen om de tranen te laten gaan en het voelde al meteen een stukje beter, waardoor ze steeds weer wat rustiger werd. Kort maakte ze zich even los van zijn omhelzing en wreef de tranen onder haar ogen weg, om vervolgens haar armen ook om hem heen te slaan. ”Dankje,” Fluisterde ze zachtjes, om te laten weten dat ze het fijn vond. Zachtjes snikte ze een beetje na. ”Het werd even teveel.” Liet ze weten waarna ze weer een beetje losliet om hem in de ogen aan te kijken. Ze wist een glimlachje op haar gezicht te toveren. ”Ik wilde eigenlijk even in bad gaan, om te ontspannen.. Wil je er ook bij?” Legde ze vervolgens uit met een wat schorre stem van het huilen. Zo kon ze de sfeer misschien een beetje meer ontspannen maken voordat ze hem de volgende schrik zou bezorgen, als het haar lukte. Zachtjes wreef ze ook over zijn arm heen, omdat ze hem ook wilde steunen. Het had ook niet makkelijk kunnen zijn voor hem..

THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian Harper
avatar
Class 3
Aantal berichten : 362

Character Profile
Alias: Lucifer
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   di okt 31, 2017 1:13 pm

You won't let go
--I'll be your lifeline tonight--


Tranen. Wellicht zouden er nog meer vloeien de komende dagen en misschien wel weken. Niet geheel bij hem. Natuurlijk was Genosha voor hem een speciale plek geweest, maar hij en emoties dealde vaak niet goed met elkaar samen, dus tranen zouden er langs zijn kant zeker niet gaan vloeien. Nee, hij zou enkel dienst doen als degene die andere mensen troost. Voornamelijk dan ook Aly, want iemand anders mocht van die gelegenheid niet genieten. Niet dat er ook maar iemand anders was die hij mogelijk kon troosten. Nee, het was enkel zijn broer. Maar die was inmiddels groot genoeg, en het leek hem ook niet dat Dante miezerig in een hoekje ging liggen weg kwijnen zo stak die jongen helemaal niet in elkaar. Het feit dat Aly zo aangeslagen was door alles verbaasde hem misschien maar een klein beetje, maar hij zou er alles aan doen om te zorgen dat ze veilig was. Plus, hij moest ook zo snel mogelijk langs Damian gaan. Want Dux had het op een of andere manier toch gehaald, maar was terecht gekomen bij de docent.

Zachtjes streelde hij over haar rug in de hoop haar wat meer te kalmeren. In de hoop dat de twee toch meer dan enkel een lowkey gesprek met elkaar zouden kunnen voeren. Want dat was het de afgelopen dagen alleen maar geweest, de normale small talk en het maakte hem vanbinnen gek. Adrian wilde absoluut weten wat er scheelde, en of hij degene was die iets fouts had gedaan. Maar het was nu niet de tijd om daarover te beginnen, dat zou haar wellicht alleen nog maar meer pijn doen. Iets wat hij dan ook weer niet wilde veroorzaken want het meisje was al fragiel genoeg op deze moment. Dus deed Adrian het enige wat hij momenteel kon, haar dicht tegen zich aan houden. Zachtjes drukte hij zijn lippen op haar hoofd en sloot voor een korte tel zijn ogen.

Uiteindelijk leek er wat beweging te komen in het meisje. Ze had zich voor enkele seconden losgemaakt uit zijn omhelzing en hem bedankt waarop hij enkel en alleen kort glimlachte naar haar. ‘Ik denk dat het uiterst normaal is na alles.’ Prevelde hij zachtjes waarop hij langs haar wang streek. ‘Maar het komt goed Aly, dat beloof ik je.’ Een zucht gleed over zijn lippen. Hij was blij dat hij hier met haar was, dat was een feit. Blij dat ze beide in orde waren. Er waren er veel die er anders waren uitgekomen of helemaal niet jammer genoeg. Kort trok hij zijn wenkbrauw op bij haar vraag. ‘Ga maar even rustig alleen, ik ben deze ochtend al in de douche gegaan voor je wakker was. Maar ik wil wel gerust bij je blijven?’ Glimlachte hij naar haar waarop hij haar een zachte kus op de lippen drukte. In andere omstandigheden zou hij dat nooit hebben afgeslagen, maar om nu tweemaal per dag zich te wassen dat was net een beetje te veel niet?


### , Beachvibes ,Outfit ♥ lauz

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   di okt 31, 2017 5:48 pm

I don't want to cry
but tears keep coming


Het voelde altijd fijn om getroost te worden door Adrian, zeker wanneer hij haar vertelde dat alles goed zou komen en dat ze veilig was. Ze geloofde hem ook zeker wanneer hij dat zei, hoewel hij nu niet wist wat zij wist. Hier wilde ze eigenlijk verandering in brengen, maar hoe? Ze had het nog nooit iemand moeten vertellen dus ze wist nu niet zo goed wat ze ermee aan moest. Daarbij wist ze nog niet eens zeker of ze dit überhaupt kon, het feit dat ze zelf geen moeder meer had die haar hierin kon steunen had hier ook iets mee te maken. Hoe kon zij het dan wel doen? Zoveel vragen, het maakte haar helemaal gek. Ze wou wel toegeven dat ze er bang voor was maar er was voor haar ook geen andere optie, ze zou het niet weghalen want dat voelde ook niet goed.

Dus ze moest het hem vertellen. Snel droogde ze haar tranen en bedankte ze hem even voor zijn steun. ‘Ik denk dat het uiterst normaal is na alles.’ Zei hij terug, maar hij wist niet dat het om meer ging dat alles wat er de afgelopen dagen was gebeurt. Ja, dat was zeer heftig en het had een flinke impact op haar gemaakt, maar dit alles samen maakte dat het zo hoog lag en dat nu dan ook een beetje doorbrak. Hij streelde even zachtjes over haar wang heen en ze sloot haar ogen terwijl ze zachtjes haar hoofd schudde en nog een paar tranen wegveegde. Niet te opvallend anders zou het vragen opbrengen. ‘Maar het komt goed Aly, dat beloof ik je.’ Vervolgde hij en even moest ze weer met de tranen vechten. Haar kin trilde lichtjes en ze moest even naar beneden kijken om haarzelf weer op te pakken. Ze ademde diep in en keek hem vervolgens weer aan met rode huiloogjes. Om te laten zien dat het oké was liet ze een klein glimlachje zien, hoewel hij nu waarschijnlijk wel wist dat er misschien meer aan de hand was, mocht hij de kleine hints oppakken. Ja, ze moest het hem wel vertellen. Ze kon het niet langer stil blijven houden voor hem want hij was vast ook niet gek.

Haar aanbod om in bad te gaan was misschien een goed idee om de sfeer weer een beetje rustiger te krijgen. Ze probeerde zelf ook weer te stoppen met huilen en want dat zou niet gaan werken. Het zag er tenslotte ook niet zo sexy uit als de tranen over haar wangen zouden blijven lopen. Nee, niet meer huilen, het was klaar nu. Hij trok wel even zijn wenkbrauw op, had haar vraag niet echt zien aankomen. Nou ja, ze moest ook wel toegeven dat het niet zo smooth was. ‘Ga maar even rustig alleen, ik ben deze ochtend al in de douche gegaan voor je wakker was. Maar ik wil wel gerust bij je blijven?’ Legde hij uit waarop ze kort glimlachte en knikte. Ze ontving zijn kusje en reageerde er zachtjes op. ”Oké,” Zei ze zachtjes waarna de zich omdraaide om het bad vol te laten lopen, maar dat zou nog wel even duren. Ondertussen.. Moest ze het zeggen? Ze was zo ongeduldig en ze voelde de zorgen weer opkomen. ”Euhm.” Ze beet even nadenkend op haar lip en keek hem weer aan. Nog steeds zagen haar ogen er waterig uit van het huilen net. Het was duidelijk te zien dat ergens over aan het twijfelen was en dat ze iets wilde vertellen maar het niet echt durfde. ”Er is trouwens iets wat ik moet vertellen maar je moet me beloven dat je niet gek wordt of iets, so don’t freak out.” Zei ze met wat moeite. Haar hart klopte in haar keel en de zenuwen speelden zeker op. Ze wist niet hoe hij zou reageren dus het was eigenlijk best eng, zeker aangezien het niet niets was..

THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian Harper
avatar
Class 3
Aantal berichten : 362

Character Profile
Alias: Lucifer
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   wo nov 01, 2017 3:51 pm

[quote="Adrian Harper"]
You won't let go
--I'll be your lifeline tonight--


Adrian vond het zeker logisch dat hij haar troostte. Er was al zo veel gebeurd tussen het tweetal dat hij haast niets anders meer kon doen dan dat. Erg vinden deed hij het niet, waarom zou hij right? Ze zouden er beide alleen maar beter uitkomen als Aly zich weer beter voelde. Dat hij er niet zo zwaar aan tilde kwam simpelweg om het feit dat de twee belangrijkste mensen voor hem het hadden gehaald, meer had hij ook niet nodig. Dat ze haar hoofd zachtjes schudden op zijn woorden liet hij maar voorbij zich gaan, hij sloeg er geen acht op. Waarschijnlijk was het niet eens bedoeld dat ze dat deed of zo, maar goed. Toch leek ze nog niet te zijn overtuigd. Adrian probeerde haar er van gerust te stellen dat alles wel weer in orde kwam, maar dat leek er alleen maar voor te zorgen dat het meisje bijna terug aan het huilen was. Iets wat hem zeker en vast verwarde op dit moment. Het gaf hem ergens het idee dat hij gelijk had, dat er inderdaad meer aan de hand was dan ze liet blijken. Wat hem dan anderzijds ook ergens diep in zich kwaad maakte omdat ze het niet gewoon vertelde. Inmiddels zou ze toch al weten dat ze het gewoon kon zeggen? Ergens wilde hij haar er naar vragen, al kreeg hij ook wel de vibes dat het meisje met zichzelf aan het worstelen was om hem het te zeggen of zo. Dat was dan ook een van de weinige redenen waarom hij nog niet had gevraagd wat er nu eigenlijk scheelde.

Gelukkig nam ze het goed op dat hij haar aanbod afsloeg. Maar dat kwam waarschijnlijk dan ook weer door het feit dat hij had gezegd dat hij bij haar wilde blijven. Dat leek hem wel zo vriendelijk, plus hij wilde haar ook niet meteen alleen laten bang dat ze weer een huilbui zou krijgen als hij in de woonkamer was. Terwijl zij de kraan opendraaide om het warme water te laten stromen leunde de jongen tegen een van de kastjes aan en staarde even een tijdje voor zich uit. ‘We moeten Dux nog gaan halen trouwens, ik denk dat die best wel wat trauma heeft opgelopen na alles..’ Mompelde de jongen zachtjes, in de hoop dat Aly met hem mee wilde gaan naar Damian. Het was voor hem belangrijk om Dux zo snel mogelijk een huis te kunnen bieden waar hij welkom was. Vermits Aly het natuurlijk goed vond dat hij bij hen kwam, maar dat leek hem wel.

Adrian werd uit zijn droomstand gehaald door Aly die zich weer naar hem had toegedraaid. Vragend keek hij haar aan. Kort beet de knul op de binnenkant van zijn kaak. Haar woorden deden hem fronsen. Serieus, dat hij niet gek werd? Hoe erg kon het zijn? In zijn hoofd zocht de jongen naar mogelijke scenario’s die zouden volgen, maar er sprong er geen enkel uit die volgens hem zouden gebeuren. ‘Aly, for crying out loud. Je loopt hier al dagen mee rond, ik zie heus wel dat er iets aan de hand was. Maar het word nu echt tijd dat je het me gaat zeggen of ik ga hier werkelijk ontploffen.’ Flapte de jongen er wat ongevoelig uit. Iets wat meteen werd gevolgd door een korte sorry. Maar hij had dus gelijk. ’Ik beloof het.’


### , Beachvibes ,Outfit ♥ lauz

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   wo nov 01, 2017 11:20 pm

I don't want to cry
but tears keep coming


Ze vond dat het eigenlijk moeilijker was om niet te huilen dan dat ze wilde en dit was te zien, wat misschien wel aangaf dat er wel iets meer was. Nu wou ze hem dit gevoel niet geven want ze kende hem en ze wist dat hij er een hekel aan had. Toch had ze zichzelf weer hervonden. Het was haar idee geweest om in bad te gaan maar hij ging niet mee, al bleef hij wel bij haar. Dat was prima, zolang hij maar bij haar zou blijven. Ze zette dus alleen het bad aan voor haarzelf en toen vond ze dat ze het moest vertellen. Hij zou anders toch misschien vragen gaan stellen dus ze kon het meteen nu doen. Het was alleen nog de vraag, hoe? Gelukkig doorbrak Adrian dit ongemak door even over iets anders te beginnen. ‘We moeten Dux nog gaan halen trouwens, ik denk dat die best wel wat trauma heeft opgelopen na alles..’ Zei hij waarop ze hem weer even aankeek. Ohja, die moesten ze ook nog gaan halen. Dat was misschien wel een voordeel aan dit alles, dat ze de vrijheid hadden om Dux zelf bij huis te houden. Zo kon Adrian de hele dag met hem bezig zijn. ”Ohja dat klopt, die zal wel blij zijn.” Zei ze met een glimlach. Ze had zelf totaal geen problemen met Dux dus Aly stond er volledig achter om hem in huis te nemen.

Maar goed, toen moest ze beginnen. Het was misschien niet heel handig van haar om hem ook te vragen niet gek te worden, want dat bleek meteen niet helemaal goed te vallen. Het zorgde er meteen al voor dat Adrian gespannen werd, zijn fronsende blik zei genoeg. Ai, misschien had ze dat niet moeten zeggen maar ze kon het al niet meer terugnemen. ‘Aly, for crying out loud. Je loopt hier al dagen mee rond, ik zie heus wel dat er iets aan de hand was. Maar het word nu echt tijd dat je het me gaat zeggen of ik ga hier werkelijk ontploffen.’ Beet hij was gevoelloos naar haar toe. Ze keek hem meteen volledig verschrikt aan. Deze reactie had ze niet helemaal verwacht en het was een beetje bot, iets wat haar meteen niet lekker lag. Hij volgde wel meteen met een ‘sorry’ maar daar dacht ze nu niet overna. Ze was vooral geschrokken van wat naar haar toe hapte. ’Ik beloof het.’ Zei hij nog maar het veranderde niet zoveel. Ze zuchtte even en keek weg terwijl ze met haar hand een tikje gestressed door haar haren haalde.

Ze wilde zich volledig omdraaien maar in plaats daarvan draaide ze zich terug. ”Je hebt geen idee, geen idee hoe lastig deze laatste week voor mij is geweest, geen idee.” Beet ze terug waarbij ze duidelijk haar stem aan het verheven was. Haar ogen waren weer wazig en het leek alsof ze weer wilde huilen, daarom draaide ze zich om en keerde ze hem de rug toe. ”Dit..” Begon ze, maar ze besloot haar zin niet af te maken. ”Ik wou je dit op een andere manier vertellen als je niet gewoon naar me kan luisteren.” Zei ze boos maar ze wou hem nog niet aankijken. Ze had er zelf nog veel gemengde gevoelens over dus dat maakte het nog lastiger. Het lag ook niet in haar planning maar dit maakte haar boos. Ze wou het wel anders zeggen maar zijn opmerking had haar humeur doen omslaan, iets wat ze misschien moest afleren. Nu draaide ze zich weer om en wilde het zeggen maar ze vond het nog steeds lastig. Ze sloeg haar armen om haar heen en liet haar blik naar de grond vallen. ”Ik ben zwanger..” Zei ze nu waardoor het leek alsof ze zich schaamde. ”Wou je dat horen?” Vroeg ze vervolgens nog een tikje kwaad terwijl ze hem weer aankeek.

THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Adrian Harper
avatar
Class 3
Aantal berichten : 362

Character Profile
Alias: Lucifer
Age: 18
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   do nov 02, 2017 1:59 pm

You won't let go
--I'll be your lifeline tonight--


Dat Aly toestemde met het halen van Dux was iets dat vrij belangrijk voor hem was. De hond betekende meer voor hem dan hij aan iemand kon beschrijven. Het feit dat ze hem nu gewoon hier in huis konden hebben was voor hem een van de positievere zaken aan de gedwongen verhuis naar dit plekje. Het feit dat hij nu ook terug dichterbij zijn thuisland was, was ook een van de zaken die hij perfect vond. Niet dat hij weldra terug zou keren naar Engeland of wat dan ook dat stond er helemaal niet op zijn planning. Kort wreef hij door zijn haren en schonk haar een tedere glimlach. Goed, zodra zij uit het bad was gingen ze hem dan ook gewoon halen hoor dat stond vast. Waarom zou hij nog langer wachten right?

Zijn kleine uitbarsting was ongelukkig geweest, hij had niet bedoeld dat her op zo’n botte manier was uitgekomen. Het zou Aly alleen maar kwaad maken dat wist hij ook. Maar nu had hij tenminste eindelijk gezegd wat hij wilde zeggen. Misschien moest hij het volgende keer met net dat beetje  meer tact gaan doen, maar daar kon hij nu niets meer aan veranderen. De verschrikte blik op haar gezicht sprak voor hem al meer dan genoeg. Adrian mocht zich gaan voorbereiden op een van haar tirades dat was zeker, maar als er een ding was wat hij ging doen dan was het wel voet bij stuk houden. Aly wist goed genoeg dat ze het hem veel eerder had kunnen vertellen, het maakte niet uit wat het was. Het feit dat ze het voor hem had verzwegen, al dan niet met gegronde reden, deed hem pijn. Adrian zelf was van een lange weg gekomen als het neerkwam op zijn emoties delen, soms gebeurde dit nog steeds op de verkeerde manier maar hij kropte ze tenminste niet meer op. Hij vond op zijn minst dat zij ook een tikje moeite mocht doen daarvoor hoor.

Haar woorden deden zijn kaak voor een kort moment verstrakken. ‘Ik heb geen idee? Heb je al wel eens nagedacht hoe het voor mij was?’ Brieste hij fel. ‘Ik was degene die op zijn tippen moest lopen, omdat ik bang was dat ik iets verkeerd had gedaan al die tijd lang. En dan ga je mij nog de schuld geven dat ik geen idee had hoe moeilijk dit alles was voor jou?’ Elk woord werd steeds feller, hij wist even goed dat hij fout zat maar de koppigheid nam het van hem over. Adrian balde zijn vuisten en hapte enkele keren naar adem, hij kon zichzelf nu niet verliezen. Het feit dat ze zo maar van hem weg draaide maakte het er voor hem niet beter op. Enerzijds wilde hij op haar afstappen, en haar zijn excuses aanbieden voor zijn gedrag, maar dan kwam het duiveltje in hem naar boven en weerhield hem daarvan om hem alleen nog maar geïrriteerder te maken dan hij al was. ‘Juist ja, zeg maar dat ik degene ben die niet naar je luistert. Jij bent degene die hier al een weeklang haar mond houd, hoe kan ik dan in godsnaam naar je luisteren?’ Adrian was nog helemaal niet klaar, maar hij weigerde nog meer woorden vuil te maken aan dit. Uiteindelijk zou het later allemaal toch tegen hem worden gebruikt. Hoe rude het ook was van haar om zich weg te draaien van hem, hij was er dankbaar voor dat ze het had gedaan. Inmiddels zagen zijn knokels al helemaal wit van de kracht die hij uitoefende op zijn eigen handen door ze zo samen te ballen.

Wanneer ze zich omdraaide keek hij haar nog altijd met een felle blik aan, al leek haar houding helemaal e verwateren. Adrian trok zijn wenkbrauw op wanneer ze haar armen rond zich heen sloeg. Het feit alleen al dat ze hem niet durfde aan te kijken, vertelde hem al meer dan hij wilde weten. Haar woorden die volgde hoorde hij maar halvelings, maar de jongen had het al ontdekt gewoon aan de manier waarop ze hier nu stond. Moeizaam slikte hij. Voelde hoe de wereld om zich heen begon te draaien, hij zocht houvast aan de gootsteen. Wanneer de koelte van het metaal zijn hand bereikte zag hij alles weer terug komen. Hoe aanwezig de woede in zijn lichaam net nog was, des te groter de verbazing nu aanwezig was. Woorden rolde er niet over zijn lippen, nee in plaats daarvan draaide Adrian zich om en haastte zich de deur uit. Wetende dat dit de totaal verkeerde reactie was, maar hij wist niet hoe hij anders moest handelen.
 


### , Beachvibes ,Outfit ♥ lauz

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aly Elsevier
avatar
Class 2
Aantal berichten : 803

Character Profile
Alias: Coquette
Age: 20
Occupation:
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   do nov 02, 2017 7:35 pm

I don't want to cry
but tears keep coming


Het was op zich wel goed dat hij over Dux was begonnen want dat zorgde ervoor dat haar zenuwen weer een beetje minder werden, een beetje maar. Ze wist nog steeds niet hoe hij zou reageren en hoe het gesprek verder zou gaan, maar daar wilde ze ook niet over nadenken. Aly wist dat zijn hond veel voor hem betekende en ze had zeker geen moeite met een hond in huis. Ze wist dat ze er uiteindelijk toch aan moest geloven, als het wel niet hier in Sundberg was dan wel nadat ze van Genosha af waren gekomen. Het enige wat ze niet wist was dat het al zo snel was, en dat het noodgedwongen moest. Het hele bombardement was geen goede manier geweest om te verhuizen, zeker niet aangezien Genosha wel een speciaal plekje had gekregen in haar hart, en in die van de meeste studenten.

Wanneer ze eenmaal begonnen was ging het al helemaal fout. Ze had iets gezegd wat ze beter niet had kunnen zeggen want Adrian kreeg weer eens het gevoel alsof ze dingen voor hem achterhield. Ja, op zich snapte ze waar het vandaan kwam want ze had in het begin wel vaker dingen voor hem verzwegen, maar het lag nu compleet anders. Deze keer was het iets waar ze zelf ook moeite mee had als het ging om ermee dealen, zeker met de oorlog gaande. Ze vond dat ze volledig in haar recht stond om het nu pas te vertellen dus ze vond zijn reactie volkomen nutteloos. Het was nergens voor nodig om haar zo aan te vallen en daarom werd ze zelf ook kwaad, iets wat ze hem ook goed liet weten. Een gesprek die ze eigenlijk rustig had willen voeren leek om te draaien tot een ruzie en ze vond het helemaal niets, maar dat betekende niet dat ze zichzelf niet zou verdedigen. Op zulke momenten ging het er fel aan toe omdat ze het allebei altijd nodig vonden om mee olie op het vuur te gooien.

‘Ik heb geen idee? Heb je al wel eens nagedacht hoe het voor mij was?’ Vroeg hij meteen fel terug nadat ze tegen hem was uitgevallen. Nog steeds keek ze hem aan met vol ongeloof. Ze snapte niet waarom hij het nodig vond om zo ongevoelig te doen. ‘Ik was degene die op zijn tippen moest lopen, omdat ik bang was dat ik iets verkeerd had gedaan al die tijd lang. En dan ga je mij nog de schuld geven dat ik geen idee had hoe moeilijk dit alles was voor jou?’ Ging hij verder en ze kon goed zijn dat hij zich ook kwaad aan het maken was. Ze hoopte serieus niet dat Lorise nu binnen was want dat arme kind zou zich nog rot schrikken als ze hun zo tegen elkaar tekeer hoorde gaan. Omdat ze hier nu niet op wist te reageren draaide ze zich kwaad om, wilde hem niet eens aankijken. Ze vond het onterecht en voelde nu alsof ze gedwongen werd het te vertellen op een manier die zij niet koos. Het maakte haar ontzettend boos. Ze wist ook dat omdraaien hem altijd kwaad maakte, maar dat maakte haar nu niets aan. Het was de enige manier waarop ze zichzelf kon kalmeren want oogcontact ging zeker niet helpen. ‘Juist ja, zeg maar dat ik degene ben die niet naar je luistert. Jij bent degene die hier al een weeklang haar mond houd, hoe kan ik dan in godsnaam naar je luisteren?’ Riep hij haar nog toe en het brak haar. Het maakte haar kwaad maar ze voelde ook hoe ze de tranen moest binnenhouden omdat ze hier zo’n hekel aan had. ”Ik had zelf ook tijd nodig.” Probeerde ze rustig terug te zeggen maar het was wel te horen dat ze nog steeds boos was.

Nu moest ze het ook vertellen, ondanks dat ze zich er niet goed bij voelde. Ze voelde zich weer misselijk en beroerd door alle woorden die heen en weer geroepen werden. Het was ook zeker niet goed voor haar om zich zo op te winden maar goed, ze kon er niets aan doen. Uiteindelijk had ze zich weer omgedraaid naar hem maar ze keek hem nog niet aan, deels uit schaamte maar ook nog steeds omdat ze geïrriteerd was. Nu keek ze al helemaal niet meer uit naar zijn reactie en ze hoopte dat hij haar hier ongelijk in ging bewijzen maar ze had geen idee, ze wist niet hoe hij zou reageren. Ze had haar armen om haar lichaam geslagen en ze had het gewoon gezegd zonder er doekjes om te winden. Omdat de discussie nog steeds niet gewonnen was vroeg ze hem nog of dit was wat hij wilde horen maar hij leek geen woorden te kunnen vinden. Ze keek hem weer aan maar hij leek nu volledig verrast. Zijn volgende reactie stond haar alleen weer niet aan, want zonder iets te zeggen stormde hij het huis uit. ”Adrian!” Riep ze hem nog kwaad na, maar het had geen zin. Ze klemde haar kaken op elkaar sloeg keihard de badkamerdeur dicht. ”Fuck!” Riep ze kwaad terwijl haar ademhaling snel ging. Voor een moment wilde ze het hele huis op overhoop halen maar dat leek haar toch niet zo’n goed idee, dus ze ging maar voor het plan dat ze al had. Ze wou eigenlijk een flink glas wijn pakken en in bad kruipen maar dat eerste deed ze toch maar niet. In plaats daarvan liep ze naar de keuken voor een zakje M&M’s. Ze had honger en kon zo gelijk haar stress weg eten in bad..

THANKS AVEY

_________________
Oh, we're on the right side of rock bottom
And I hope that we keep falling


We're on the good side of bad karma
'Cause we keep on coming back for more
Aly:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Breaking point (&Adrian)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Breaking point (&Adrian)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Hold back the river [&Adrian]
» Take me into your loving arms and don't ever let go|&Adrian Harper

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: The Suburbs :: Housing Units-
Ga naar: