FRUITMAND
CBOX
No one can ever hurt you, or so they say.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 No one can ever hurt you, or so they say.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Brandi Grey
avatar

Aantal berichten : 101

Mutant Profile
Alias: Sense
Mutation: Extreme senses, telephatic & telekinetic
Crush: x

BerichtOnderwerp: No one can ever hurt you, or so they say.   zo apr 20, 2014 7:15 pm


Brandi was zo opgelucht, ze had vannacht goed geslapen en bovendien had ze dit keer ook geen uitgeniesde spinnenwebsel op haar hoofd gekregen. ''Wat als ik-'' oh, daar ging het al. Het licht knipperde aan en uit voor een aantal seconden en ze was bang dat het een luide knal ging geven als ze er door mee ging, met haar telekinese. Ze wou het niet slopen, bovendien niet het licht dat hun stukje gang belichtte. Met een giechel zette ze een snellere pas in zodra ze zag dat haar kamergenote al een stukje voorop liep, wist haar maar al te gauw bij te halen. Ze waren van plan om naar buiten te gaan in hun vrije tijd, te spelen met hun mutaties. Dat was iets dat Brandi al een tijdje niet meer gedaan had, zeker niet in de lessen van de docenten en ze moest nu zeker haar energie kwijt. Dat viel al te zien aan hoe ze nu al aan de lichten wou beginnen van de hal, dus probeerde ze zich te focussen op het gerust stellen van haar plotselinge energie. Voordat ze nog irritant ging doen en misschien wou proberen om Elise op te tillen.
Brandi keek naar buiten zodra ze bij de grote trap waren aangekomen, voelde hoe het zonnetje een plezierige warmte op haar huid straalde en ze sloot haar ogen voor heel even. Echt heel even, sinds ze daarna de trap afging terwijl ze met haar vingers op de leuning speelde en zo erg stond te trappelen dat ze zelfs twee treden tegelijk afging. Met een beetje hulp van haar telekinetie zorgde ze
ervoor dat ze niet onhandig zou flikkeren en hield ze haar lichaam in bedwang. Zodra haar voeten de begane grond hadden bereikt liep ze in één keer door naar de grote deuren, die wagenwijd open stonden voor de koele maar ook warme lucht naar binnen te laten komen.

De manier waarop de lucht met haar knalrode haren speelde voelde zo verfrissend dat ze een zachte lach op haar gezicht liet verschijnen en begroef haar tenen in het zand. Ze had voor de verandering eens geen schoenen of sokken aangetrokken, wou de methode van Eleanor proberen om zich een soort van één te voelen met de natuur. Misschien zou het helpen, het balanseren van haar krachten. Ze zou het graag willen. Ze was echt veranderd in de tijd dat ze hier aangekomen was. Wat inmiddels ook alweer bijna een jaar was. De tijd ging snel, maar toch bleef haar gedachtengang aangetast door de duisternis. Dat zou vast nooit veranderen. Toch kon ze het op momenten zoals deze uit haar hoofd blokkeren en genieten van het moment. ''Hee Elise!'' Schreeuwde ze boven de wind uit, sloeg haar hoofd om richting de blonde meid om haar haren uit haar gezicht te halen. ''Wie als laatste in het water is, is een loser?'' Brandi stak haar tong uit. Zij had ook nog wel eens haar kinderachtige momenten. Wat moest ze anders. Ze had geen leuke kindertijd gehad en het liefste zou ze al die jaren in willen halen. En op dat moment zorgde ze ervoor dat ze als een malle, met haar armen open gesperd, naar het koele water rende en daarbij haar telekinese gebruikte om zichzelf een zetje sneller voort te zetten.
Dos&Ros

_________________
I'm freezing, I'm burning, I live without compromise
I'm growing, I'm learning, I'm ready to pay the price

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   zo apr 20, 2014 9:26 pm


Vermoeid wreef Elise in haar ogen. Ze had gehoopt dat ze er inmiddels wel aan gewend was geraakt om ’s nachts wakker te worden gemaakt door haar kamergenote, maar nee hoor. Het voelde in de ochtend nog steeds even rampzalig. Het was niet dat Brandi haar expres wakker maakte. Ze hoopte in ieder geval dat het niet expres was. Nee, als het expres was geweest, dan was het waarschijnlijk veel erger geweest. Vannacht was het niets meer geweest dan een nachtlampje dat was gaan knipperen, wat nog redelijk mild was geweest. Vooral als je naging dat het wel eens was voorgekomen dat er een boek tegen haar hoofd aan was gevlogen, iets dat niet bepaald prettig was midden in de nacht. Het was natuurlijk ook niet zo dat zij zelf de perfecte kamergenote was. Ze had dan ook meer dan eens klachten gehad over spinnenwebben die op plekken zaten waar ze niet hoorden. Op Brandi zelf, bijvoorbeeld. Het enige verschil tussen een boek en een spinnenweb was of je er achteraf wel of niet hoofdpijn van kreeg.

In haar ooghoek zag ze nog net het een knipperend licht achter zich. Een lamp die niet meer werkte, of Brandi. Dat was altijd de vraag. Meestal was het Brandi. Eigenlijk altijd wel. De lampen op de school gingen verbazingwekkend lang mee, als ze niet kapot werden gemaakt door een uit de hand gelopen mutatie van iemand. Ook de andere lampen om haar heen schenen nu te knipperen, wat aan gaf dat haar kamergenote haar inmiddels weer had ingehaald. Elise was iets eerder uit de kamer vertrokken in de hoop niet al te veel geflikker om zich heen te zien, maar het was verspilde moeite nu de roodharige haar inmiddels al weer bij was. Ze waren gelukkig niet al te ver meer van de uitgang verwijderd, en de lampen, of eerder gezegd Brandi, leken weer tot rust te zijn gekomen. Sterker nog, deze genoot van het zonlicht dat nu al naar binnen scheen. En gelijk had ze. Het was heerlijk weer.

Elise snakte er naar om naar buiten te gaan.  Ongeduldig als ze was haalde ze haar kamergenote weer in, plaatste ze haar achterwerk op de leuning van de trap, waarna ze met een brede grijns op haar gezicht naar beneden roetsjte, iets dat ze altijd al had willen doen. Ze had alleen iets beter moeten nadenken over hoe ze op de leuning was gaan zitten, het zou vast een stuk minder hebben gebrand als ze zijwaarts was gaan zitten. Met een zacht gilletje belandde ze op de grond, een stukje door glijdend met dank aan haar teenslippers. Elise grinnikte zachtjes. Dat was nog leuker geweest dan ze had gedacht. En het was niet eens fout gegaan. Met uitgespreide armen en gesloten ogen bleef ze aan de rand van het strand staan, genietend van de zon die in haar gezicht scheen. Heerlijk. Alleen deze paar seconden al maakten de hele winter weer goed.

''Hee Elise!'' hoorde ze haar kamergenote roepen. Geïrriteerd omdat haar privé momentje met de zon werd verstoord, opende ze haar ogen weer. ''Wie als laatste in het water is, is een loser?'' riep de roodharige. Oh, maar dat was dus absoluut niet eerlijk. Behalve dat Brandi een voorsprong had, wist deze waarschijnlijk dondersgoed dat Elise niet goed kon rennen op teenslippers. Elise vloekte, schopte haar teenslippers uit en sprintte vervolgens achter Brandi aan. Rennen in het zand ging echter minder makkelijk dan ze had gedacht. Ze had altijd gedacht dat rennen een van de dingen was waar ze nog aardig goed in was, maar dat was blijkbaar enkel als het verticaal was. Ja, dat was het. Rennen was iets waar ze slecht in was. Klimmen, dat was wat ze goed kon. Helaas was er geen enkele boom in het zand te bekennen.

Al struikelend kwam ze eindelijk aan bij het water, waar ze twijfelend voor bleef staan. Brandi was natuurlijk al eerder aangekomen, waardoor ze in ieder geval niet meer als een gek het water in hoefde te springen. “Zomaar een beetje valsspelen, eh?”  snoof ze. Voorzichtig zette ze haar voet in het water. Een rilling van de kou ging door haar heen. Brrr. Het zeewater was blijkbaar nog lang niet genoeg verwarmd om aangenaam in te kunnen zwemmen. Om pootje te baden, echter, voldeed het. Een weinig goeds voorspellende glimlach verscheen op Elise’s gezicht. Aangezien Brandi eerste was geworden, zou ze vast wel de eer willen hebben om ook als eerste een duik in het water te nemen. Dat het kou was, dat maakte vast niet heel veel uit. Zachtjes waadde ze naar de roodharige toe, zodat ze haar een zachte duw in haar rug kon geven op het moment dat ze niet oplette.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Brandi Grey
avatar

Aantal berichten : 101

Mutant Profile
Alias: Sense
Mutation: Extreme senses, telephatic & telekinetic
Crush: x

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   zo mei 04, 2014 2:26 pm


Lachend draaide ze zich om wanneer ze bij de finish lijn was belandt en wel als eerste. Door haar telekinese had ze vrij smooth over het zand gerend, in tegenstelling tot de blonde kamergenote waar ze tegen gestreden had. ''Hm, ik weet van niks.'' Zei ze met een hoog stemmetje die eigenlijk nog meer verraadde dat ze dat wel degelijk gedaan had. Brandi kon het niet laten om zacht te lachen bij het beeld van Elise die haast over haar eigen voeten flikkerde, merendeels door het zand dat natuurlijk niet fijn meewerkte zoals normaal asfalt deed. Wanneer ze door had dat Elise een voet in het water zette, draaide Brandi zich terug om richting het water en deed hetzelfde, ze hield alleen stug vol dat het niet zo koud was en beet op haar wangen terwijl ze de andere voet er ook bij inzette. ''D-dat valt wel mee, het water is niet zo koud. Aanstelster.'' Gedachten lezen had zo ook wel eens zijn voordelen, zoals nu. Zolang het leuke gedachten waren waar ze wat mee kon, vond ze het grappig en gaf het haar de mogelijkheid om iets er op te zeggen. Al had ze nog wel eens het idee dat de blondine even vergeten was dat ze wel telepathisch was, of ze wist het gewoon niet meer. Of had het nooit geweten? De roodharige was er niet zo zeker van. Ach, het maakte ook niet uit. Ze focuste zich op het water, voelde hoe het door een klein golfje hoger tegen haar enkels op botste, wat haar op haar onderlip deed bijten vanwege de koude temperatuur. Oké, ze had niet zo moeten opscheppen, want het was nog best behoorlijk koud. Ze merkte een klein kreeftje op onder water, niet ver van haar voeten verwijderd en hoewel ze niet wist of het schuldig of onschuldig was, voelde ze zich er niet bedreigd door. Ze wist niet veel van de wereld, maar op één of andere manier was ze er niet bang voor. Dat kwam vast door het feit dat ze al vrij veel beleefd had, een heel ander leven had geleidt dat haar afgeleerd had om bang te zijn voor wat het leven naar haar toe kon gooien. Tevreden keek ze recht naar de horizontale lijn, liet een opgelucht zuchtje uit voordat ze de gedachten van Elise terug oppikte. Wat? Ne-nee. ''Jij bi-'' Brandi had niet op tijd haar krachten kunnen gebruiken en voelde al gauw het koude water tegen haar lichaam aan slaan en zelfs wat in haar mond omdat ze die niet had kunnen sluiten, waardoor ze rare gorgel geluiden maakte. In paniek greep ze naar het zand op de grond, begon als een wild hondje er in te graven voor houvast, wat ze niet gemakkelijk kreeg, maar ze kon zichzelf op z'n minst wat omhoog drukken. Het water was niet diep maar door de kou wist ze niet zo goed en gauw wat ze precies moest doen. Zodra het water uit haar mond gelopen was zocht ze naar adem, niet al te wild, en draaide ze haar hoofd om. Ze voelde hoe haar haar nu onmiddellijk nat was, hoe het nog half in het water zweefde.

Omdat Brandi geen reactie kon verzinnen trok ze haar lippen van elkaar en spande ze haar onderlip aan, waardoor ze er nu uit zag als een pitbull die zijn tanden in een relaxte houding liet zien, alleen bedoelde zij het niet relaxed. ''Dat was niet koel.'' Zei ze met een lage stem, niet realiserend dat ze een vage pun gemaakt had en spuugde wat korreltjes zand uit, het interesseerde haar niet dat het er misschien niet zo aantrekkelijk uit zag, haar uiterlijk was nu toch sowieso al verpest door het water. De blondine die, zoals het er uit zag, zich uitstekend vermaakte met wat ze zojuist geflikt had, bracht haar zojuist op een idee en een lichtelijke ondeugende expressie kwam op haar gezicht te staan. Eéntje waarbij ze haar wenkbrauw optilde en op haar kont ging zitten in het water, nu ze er inmiddels wat meer gewend aan raakte was het niet eens zo heel vervelend meer, zodat ze haar handen los had en richtte die op Elise. ''Zo gemakkelijk kom je er niet vanaf,'' met behulp van haar telekinese had ze haar aandacht op de meid haar enkels gericht, plaatste als het ware haar kracht daar omheen als twee onzichtbare handen en trok haar het water in. Het interesseerde haar niet dat ze daardoor haar evenwicht verloor en als een slachtoffer van een moordenaar het water ingetrokken werd. Als zij ging, ging de ander ook.

_________________
I'm freezing, I'm burning, I live without compromise
I'm growing, I'm learning, I'm ready to pay the price

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   vr jun 27, 2014 6:08 pm


Voordat Brandi ook maar iets kon zeggen, alhoewel de geluiden die ze wel nog uit kon brengen eigenlijk al genoeg zeiden, lag ze al in het water. Elise lachte triomfantelijk. Holy shit, het was haar nog gelukt ook. Dat was ook voor het eerst. “Dat krijg je er van als je vals speelt,” gniffelde ze. Van dit moment wilde ze genieten. Met nadruk op wilde, want erg lang om te genieten van haar overwinning kreeg ze niet. De redhead had zich in het water omgedraaid, en had haar beide handen nu op Elise gericht, die te laat besefte wat ze eigenlijk wel niet gedaan had. Ze strompelde achteruit, maar het was al te laat. Op het moment waarop ze Brandi in het water had geduwd was ze al te laat geweest. Nee, sterker nog, op het moment dat ze er aan had gedácht om Brandi in het water te duwen was ze al te laat geweest. Het was een wonder dat ze überhaupt al zo ver was gekomen. Ze voelde een stevige ruk aan haar enkels, alsof er twee dikke kettingen omheen zaten, waar nu met alle macht aan werd getrokken. Ze maakte een alles behalve gracieuze smak achterover in het water, dat nog kouder aan voelde dan toen ze er nog alleen met haar voeten in had gestaan. Ze probeerde te vloeken, maar in plaats daar van stroomde er enkel zeewater in haar mond.

Hoestend en proestend kwam Elise weer bovenwater. Brandi in het water duwen was zekersteweten een van de dingen die ze op haar ‘shit die ik nooit van mijn leven nog een keer zal doen’-lijstje zou komen te staan. Ze was er zelfs vrij zeker van dat zelf kopje onder gaan nog een milde straf was voor wat ze had geflikt. “Holy- Ik geef me al over,” bracht Elise uit, hopend dat ze niet nog een tweede keer kopje onder werd getrokken. “Jij wint al,” zei ze, kort stoppend met praten om naar adem te happen en te hoesten, “jij wint.” Rillend stond Elise op, dankbaar dat het water nog niet zo diep was. “Wiens idee was het ook alweer om naar het strand te gaan terwijl het water nog steeds ijskoud is,” mompelde ze terwijl ze naar de kust toe strompelde. Het was zeker niet haar idee geweest. Nou ja, het was in ieder geval niet haar idee geweest om daadwerkelijk het water in te gaan. Dat was hetzelfde als vrijwillig in een bad met ijskoud water gaan liggen. Dat was alleen bestemd voor mensen wiens tenen er niet af vroren bij het minste beetje kou, of ijsberen misschien. Ja, als ze ijsberen trekjes had gehad in plaats van die van spinnen, dan zou ze vrijwillig het water in zijn gegaan. Dat leek haar veel beter dan waar ze nu mee opgescheept zat. Dan zou ze het in ieder geval niet zo verschrikkelijk koud hebben.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Brandi Grey
avatar

Aantal berichten : 101

Mutant Profile
Alias: Sense
Mutation: Extreme senses, telephatic & telekinetic
Crush: x

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   di jul 01, 2014 3:15 am


Brandi keek smachtend toe hoe haar kamergenote nu ook het water in werd getrokken en dat ze er niks aan kon doen, hélemaal niks zolang zij haar in haar macht had. Ze hoorde haar proberen te vloeken zowel als in haar hoofd als in de echte wereld, alleen kwamen de woorden niet uit haar mond vandaan door al het water dat tussen haar lippen vloog. De redhead lachte, begon alleen maar harder te lachen wanneer de blondine hoestend boven water kwam. Alsof het zó diep was geweest. Spelende met het water om haar heen zette ze een onschuldige blik op, verwachtte een soort van preek over hoe ze dat niet had mogen doen.. maar die kwam er, tot haar verbazing, niet. In plaats daarvan gaf Elise zichzelf over. Nou, dat was sowieso geen tegenvaller. ''Jij? Geeft je over?'' Schaterde ze uit, terwijl ze haar nogal ongelovig aan keek met één van haar wenkbrauwen omhoog getrokken. ''Ik win, wauw.'' Herhaalde ze, ter bevestiging van de blondine's woorden. ''Ik win, WAUW!'' Zei ze nogmaals wanneer Elise hoestend uitbracht dat ze won, opnieuw. ''Ga je lekker?'' Vroeg ze pestend, krioelde met haar tenen door het zand heen terwijl ze opstond en het inderdaad wat kouder begon te krijgen door het water.

''Mijnes.. soort van. Jij wou mee, dus het is niet per se mijn schuld. Oké misschien wel, I don't know. We kunnen ook ergens anders heen gaan als je wilt? Like, het zwembad om op te warmen? Of gewoon rondspelen met mijn mutatie en dan vanzelf opdrogen?'' Ze grijnsde, het woord 'spelen' betekende eigenlijk meer kloten en dat betekende waarschijnlijk dat er ongelukken zouden gebeuren. Waarschijnlijk zou ze per ongeluk haar grip verliezen terwijl ze zichzelf door de lucht zou laten vliegen doordat Elise haar afleidde of iets en dan haar hand breken op het strand of heel dom terug het water in vallen in een dieper gedeelte. Hm, het zou best leuk kunnen zijn. Als ze nou maar wat meer controle had. ''Of.. niet. Als de wind nou eens hielp of de zon wat meer doorbrak.'' Bracht ze uit, terwijl ze Elise's beeld op volgde en zichzelf ook terug naar het droge zand toe sleepte. Het was best zwaar, nu ze met haar natte broek terug moest en al het water nogal tegen leek te stribbelen. Plus de zachte, enorm zachte wind die er stond haar onderlichaam koud maakte. ''Hee, heb je Banana meegenomen?'' Vroeg ze wanneer ze bij Elise kwam, probeerde nogal hulpeloos wat zand van haar top af te vegen, al viel dat nu heel droog weer neer op haar natte broek en bleef het daaraan kleven. Ze zuchtte zachtjes voordat ze terug opkeek naar haar vriendin en gaf haar een zachte glimlach. ''Gaat het weer? Ik bedoelde het niet om je te laten stikken, you know.'' De mutante draaide een rondje, keek om zich heen of er anderen in de buurt waren die ze misschien herkende of die er uit zag alsof ze daar contact mee konden leggen, maar op dit moment was er niemand. Waren ze dan echt zo gek geweest om nu naar het strand te gaan of waren de meesten gewoon lui bezig in het gebouw of waar dan ook? Oh, het maakte ook niet uit. ''Dusssss..''

_________________
I'm freezing, I'm burning, I live without compromise
I'm growing, I'm learning, I'm ready to pay the price

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   wo jul 02, 2014 3:26 pm


Alhoewel Elise blij was dat Brandi niet had besloten om haar een tweede keer onderwater te dompelen nadat ze zich over had gegeven, was ze de daarop volgende lach liever kwijt dan rijk. Ze had zich overgegeven. So what? Ze wilde liever nog even niet verdrinken. “Shut up,” mompelde ze tussen het hoesten door, alhoewel het samen ging met een lichte grijns. Ze zou Brandi nog wel terug pakken. Haar tube tandpasta vullen met Ansjovis of iets dergelijks. Zou ze vast heelG lekker vinden. Niet dat het nu nog veel zin zou hebben om dat te doen, aangezien de kans groot was dat de redhead haar plannetje al opgepikt zou hebben. Of zou het dan juist wel zin hebben omdat ze dacht dat Elise het niet zou doen? Elise fronste. Nadenken over iemand die gedachten kon lezen was vermoeiend. Misschien dat Brandi uit haar hoofd zou blijven als ze af en toe aan een dikke drol zou denken. Zou dat werken? Ze probeerde het voor zich te zien, waarna ze verwachtingsvol naar Brandi keek.

''Hee, heb je Banana meegenomen?'' vroeg Brandi toen deze eindelijk naar Elise toe was gekomen. De blondine trok een van haar wenkbrauwen op, Brandi aankijkend alsof ze zojuist had beweerd dat de maan vierkant was. “Waarom zou ik die hebben meegenomen?” vroeg ze.  “Spinnen kunnen niet zwemmen. Stel je voor dat Banana net in mijn zak had gezeten, of op mijn schouder of iets dergelijks. De kans was groot geweest dat ze dan was verdronken. Ik heb echt geen zin om weer terug te moeten naar Eleanor hoor. Dat zou dan al de tweede keer deze maand zijn,” zei Elise hoofdschuddend. Wat was ze voor eigenaar als ze haar huisdier niet eens een maand lang in leven kon houden? Ze had Banana ’s nachts al in haar nachtkastje moeten doen om de spin veilig te houden tegen rondvliegende voorwerpen, alhoewel ze er vrij zeker van was dat het zelfs daar niet al te veilig was, vooral niet als Brandi besloot dat het leuk zou zijn om ook dat kastje rond te laten vliegen in haar slaap. Misschien moest ze Banana maar uit de kamer houden als Brandi sliep. Dat zou in ieder geval een stuk veiliger zijn.

''Gaat het weer? Ik bedoelde het niet om je te laten stikken, you know.'' Elise snoof. “Ha-ha. Grap van de eeuw. Je probeerde me enkel liefdevol te laten verdrinken, eh?” Ze keek Brandi aan alsof ze daadwerkelijk boos was, maar het bleek behoorlijk moeilijk te zijn om haar gezicht in de plooi te houden, waardoor ze al snel in een zacht gegrinnik uitbrak. “Het was mijn eigen schuld. Ik had kunnen weten dat je iets terug zou doen. Maar als er vanavond een dode muis in je bed ligt, weet dan dat ik dat niet heb gedaan,” zei ze sluw glimlachend. De glimlach verdween echter al snel toen er een frisse wind op stak, die er voor zorgde dat ze hevig begon te rillen van de kou. Misschien was het inderdaad niet zo’n slim idee geweest om naar het strand te gaan. Met droge kleding, okay, maar met natte kleding? Nee bedankt. ''Dusssss..'' zei Brandi, die waarschijnlijk verwachtte dat Elise een beslissing zou maken over wat hun volgende stap zou zijn. “Right,” knikte ze, “wel… als we nu terug zouden gaan, zou het dan niet zonde zijn geweest dat we dit hele eind eigenlijk voor niets hebben gelopen?”

“Wat nou als we, uh…” Elise keek twijfelend om zich heen, zoekend naar iets dat ze ondanks de kou zouden kunnen doen. Dat bleek echter behoorlijk moeilijk te zijn, aangezien het hele strand niets meer was dan zand. Er was nergens ook maar iets van afval te bekennen, wat eigenlijk een plezierige verrassing was. Dus zo zag een onvervuild strand er uit. Niet slecht. Zo kon je daadwerkelijk zien hoe het zand er uit zag. “We kunnen… een zandkasteel bouwen?” opperde Elise, die geen zin had om al terug te gaan richting van het schoolgebouw. Ze keek Brandi twijfelend aan, niet zeker of die het hele concept van het bouwen van een zandkasteel kende. Het ‘gebruik je handen’ concept, in ieder geval. Voor zover zij wist zou haar kamergenote in een paar seconden een gigantisch kasteel uit de grond stampen door haar mutatie te gebruiken. Het zou grappig zijn, maar nee, dat was niet helemaal wat ze bedoelde met het maken van een zandkasteel. Het zou wel een boel tijd besparen.

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
Brandi Grey
avatar

Aantal berichten : 101

Mutant Profile
Alias: Sense
Mutation: Extreme senses, telephatic & telekinetic
Crush: x

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   zo aug 17, 2014 9:02 pm


''Nouuuu..'' begon ze wat aarzelend op Elise's vraag waarom ze Banana zou kunnen mee hebben genomen en draaide zich ietwat weg, bang dat ze een boze reactie zou krijgen. Maar eigenlijk viel haar antwoord nog best wel mee. ''Misschien.. dacht ik dat Banana wel kon zwemmen? Dat heb je me nooit verteld! Ik weet bijna niks van spinnen, alleen dat jouw spin een bananenspin is en ze het leuk vind om mij vaak genoeg te laten schrikken.'' Reageerde ze met een kleine stem, niet helemaal zeker of ze dat wel kon zeggen. ''En ik denk dat Eleanor dat niet erg zal vinden? Ze is toch een freak die met de dood rommelt, of zoiets. Ik weet het niet, ze is vreemd.'' Of was zijzelf gewoon vreemd? Omdat ze bijna niks over de mutantenwereld wist, over de wereld in het algemeen. Ugh, ze voelde zich vrij dom op dit soort momenten. Maar gelukkig wist Elise haar uit die negatieve gedachtegang te trekken door luid te snuiven nadat ze haar gevraagd had of het wel goed met haar ging. En dat ze haar niet expres had willen laten stikken of iets. ''Grap? Ik meende het serieus!'' Zei ze met een pruillipje, draaide zich terug, nadat ze haar haren soepeltjes naar achter had laten zwaaien met haar hand, richting haar kamergenote en stak haar tong uit. ''Mooi gezicht,'' proestte ze voordat ze een rondje draaide en genoot van de zand tussen haar tenen.

Maar de glimlach die op haar gezicht stond verdween al gauw zodra ze Elise hoorde praten over een dode muis in haar bed en Brandi krijste, nam een paar stappen naar achteren. ''Nee! Nee, nee, nee, nee!'' Krijste ze met een hoge stem, wapperde met haar handen alsof er daadwerkelijk iets doods bij haar in de buurt lag en gebruikte per ongeluk haar telekinese om wat zand omhoog te stoten bij Elise haar voeten, dat enkel tot haar knieën reikte en heel onschuldig was. ''Ew, ew, ew, geen dode muis! Ik gil het hele gebouw wakker, ik zweer het!'' Ging ze door, toonde een smerige expressie op haar gezicht en schudde met haar hoofd in de tussentijd, ze was het er niet mee eens dat er een muis in haar bed zou belanden. Ze ging nog een paar keer door met springen voordat ze zichzelf rustig kreeg omdat ze zich uitputte door in het zand te spelen en draaide zich naar Elise om, lichtelijk hijgende. ''Ik kan ons makkelijk terug vliegen hoor!'' Reageerde ze vlug, grijnsde breed. ''Al.. kan ik niet beloven dat het volkomen veilig gaat..'' bracht ze er achteraan, zachter omdat ze niet volledig zeker over haar krachten was.

Terwijl Elise om zich heen keek speelde zij met haar handen in haar haren, bracht het omhoog om het wat meer volume te geven, voordat ze het los liet en haar kamergenote verbaasd aan keek. ''Een zand kasteel? Wat is dat? Oh wacht.. een kasteel van zand. Hoe wil je? Wat?'' Vroeg ze ongelovig, niet helemaal zeker van hoe ze dat zouden gaan doen. Ze hadden tenslotte niks bij zich wat ze zouden kunnen gebruiken.. tenzij.. wauw. Brandi had haar telekinese wat ze kon gebruiken. En dus zette ze een paar passen richting Elise voordat ze haar handen uit stak en recht voor hun het zand omhoog begon te trekken vanaf het strand en het nogal rommelig in de lucht liet hangen. Ze splitte de grote rommelige bal in twee grote hopen doordat ze twee handen in de lucht hield en keek toen trots naar Elise. ''Dit is een begin? Kijk, het zijn twee fortjes! We kunnen zandballen gooi- ohnee, het is geen sneeuw.'' Realiseerde ze zich toen en perste haar lippen samen uit schaamte, maar kon het niet laten om zachtjes te grijnzen voordat ze haar aandacht terug focuste op wat ze aan het doen was. Ze probeerde met beide hoopjes wat te vormen, zoals een toren ofzo.. en uiteindelijk lukte dat wel zo'n beetje door middel van haar kracht. Ook al was het niet naar haar zin en had ze geen enkel idee van hoe ze dit moest maken, was ze stiekem toch wel blij met het resultaar, soort van. En ze probeerde het neer te zetten in het zand, hield het vast met haar handen voordat ze het los liet en als het ware de vacuüm laag er vanaf liet zakken. En toen.. bleef haar toren nog ongeveer 0,1 seconden staan voordat al het zachte zand terug in elkaar stortte en er niets anders overbleef dan een hoop zand dat eruit zag alsof dat daar net vers gestort was. ''Waarom...'' bracht ze piepend uit en liet zich toen als een klein kind in het zand vallen op haar kont, haar benen languit gespreid en ze sloeg haar armen over elkaar. ''Stom zand!''

_________________
I'm freezing, I'm burning, I live without compromise
I'm growing, I'm learning, I'm ready to pay the price

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Elise Jackson
avatar

Aantal berichten : 57

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Human spider
Crush: nerd

BerichtOnderwerp: Re: No one can ever hurt you, or so they say.   do aug 21, 2014 11:24 pm


Ondanks dat het niet meer dan een grap was geweest, was het idee om daadwerkelijk een muis in Brandi’s bed te plaatsen verleidelijker dan het zou moeten zijn. Alleen het idee al gaf haar de kriebels. Een echte muis zou waarschijnlijk een nog veel betere reactie opleveren. Het enige probleem was nog steeds dat ze wist dat Brandi het haar niet zou vergeven. Als in, nooit niet. Waarschijnlijk zou haar bed dan bedolven worden onder een gigantische berg dode muizen, of misschien wel andere levenloze beesten. Je weet wel, gewoon omdat het kon. Dat was het soort persoon waar ze haar in ieder geval voor aan zag, als het niet zo was dat alleen al het denken aan een dood ding haar de kriebels scheen te geven. Elise fronste, zich afvragend of ze problemen met Eleanor zou krijgen als die er achter kwam dat ze voor de grap een beest had gedood. Om eerlijk te zijn had ze zelf nog nooit iets dood gemaakt, insecten natuurlijk niet meegerekend. Banana wel. Banana was de moordenaar. Niet zij. Als ze het al zou doen, wat hoogst onwaarschijnlijk was, zou Banana dan de schuld krijgen? Of zou zij de verantwoordelijkheid voor de muis op zich moeten nemen, aangezien ze technisch gezien verantwoordelijk was voor Banana?

''Een zand kasteel?” reageerde Brandi op haar suggestie, ruw Elise’s gedachten verstorend. Ze knipperde een paar keer vlug met haar ogen, waarna ze een kort knikje gaf. ''Wat is dat? Oh wacht.. een kasteel van zand. Hoe wil je? Wat?'' vroeg Brandi, duidelijk verward. Met moeite hield Elise haar gezicht in de plooi. Hoe vaak het ook gebeurde, Brandi’s verwarring over alledaagse dingen bleef grappig om te ervaren. Eigenlijk had ze haar mond open moeten trekken om Brandi uit te leggen hoe het maken van een zandkasteel werkte. Brandi had haar handen echter al opgestoken voordat ze ook maar een kik had kunnen geven, en het zand dat dankzij haar telekinese door de lucht vloog was meer dan genoeg om haar te vertellen dat ze beter kon wachten om te zien hoe de situatie zich zou ontwikkelen. Misschien moest ze Brandi op dit gebied maar zien als een kind of iets dergelijks. Die moest je toch ook altijd zelf van hun fouten laten leren? Het was niet alsof ze Brandi een mes had gegeven en haar had verteld en haar had verteld om zelf uit te zoeken hoe je er mee moest snijden. Nee, het was deze keer enkel zand. Wat kon er nou allemaal mis gaan?

Bang dat al het zand in haar ogen zou belanden kneep Elise haar ogen samen tot twee kleine spleetjes. Eerlijk gezegd kon er een heleboel mis gaan. Meer dan ze zelfs maar aan durfde te denken. Ze stak een twijfelende duim op naar de gigantische zandbal voor haar. Mooie bal. Mooi rond. Hopelijk zou hij haar niet pletten. Geen hele bal meer. Twee ballen. Elise keek vragend naar Brandi, niet helemaal begrijpend wat ze van plan was. ''Dit is een begin? Kijk, het zijn twee fortjes! We kunnen zandballen gooi- ohnee, het is geen sneeuw.'' Elise snoof. Natuurlijk was het geen sneeuw. Anders was er toch wel erg veel pis nodig geweest om het zo geel te maken. Nou ja, of er wel of geen urine in het zand zat, ze zou het alsnog niet in haar mond stoppen. Dat hadden de twee dingen in ieder geval wél met elkaar gemeen. Wel, het was in ieder geval goed van Brandi dat ze ook realiseerde dat het geen sneeuw was.

Verbazingwekkend genoeg begon het zand in de lucht een andere vorm dan een bal aan te nemen. Huh. Niet slecht. Wat was het? Een lantarenpaal? Nee, daar was het veel te dik voor. Oh, wacht, natuurlijk. Het was een toren. Een toren voor het zandkasteel. Het was niet eens zo’n hele slechte toren. Dat was, tot Brandi hem op de grond neer probeerde te zetten en hij uiteen viel tot de berg zand die hij nu was. ''Waarom...'' Elise beet zachtjes op haar onderlip, hopend dat ze haar lach in zou kunnen houden. Eigenlijk was het niet grappig. Oké, misschien was het wel grappig. Een klein beetje. Vooral hoe dichtbij haar vergelijking met een kind was geweest. “Stom zand.” Elise schoot in de lach. Yep, echt een klein kind. Kleine, onwetende Brandi die gefrustreerd raakte omdat ze niet wist hoe een zandkasteel werkte. Hoofdschuddend kwam Elise overeind. “Sorry- Het spijt me, ik had niet moeten lachen,” zei ze, nog steeds half lachend.

“Hier, wacht- ik zal je iets laten zien. Niet spieken, okay?” zei Elise, die zachtjes gniffelend naar het water toe liep. Ze bukte, keek achterom om er zeker van te zijn dat Brandi niet probeerde te kijken wat ze deed, alhoewel ze er vrij zeker van was deze alsnog kon zien wat ze deed door haar irritante gedachten lees shit, en stak haar hand in het door de golven nat gemaakte zand. Ze rilde even bij het voelen van het zand onder haar nagels, tenminste, ze dacht dat het door het zand was, het kon natuurlijk ook zijn dat ze het nog steeds koud had door haar verdrinkpartijtje, waarna ze het zand tussen haar benen neer kwakte. Met haar andere hand duwde ze wat naast liggend zand er tegenaan, zodat het een wat grotere kwak werd, om vervolgens de eerste stap weer te herhalen, net zo lang tot er zich een redelijk grote kwak tussen haar voeten in bevond, die nog het meeste weg had van een ongezond uitziende drol. Misschien moest ze dat er ook maar gewoon van maken. Ondeugend glimlachend tekende ze een lange, uitwaartse cirkel op het hoopje zand. Het eerste zandkasteel dat ze op het eiland maakte was een drol. Dat had ze goed voor elkaar. Soepel kwam Elise overeind, zich voorzichtig omdraaiend zodat haar ‘zandkasteel’ nog verhuld zou zijn achter haar voeten. Een brede grijns verscheen op haar gezicht. “Yo, Brandi, kom maar kijken.”

_________________

Nobody wants to hear you sing about tragedy.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com/forum
 

No one can ever hurt you, or so they say.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Don't be that fool to believe I won't hurt you. [Devon]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-