FRUITMAND
CBOX
Every now and then we fall apart [Denni]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Every now and then we fall apart [Denni]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Every now and then we fall apart [Denni]   wo jul 19, 2017 5:34 pm

.Always live before you die.

Het was een zielig plaatje, een heel erg zielig plaatje. De witte wolf, op een eenzaam lang strand in het midden van de nacht. Hij zat daar gewoon naar de horizon te kijken, minuten, uren, halve nachten. En hij werd niet moe, hij zat daar gewoon … te staren. Twee oranje ogen die naar de lijn aan de horizon kijken, alsof hij hoofd dat daar ieder moment iets zou verschijnen. En dat deed hij al maanden lang voor zolang die studenten waren verdwenen. Iedere nacht, iedere dag van iedere week. Het was het enige beetje bijdrage dat hij leverde, daar zitten en kijken. In die stille momenten was er niets anders dan de krekels in het duingras, de wind over de golven, zijn eigen ademhaling in de lucht. Zelfs Lupos was stiller, stiller dan anders … de stilte voor de storm? Het had geen nood aan rennen, geen nood om iets te vangen, op iets te jagen, het had iets niets nood dan misschien enkel het kijken. Kijken en wachten … kijken en hopen … kijken en blijven leven.

Wanneer dat kleine beetje zon naar boven kroop keerde hij terug naar het schoolgebouw. Storm hield zich verassend goed in menselijke vorm, zijn nachten waren dan misschien een wanhopig gestaar over het water, overdag was hij wakker. Ja, iedereen was gespannen, iedereen had iets om aan te denken maar hij stak er niet met kop of schouders bovenuit. Het enige wat hij niet zo gemakkelijk meer deed was praten. Zijn gedachten zaten s’nachts overuren te draaien voor Nadya, voor Walsh maar overdag was hij rustig, stiller maar nog steeds in de wereld.

Hij zat op de vensterbank met zijn boeken, één been bungelde uit het raam terwijl zijn blik van zijn boeken naar het zicht over het eiland en dan terug naar zijn boeken ging. Devon verklaarde hem zot om te zitten studeren terwijl hij andere dingen kon doen. Maar hij wist dat hij niets kon doen. Zoveel studenten maakten zich klaar voor een gevecht, voor iets maar Storm kon het niet, niet met de weinig controle die hij over Lupos had. Dus als hij niet kon helpen dan moest hij gewoon maar zichzelf proberen onder controle houden en de beste manier om dat te doen is doen wat hij iedere dag deed, gewoon studeren en proberen leven. Ondanks dat hij er heel ontspannen uit zag waren zijn zintuigen, was Lupos constant bezig om degene te vinden die hem het nauwst aan het hart lagen, Denni, Devon, de andere meiden, Cole, Dalton, de weerwolf was constant bezig met het zoeken, genoeg om Storm gerust te stellen en hem in die manier een beetje “menselijk” te houden.
tag: Denni <3 --- words: // --- notes: --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dennimae Elscot
avatar

Aantal berichten : 1044

Mutant Profile
Alias: Eevy
Mutation: Visual projection
Crush: Hall.ღ

BerichtOnderwerp: Re: Every now and then we fall apart [Denni]   do jul 20, 2017 11:52 am


Dennimae Elscot


TAG:: Storm
De geur van steriele schoonmaakmiddelen vulde de badkamer terwijl het probeerde te ontsnappen door de kleine opening van het raampje. Koud water nam de dettol mee het putje in en zorgde ervoor dat er nog meer sterke geuren vrij kwamen. De blonde meid schoof de douchekop terug in zijn houder en veegde haar natte handen aan een handdoek af. Kort wreef ze over haar neus, de schoonmaak geuren begonnen te kriebelen. Het was ongebruikelijk om op dit tijdstip van de dag de badkamer schoon te maken, om überhaupth de badkamer zo'n schoonmaak beurt te geven. Maar dat was het geen Dennimae deed als ze zich geen raad meer wist met zichzelf: ze ging schoonmaken. De badkamer was nu als slachtoffer gevallen en het zou hier hoe dan ook blinkend schoon zijn.
Dit was misschien al wel de tweede keer deze week dat de badkamer een grote schoonmaak kreeg. Denni haar hoofd had ruimte nodig, aangezien het vol zat met alle dingen die momenteel gaande waren. De sfeer onder de studenten en de leerkrachten was zo ontzettend snijdend, dat de meid zich veel terug trok naar rustige ruimtes. Ze had niet echt de behoefte om andere mensen onder ogen te komen behalve de meiden, Devon en Storm. Iedereen probeerde op zijn eigen manier om te gaan met de situatie en het noodgedwongen een plekje te geven. Ze moesten wel, moesten wel toegeven aan de onmacht en het laten gebeuren. Hier, vanuit de school was er niets dat ze konden doen. Ofja, niks concreets. En dat was verschikkelijk, verschrikkelijk voor iedereen. De onwetendheid vrat al maanden aan de blondine en momenteel was ze er een beetje overheen gestapt. Ze probeerde het een beetje los te laten, al ging dat natuurlijk niet gemakkelijk. Dus probeerde ze om steeds iets te doen te hebben, hield ze zichzelf overdag bezig met de meest vreemde dingen om maar wat rust in haar hoofd te kunnen krijgen. In de avond begon het malen. Zodra haar hoofd het kussen raakte, kwam al de onrust en begonnen de slapenloze nachten opnieuw en opnieuw.

Nadat ook de wc helemaal geschropt en schoon was, gooide Denni de spullen in en emmer en liet ze het even voor wat het was. Ze waste haar handen voordat ze de badkamerdeur opende en haar hoofd om de hoek stak. Storm zat op de vensterbank en bestudeerde zijn leerwerk. Zijn ogen keken naar de woorden, maar Denni vermoedde dat er weinig echt bij hem binnen kwam. Zijn gedachten zaten waarschijnlijk mijlen ver. Als de gedachten van iedereen, eigenlijk. Iedereen was lichamelijk aanwezig, maar mentaal ver weg. De blondine stapte de badkamer uit, sloot de deur om zo de sterke geuren in de badkamer te houden. Ze wilde Storm zijn reuk zo min mogelijk tot last zijn, mocht hij iets op vangen wat belangrijk kon zijn. Met een klein glimlachje rond haar lippen liep ze naar hem toe. "Ik neem maar even een pauze, voordat mijn hersenen straks high zijn van de dettol," Zei ze flauwtjes waarbij ze haar hand op Storm zijn been liet rusten. Denni wist al maanden niet meer wat de goeie woorden waren om te zeggen en probeerde het altijd een beetje luchtig te maken. Hopend dat ze op die manier zijn gedachten een beetje naar het nu kon trekken. Weg van de zorgen en de problemen. De meid leunde tegen de muur en liet haar hoofd gekanteld tegen de muur rusten. Haar lichte ogen bekeken Storm zijn gezicht en zag de vermoeidheid, de vermoeidheid die bijna elke student en leerkracht op zijn of haar gezicht droeg. "Ik hou van jou." Ferluisterde ze hem zachtjes toe. Dat ene zinnetje, die paar woorden, was het enige wat wel goed was om te zeggen deze afgelopen maanden. En ze kon het hem niet vaak genoeg zeggen, ze wilde dat hij het wist. Wist voordat er iets gebeurde waardoor ze het hem misschien niet meer kon zeggen. In een tijd als deze waren de momenten met je dierbaren misschien wel kostbaarder dan anders. De vijand had zijn eerste slag geslagen en het was pas het begin. Zachtjes zuchtte Denni, voordat haar blik door het raam naar buiten dwaalde.


_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Denni:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Storm HallKamerverantwoordelijkeKamerverantwoordelijke
avatar

Aantal berichten : 1902

Mutant Profile
Alias: Lupos
Mutation: Werewolf
Crush: The moon was on fire and no one could save me but you.

BerichtOnderwerp: Re: Every now and then we fall apart [Denni]   zo aug 06, 2017 3:56 pm

.Always live before you die.

Hij wist niet wat Denni aan het forceren was in die badkamer maar ze hield er grondig schoon. Zijn ogen gleden geregeld weg van zijn boeken naar de badkamerdeur. Zelf als ze weinig dettol gebruikte, het irriteerde zijn reukzin, één van de redenen waarom hij bij het raam was gaan zitten en Lupos geconcentreerd hield op alles wat buiten het gebouw gebeurde in plaats van binnen. Iedereen had een andere manier om ermee om te gaan, Storm probeerde te doen alsof er niets aan de hand was, verlamde zijn lichaam enkel s’nachts, als Lupos het voor wat tijd over nam. Op die manier kon hij de vermoeidheid voor blijven en overdag blijven doen alsof. Hij wist dat Denni het merkte, en Devon. Hij keek terug naar buiten, waar zat ze … waar zat Nadya. Hoe vaak hij Lupos al naar haar had laten zoeken, het was verloren werk geweest. En alsnog iedere nacht was dat hetgeen waar hij aan dacht, aan waar ze misschien door ging, waar ze was terwijl hij overdag al zijn aandacht op Denni en de anderen probeerde te houden.

Toen de badkamerdeur open ging draaide hij zijn ogen weg van de boeken en keek naar Denni. Ze glimlachte en hij ruste zijn hoofd tegen het raam, trok de hoek van zijn lip op. Bij haar statement moest hij alsnog grinniken. ‘Nog steeds niet proper genoeg?’ Gokte hij. Kuisen was haar manier van verwerken. Ze bleef bij het raam staan en legde haar hand op zijn been. Storm volgde de beweging voor hij weer naar haar op keek en haar blik naar buiten volgde. Het was zo vredig, zo stil … zijn bruine ogen bestudeerde het schoolterrein terwijl hij voelde hoe Denni hem bestudeerde. En wanneer ze dan sprak, dan was het wat ze hem altijd al had gezegd; ik hou van jou. Hij draaide zijn hoofd weg en keek terug naar haar maar haar blik gleed alweer naar buiten. ‘Denni,’ Zei hij zachtjes. Hij rekte zich op de vensterbank en trok haar bij haar hand naar de kant waar hij zat. Hij liet zijn hoofd tegen het raam rusten en keek naar haar op, zijn arm om haar bovenbenen geslagen. ‘Ik ook van jou.’ Prevelde hij, met iets van een rustgevende glimlach.

Rennen en blijven rennen, hij kon niet dood gaan, of toch niet op de manieren waarop hij het al geprobeerd had. En hij zou haar beschermen tot hoever Lupos het hem zou toelaten. Wat er ook zou gebeuren … hij onderbrak die gedachten. Draaide zijn hoofd langzaam naar buiten en kneep ze zachtjes samen. Hij trok zijn arm weg van Denni en keek naar zijn hartslagmeter. Lupos pikte iets op maar vanwege de dettol was het niet helemaal duidelijk. ‘Waar is Devon?’ Vroeg hij zachtjes, zijn spanning onderdrukt. Hij keek terug naar buiten, sloot zijn ogen op Lupos meer te geven in reukvermogen, de wolf begon koortsachtig te zoeken maar opnieuw beperkte de dettol geur zijn vermogen om ver te geraken. ‘Lupos pikt iets op.’ Prevelde hij amper hoorbaar …
tag: Denni <3 --- words: // --- notes: --- outfit: -
© SHE MEANS WAR AT ATF

_________________

AND FULL OF TERRORS
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dennimae Elscot
avatar

Aantal berichten : 1044

Mutant Profile
Alias: Eevy
Mutation: Visual projection
Crush: Hall.ღ

BerichtOnderwerp: Re: Every now and then we fall apart [Denni]   vr sep 08, 2017 2:27 pm


Dennimae Elscot


TAG:: Storm
Soms voelde het alsof de zorgen nooit zouden ophouden. Al zolang als de blonde meid zich kon herinneren maakte ze zich zorgen, zorgen om anderen of zorgen om zichzelf. Zorgen om wat de toekomst zou brengen, zorgen om wat of wie ze in het verleden moest laten. En sinds ze hier op het eiland was, waren haar zorgen niet veel minder geworden. Het waren kleine momenten die misschien wel ter voorbereiding van deze oorlog waren. Misschien gaf het leven wel extra tegenslagen, zodat ze opgebokst werd tegen de echte slag. Maar hoe wist je wanneer je ergens klaar voor was, als het zomaar voor je neus kwam? Dennimae was niet klaar om dit aan te kunnen, wat het allemaal wel niet mocht betekenen. Een aanval van de mensheid tegen de mutanten? Of waren het mutanten die zich tegen hun eigen soort verzette? Zorgen en zorgen, het enige wat de studenten momenteel bezighield. Gedachtens verzetten was zo verdomd moeilijk, hoewel het al weken geleden was dat de studenten ontvoerd waren. Zelfs met een enorme scheut dettol drongen de zorgen door de scherpte lucht. En dat zou voorlopig niet ophouden.

Denni probeerde er maar het beste van te maken en vooral om Storm zo confortabel mogelijk te maken. Ze verloor hem bijna niet uit het oog, probeerde zoveel mogelijk bij hem in de buurt te zijn. Dat lukte natuurlijk niet altijd, ze wist dondersgoed dat hij er 's nachts uit piepte en wie weet waar uithing. Maar ondertussen was ze niet meer bang dat ook hij mee genomen werd. Er liepen studenten de ronte 's nachts en Storm kwam hoe dan ook altijd bij haar terug. Op welke manier dan ook, in welke toestand dan ook, ze wist dat hij altijd naar haar terug zou komen. En die hoop was genoeg om 's nachts toch een beetje te kunnen slapen.
‘Nog steeds niet proper genoeg?’ Gokte Storm en Denni greens kort. "Ik ben er van overtuigd dat het altijd schoner kan." In haar ogen zou het altijd schoner kunnen en zo niet, deed een extra poetsbeurt niemand kwaad. De blondine legde haar hand op Storms been en het waren vaak die kleine aanrakingen die ze nodig had. Dat extra beetje besef dat hij hier echt nog zat, dat ze beide nog steeds veilig waren. Het was nog vroeg en zo rustig op het schoolplein. Denni wist nooit goed wat ze moest denken van die stiltes, van die rust.. Een school die eerder bruiste van de gezelligheid, onrust en leerlingen, was nu kalm en kill.
Bij het horen van haar naam, draaide Denni rustig haar hoofd naar Storm. Zonder enig tegenspraak liet ze zich naar hem toe trekken, voelde ze zijn warmte van zijn arm rond haar benen. Het voelde alsof ze elke keer opnieuw verliefd werd als ze naar hem keek, zijn donkere ogen alle veiligheid en geborgenheid uitstraalde. ‘Ik ook van jou.’ Ferluisterde Storm en het waren deze kleine momenten waar de meid zo ontzettend van genoot. Ze glimlachte terug, drukte een klein kusje op Storm zijn voorhoofd. Denni draaide iets en liet zich met haar rug tegen de muur naar de grond zakken, leunde haar hoofd tegen Storm zijn been. Ze hield zijn hand vast, speelde voorzichtig met zijn vingers. Ergens voelde ze zich schuldig dat ze zich op dit moment gelukkig voelde.

Dennimae was weggezakt in gedachtens, nog steeds frummelend met Storm zijn vingers, toen zijn stem haar deed opkijken. ‘Waar is Devon?’ Denni fronsde haar voorhoofd en knikte zacht haar hoofd. "Geen idee, hoezo?" Vroeg ze voordat ze overreind kwam. Ze zag meteen aan Storm dat er iets niet klopte en ook haar blik gleed meteen naar buiten. Echter zag ze niks ongewoons. Storm mompelde iets over Lupos maar wat het precies was kon ze niet horen. "Wat is er, Storm?" Vroeg Denni, de spanning die haar lichaam vulde was hoorbaar. Ze haalde haar telefoon uit haar zak, appte Devon waar hij was. Echter kreeg ze geen gehoor, dus besloot ze hem te bellen, wat meteen naar voicemail ging. "Devon neemt niet op," Deelde Denni met Storm mee, haar lichtte ogen op hem gericht. Ze vond het altijd vervelend als er iets als dit gebeurde, aangezien er wat aan de hand was maar de meid totaal niet wist wat. Geen controle, enkel spanning en zenuwen.


_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Denni:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Every now and then we fall apart [Denni]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [RPG] After The Fall
» There is nothing that makes it right. [Denni]
» Mister Hal, at your servise. [Denni]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - First Floor :: Bedrooms :: Girls-