FRUITMAND
CBOX
[PLOT] ENDGAME
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 [PLOT] ENDGAME

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mira Kostoglotova
avatar

Aantal berichten : 10

Mutant Profile
Alias: Strzyga
Mutation:
Crush:

BerichtOnderwerp: [PLOT] ENDGAME   wo jun 21, 2017 4:30 pm

Eén voor één had ze de vrije wil van de gevangengenomen mutanten gebroken. Bij sommigen ging het sneller dan bij anderen, maar uiteindelijk had ze hen allemaal onder de duim gekregen. Met als resultaat dat ze nu veel sneller haar bevelen opvolgden en zij daar zelf minieme moeite voor moest doen. Ze waren zo geprogrammeerd dat ze het automatisch en zonder protest uitvoerden. En dat was precies hun doel geweest. Het martelen, zowel fysiek als mentaal, had hen gekraakt en had haar grip op hen alleen maar versterkt. Na enkele testrondes waren ze er klaar voor. De invasie, en uiteindelijke vernietiging, van Genosha Island en al de mutanten die er rond liepen.

Het was stil in de hovercraft, zoals op de heenweg, op het gezoem van de motoren na. De instrumenten van de piloten maakten soms piepgeluidjes, wat ze zelf ontzettend irritant vond, maar ze hield haar mond. Ze was zich mentaal aan het voorbereiden. Dit was de eerste keer dat ze zoveel minions tegelijk zou besturen, en dat in een redelijk chaotische omgeving. Maar ze vertrouwde er op dat de brainwashing zijn werk had gedaan. De mutanten zouden op eigen initiatief kunnen aanvallen, maar aanvallen zouden ze zeker. “Het eiland is in zicht”, Zei de hoofdpiloot door zijn microfoon. Straks zouden ze landen, en zouden de mutanten hun posities innemen. Amadéo en zijn roedel, samen met Nadya en Niklaus, zouden haar verdedigen. De rest zou zijn vernietigende krachten loslaten op enige tegenstand die ze misschien zouden tegenkomen.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Robb Jones
avatar

Aantal berichten : 61

Mutant Profile
Alias: Cavalier
Mutation: Super Soldier Physiology, Immortality, Apocalyptic Force Manipulation
Crush: ( ͡° ͜ʖ ͡°)

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   wo jun 21, 2017 7:43 pm

Hoe langer ze opgesloten hadden gezeten des te meer de tijd in elkaar leek te vervagen, Robb had geen houvast meer aan de realiteit. Hoe lang ze nu al werkelijk hier zaten was geheel aan hem voorbij gegaan. Na dat ze uit hun kooien waren gebroken, al dan niet met enige hulp, was het snel gegaan. Zonder dat hij er ook maar enige macht in had was hij terug in een kooi beland. In een kooi die hem nog harder leek te teisteren dan eerst. Hoe snel hij eerst misschien was gebroken, des te harder hij dit keer had volgehouden. Des te harder hij zich had verzet tegen degene die hem hier vast hielden, en des te zwaarder ze terug sloegen om hem onder bedwang te houden. Het was zo lang aan een stuk door gegaan dat hij uiteindelijk wel moest breken, hij kon niet anders. Elke simulatie van zijn verleden leek steeds erger te worden, het had hem op een gegeven moment geraakt tot in zijn ziel. Had hem zo diep gekraakt dat hij in elkaar was gezakt in zijn kooi, Robb had willen schreeuwen, had de hele plek waar hij zat aan stukken willen scheuren. Willen verpulveren met zijn mutaties. Langzaam maar zeker was de eens zo nuchtere jongen helemaal gek geworden. Fysiek had hij niet veel schade, buiten zijn gebroken hand die uiteindelijk ook genezen was door middel van zijn mutatie maar hij kon er niet meer tegen vechten.

De koele lucht die in de hovercraft hing maakte hem vanbinnen ijzig koud. Een stilte voor de storm als je het zo kon noemen. Robb zou ten strijden trekken zoals hij destijds zo vaak had gedaan. Hij zou een ras gaan uitroeien, samen met zijn kompanen zou hij Genosha laten verdwijnen met iedereen die er op zat. Al was er toch een vreemd gevoel dat hem bekroop, een dat te maken had met enkele mutanten op het eiland. Dat hij hen niet hoefde pijn te doen. Maar Mira was duidelijk geweest, kill or be killed. Ze had die bepaalde strijdersmentaliteit in hem weer los gemaakt. Had er voor gezorgd dat hij zijn rol als caretaker van iedereen aan de kant had geschoven, had hem weer de strijdmachine gemaakt die hij ooit was geweest. Robb liet de koele lucht zijn longen vullen, staarde naar de persoon die tegenover hem zat. Hij hoopte dat iedereen er net zo klaar voor was als hij dat was. Want ze waren maar zo sterk als hun zwakste schakel, al moest hij nog uitvinden wie dat precies was. Een plots verschil in hoogte maakte hem duidelijk dat ze bijna op hun locatie waren aangekomen. Het strijdtoneel zou losbreken, en dit keer zou hij niet gewapend zijn met zwaarden of vuurwapens. Dit keer was het puur de kracht van zijn mutatie. Een verwoestende kracht.



_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Niklaus Akerman
avatar

Aantal berichten : 117

Mutant Profile
Alias: Wildfire
Mutation: Pyrokinesis
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   wo jun 21, 2017 9:12 pm

Het was niet zijn eerste keer dat hij opgesloten zat in een kooi waarin je enkel kon wachten. Iedereen was aan het wachten en hopen op een spoedige vrijlating, maar die kwam niet. Dat was nooit. Eenmaal je opgesloten zat was de kans verschrikkelijk klein dat je ooit nog vrij kwam. Ze hadden het geprobeerd tijdens één van hun eerste dagen, maar waren zwaar gefaald. Hardhandig waren ze weer opgesloten geweest zelfs wanneer de kooien vernield waren hadden ze een oplossing.
Niklaus kon de opsluiting goed verdragen, beter als sommige andere omdat het zo gewoon aanvoelde. Maar dat was zonder de vervelende tonen die haast altijd in zijn kooi hingen. Het was genoeg om een mens gek te drijven. Bij Niklaus had dat in elk geval dat effect gehad. Gewoon de simpele hoge en lage tonen maakten het ondragelijk. Sinds de uitbraak waren zijn ogen steeds de helder groene kleur gebleven en dat was ook te merken in zijn directe omgeving, daar was de temperatuur flink gestegen. Hele dagen lang had hij last van een zeurende hoofdpijn die hem ijl in het hoofd maakten.

Niklaus had altijd een wat verwilderde look, maar door de opsluiting was het enkel erger geworden. Zijn haar was toch enkele centimeters gegroeid en zat vol met knopen. Ook zijn baard had eraan mogen geloven. Het was niet dat hij in de ideale plaats had gezeten om er wel iets aan te doen. De verwilderde look samen met zijn fel gekleurde ogen gaf hem een gevaarlijke uitstraling. Alsof hij een tikkende tijdbom was, iets wat in feite ook echt zo was. De keren dat het meisje moest oefenen en zijn mutatie gebruikt werd, was dat te merken. Zijn groene vuur was altijd zeer onvoorspelbaar en zeer destructief, maar dat was alleen maar erger geworden en met elke dag die voorbij ging kon Niklaus de aanwezigheid ervan beter voelen.

De dag brak uiteindelijk aan dat ze weer in de hovercrafts werden geleid tegen hun wil, maar het ging vanzelf. Het was verschrikkelijk niet te kunnen kiezen wat hij wilde doen, maar hij had geen keuze, alles gebeurde automatisch en het zorgde voor een zeker woede in hem. Om hem heen zaten de andere studenten waarmee hij de afgelopen dagen of maanden had vastgezeten. Voor even was er hoop geweest dat ze vrij kwamen, maar daar zaten ze dan. Iedereen wist naar waar ze onderweg waren; Genosha.
Op zich had Niklaus er niet zo’n groot probleem mee om tegen mutanten te moeten vechten, hij had niks anders gedaan, maar het verschil lag in de situatie. Toen had hij niet zoveel te kiezen, maar op dat moment in de hovercraft had hij helemaal niets te beslissen. Dat was het ergste, dat was waarom hij ermee in zat en hij kwaad was. De woede problemen waar hij altijd mee zat hielpen daar niet mee.
Maar daar zat hij dan, samen met de rest, op weg naar Genosha om het achter te laten in totale vernieling.


_________________

We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aurélia Nyitrai
avatar

Aantal berichten : 246

Mutant Profile
Alias: Aurélia
Mutation: Enhanced Speed & Telekinesis
Crush: There are no handles that you can hold, And no understanding where it goes

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   do jun 22, 2017 9:46 am

Elke dag blijven vechten? Nee, het zat er niet meer in. De ontsnappingspogingen die er waren geweest hadden geen nut gehad. In het begin was ze net als de rest, bereid om elke dag te vechten om uit de kooi te komen. Maar ondertussen wist ze niet eens meer wanneer er een dag om was, of het dag of nacht was buiten. Haar lichaam zat onder de blauwe plekken van het constante proberen. Het was een marteling. Soms schoven er zoveel palen van het tralies weg dat het leek alsof er amper een kooi om haar heen zat, alsof ze er gewoon uit kon rennen. Maar dat kon ze niet, dat wist ze ook. En eens in de zoveel tijd probeerde ze weer, want de verleiding om te ontsnappen was groot. Wat weer eindigde met een pijnkreet. Ze kon geen kant op.

Het meisje, de trut die hen hierheen had gebracht, had volledige macht over hen wil. Dat was inmiddels duidelijk. Voor Aurélia was het geen verrassing toen ze weer werden meegenomen. Ze kon onmogelijk geloven dat de ontvoering puur was geweest om ze in de cellen te houden. Er zaten nogal wat sterke mutanten bij en het doel van hun ontvoering werd onthult. Iets waar ze vanbinnen al bang voor was geweest. Ze moesten vechten. Het was een bevel en ze kon er niks tegen in brengen. Ze vroeg zich af of de rest zich net zo misselijk voelde van binnen als haar. Ze had niet veel liefde voor de meeste medestudenten maar ze vermoorden? Genosha kwam in zicht. Ze hoopte maar dat ze hun sterkste mutanten klaar hadden staan. Ze hoopte dat ze niet oog in oog hoefde te staan met haar vrienden. Eerlijk was eerlijk, ze hoopte dat het één van haar vele vijanden zou zijn. Aurélia zou genadeloos vechten en niet stoppen, en het zou makkelijker voor haar tegenstander zijn als hij of zij een hekel had aan haar toch?

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Valkyrie Skalksdóttir
avatar

Aantal berichten : 378

Mutant Profile
Alias: Víkingr
Mutation: Immortality - Nucleokinesis - Waterhorse
Crush: I don't need this life, I just need somebody to die for

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   do jun 22, 2017 4:10 pm

Ze was gebroken.. Na al die pogingen om te ontsnappen, het werkte niet. Nu wist ze niet eens meer hoe lang ze al in deze kooi had gezeten, maar het was lang. Ze had haar wilskracht opgegeven. In het begin, na de eerste ontsnapping, had ze nog vele pogingen geprobeerd te doen. Ze was zo kwaad geweest omdat het hun niet gelukt was. Haar woede had ervoor gezorgd dat ze met al haar kracht nog vele malen tegen de kooi probeerde te vechten, dit had haar uiteindelijk alleen maar verder gebroken..
Nu durfde ze niets meer te doen, want alles wat ze deed zorgde ervoor dat ze meer pijn voelde. Ze was uitgeput, kon niet meer vechten, kon zich niet meer verzetten. Dagenlang had ze alleen maar op de grond gelegen, ze had niets meer gegeten en was sterk vermagerd.
Waarom moesten ze hier nog steeds vastzitten? Waar was dit voor nodig? Deze eeuwigdurende marteling van hun kooien die hun mutaties tegen zich zou laten werken. Het voelde bijna alsof ze niet meer leefde, maar een soort spook was in haar eigen lichaam. Ze probeerde vooral veel te slapen, maar dat ging haar niet makkelijk af. Ze was wel moe maar kon geen rust vinden in haar hoofd, of toch niet genoeg om in slaap te vallen. Verzetten deed ze wel niet meer maar bleef er wel over nadenken..

Wanneer er plotseling weer beweging kwam voelde ze opnieuw dat haar lichaam overgenomen werd door bevelen, deze keer was er alleen geen verzet. Samen met de rest van de leerlingen volgde ze weer hun weg de hovercraft in. Ze ging op de laatste stoel zitten en liet de gordel vastklikken zonder enige emotie te vertonen. Valkyrie wist heel goed waar ze heen gingen. Ze wilde zich wel verzetten maar ze was mentaal te gebroken om iets te kunnen doen, dus ze liet het gebeuren. Het was stil, doodstil. Iedereen zat gewoon voor zich uit te kijken en zei geen woord. Ze waren allemaal onder controle door het meisje en niemand leek zich er ook meer tegen te willen vechten, waarschijnlijk konden ze allemaal niet meer vechten.
Het geluid van de motoren klonk eigenlijk best rustgevend, want ze wist dat de heisa snel genoeg zou losbreken, daarom probeerde ze zich nu nog op het geluid te richten. Ze wist wat er ging gebeuren. Ze zouden Genosha aanvallen, er zou een gevecht plaats gaan vinden en er zouden doden vallen. Het team van hun was gemaakt van de meest sterke mutanten, daar kon de school niet tegenop en ze zouden hard getroffen worden, dat was alvast zeker.

Toen voelde ze dat de hovercraft was aangekomen bij de bestemming, het begon snelheid te minder en te zakken. Van zodra het geland waren begon ze zich misselijk te voelen, want het zou zo beginnen. Ze zou moeten vechten tegen wat? Studenten, kinderen.. Misschien zelfs Lawrence.. Het voelde even alsof ze moest overgeven maar dit werd onderdrukt door de commando’s. Het was niet alsof Valkyrie niet eerder gevochten had en mensen had gedood. Ze had namelijk een hele hoop mensenlevens op haar geweten, meer dan ze zou denken. Maar dit was anders. Dit waren niet haar vijanden, maar door de commando’s voelde het wel zo.
Ze ging ook opstaan zodra de andere mutanten dit ook deden, klaar om uit de hovercraft te stappen en om een massamoord te gaan plegen. Tenzij Genosha voorbereid zou zijn? Misschien zouden ze dan een kans maken, en Valkyrie hoopte van binnen dat ze die kans zouden grijpen. Snel veranderde deze gedachten alleen weer wanneer het tijd was. Ze zouden nu namelijk moeten vechten. Het was ‘killed or be killed’ en Valkyrie was nu eenmaal niet makkelijk te vermoorden. Het zou dus het wat nodig hebben om haar neer te halen en dat was waar ze bang voor was, omdat het ze niet zou lukken.
Ze wachtte geduldig tot de laadklep naar beneden gleed. Wind blies meteen naar binnen en ze moest ook even haar hand gebruiken om iets te zien door het licht. Ze klemde haar kaken op elkaar om de woede omhoog te brengen, de woede die ze nodig had om te vechten voor haar leven. Ze had nu al medelijden met de arme ziel die tegen haar zou moeten vechten. Het feit dat ze wat vermagerd was maakte haar niet zwakker, het maakte haar juist sterker. Ze zou nu harder vechten en het zou levens gaan kosten..

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Samantha Holt
avatar

Aantal berichten : 518

Mutant Profile
Alias: Bolt
Mutation: Pyrokinesis, Electorkinesis & Electrical Transportation
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   ma jun 26, 2017 4:14 pm

Het zorgeloze, positieve meisje dat Sam ooit was, was begraven. Diep weggestopt in het binnenste van haar wezen. De martelingen waren alleen maar erger geworden na hun ontsnappingspoging en door de oude Sam weg te stoppen, probeerde het beetje dat ze nog had te beschermen. Ze was compleet overgeleverd aan de wil van de mutant die hun van Genosha had weggerukt. Sam noemde haar zelfs al niet meer de trut, of bitch of welk ander scheldwoord ze ook maar kon bedenken. Ze had zich er gewoon bij neergelegd. Haar strijdlust was verdwenen en vervangen door onderdanigheid. De woede die ze in zich had was omgebogen in het voordeel van Mira en het enigste wat overbleef was absolute stilte. Diezelfde stilte hing nu in de ruimte. Niemand praatte, vooral omdat het hen niet was toegestaan, maar ook omdat niemand er zin in had. Het zou onnatuurlijk zijn om over koetjes en kalfjes te babbelen als ze zo dadelijk haar geliefde school gingen kapot maken. Hopelijk hadden de mutanten harder dan ooit getraind, iets gedaan met de wetenschap dat er mutanten ontvoert waren en misschien wel tegen hun zouden kunnen worden gebruikt. De nieuwe Sam, de gebroken Sam, kon het eigenlijk niks meer schelen. Het maakte toch allemaal niet meer uit. Terwijl de oude Sam zo hard mogelijk riep dat ze zich moest verzetten, moest vechten, maar zij werd al snel gesnoerd door de herinnering aan water, ademnood en nog meer martelingen.

Het hovership schommelde en landde vervolgens met een zachte klap op het strand van Genosha. Nu zou het komen, ze voelde het. Door hun connectie met Mira voelde ze de woede en was ze klaar om toe te slaan. Als soldaten marcheerde ze naar buiten toen de laadklep eenmaal naar beneden was. Adrenaline stroomde door haar verhitte aderen als gesmolten ijzer en zette haar lichaam in vuur en vlam. Letterlijk. Haar ogen kleurde rood, bloederiger rood dan ze ooit waren en haar vlammen laaide op, likkend aan de zeelucht. De roep om te vechten zinderde in de lucht en haar lichaam was er klaar voor. In haar ogen was niks meer te herkennen van de gelukkige Sam die hier werd weggevoerd, enkel nog woede en als je daar voorbij keek, pure vermoeidheid.   

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Walsh Cadwaller
avatar

Aantal berichten : 160

Mutant Profile
Alias: Pyric
Mutation: Nuclear fire
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   ma jun 26, 2017 9:24 pm


De jongen had werkelijk geen idee waar ze nu heen gebracht werden. Hij had gewoon de fut niet meer om na te denken, niet sinds ze erin geslaagd waren om hem mentaal helemaal te breken. Eerlijk gezegd had hij verwacht dat het voorbij zou zijn van zodra ze hadden kunnen ontsnappen. Hij had gehoopt dat hij terug even naar zijn ouders zou kunnen gaan om hen te vertellen dat hij veilig was en dat ze zich geen zorgen hoefden te maken. Op dat moment snakte hij gewoon naar een knuffel van zijn moeder. Spijtig genoeg voor hen, waren de mensen die hen ontvoerd hadden goed voorbereid geweest. Voordat ze het allemaal goed en wel beseften, waren ze al naar een nieuwe ruimte gedreven waar ze weer terug waren gestopt in cellen. Vanaf het moment dat de deur van zijn cel in het slot was gevallen, waren de elektrische schokken weer begonnen. Deze keer leken ze zelfs heftiger te zijn dan vorige keer en er leek helemaal geen einde aan te komen. De tienjarige jongen was de eerste die volledig brak, de eerste waar Mira zonder moeite controle over kon krijgen. Op de momenten dat hij alleen gelaten werd, lag hij gewoon op de grond in zijn cel, trillend over zijn hele liggen.

Natuurlijk had hij gehuild, maar op een gegeven moment leek het ook alsof zijn tranen gewoon op waren. Walsh had alle hoop opgegeven en als mensen pogingen deden om met hem te praten, had hij hen gewoon met lege ogen aangekeken. De kans dat hij zijn ouders nog zou terugzien was miniem, net als de kans dat hij zijn vrienden op school nog zou terugzien. Hij had zich een tijd afgevraagd hoe het nu met Kylie zou zijn. Zou ze er al terug wat bovenop gekomen zijn? Hadden zijn muts en sjaal geholpen tegen de koude? Hij had het zelf constant koud en zelf zou hij beide dingen wel hebben kunnen gebruiken. Waar hij in het begin nog elke dag naar zijn knuffel gevraagd had (die wel dierbaar voor hem was), duurde het niet lang voordat hij daar ook mee stopte. De jongen had zelfs geen energie meer om te protesteren toen de pyjama die hij van zijn moeder had gekregen, werd vervangen door andere kledingstukken. Alles wat hem aan zijn ouders deed denken, was toen afgenomen en dat zorgde ervoor dat hij zelfs dat hij zich nog meer in zichzelf terugtrok. Het kon hem allemaal niets meer schelen.

Zijn benen bungelden een heel stuk boven de grond in de hovercraft en net zoals ze van de school naar de ‘gevangenis’ gebracht waren, moest hij zich een stuk naar beneden laten glijden toen de hovercraft geland was. Heel even leek zijn wilskracht terug te komen toen hij in het zand stapte en de omgeving herkende. Ze waren terug thuis! Heel even was de hoop terug aangewakkerd, maar die doofde al snel weer toen de vlammen langzaam zichtbaar waren en over zijn huid heen begonnen te kronkelen. Er was niets dat hij kon doen om het te stoppen. Hopelijk waren zijn vrienden zo ver mogelijk weg en zouden ze niet naar het strand komen.


_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nadya Kyla
avatar

Aantal berichten : 563

Mutant Profile
Alias: Storm
Mutation: Dragon transformation, storm creation, ice and fire manipulation
Crush: I guess I'm just not the kinda girl that gets her happy ending.

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   do jun 29, 2017 2:27 pm

Het was als vanzelf gegaan. De emoties waren uit haar gevloeid, snel en genadeloos. Binnen enkele dagen was er niets meer over geweest van het meisje dat ze na haar bevrijding met moeite terug gevonden had. Het meisje dat langzaam weer was gaan wennen aan de naam Nadya. Het meisje dat met heel veel moeite weer mensen toe had gelaten in haar hart. Al waren die mensen op één hand te tellen. Het waren stappen geweest, waarvan ze niet had gedacht dat ze die ooit nog zou zetten. Stappen binnen enkele dagen waren weggevaagd. Alsof ze nooit bestaan hadden. Alsof het niets meer was dan een hoopje zand, dat achteloos aan de kant werd geschoven. Het precieze moment waarop ze terug was gegleden in haar oude zelf zou ze aan kunnen wijzen.  Het was alsof ze het ene moment nog gevoelens had gehad en het andere moment niet meer. Het verdriet, de angst, de pijn, de woede, de haat. Alles was verdwenen in het niets. Opgeslokt door de duisternis. De duisternis die nu alles omvattend was.

Met haar rug zat Nadya tegen het koele ijzer geleund. Haar helder blauwe ogen had ze strak voor zich gericht en haar droge lippen vormden een strakke lijn. Haar dunne, fragiel ogende lichaam leek nog kwetsbaarder in de outfit die ze had moeten aantrekken. Schijnbedrog. Ondanks de martelingen en ondanks het gevangenschap was Nadya niets aan kracht verloren. Haar lichaam was gemaakt dergelijke erbarmelijke omstandigheden tot doorstaan. Sterker nog in vergelijking tot haar eerste gevangenschap, waren de afgelopen drie maanden laf geweest. Toch had het deze keer geen jaren, maar slechts dagen gekost, voor zij dat plekje in zichzelf gevonden had waar ze niets hoefde te voelen. Dat plekje waar niets anders was dan serene duisternis.

Nadya sloot haar ogen, concentreerde zich op de koele lucht die langs haar neusvleugels naar binnen gleed. Het was tijd. Tijd om te laten zien hoe sterk ze werkelijk was. Tijd om zich vol overgaven in een oorlog te gooien, die altijd al de hare was geweest. Al had ze aan de andere kant moeten staan. Iets wat haar niet kon schelen, niet meer. Wie er ook tegenover haar zou komen te staan, ze zou genadeloos zijn. Het kon haar niet schelen wie er zou sterven en wie er zou leven. Het kon haar niet schelen of zij zou blijven leven of niet. Waar het idee van sterven haar eerder aanlokkelijk had geleken, liet het haar op dit moment koud. Leven of sterven. Het was allemaal hetzelfde. Het zou komen of het zou niet komen. Voor haar en voor ieder ander die verwikkeld zou raken in dit gevecht. Het was niets meer dan een simpele uitwisseling van kracht, waarin uiteindelijk maar één partij aan het langste eind zou kunnen trekken.

Er was iets veranderd in het zachte gezoem van de motoren. Langzaam opende Nadya haar ogen. Het was zo ver. Nog enkele seconden en dan zou de oorlog los breken. Haast geruisloos kwam de hovercraft tot landing en synchroon met de andere mutanten kwam Nadya overeind. Het was alsof ze een geoliede machine waren, met Mira aan het stuur. Nadya wist haar rol. Het was mede aan haar om Mira te beschermen. Een taak die ze in haar drakenlichaam uit zou voeren. Hoog boven de blondine, zodat ze haar niet per ongeluk zou verwonden. Samen met de andere mutanten liep Nadya het schip uit. Het zand was koel onder haar blote voeten. Haar blik gleed over verlaten strand. Zou dit over enkele minuten veranderen in een strijdveld? Zouden vroegere vrienden elkaar hier te lijf gaan, als vijanden? Nadya haar blik ging naar Mira en na een kot knikje begon ze te rennen. Zodra ze een tiental meter van de groep verwijderd was, liet ze haar menselijke lichaam plaats maken voor haar drankenlichaam en schoot ze de lucht in. Een meter of dertig boven de groep bleef ze hangen. De donkere schaduw van haar lichaam viel over de groep heen, als een dreigende onweerswolk.  

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Amadéo Delvaux
avatar

Aantal berichten : 261

Mutant Profile
Alias: Wolfgang
Mutation: Soundwave Manipulation & Supreme Alpha & Pack Summoning
Crush: Ne cherchez plus mon cœur ; des monstres l'ont mangé.

BerichtOnderwerp: Re: [PLOT] ENDGAME   vr jul 14, 2017 5:25 pm

De tijd was voorbij gegaan zonder dat hij zich er bewust van was geweest. Er was alleen de pijn. De pijn van het shiften, de pijn van het vastzitten, de pijn van het alleen zijn. Hij mistte zijn roedel, zijn vrienden, zijn familie. De enige die ooit om hem hadden gegeven. En ze waren gewoon weg. Waarschijnlijk was hij één van de eersten geweest die zich over had gegeven aan zijn lot. Zijn vechtlust was met de dag gedaald, exponentieel. Na de poging tot ontsnapping al helemaal. Hij wist dat het zwak was, maar hij was ook slim genoeg om te weten dat het allemaal gewoon geen nut meer had. Het verzet zou nooit slagen.

En hij had gelijk gekregen. Eén voor één was iedereen geplooid. Zijn buren en de gevangenen in de kooien verderop. Iedereen werd onderworpen aan de wil van de blonde mutante. Uiteindelijk werden ze allemaal weggehaald, afgespoeld in een douche en verplicht een pakje aan te trekken. Heel lang had het vervolgens niet meer geduurd. Nu zaten ze terug op de hovercraft, en iedereen wist waar ze heen gingen. Maar niemand zei er iets op, niemand deed wat. Hij ook niet. Vooral omdat hij wist dat hij zijn pack terug zou krijgen eenmaal aangekomen.

De alpha voelde ze nog voor hij ze zag. Het moment dat hij van de laadklep op het strand sprong, veranderde hij in de wolf die hij was. Bijna moeiteloos nu, na het eindeloos heen en weer shiften ging het veel sneller. Wel nog altijd even pijnlijk maar dat nam hij er maar bij. Vanaf hij op zijn vier poten stond, slaakte hij een langgerekte huil. Een oproep voor zijn roedel, maar ook een uitdaging naar eender wie die hem kon horen.

_________________
We are the chosen
And this is your emergency broadcast announcing the commencement of the final purge.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

[PLOT] ENDGAME

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Plot der Zeven Zonden

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-