FRUITMAND
CBOX
Here comes the sun
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Here comes the sun

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Soleil Vincze
avatar

Aantal berichten : 11

Mutant Profile
Alias: HumanATM
Mutation: Valuable Spawning ;; Pocket Universe
Crush: ;; You couldn't afford me if you tried

BerichtOnderwerp: Here comes the sun    za mei 06, 2017 8:04 pm

Van Hongarije naar hier was een lange trip geweest. Ondanks haar magenoeg ongelimiteerde toegang tot geld was Sol nooit buiten Oost-Europa geweest. Het feit dat ze geen eigen paspoort had speelde daar ook wel in mee, maar het grootste deel was de angst dat haar ouders foto’s aan de politie hadden gegeven en ze zomaar opgepakt zou worden en weer naar huis moest. Huis, voor zover je hun slonzige driekamer appartement zo kon noemen. Gelukkig leken de mensen die haar nu meenamen genoeg autoriteit te hebben om dat probleem als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. De hele reis bleef Soleil op haar hoede, maar telkens als haar begeleiders voor een ticket of lunch betaalden zonder haar ook maar aan te kijken voor een bijdrage smolt een beetje van haar wantrouwen weg. En ze wilde hen ook wel geloven. Geloven dat er ergens een groep was met mensen zoals zij, die speciale gaven hadden. Maar ja, als twee volwassenen je meenamen naar een eiland ergens ver weg was het toch wel een fijn idee dat er een geladen pistool binnen handbereik lag te wachten.

Zonder enige problemen kwamen ze uiteindelijk aan. Ze was wel even overdonderd, de zee had ze al tien jaar niet gezien. En wat was het groot en majestueus, water voor zover het oog reikte. Met een plotseling eiland, verborgen op een flink stuk van de kust. Soleil was stiekem maar al te blij toen ze weer op het vasteland stond, ze was lichtelijk zeeziek geworden. Zoals gebruikelijk greep Sol meteen weer haar bagage, en de rest wist onderhand goed genoeg hoe het zat om nog te proberen hulp aan te bieden. Hulp had ze niet nodig en haar bagage droeg ze liever zelf.

Veel leek Sol ook niet bij zich te hebben. Een zwart lederen koffer van een flink formaat en een kleine plastic tas met daarin wat eten en drinken. Meer droeg ze niet bij zich, op het eerste gezicht. Maar Sol had natuurlijk haar eigen manieren om de meest gekke spullen mee te dragen. De koffer was een uitzondering, die stopte ze liever niet in haar pocket universum. De hoeken van de koffer lieten daardoor ook al de nodige wear and tear zien, en op sommige plekken was wat tape nodig om de boel bij elkaar te houden. Het was een van haar meest versleten bezittingen. Voordat ze naar binnen ging besloot Sol even te gaan zitten. De frisse lucht hielp om de laatste restjes misselijkheid te verdrijven. Met haar vertrouwde koffer vlak naast haar nam ze plaats op een van de drie schommels. De ijzeren kettingen piepten zachtjes terwijl ze zichzelf zachtjes heen en weer duwde met haar benen. Sol keek goed om zich heen, de omgeving was zo anders dan ze in de grote stad gewend was. Maar dat was op een goede manier, de weidse vrijheid beviel haar wel. Sol ademde diep in en opende haar armen wijd. Aangenaam kennis te maken, Genosha island.

[Eerste post gereserveerd voor een personage van Lisa~]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kellin Goodwin
avatar

Aantal berichten : 291

Mutant Profile
Alias: Pisces/Fishstick
Mutation: Pescar
Crush: Uhm...I don't think you would want me.

BerichtOnderwerp: Re: Here comes the sun    za mei 06, 2017 9:24 pm

BE NOT AFRAID OF GREATNESS



Het waren vreemde tijden op Genosha en iedereen kon erover meespreken. Niets was nog zo gestructureerd als het eerst was en er heerste een serieuze onrust. Kellin ging niet ontkennen dat hij er ook last van had, ook hij leefde met de onzekerheid. Wat ging er namelijk allemaal nog gebeuren? Was het ontvoeren van studenten de eerste stap? Vele waren zich aan het voorbereiden op een mogelijke oorlog, maar de jongen niet. Hij zag niet in waar hij zou passen. Er waren groepen gevormd om het eiland te controleren, maar het was niet dat hij extreem nuttig zou zijn. Kellin was de persoon die zijn eigen hand meer pijn zou doen wanneer hij iemand sloeg in het gezicht. Als hij iets niet was, dan was het een gedreven vechter. Waarschijnlijk zou hij zich nog gaan verstoppen als ze het eiland zouden aanvallen. Hij kon verdwijnen naar de diepe zee en daar alles afwachten. Dat was het plan dat hij in zijn hoofd had vanaf het eerste moment. Volgens Kellin was het dat of sterven. Niemand ging echt wat aan hem hebben.

Terwijl vele studenten tegenwoordig niet meer naar de lessen gingen, bleef Kellin braaf gaan. Het was om zichzelf iets te doen te geven, want anders ging hij enkel nadenken. Er werd tijdens de lessen van hem verwacht dat hij zou opletten, dus dat was wat hij probeerde. Vaak kwamen er toch vragen van studenten, maar dat was normaal.
Nadat de lessen gedaan waren besloot Kellin om naar buiten te gaan. Normaal ging hij naar de bieb of zijn kamer, maar hij wilde de frisse wind nog eens voelen. Hij besloot op dat moment om naar de speeltuin te gaan zonder een echte reden te hebben.

Op de speeltuin aangekomen viel het hem gelijk op dat hij niet de enige was. Er zat een meisje op een schommel met een koffer in haar buurt. Ondanks alles bleven er nieuwe studenten bijkomen, wat je bijna een wonder kon noemen. De docenten gingen ervan uit dat Genosha nog steeds veiliger was voor mutanten dan de echte wereld, een geruststellende gedachten. Niet iedereen geloofde het, maar wie weet hadden ze alles nog wel onder controle.
Ondanks dat Kellin niet de meest sociale was, wandelde hij toch op haar af. Het lesboek dat hij had meegenomen van de vorige les hield hij beschermend tegen zijn borst gedrukt. ’Net aangekomen of van plan om te vertrekken?’ vroeg hij het meisje. Kellin zat al enige tijd op Genosha, maar hij had nog niemand weten vertrekken. Al bestond de mogelijkheid natuurlijk altijd.

Some are born great, some achieve greatness and some have greatness thrust upon'em
THANKS

_________________
     
Kellin Goodwin
I'M ONLY HUMAN AND I BLEED WHEN I FALL DOWN AND I CRASH AND I BREAK DOWN YOUR WORDS IN MY HEAD, KNIVES IN MY HEART YOU BUILD ME UP AND THEN I FALL APART
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soleil Vincze
avatar

Aantal berichten : 11

Mutant Profile
Alias: HumanATM
Mutation: Valuable Spawning ;; Pocket Universe
Crush: ;; You couldn't afford me if you tried

BerichtOnderwerp: Re: Here comes the sun    za mei 06, 2017 10:09 pm

Heen en weer, heen en weer. Het gepiep van de schommel werd langzaam wat minder, maar bleef een ritmische representatie van haar bewegingen. Sol werd er bijna sentimenteel van, schommels waren vroeger veruit haar favoriete onderdeel van de speeltuin geweest. En blijkbaar gold dat nog steeds. Al was deze hele speeltuin een stuk schoner en mooier dan die in Miskolc. Daar was elk beschikbaar stukje volgeklad met namen en hartjes en lagen scherven van flessen bier en wijn overal verspreid. Hier leek het zand dat de kinderen tegen harde vallen moest beschermen zacht en veilig genoeg om met blote voeten in te wroeten.

Bijna had Sol haar schoenen uitgetrokken om dat uit te proberen, maar ze was niet meer alleen. Niet dat ze zich zou hebben geschaamd, Sol was redelijk zeker van zichzelf. Maar een schoolgenoot ontmoeten was natuurlijk veel interessanter dan in het zand rondschoppen. Haar koffer was duidelijk opgevallen en bijna automatisch gleed haar arm naar beneden om het handvat beschermend vast te pakken “Net hier, en zeker niet van plan om weg te gaan,”  gaf ze vrolijk aan. . Ze trok de koffer wat dichter bij zich en draaide zich half om naar de jongen.  “ Alles ziet er zo mooi-“ Ze had oogcontact met de jongen willen maken. Alleen verwachtte Sol een normale gozer, gewoon, zoals jij en ik.. En zag ze in plaats daarvan een … ding. Een soort hybride tussen een mens en een vis, maar het totaalplaatje zag er nog steeds uit alsof het beter in de zee kon liggen. Toch stond de vis-man aardig stevig op zijn benen, lag niet als een magikarp op de grond te floppen. “-Dit had ik niet verwacht,” bekende ze dan, behoorlijk verrast. Sol had geen enkele ervaring met mede-mutanten, laat staan mutanten die er ZO uitzagen. “Is dat je ‘mutatie’?” De hele term alleen al was voor haar onwennig, omdat ze met haar eigen krachten opgegroeid was en nooit anders had gekend. Ze had het nooit gezien als iets wat in haar DNA lag.. Nee, beter gezegd: Ze had er nooit over nagedacht waarom ze geld kon produceren met een vingerknip, maar had dit gewoon geaccepteerd als een feit.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kellin Goodwin
avatar

Aantal berichten : 291

Mutant Profile
Alias: Pisces/Fishstick
Mutation: Pescar
Crush: Uhm...I don't think you would want me.

BerichtOnderwerp: Re: Here comes the sun    za mei 06, 2017 10:41 pm

BE NOT AFRAID OF GREATNESS



Alles begon zeer goed. Kellin had zijn grenzen verlegd door naar het meisje te gaan en haar aan te spreken en ze reageerde er normaal op. Ze vertelde niet iemand te zijn die weg ging, maar juist iemand nieuw. Het was hem niet ontgaan dat ze haar koffer steviger beet had genomen. Voor het grootste deel van zijn tijd keek Kellin enkel naar mensen en wat ze deden, hoe ze reageerde op verschillende situaties zonder dat hij er wat mee te maken had. Observeren was een groot deel van zijn leven geworden sinds hij weer onder de mensen kwam.
Voor heel even had hij gedacht dat het meisje eens een conversatie normaal zou starten. Ze wilde zeggen dat alles er mooi uitzag, maar dan verbrak ze haar zin toen ze omhoog keek. Je moest geen genie zijn om te weten waarom.

Je zou denken dat iemand het wel gewoon werd als mensen vreemd keken, maar dat was niet het geval. Iedere keer bleef even ongemakkelijk, maar hij kon er wel al iets beter mee omgaan. Ook al hield dat in dat hij een masker moest opzetten en zijn grenzen moest verleggen. Kellin nam het uiteraard niemand kwalijk, als hij in de schoenen van een ander stond dan deed hij waarschijnlijk ook hetzelfde. ’Valt het zo hard op?’ vroeg Kellin en daarbij kantelde hij zijn hoofd een tikkeltje. ’Ik dacht nog wel dat de make-up zou helpen,’ ging hij verder. Het was een poging van hem om humor te gebruiken, maar zo goed was hij sociaal niet. Hij wist niet snel wat hij tegen andere moest zeggen. Humor was echter iets goed om het ijs mee te breken, of dat werd hem toch verteld. ’Grapje, het was een… grapje,’ zei hij dan toch voor de zekerheid voor het geval dat het niet duidelijk was en hij zichzelf voor schut had gezet. Het was dan in elk geval niet de eerste keer, maar het werd er nooit echt beter om. Kellin had eigenlijk al spijt van de grap die hij geprobeerd had om te maken.
Hij stond er dan ook licht ongemakkelijk bij. ’Ik ben trouwens Kellin, aangenaam.’ Het was een poging van hem om de aandacht te verleggen. Zijn boek hield hij voor even met maar één hand vast zodat hij zijn andere naar haar kon uitsteken.

Some are born great, some achieve greatness and some have greatness thrust upon'em
THANKS

_________________
     
Kellin Goodwin
I'M ONLY HUMAN AND I BLEED WHEN I FALL DOWN AND I CRASH AND I BREAK DOWN YOUR WORDS IN MY HEAD, KNIVES IN MY HEART YOU BUILD ME UP AND THEN I FALL APART
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Here comes the sun

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Playground-