FRUITMAND
CBOX
Closed - Is this the end?
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Closed - Is this the end?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 199

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Closed - Is this the end?   zo apr 23, 2017 10:40 am

people don't arrive broken, they start with passion and yearning


Na een flinke wandeling was hij eindelijk daar waar hij wilde zijn. Op de hoge kliffen die hem een uitzicht gaven over de open oceaan. De golven onder hem kon hij uit elkaar horen vliegen, iedere keer dat die weer tegen de klif aan botsten. Het had iets rustgevend, dat moest hij eerlijk toegeven, zelfs met het grauwe weer. De lucht was volledig grijs en er was geen straaltje zon te bekennen, ook de wind stond had die dag, maar het was nog geen storm en het was droog.
Judas ging dichter bij de rand van de klif staan, dichter dan dat echt veilig was, maar dat leek hem weinig te doen. Eerst keek hij gewoon uit over de wilde zee. Hij vroeg zich af hoe het aan de andere kant was bij de mensen. Was daar ook iedereen op de hoogte van wat er gaande waren? Wisten ze dat het oorlog was en waren ze zich aan het klaarmaken om aan te vallen? Wie weet, misschien dat ze allemaal al onderweg waren en dat hij dadelijk het eerste vliegtuig over zou zien vliegen, gevolgd door een hoop anderen en boten die verschenen vanuit de horizon. Als dat zo was wist Judas niet of hij zou maken dat hij op de school was om ze te waarschuwen. Het was een moeite die hij vast niet zou nemen. Hij zou toch niet snel genoeg zijn als hij helemaal terug moest lopen. Een boot of vliegtuig was sneller als hem. Judas had meer gewicht om mee te sleuren dan de normale mens.

Uiteindelijk richten Judas zijn grijze kijkers op de onderkant van de klif, waar de golven telkens kapot sprongen. Onbewust had hij een stap dichten naar voor gezet om nog een beter beeld te krijgen, maar dat was zijn fout geweest. Hij voelde onder zijn voet wat steentjes bewegen en toen brak er een stuk af. Judas kon voelen hoe de zwaartekracht hem naar beneden trok en nog maar net kon hij de rand van de klif vastgrijpen met twee handen.
Judas zijn hart ging als een gek te keer door de plotselinge angst en adrenaline. ’Shit, shit, shit, shit,’ zei hij luid tegen zichzelf. Zo goed als hij kon probeerde hij zich vast te houden aan de rand van de klif. Zijn vleugel die hij nog kon bewegen bewoog hevig, in een poging terug naar boven te kunnen klimmen, maar het had geen zin. Er zaten teveel gaten in om heel het gewicht omhoog te krijgen en daar speelde zijn linkervleugel een grote rol in. Het ging hem niet lukken om weer omhoog te klimmen.

Judas wierp heel snel een blik op de oceaan onder hem. Ineens zag het er zoveel malen gevaarlijker uit. Wie weet wat hem daar beneden tegemoet ging. Zoveel rotsen die onder water lagen en onzichtbaar waren voor het blote oog. Hij kon enkel zijn handen voelen weg schuiven en de pijn in zijn armen begon ook te veel te worden. Elk spiertje in zijn lichaam deed zijn uiterste best om hem boven te krijgen, maar het was niet genoeg. Langzaam verloor hij de grip van de rand van de klif voor dat hij los liet.
De jongen kon zich niet herinneren of hij toen iets geroepen had of niet. Zo ja, was het volledig onbewust gebeurd. Voor dat hij het wist lag hij beneden in het ijskoude water. Hij had een rots geraakt, maar hij kon niet zeggen hoe en wat er precies geraakt was. Het enige waar hij zich mee bezig kon houden was het proberen boven te komen, maar ook dat ging niet zo vlot. Hij was volledig gedesoriënteerd en wist niet waar het wateroppervlak was. Was dat echt de manier hoe het met hem moest eindigen?

till something comes along that disabuses them of those notions

THANKS

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   zo apr 30, 2017 12:11 am



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Sinds hij het nieuws gehoord had over de ontvoerde mutanten, leek hij zich nog meer in zichzelf terug te trekken dan anders. Waar zijn mondhoeken normaal wel omkrulden in een zwakke glimlach als hij bekenden tegenkwam, bleef zijn gezichtsuitdrukking nu neutraal staan. Hij nam het zichzelf gewoon kwalijk dat hij helemaal niets had gedaan om hen te helpen. En dat noemde men dan een guardian angel. Hij had het niet eens gemerkt dat elf mutanten tegen hun zin van het eiland waren weggenomen gewoon omdat hij veel te veel met zichzelf bezig was geweest. Mattheüs had de laatste paar dagen geprobeerd om erbij te horen, maar dat was niet altijd even makkelijk als mensen meestal met een boog om je heen liepen als ze de enorme vleugels op zijn rug nog maar zagen. Zeker de mensen die hadden kunnen aanschouwen hoeveel kracht er in die dingen zat de dag dat hij het aan de stok had gekregen met zijn broer. Ondanks dat het toch al een tijd geleden was dat het voorval zich had plaatsgevonden, leken mensen het nog altijd niet vergeten te zijn. Misschien was dat de reden dat hij in z’n eentje de boel wat in de gaten aan het houden was. Hij had zich expres niet aangemeld als vrijwilliger omdat ze dan waarschijnlijk moesten gaan samenwerken en dat was iets waar hij gewoon niet goed in was.

Zijn blauwe kijkers gleden over zijn omgeving terwijl hij het boek in zijn handen constant ronddraaide. Hij had het meegenomen uit de bibliotheek met de bedoeling om zijn gedachten te verzetten. Natuurlijk koos hij het strand als de plek om even tot rust te komen. Het zachte zand onder zijn voeten, de wind die door zijn haren heen waaide en de horizon die hij kan afschuimen naar ongewenste gasten. De perfecte plek om zijn gedachten te verzetten.

Voor de zoveelste keer liet hij zijn blauwe kijkers over de horizon glijden. De neutrale uitdrukking op zijn gezicht veranderde compleet toen zijn blik over de kliffen gleden en hij iets naar beneden zag vallen. Nee niet iets, iemand. Het boek viel uit zijn handen vanaf het moment dat hij de persoon herkende en zonder nog meer tijd te verliezen, spreidde hij zijn vleugels en zette hij zich af. Hoe hij een persoon van die afstand kon herkennen? Heel simpel, alleen zijn broer had zwarte vleugels en het was wel duidelijk dat de persoon die voor zijn neus naar beneden aan het vallen was, ook zwarte vleugels had die onbruikbaar leken te zijn. Als die vleugels wel bruikbaar waren, zou die persoon ze allang gebruikt hebben om zichzelf te redden.

”Judas!” Mattheüs strekte beide armen uit terwijl hij naar beneden dook, probeerde zo zijn broer te pakken te krijgen. Hij kon Judas aanraken, maar nog voor hij de ander fatsoenlijk kon vastgrijpen, werd hij gedwongen om af te remmen. Als hij niet zo afremmen, zou hij waarschijnlijk met zijn hoofd tegen de rotsen knallen en daar zouden ze allebei niets aan hebben. ”Nee.” Een paar meter boven de rotsen bleef hij hangen terwijl hij het water afspeurde. Die paar seconden wegkijken was genoeg om zijn broer uit het oog te verliezen.

Mattheüs kon een erg koud persoon zijn en het zat misschien niet erg goed tussen de broers, maar dat wilde niet zeggen dat hij Judas zomaar in de steek ging laten. Vanaf het moment dat hij ook maar een beetje beweging zag, dook hij naar beneden het water in. Het bekende misselijke gevoel dat hem waarschuwde voor gevaar kwam al snel opzetten, maar hij negeerde het en het duurde niet lang voordat hij het koude water kon voelen. Na even zoeken wist hij zijn vingers toch om de pols van zijn broer te sluiten. Hij trok Judas wat verder omhoog zodat hij hem onder zijn oksels kon vastpakken zodat het makkelijker was om hen beide omhoog te trekken.

Gretig hapte hij naar adem op het moment dat het kon en langzaam begon hij zich een weg naar de rotsen te banen. Ze hadden beide geluk dat de zee redelijk rustig was en ze niet tegen die rotsen gegooid werden. De jongen voelde hoe zijn vleugels zwaarder werden hoe langer hij in het water zat en hij wist dat het waarschijnlijk niet lang zou duren voordat de vermoeidheid hem parten ging spelen en zijn vleugels hem naar beneden zouden trekken. Met veel moeite wist Mattheüs zijn broer op de iets grotere rotsen te zetten. Gooien eigenlijk, maar hij had niet echt een andere keus. Met een hand hield hij zich vast aan de rots terwijl hij Judas met de ander wakker probeerde te krijgen. ”Judas. C'mon man, zolang heb je niet in het water gelegen. Ik heb je net weer gevonden en je gaat me dit nu niet aandoen.” Een trilling was in zijn stem te horen en hij kon gewoon voelen hoe de tranen over zijn wangen liepen. Of het was gewoon het zoute water van de zee. Ja, dat zou het wel zijn.



_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 199

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   zo apr 30, 2017 10:17 am

people don't arrive broken, they start with passion and yearning



Het was dom geweest van hem en de val was zijn eigen schuld. Wie ging er ook zo dicht bij de rand van een klif staan? Dat was het domste dat je kon doen doordat het zo onvoorspelbaar was. Judas had het kunnen verwachten dat hij naar beneden viel, gezien het geluk nooit een keer aan zijn kant wilde staan. De stenen die onder zijn voeten weg vielen was daar het perfecte voorbeeld van en hij vervloekte het allemaal. In zijn ogen was hij de meest gebroken mutant van heel het eiland en dan bedoelde hij het niet mentaal. Er zaten wat vijzen los en hij was niet de meest positieve, maar hij was wel een kapotte mutant. Hij liep letterlijk rond met een mutatie die kapot was en het ging zijn ondergang worden. Het zorgde ervoor dat hij zichzelf niet op de rand kon heffen en dat hij naar beneden werd getrokken.

Tijdens zijn landing in het water moest Judas met zijn hoofd tegen een rots zijn geland. Veel herinnerde hij niet van de korte periode dat hij in het water gelegen had. Voor de landing had hij vaag het idee gehad dat iemand zijn naam geroepen had, maar het had zijn verbeelding best kunnen zijn. Zeiden ze niet dat je heel je leven voorbij zag flitsen wanneer het einde naderde? Misschien was dat een deel daarvan geweest.

Het volgende dat hij wist lag hij niet langer in het water en hoestte hij een hoeveelheid water op. Zijn hoofd leek op barsten te staan, maar hij kreeg zijn lichaam niet zo ver om te bewegen zodat hij er een hand tegen kon leggen. Heel zijn omgeving was één grote waas waar hij niets van uit kon maken. De geluiden om hem heen hadden nog nooit zo dof geklonken als op dat moment. Hij kon er niet van opmaken en het was lastig om zijn ogen open te houden. Het liefst van al wilde hij ze gewoon sluiten, gaan slapen en zijn hoofd rust geven. Misschien was het wel gewoon een droom en kon hij daarom niet bewegen.

Met die gedachten vielen zijn ogen zacht weer dicht. Het korte moment dat hij bij bewustzijn was geweest had niet zo lang geduurd, maar hij was niet volledig weg. Hij vond enkel absoluut geen kracht om helemaal wakker te blijven en dat wilde hij niet. Daarvoor deed zijn hoofd te veel zeer.
Door het zeewater plakte zijn haar tegen zijn hoofd en door de lichte kleur kon je duidelijk de rode verkleuring zien. Het liep verder over zijn gezicht. Een hoofd bloedde over het algemeen al zeer hard en doordat het vermengt werd met water zag het er nog eens zo erg uit dan het eigenlijk was.  

till something comes along that disabuses them of those notions

THANKS

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   zo apr 30, 2017 11:00 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Hij ging dit echt niet zomaar laten gebeuren. Het was niet omdat zijn relatie met zijn broer slecht was -met gebrek aan een beter woord, dat hij hem niet zou helpen. Judas was nog altijd zijn broer en dat kleine feitje motiveerde hem zelfs meer om hem uit het water te krijgen. Het zorgde voor meer adrenaline waardoor hij in staat was om Judas mee te trekken en op een droog stuk te krijgen. Zelf bleef hij gewoon in het water hangen, had de kracht gewoon niet om zichzelf op te trekken. Vermoeidheid begon zich langzaam meester van hem te maken en het ijskoude water hielp hem ook niet echt verder. Mattheüs probeerde zich dus zo goed mogelijk aan de rots vast te klampten, probeerde het gevoel dat hij zijn handen aan het openhalen was te negeren.

Een opgeluchte zucht kwam over zijn lippen toen Judas terug bij bewustzijn leek te komen en een lading water naar buiten hoestte. Mooi, nu had hij tenminste weer wat hoop dat het goed kon komen. Met moeite wist de jongen zijn broer op zijn zij te draaien zodat hij niet zou stikken in het water dat hij ophoestte. Het was pas op dat moment dat hij het bloed opmerkte en hij vloekte zachtjes terwijl hij zijn blauwe kijkers over Judas heen liet glijden, opzoek naar de wonde. Die hoeveelheid bloed kon gewoon niet goed zijn. Niet dat hij er echt iets van kende, maar hij had zo het idee dat dit misschien wel eens slechter kon aflopen dan hij hoopte. Mattheüs knarsetandde terwijl hij Judas terug op zijn rug draaide. Waarom had hij niet gewoon een mutatie die hem de mogelijkheid gaf om te helen? Daar zou hij waarschijnlijk meer aan hebben dan de time warping of stone mimicry. Op dit moment had hij gewoon niks aan zijn mutaties…nee, herstel. Aan de time warping had hij wel iets. Als hij zich hard genoeg concentreerde, kreeg hij zijn broer misschien terug naar boven. Hopelijk zou iemand hem daar kunnen helpen en als het meezat ook iets kunnen doen om hem uit het water te krijgen. Natuurlijk had zijn mutatie ook een heleboel nadelen. Hij kon iemand anders wel verplaatsen, maar hij kon zichzelf niet naar boven teleporteren.

”Judas, wakker blijven.” Zachtjes sloeg hij een paar keer tegen Judas’ wang. ”Dit is echt niet het moment om je ogen dicht te doen.” Mattheüs voelde zijn vingers al niet meer terwijl hij zijn broer wakker probeerde te houden, laat staan dat hij zijn vleugels nog voelde. Het enige dat nog liet doorschemeren dat ze er nog waren, was het gewicht dat hem naar beneden aan het trekken was. ”Je moet naar boven, dan kan iemand je komen helpen. Al dat bloed ziet er echt niet goed uit.” Op dit moment wist hij niet precies meer of hij tegen Judas of tegen zichzelf aan het praten was. Het was waarschijnlijk meer een poging om hen allebei wakker te houden. De kou zorgde ervoor dat hij zo hard rilde dat zijn tanden zelfs begonnen te klapperen en dat heel zijn lichaam langzaam ongevoelig begon te worden.



_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 199

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   ma mei 01, 2017 11:08 am

people don't arrive broken, they start with passion and yearning



Ondanks de temperatuur de laatste dagen gestegen was op Genosha, was het water nog steeds niet warm geworden en had het nog een ijzige koude temperatuur. Er te lang in blijven was helemaal geen goed idee, maar de twee broers zaten vast daar beneden. Van de koude had Judas geen besef en dat maakte het zo gevaarlijk. Hij mocht niet gewoon blijven stil liggen, maar het was zo makkelijk. Als hij zou bewegen, hield hij zijn lichaam een beetje warm, maar het koste teveel energie die hij er niet in wilde steken.
Slapen klonk dan wel weer als een geweldig plan en dat was ook wat hij wilde doen. De val die hij nog maar enkele minuten geleden had meegemaakt, was hem helemaal ontgaan. Hij was het vergeten en de wonde op zijn hoofd moest daar de oorzaak van zijn. Het was niets vreemd als hij daar een hersenschudding aan over zou hebben gehouden.

Zijn iets wat goede vleugel hing levenloos over de rots. De veren die er nog aan hingen, plakten tegen de koude rots aan de ongeveer de helft ervan hing nog in het water. Ondertussen werd de andere nog steeds het het gareel tegen Judas zijn rug gedrukt.
Judas had geluk gehad dat er iemand was om hem op zijn zij te draaien wanneer het nodig was. Nadat het water uit zijn systeem was gehoest, ademde hij weer min of meer normaal. Soms met een zachte trilling in, maar dat kwam vooral door de koude van het water en de wind waar zijn lichaam op reageerde. Dat, en de shock die het had moeten doorstaan.

Door het lawaai van de zee en de wind heen kon Judas vaag iets horen. Het klonk als een stem, maar hij wist niet van wie en het leek bijna een onmogelijke taak te zijn om de woorden ook effectief te horen. Hij wilde zich niet concentreren op wat er gezegd werd, dat zorgde er enkel voor dat het voelde alsof zijn hoofd op ontploffen stond. Judas besefte niet volledig wat er aan de hand was, voor hem kon het even goed een droom zijn waar hij in verzonken was.
Een zachte kreun verliet zijn mond wel wanneer er tegen zijn wang getikt werd en zijn gezicht vertrok even van ongemak. Niet omdat het pijn deed, maar omdat hij met rust gelaten wilde worden. Judas wilde de hand weg slaan, maar het enige waartoe hij zichzelf kon krijgen was het bewegen van zijn vingers. Ook al dacht hij dat hij een volledige arm beweging gemaakt had.

till something comes along that disabuses them of those notions

THANKS



_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   wo mei 03, 2017 10:31 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Wat moest je doen in een situatie als deze? Mattheüs was vroeger wel eens naar het strand geweest met zijn ouders (voordat zijn vleugels waren beginnen te groeien) en hij had ooit wel eens gezien hoe iemand uit het water getrokken werd nadat deze bijna verdronken was. Hij had echter nooit een idee gehad wat er juist moest gebeuren als er zoiets aan de hand was. De jongen begon langzaam in paniek te raken als hij zijn broer daar  zo zag liggen. Vermoeid, bloedend, waarschijnlijk ook kou leidend. Hij moest hij hen hier in godsnaam zien uit te redden? Mattheüs beet op zijn lip totdat hij bloed proefde terwijl hij een poging deed om zijn broer wakker te houden. Heel even kwam de hoop terug toen Judas reageerde op het getik tegen zijn wang, maar die hoop vervloog al snel toen hij merkte dat de ander niet echt instaat leek te zijn om zich te bewegen. Judas moest hier echt zo snel mogelijk weg, anders zou het waarschijnlijk niet goed met hem aflopen.

Mattheüs vloekte zachtjes en de woorden die uit zijn mond kwamen, zouden hem waarschijnlijk een flinke klap tegen zijn kaak bezorgd hebben als hij nog bij zijn ouders had gewoond. Nee, als ze daar nog woonden, zou hij geen reden gehad hebben om te vloeken. Als hun ouders hen beide niet uit huis hadden getrapt, zou hun relatie niet zo slecht zijn en zouden ze bovenal niet allebei aan het bevriezen zijn in het water. De jongen klampte zich nog altijd zo goed mogelijk vast aan de rots, maar hij kon voelen hoe hij langzaam aan het wegschuiven was. Het water had de rots jarenlang glad gemaakt en het feit dat hij zijn vingers bijna niet meer voelde, hielp ook niet echt mee.

Het was toen hij de hoop om zijn broer te redden bijna had opgegeven, dat er toch een vaag idee in hem opkwam. Met moeite wist hij zijn hoofd op te tillen en hij kneep zijn blauwe kijkers tot spleetjes terwijl hij naar boven tuurde. Hoe ver waren ze naar beneden gezakt? Als hij zich hard genoeg concentreerde, kreeg hij het misschien voor elkaar om Judas bovenaan de klif te krijgen. Dan zouden mensen hem tenminste sneller opmerken en zou hij sneller geholpen kunnen worden. Mattheüs bekommerde zich al niet meer om zichzelf, iets dat hij eigenlijk altijd al gedaan had. Eerst anderen helpen, dan pas zichzelf. ”Je gaat het redden, ok? Er zal daarboven wel iemand zijn die zou kunnen helpen. Hoop ik.” Weer stak hij zijn hand uit naar zijn broer, al was het deze keer niet de bedoeling om nog een paar tikken op diens wang te geven. Mattheüs hield zijn adem in vanaf het moment zijn vingers Judas’ aanraakten en de ander zonder ook maar een klein geluidje verdween. Zijn mondhoeken krulden om in een opgeluchte grijns toen hij de ander niet net onder de top van de klif zag verschijnen en terug naar beneden zag vallen, wat betekende dat zijn plan om Judas naar boven te krijgen waarschijnlijk wel gelukt was.

Nu de zorgen om zijn broer minder werden, leek hij ook steeds minder kracht te hebben om zich vast te houden. Hij kon nog altijd voelen hoe zijn vleugels hem naar beneden trokken en na nog even vast proberen te houden, gaf hij er toch aan toe. Judas was veilig en dat was het enige dat hem op dit moment iets kon schelen. Zijn handen deden gewoon pijn en hij had zoveel zin om zijn ogen te sluiten en zich gewoon te laten gaan. Misschien moest hij dat ene deel van zijn mutatie die ervoor zorgde dat mensen tijdelijk in steen veranderden om hen te beschermen op zichzelf toepassen. Dan zou hij in ieder geval niet helemaal vergeten worden als ze hem eenmaal uit het water zouden hijsen. Steen verging namelijk iets minder snel dan een lichaam. Mattheüs voelde zelfs niet eens meer hoe een laag steen zich om zijn voeten begon te wikkelen terwijl hij kopje onder ging. Heel zijn lichaam was gewoon gevoelloos door de kou. Diezelfde kou zorgde er ook voor dat zijn gedachten langzamer werkte en hij gewoon niet meer fatsoenlijk kon nadenken, anders had hij misschien nog geprobeerd om een manier te vinden om toch boven water te blijven. Onder water was het altijd zoveel vrediger dan bovenwater. Het duurde dan ook niet lang voordat hij zich helemaal aan de koude van dat water overgaf en zijn ogen sloot.



_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 199

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   vr mei 05, 2017 11:28 pm

people don't arrive broken, they start with passion and yearning



Het was het plotselinge gebrek aan water dat zorgde voor een kleine reactie van de jongen. Misschien wel een combinatie van zijn natte kleding en de snijdende wind die tegen hem aan kwam. Misschien was het gewoon het besef dat hij aan het dromen was en ieder moment wakker kon schrikken. Dan kon hij Mattheüs zijn blik tegemoet komen die vast raar keek door zijn plotselinge reactie. Een uitleg ging zijn broer niet krijgen. Judas zou gewoon weer op zijn zij draaien en verder slapen. Het was te vroeg om wakker te worden.
Judas schrok echter niet recht, maar draaide zich wel op zijn zij. Het koste hem meer moeite dan je voor mogelijk kon houden en zijn hoofd leek hem te straffen voor de beweging. De koude was enkel niet logisch als ze op zijn kamer waren, tenzij Mattheüs besloten had het raam te openen midden in de nacht. Wanneer hij wakker was, moest hij hem duidelijk maken om dat niet te doen. Het was warmer, maar dat was nog geen reden om het raam te openen.

Een zacht gemompel verliet Judas zijn mond. Het was een poging om te zeggen dat het raam gesloten moest worden, maar het was een onsamenhangend gemompel van enkele klanken. Hij was niet langer in het water, maar weer bovenop de klif waar hij vanaf gevallen was. Het was niet iets waar hij zichzelf volledig van bewust was. De klap die hij had gekregen tegen zijn voorhoofd moest gezorgt hebben voor een lichte hersenschudding. Of toch iets dat erop leek. Niet vreemd als je van hoge kliffen naar beneden viel.

Langzaam bracht hij een hand naar zijn voorhoofd recht naar de plek die het meeste zeer deed. Hij voelde de oneffenheden waar zijn huid een open wonde vormde en het was op dat moment dat hij het pas echt kon voelen pikken. Judas was nog suf, maar langzaamaan kwam er toch iets van reactie. Zijn ogen openen was iets dat nog niet lukte, ook al probeerde hij het wel.
Het was nog maar net dat hij op zijn zij was gaan liggen, maar de harde, oneffen ondergrond zorgde ervoor dat hij al snel weer op zijn rug ging liggen. Het was zeker niet zijn bed waarin hij lag, dat zou toch net iets aangenamer zijn dan de koude rotsen waar hij op lag.
Ergens begon hij te beseffen wat er precies aan de hand was en wat er net gebeurt was, enkel drong het niet volledig tot hem door. Nadenken leek pijn te doen en al het andere dat hij voelde eiste alle aandacht. Hij verwachten nog steeds om ieder moment wakker te worden in zijn bed met een open raam, maar die kans werd steeds kleiner.
Als hij zijn bed maar ooit terug zag...

till something comes along that disabuses them of those notions

THANKS



_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 92

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Is this the end?   di mei 16, 2017 10:42 pm

Lorelei liep met behoedzame passen over het pad. Hoewel ze zich op een flinke afstand van de afgrond bevond bleef ze voorzichtig. Beter het zekere voor het onzekere nemen, dat was hasr motto. Ondanks de alertheid genoot ze wel van de frisse lucht. Als je diep inademde kon je de ziltigheid van het opspattende zeewater bijna in je longen proeven. De zee was wild vandaag, te horen aan de ritmische geluiden van harde golven die op nog harder steen kapot sloegen. Ze liet haar blik over de kliffen glijden. Het was een prachtig gezicht en Lorelei snapte maar al te goed waarom er dikwijls leerlingen op het randje te vinden waren. Maar zij had hoogtevrees, pleinvrees, alles-vrees. Dus zij zou dat nooit wagen.. Toch?

Die terughoudendheid zorgde ervoor dat ze voor een kort moment aarzelde toen er opeens een miserabel hoopje mens op het puntje van het klif verscheen. Het was gevaarlijk, zo vertelden haar gedachten haar, straks viel ze. Maar kort daarna kickte haar behulpzame aard in en kwam ze in beweging. Ze kon iemand daar toch niet zomaar laten liggen? Al helemaal niet omdat het haar deed denken aan haar eigen mutatie, waarbij ze soms ook op een volkomen vreemde plek verscheen – al was zij nooit op zo’n gevaarlijk punt verschenen. En het feit dat de jongen niet opstond, niet eens bewoog. Ohjee. Paniekerig rende ze over de rotsige ondergrond. Ze rende zo vlug als haar benen haar konden dragen, zwak als ze was. Ze verzwikte onderweg haar enkel tweemaal, onhandig als ze was. Al met al niet de meest handige redder in nood. Maar uiteindelijk bereikte ze het liggende figuur.

Ze hurkte neer en stak haar hand uit naar de schouder van de jongen, maar liet die aarzelend in de lucht hangen. Ohgodohgod, wat moest ze in hemelsnaam doen. Ze had geen EHBO kennis, dus dat de jongen totaal niet bij bewustzijn leek te zijn hielp niet echt mee. Een doorweekte bewusteloze jongen, had zij weer. Het was maar goed dat ze hem door de stress niet meteen herkende als de gemene jongen die haar eerste dag, week zelfs, helemaal had verpest. “Hallo? Hoor je me? Halló?! Hoe ben je hier terecht gekomen?” Zo luid als haar stem dat toeliet sprak ze de jongen toe, maar er kwam geen duidelijke reactie, niet iets wat tot haar gestreste gedachten door drong dan. Ze zette zich over haar angst heen, en legde een hand op zijn schouder. Ferm trok ze hem naar haar toe, zodat ze de schade in kon schatten. Het eerste wat opviel was natuurlijk dat hij nog natter was dan het leek, en koud ook. Toen vielen de rozige strepen haar op. Water droop uit zijn kletsnatte haren, maar kleurde algauw daarna roze door het bloed wat uit een wond gutste en zich vermengde.

Paniek begon in haar op te wellen. Haar gedachten waren haar grootste vijand. En ze gingen van kwaad tot erger. Straks gaat hij dood. Die optie zat er best in, aan het gruwelijk bloederige schouwspel te zien. En dan is dat jouw schuld. De faalhaas die niet eens een jongen in nood kon redden, maar zelf altijd weer gered moest worden.. Wie zou het haar vergeven? Haar kleding was onderhand ook al aardig nat geworden door het stiekem vrij intieme contact dat ze met het slappe lichaam had, ze begon het koud te krijgen van het water, maar zeker ook de zenuwen. Met trillende vingers schoof ze de natte slierten haar uit de weg, om meteen een gil te slaken toen ze de gapend wond zag.

En dat was dat. Dat was genoeg om haar adrenaline levels over het randje te laten lopen. De druppel bloederig water die over haar duim gleed deed de emmer overlopen. En poef, weg waren ze. Lorelei en Judas, allebei verdwenen van de rotspunt. En belandt op het schone laminaat van een school gang. “HELP!” riep Lorelei overstuur, haar stem sloeg over van de emotie. “HEEEEELP!” Ze keek zelfs even wanhopig naar de jongen die ze van klif naar schoolgang had meegesleept, alsof die opeens vrolijk op zou staan en haar zou kalmeren.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Closed - Is this the end?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Closed - I am flesh and I am bone.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Beach-