FRUITMAND
CBOX
Checkmate [&Maxwell]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Checkmate [&Maxwell]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Milo Kovač
avatar

Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Mr. Nobody
Mutation: Erased memory ;; Rigid ;; Dreamcatcher
Crush: Memories of you will last me a lifetime ;;

BerichtOnderwerp: Checkmate [&Maxwell]   zo apr 16, 2017 6:49 pm

Een kleine zandloper werd met enige regelmaat omgedraaid, waarna de jongen aandachtig het bord bekeek en een stuk verschoof. Bij gebrek aan tegenstander draaide hij het bord steeds weer om -- speelde tegen zichzelf. Het was uitdagend genoeg, Milo schaakte al langer dan vandaag, en hij was de enige betrouwbare tegenstander, die niet na één afleiding alweer bij de les geroepen moest worden om het potje af te maken.
Het schaakbord werd langzaamaan steeds leger, terwijl rijen geslagen stukken zich naast het bord opstelden om de resterende strijd te aanschouwen. Zwart en wit, twee legers die elkaar met volle kracht af aan het slachten waren. Het was net de echte wereld, waar de overheid blijkbaar had besloten dat mutanten een te grote bedreiging waren... Eentje die ze niet konden controleren en daarom maar moesten aanvallen. Tenminste, dat was één van de complottheorieën die door de gangen rondging. En de jongen vreesde dat er zomaar een kern van waarheid in kon zitten. Angst voor het onbekende, angst voor de kracht, de macht die sommige mutanten hadden. Het zou hem niet verbazen als de oude stoffige mannen het stiekem in hun broek deden van de angst en daarom maar het leger in hadden geschakeld. Laf. Hoe langer Milo erover nadacht, hoe meer hij zich kon identificeren met de leerlingen die uit onrust zelf actie wilden ondernemen.

Maar dat betekende niet dat hij onmiddellijk zelf de barricades op zou springen, zijn vuisten zou ballen, zou vechten voor een stel onbekenden. Nee, Milo was te nuchter om zijn eigen lijf en leden op het spel te zetten voor zo'n zaak. Mensen stonden niet voor hem klaar, dus hij ook niet voor hen. De rust keerde terug in zijn hoofd en hij bracht zijn aandacht terug naar het schaakspel. Nu het einde van het spel in zicht was moest hij steeds langer nadenken over zijn zetten, om alle mogelijkheden af te gaan. In het begin was het makkelijk, dan volgde je meestal gewoon standaard patronen. Maar nu spande het erom. Milo beet zachtjes op zijn lip, reikte naar de koningin, maar trok zijn hand dan in twijfel terug. Een korte blik op de plastic zandloper vertelde hem dat hij nú moest beslissen. Waarom? Tja, vanwege zijn eigen strenge regels. De jongen duwde vlug een pion een plekje naar voren en wilde dan de zandloper gauw weer omdraaien. Daarin was hij te gehaast geweest, waardoor deze uit balans raakte en van tafel rolde. Verdorie. Milo schoof naar het puntje van zijn stoel en reikte naar de zandloper, in de hoop dat hij niet helemaal op hoefde te staan om hem terug te pakken.

[Eerste post gereserveerd voor Maxwell~]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Maxwell Pettigrew
avatar

Aantal berichten : 12

Mutant Profile
Alias: Avaritia
Mutation: Seven sins | Hellfire | Niffler
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Checkmate [&Maxwell]   zo apr 16, 2017 10:26 pm










D
e jongen blies zijn wangen bol terwijl hij zich omdraaide op de tafel zodat hij met zijn hoofd over de rand hing en alles ondersteboven kon bekijken. Hij verveelde zich gewoon dood. De bibliotheek was nooit een plaats waar hij uit zichzelf heen zou gaan, maar een van zijn ‘siblings’ had erop gestaan dat hij mee zou komen. ”Ga je hier nog lang blijven zitten? Ik begrijp echt niet wat je leuk vind aan al die stoffige boeken.” Op het moment dat het bloed toch grotendeels naar zijn hoofd gestegen was en zijn hoofd daardoor waarschijnlijk een rode kleur had gekregen, draaide hij zich terug om en schoof hij een stukje naar achteren zodat hij zijn armen op tafel kon leggen en zijn hoofd dan daarop kon laten steunen. Een dramatische zucht verliet zijn lippen toen de ander weer een nieuw boek opensloeg, een teken dat ze nog lang niet weg waren. ”Oké genoeg. Ik ga de school nog wat meer verkennen, je roept maar als je me nodig hebt.” Zonder nog echt op een antwoord te wachten, zette Maxwell zich recht waarna hij zijn benen naar de rand van de tafel zwiepte en er in een soepele beweging afsprong. No way dat hij hier nog een halfuur ging blijven zitten.

De spanning die in de school hing, was hem eerder al opgevallen, maar hij had er eigenlijk nooit echt aandacht aan geschonken. In eerste instantie had hij gedacht dat het gewoon iets was dat bij een school vol mutanten hoorde, maar de angstige blikken die hij her en der op sommige gezichten zag, vertelden toch een heel ander verhaal. Verschillende verhalen gingen de ronde en eerlijk gezegd kon hij gewoon niet zeggen wat er nu juist gebeurd was. Het enige waar iedereen het wel over eens leek te zijn, was dat er iets ernstigs aan de hand was. Iets ernstigs betekende chaos en chaos betekende meestal dat Maxwell ongezien kon wegkomen met een heleboel dingen die in principe niet van hem waren.

Met een lichtvoetige tred liep de jongen de living room binnen. Heel even bleef hij in de deuropening staan om rond te kijken, maar hij besloot al snel om verder te wandelen toen hij de jongen met zijn schaakbord opmerkte net op het moment dat de zandloper over de grond rolde. Maxwell zakte door zijn knieën van zodra hij dichtbij genoeg was en gritste de zandloper weg voordat de ander hem kon vastpakken. Met het ding in zijn handen, plofte hij op de stoel tegenover de jongen, zijn bruine kijkers gefixeerd op de zandloper terwijl hij het object in zijn vingers ronddraaide. ”Wat ben je aan het doen? Tegen jezelf aan het spelen?” Pas nadat hij de woorden had uitgesproken, scheurde hij zijn ogen los van de zandloper om deze daarna op de ander te fixeren. De zandloper zelf hield hij wel stevig vast aangezien hij niet direct van plan was om het object terug te geven. Zo eentje had hij nog niet in zijn collectie zitten.





_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Milo Kovač
avatar

Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Mr. Nobody
Mutation: Erased memory ;; Rigid ;; Dreamcatcher
Crush: Memories of you will last me a lifetime ;;

BerichtOnderwerp: Re: Checkmate [&Maxwell]   zo apr 30, 2017 11:08 pm

Milo was prima in staat zichzelf te vermaken, zoals dit tafereel al duidelijk maakte. Hij was tevreden met een kop koffie, een schaakspel en zijn eigen gedachten. Hij was geen adrenaline junkie, had niet constant actie nodig. Af en toe was een beetje rust ook wel fijn. Alhoewel, niet te veel rust, hij zette wel een zekere tijdsdruk op de zetten, anders zou het eeuwig duren. Tegen jezelf schaken was lastig, omdat je altijd moest oppassen niet de belangen van de tegenpartij te vertegenwoordigen. Maar Milo hield wel van de uitdaging. Zo bracht hij al flink wat tijd door, toen hij zijn eigen ritme verstoorde door ongelukkig de zandloper van tafel te stoten.
Nog voordat hij die weer terug had kunnen pakken verscheen er uit het niets een hand die hem hielp. Tenminste, dat had Milo aangenomen. Hij stak ook bijna zijn hand uit om de zandloper terug te ontvangen, was al klaar om de helper te bedanken. Maar die had andere plannen en nam tegenover hem plaats. Nouja, ok, dat was ook goed. Op zich kon wat gezelschap ook geen kwaad, dus wellicht was het beter om vriendelijk te zijn. Het was immers niet alsof hij deze tafel bezat, er was genoeg plaats voor andere mensen. Toch? De lichte territoriale neiging die hij opmerkte schudde hij van zich af om hem te vervangen door een vriendelijke glimlach.

“Bij gebrek aan betere tegenstander, ja,” antwoordde Milo losjes. Hij klonk uitnodigend, al voelde de jongen wel een twijfel aan hem knagen. “Schaak je ook?” Wílde hij zijn schaakspel wel delen met de ander? Misschien zou die allemaal vette vlekken achterlaten op de glanzende houten stukken. Of te hard slaan. Of.. Milo stak zijn hand uit over de tafel. “Mag ik?” Hij kon nog net een beleefde toon forceren. Zijn blik fixeerde zich op de zandloper. Het was een simpel plastic prulletje, zonder noemenswaardige monetaire waarde. Maar hij had hem nodig om de tijd bij te houden en die knul liep er een beetje mee te kloten alsof het een rammelaar was. Ach, misschien was de ander gewoon even vergeten dat hij de zandloper vast had.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Checkmate [&Maxwell]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-