INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 All we do is hide away

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Heath Braxton
avatar
Class 2
Aantal berichten : 39

Mutant Profile
Alias: Soren
Occupation:
Mutation: Illusion // Eagle Shapeshifting
BerichtOnderwerp: All we do is hide away   di apr 11, 2017 8:11 pm


TAGGED
NELLEKE
WORD COUNT
604
NOTES
NOTE HERE
I will hold on hope
AND I WON'T LET YOU CHOKE ON THE NOOSE AROUND YOUR NECK AND I'LL FIND STRENGTH IN PAIN AND I WILL CHANGE MY WAYS I'LL KNOW MY NAME AS IT'S CALLED AGAIN
Van negen euro ging hij naar vijfentwintig euro op zak. Zijn kaarttrucs hadden een aantal mensen weer helemaal gek gemaakt. Ze hadden geld in gezegd om te wedden dat ze wisten hoe zijn kaarttruc werkte. Maar helaas, Heath was ze weer te slim was. Het had hem wat geld opgeleverd, waarbij hij lachend weg was gelopen om het groepje studenten achter te laten met een mindfuck. Als hij langer zou blijven dan zou hij meer trucs uit de kast moeten halen en dat zou hem verraden dat het zijn mutatie was die het werk voor hem deed. Als dat zou gebeuren dan zou hij het geld terug moeten geven en dat wilde hij juist niet. Een aantal mensen eens in de zoveel tijd een mindfuck geven was het enige moment dat hij sociaal was. Nja, in ieder geval sociaal genoeg om te kunnen praten. Daarna trok hij zich al snel terug en hield hij zijn hoofd laag. Genosha was veel anders dan Melbourne, Australië. Hij had hier niet de ruimte om iets te kunnen stelen uit een winkel of zijn wangedrag te kunnen tonen zonder dat hij zou moeten praten met mensen. Toch hield dat hem niet tegen om mensen af te troggelen van hun geld.

Het was niet zo zeer dat Heath altijd zo’n rot kind was geweest. Er was een tijd geweest dat hij oprecht kon lachen en vrolijk kon zijn, maar dat was zo lang geleden. Er was nu niets meer over dan depressie en boosheid. Hij gaf snel mensen de schuld van dingen die hij had gedaan en hij probeerde overal snel tussenuit te knijpen. Dat mocht een gevecht zijn die hij had veroorzaakt, een straf of gewoon een les. Zijn ouders hadden hem gezegd dat het zijn mutatie was die hem aantrok om zich zo te gedragen, maar dat vond hij onzin. Tijdens dat gesprek was hij boos geworden en spullen gesloopt in zijn slaapkamer. Maar na die actie had hij huilend naast zijn bed gezeten op de grond met een foto in zijn hand van zijn tweelingbroer.

Terugdenkend aan die gedachten had Heath zijn handen in zijn broekzakken gedaan. Hij schopte een steentje weg. Nog altijd kon hij zich er niet bij neerleggen dat zijn tweelingbroer dood was. Het voelde gewoon niet goed. Er ging dan ook geen dag voorbij waarbij Heath niet even aan hem dacht. De knul keek op van zijn voeten en liep verder het skate terrein op. De zon stond laag en de lucht kleurde al oranje. Hij stond even stil en snoof de frisse lentelucht in. Geen idee wat hij verder ging doen vandaag. Het goede gevoel van geld aftroggelen van mensen was verdwenen en het enige wat door zijn gedachte ging was zijn broer. Hij slikte en liet de hallucinatie van zijn broer tevoorschijn komen. Het liet hem iets beter voelen dat hij nog altijd iets van zijn broer bij zich kon hebben dan een foto. Hij kon de hallucinatie dan niet aanraken of laten praten, maar alleen maar kijken hoe zijn broer eruit zag was al goed voor hem. Het was het deel dat hij de hallucinatie naar een tijdje moest laten verdwijnen om energie te bewaren dat hem depressief maakte. Maar ook dat het niet echt was… Heath nam plaats de rand van een halfpipe, terwijl hij met zijn gehallucineerde broertje bleef kijken naar de zon die langzaam aan het ondergaan was.

-& Cole Braxton :V:

_________________

Kylie, Octavia, Keith
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cole Braxton
avatar
Class 3
Aantal berichten : 86

Mutant Profile
Alias: Dux
Occupation:
Mutation: Werewolf
BerichtOnderwerp: Re: All we do is hide away   di apr 11, 2017 8:51 pm

Alone and forgotten
Het was niet makkelijk voor Cole om zichzelf kalm te houden. Sinds het nieuws van de mutanten liepen zijn emoties veel te hoog op. Dux probeerde in te spelen op hem, wilde er voor zorgen dat Cole de controle verloor. Iets wat de wolf deed door zijn dromen te controleren, door de beelden te tonen die hij niet wilde zien. Door zijn dromen zo te misvormen dat hij zogezegde “visioenen” kreeg over wat er met de personen die verdwenen waren ging gebeuren. Natuurlijk was het gewoon allemaal speculatie van zijn geest, had Cole niet de gave om in de toekomst te kijken maar het was verdomd moeilijk. Het ergste was dat het leek alsof hij zelf een van de verdwenen studenten was, dat ze hem martelde al was dat weer een twistziek iets van Dux die het verleden met het heden mengde. Sedert enkele dagen had de jongen een besluit genomen dat hij zichzelf zo lang mogelijk wakker ging houden en zo veel mogelijk ging uitputten, merendeels omdat hij zo dacht dat hij droomloos ging slapen. Maar het leek hem niet te lukken. Het wakker blijven was geen probleem, maar het uitschakelen van zijn dromen viel helemaal niet mee. Dat hij ook minder lang sliep was merkbaar geworden aan de zwarte kringen onder zijn ogen. Cole was slechts een luttele schim van de jongen die hij enkele dagen geleden was, de vermoeidheid begon hem parten te spelen. Waanideeën waren zeker aanwezig, zo had hij sinds enkele dagen een geur opgepikt die hem heel vaag bekend voorkwam. Een geur die hij niet hoorde te ruiken, want hij wist dat die persoon hem vergeten was. Misschien was het weer een smerige truc van de wolf, dat hij zo probeerde hem emotioneel te breken iets wat zeker en vast aan het werken was des te langer de dagen begonnen te duren.

Met zijn handen diep in zijn zaken gegraven en zijn blik op de grond gericht was Cole beginnen wandelen. De richting waar hij heen ging wist hij niet, hij wandelde gewoon. Uiteindelijk zou hij wel ergens aankomen, en de kans was natuurlijk heel groot dat hij daar ook in slaap zou vallen. Dagen had hij al niet meer in zijn kamer geslapen. Merendeels om Dalton te ontlopen, om er voor te zorgen dat Dux niet zou uitbreken in de buurt van zijn kamergenoot want dan stond hij verder van huis. De zon was langzaam maar zeker aan het ondergaan, al sloeg Cole er niet veel acht op. Dux werd wel alerter naarmate de zon meer zakte en de maan feller begon te stralen.

Met de top van zijn schoen trapte Cole tegen een kiezelsteentje dat verder botste op een geasfalteerd plekje. Wat verbaasd keek hij op, hij kon toch niet al bij het schoolgebouw zijn. En nee, dat was hij inderdaad niet. Zonder het te weten was Cole naar het skatepark gedoold. Onbewust deed dat hem denken aan vroeger, aan de tijden die hij had gehad met zijn broer en met Ruby. Lang vervlogen. De gedachte alleen deed hem mentaal pijn, zorgde ervoor dat hij een nog diepere put werd in geduwd als degene waar hij dagen geleden was ingevallen. Op de hielen van zijn schoenen draaide hij zich om, tot een geur zijn neusgaten vulde. ’Dux kap ermee, dit is echt niet leuk meer.’ Siste hij zichzelf toe. De wolf roerde zich in zijn binnenste. Bijna leek Cole toe te geven aan de wolf, maar dat was het dan ook het leek alleen maar zo. Cole was vast beraden om vanavond niet te veranderen. Maakte niet uit op welke manier Dux ook met hem liep te klooien.


cassie at atf.

_________________

Dux:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Heath Braxton
avatar
Class 2
Aantal berichten : 39

Mutant Profile
Alias: Soren
Occupation:
Mutation: Illusion // Eagle Shapeshifting
BerichtOnderwerp: Re: All we do is hide away   di apr 11, 2017 10:37 pm


TAGGED
COLE
WORD COUNT
???
NOTES
NOTE HERE
I will hold on hope
AND I WON'T LET YOU CHOKE ON THE NOOSE AROUND YOUR NECK AND I'LL FIND STRENGTH IN PAIN AND I WILL CHANGE MY WAYS I'LL KNOW MY NAME AS IT'S CALLED AGAIN
De zon zakte steeds verder achter de boomkruinen die te zien waren vanaf het skatepark. Heath zat in kleermakerszit naast zijn hallucinatie van zijn broer. Hij zuchtte, maar zei geen woord. Er waren zoveel woorden die hij wilde zeggen, maar elk woord had hij al zo vaak geschreeuwd. Niet alleen tegen zijn hallucinatie, maar ook tegen zijn ouders. Het waren niet allemaal woorden waarin hij zich afvroeg waarom hij weg was gegaan, maar ook gemene woorden. Ze kwamen allemaal uit hetzelfde ventje, maar diep in zijn hart wist hij dat het de waarheid niet was. Dat was een van de weinige dingen hij had geleerd tijdens zijn therapie sessies, toen een depressie uit het onderzoek kwam een aantal maanden nadat zijn broer was vermist was geraakt. Heath vond niet dat de sessies hadden geholpen en dat wisten zijn ouders even goed. Hij had er nog altijd last van, maar hij hield zich nu juist schuil. Hij hield een masker op door middel zijn kaarten te gebruiken als afleiding of om te veranderen in Soren (de adelaar). Het was het enige wat hem afleidde van de herinneringen die hij had. Toch had hij zelfs op een “goede” dag de behoefte om de hallucinatie van zijn broer te moeten zien.

De stilte die er heerste tussen de twee was niet normaal stil. Het scheelde dat er geen voorbijgangers zag, tenminste in hoeverre hij zag dan. Door een stem die hij herkende uit duizenden schrok hij. Zijn gezicht werd bleek en in zijn ogen was zoveel gevoel te zien dat er meer herinneringen terug kwamen. Heath keek eerst naar de hallucinatie van zijn broer, maar die keek nog altijd roerloos naar de zon. “Zei je iets?” vroeg hij voorzichtig. De hallucinatie draaide slechts zijn hoofd naar hem. Antwoord kwam er niet en dat was precies wat hij had gedacht. Hij schudde zijn hoofd en zei tegen zichzelf:“Het is gewoon wat je wil horen, Heath.” Hij slikte. Hij voelde zich niet meer op zijn gemak. Hij liet de hallucinatie verdwijnen met een veeg met zijn hand. De jongen gleed van de halfpipe naar beneden en deed zijn handen in zijn zakken. Heath wilde richting de uitgang van het skatepark lopen, maar bleef stokstijf stil staan. Hij had net de hallucinatie van Cole weggehaald, dus hoe was het mogelijk dat op een paar meter afstand hij er toch weer stond. Heath wilde hem nog een keer weg vegen, maar zijn mutatie werkte niet mee. Hij schudde licht wanhopig zijn hoofd. Waarom kon zijn mutatie niet voor een keer mee werken? Hij voelde zich al ellendig genoeg om te denken dat hij zijn stem had gehoord. Hier had hij gewoon geen zin in.


_________________

Kylie, Octavia, Keith
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cole Braxton
avatar
Class 3
Aantal berichten : 86

Mutant Profile
Alias: Dux
Occupation:
Mutation: Werewolf
BerichtOnderwerp: Re: All we do is hide away   wo apr 12, 2017 8:55 pm

Alone and forgotten
De geur bleef aanhouden in het skatepark. Iets wat Cole mateloos irriteerde. Kort wreef hij over zijn voorhoofd in de hoop de illusie die Dux in zijn hoofd stopte weer weg te krijgen, maar het bleef aanhouden. Zijn blauwe ogen gleden even over omgeving er was helemaal niemand in het skatepark. Dus het was werkelijk waar weer een van zijn trucjes, iets wat helemaal niet grappig was of wat dan ook. Nee, het dreef Cole echt tot ver. Iets wat aan de buitenkant niet volledig zichtbaar wa,s maar in zijn hoofd was het een grote warboel. Een grote oorlog tussen het beest en de jongen. Om het helemaal af te maken klonk er nog een stem, zacht maar Cole was nog alert genoeg om ze toch te horen. Natuurlijk dankzij zijn verbeterde gehoor. De jongen beet op zijn lip, dit kon echt niet meer. Het moest ophouden, of hij zou het zelf helpen ophouden.

Pas wanneer hij voetstappen hoorde draaide Cole zich om. Voor hem stond een jongen, de bekende gezichtstrekken van de Braxton familie kwamen ongelofelijk goed uit bij de knul al had deze meer de trekken van Ruby in plaats van Casey zoals Cole had. Toeval? Een illusie? Kort schudde hij zijn hoofd. Nee, dit leek te echt. Moeizaam slikte hij, voelde hoe de grond onder zijn voeten leek weg te zakken. Dit was niet mogelijk, Heath hoorde bij zijn ouders te zijn en niet op het eiland? Een licht gevoel van misselijkheid overviel hem, dit was allemaal veel te veel voor Cole. Wat angstig zette hij een stap naar achteren en richtte zijn blik op de grond. Probeerde de eindjes aan elkaar te knopen maar het lukte hem niet, iets wat mede kwam door de vermoeidheid die naar omhoog begon te komen. Wegrennen zou een optie zijn, maar hij kon het niet. Dux voekde zich niet op zijn gemak onder het gestaar van de “onbekende”, iets waardoor de wolf ook ongemakkelijk begon te worden. Iets wat uiteindelijk alleen maar kon uiten tot slechte zaken.

’Wie je ook bent. Dit is niet grappig, en ik zou je omdraaien en nu weg lopen. Voor er zaken gebeuren die niet mogen gebeuren.’ Sprak de jongen met een trillende stem. Cole wist wie hij was, of hij had op zijn minst toch een vermoeden. Maar als het zo was, was dit een veel te gevaarlijke ontmoeting. Op eender elk moment van zijn verblijf had de vreemdeling die eigenlijk geen vreemde was, kunnen verschijnen. Maar om het op een moment als deze te doen, een moment waar Cole al zwaar in de put zat, het was te gevaarlijk voor de andere.


cassie at atf.

_________________

Dux:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: All we do is hide away   

Terug naar boven Go down
 
All we do is hide away
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Hide 'nd seek yo [+Ivy]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Skatepark-
Ga naar: