FRUITMAND
CBOX
I'll fight it, I will transform
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 I'll fight it, I will transform

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Daphne Leto
avatar

Aantal berichten : 124

Mutant Profile
Alias: Apollo
Mutation: Immortality, Apollo
Crush: I used to think my place was a spot next to you

BerichtOnderwerp: I'll fight it, I will transform   ma maa 27, 2017 10:17 pm


And you give me this everglow
what I wouldn’t give for just a moment to hold


Kort gleden haar vingers over de gladde toetsen van de piano heen. Ze zuchtte zacht, probeerde zich te focussen op het gevoel van het muziekspel dat in haar hoofd zat. Het gevoel wat er altijd had gezeten, sinds dag één dat ze deze aarde had belopen. Het was een van de weinige dingen wat haar deze dagen nog rust kon bieden, haar brein zat nog steeds in de ontkenning van het nieuws van de gestolen mutanten. Ze kende ze niet goed, om eerlijk te zijn, ze had ze niet eens ontmoet. Maar ze wist wie ze waren, Daphne had delen van hun geschiedenis gehoord. Af en toe was het moeilijk om haar blokkade op te houden, en kreeg ze flarden binnen van iedereen om haar heen. Het maakte haar gek, ze kon niet meer helder denken op dat soort momenten. Het waren net honderden, duizenden schreeuwen, die ze niet meer buiten kon houden. Er was momenteel maar één persoon die haar blokkade weer omhoog kon helpen krijgen, en dat was Dahlia. Haar zuster, degene van wie ze het meest hield in de wereld, haar soulmate. Zoals Dahlia haar zus Daphne hielp, was het andersom ook. Daphne hielp haar zus met haar eigen blokkade, van de honderden planten en dieren op het eiland. Ze konden niet zonder elkaar, en de jaren dat ze dat hadden moeten doorstaan waren de meest duistere jaren uit haar leven geweest.

Nu stond er weer een gevaar voor de deur. Een gevaar dat niet zozeer de mensheid bedreigde, de soort die ze al zo lang verdedigd had. Jarenlang had ze in hun oorlogen gevochten, zelf bepaald wat rechtvaardig was, wie ze moest beschermen. Nu werd ze zelf bedreigd. Ook al waren mutanten mensen, ze waren in gevaar. In dat gevaar gebracht door de soort die was bijgestaan door haar en haar zus sinds dag één. Dit idee speelde met haar gedachten, maakte haar verdrietig. Daphne, als Apollo, kon het beste haar verdriet uiten in muziek. Ieder instrument kon ze spelen, maar haar geliefde lier had ze hier niet. Nu koos ze hetgeen wat haar verdriet het best vertolkte, de piano.

Zacht begon ze te spelen, sloot haar ogen, en liet haar vingers de toetsen stuk voor stuk indrukken. Daphne hoefde haar ogen hiervoor niet open te houden. Dit kwam als natuurlijk voor haar. Ze kon noten lezen, maar ze hoefde iets maar te horen en ze kon het spelen op ieder instrument. Dit was niet zozeer onderdeel van haar mutatie, dit was een karakterkenmerk wat Apollo op haar had gehad. Hoe lang ze zat te spelen wist ze niet, maar ze merkte op een gegeven moment dat ze bezig was met een lied wat ze meer dan dertig jaar geleden had gehoord, iets wat nog niet eens zo oud was. Ze liet zich er in gaan, verloor zichzelf compleet in de geluiden die de piano produceerde. Hiervoor was geen zicht nodig, voor muziek hoefde je enkel te luisteren. Ze eindigde, precies zoals het hoorde, en maakte haar handen los van de toetsen.
Kort bleef ze nog met haar ogen gesloten op de kruk zitten, genoot van de stilte om haar heen. Voor zover dat ging, want ze voelde de aanwezigheid van iemand. Haar blokkade was dan misschien omhoog, ze voelde nog steeds dat er iemand mee had zitten luisteren. "Kom binnen," sprak ze rustig. Kort, heel kort, zocht ze naar de geschiedenis van de jongen, enkel voor zijn naam, die ze ook zo vond. Het was al tegen de avond, niemand die hier nog langs zou komen behalve hij. Ze zou niet overrompeld worden door de historie van andere mensen, enkel die van hem. Kort gleden haar vingers nogmaals over de toetsen, en ze draaide zich om. "Lawrence."

Outfit
Song

words: x| tag: Lawrence |  notes: x

&Lawrence Hastings

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   di maa 28, 2017 5:35 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Het was een zware dag geweest voor Lawrence, maar niet op het fysieke vlak. Enkele dagen geleden hadden de docenten bekend gemaakt dat ze zwaar gefaald hadden in hun werk. Een paar dagen geleden dat elf studenten ontvoert waren. Een paar dagen dat Valkyrie was meegenomen. De jongen had sindsdien niet meer stil gezeten. Hij was eerst tegen de docenten in gegaan en nadien zelf erop uit getrokken om zelf een reddingsplan op te stellen. Het was alles behalve klaar, maar hij was ervan overtuigd dat hij in zijn staat niets kon doen. Als elf krachtige studenten zo maar ontvoerd konden worden, wat moest een blinde dan beginnen? Dat zou een lachertje zijn. Lawrence zijn eerste doel was dus geweest om zijn zicht terug te krijgen, maar nog steeds was het niet gelukt.
Door rond te horen bij andere studenten was hij bij andere studenten terecht gekomen. Allemaal konden ze helen, maar de één wilde hem niet genezen van zijn blindheid en de andere kon het simpelweg niet. Hij had verschillende mutanten gecontacteerd, maar er was altijd wel iets aan de hand waardoor het niet ging. Natuurlijk dat Lawrence dan ook de hoop verloor en de schrik dat hij Valkyrie niet meer zou zien groter werd. Ondertussen had hij ook niets meer gehoord van de schoolhoofden of de docenten. Geen nieuws of nieuwe ondernemingen. Ze waren stil gebleven en hij kreeg bijna het gevoel alsof ze heel de zaak wilde vergeten. Waarschijnlijk was dat niet het geval, maar zo kwam het bij hem over. Ze ondernamen geen verdere acties, lieten niets meer weten en dat zorgde er niet voor dat Lawrence in ze ging geloven.

Die dag had Lawrence echter een dipje doordat niets leek te lukken. Hij was moeilijk ook bed geraakt omdat hij de kracht niet vond noch de motivatie. Maar het was het uiteindelijk gelukt. Na zoveel tegenslag was het niet meer als logisch dat hij bijna wilde opgeven, maar hij mocht niet. Dat zou hij zichzelf nooit kunnen vergeven dus was hij weer op pad gegaan. Hij hoorde weer rond bij verschillende mensen tot hij een nieuwe naam kreeg; Daphne Leto. Een nieuwe mutant die hem zou kunnen helpen, met andere woorden ook een nieuwe kans.
Enkel was het niet zo simpel om één individu te vinden op een school zoals Genosha, zeker wanneer je die persoon niet kende. Via een hele omweg was hij echter bij het muzieklokaal terecht gekomen. Volgens de laatste persoon die hij had aangesproken zat ze daarbinnen. De muziek die duidelijk te horen was voor hem duiden erop dat er weldegelijk iemand binnen was. Dat was al iets positief.

Vlak voor de deur bleef Lawrence echter stil staan. Lawrence had zowel schrik als stress. De greep om zijn geleidestok was stevig en hij kon zijn hart voelen bonken in zijn borstkas. Na een diepe zucht te hebben geslaakt opende hij dan toch de deur van het muzieklokaal en wandelde naar binnen. Achter hem viel de deur weer hard in zijn slot, maar daar had hij al geen erg meer in. Zijn volledige aandacht ging naar Daphne Leto.
Het was vreemd toen het meisje hem bij zijn naam aansprak waardoor Lawrence niet gelijk reageerde. Van waar had ze die? Misschien had ze gehoord dat iemand naar haar opzoek was of misschien deed zijn naam in de gangen een ronde. Vast niet. De enige namen die door de gangen gingen waren die van de elf studenten. Zo interessant was hij belangen niet, voor velen was hij vast gewoon een hopeloze student die zich bezighield met het onmogelijke. Echter moest iemand het doen, anders bleven de elf studenten vermist. Helaas beseft niet iedereen dat.
’Daphne,’ zei hij echter in plaats van te vragen hoe ze aan zijn naam kwam. Het was om te laten tonen dat zij niet de enige was met informatie. ’Ik kom om je hulp vragen,’ zei hij gelijk. Lawrence wilde niet meer tijd verliezen, aangezien hij al zoveel was verloren. Elke dag dat hij geen stap vooruit ging, was een dag langer dat Valkyrie in de klauwen zat van de vijand. Hij kon er niet meer tegen om heel de dag door met die gedachten te moeten rondlopen. Het was genoeg geweest. Ook al zat Lawrence veilig op Genosha, er was ook maar zoveel energie, moed en kracht hij had om zich in te zetten voor zijn missie. Iedere mislukking zorgde ervoor dat die drie elementen minder werden.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar

Aantal berichten : 124

Mutant Profile
Alias: Apollo
Mutation: Immortality, Apollo
Crush: I used to think my place was a spot next to you

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   vr apr 07, 2017 10:40 pm


And you give me this everglow
what I wouldn’t give for just a moment to hold

Toen Daphne het nieuws van de mutanten had gehoord in het cafetaria was ze meteen weg gegaan. Er was één grote angst die ze op dat moment had gevoeld, die in die enkele minuut dat de mededeling was gedaan zich had opgebouwd. Haar vrees was geweest dat Dahlia was ontvoerd. Bruut meegenomen, zonder dat ze zich misschien had kunnen verzetten. Hoe het zou zijn gebeurd wist Daphne niet, maar de angst was er op dat moment geweest. Ze had Dahlia die dag nog niet gezien, haar zus had de nacht buiten gespendeerd. Tenminste, dat was wat ze Daphne verteld had. Daphne was 's ochtends altijd vroeg uit de veren, dus ze hadden elkaar mis gelopen. Daphne was wel bij de mededeling geweest, lang was ze niet gebleven. Ze had niet eens de reacties van haar medescholieren meegekregen, ze was als het ware het cafetaria uit gevlucht. Op zoek naar haar zuster, die ze godzijdank had gevonden. Daphne was overstuur geweest, en de enige die haar op dat moment had kunnen kalmeren was Dahlia zelf, die zich gewoon op hun kamer had bevonden. Als haar angst waarheid was geworden wist Daphne zeker dat ze in vele ergere staten was geweest dan ooit te voren. Om nog een keer degene te verliezen waarvan ze het meest hield in heel de wereld, dat was te veel. Het zou de derde keer zijn, en driemaal was scheepsrecht, bij die derde keer zou Daphne uitbarsten tot iets ongekend van haar. Ze was er zeker van.

Het was inmiddels alweer een paar dagen verder, en ze had zich een beetje onder de radar gehouden. Het nieuws was bedreigend, voor iedereen, maar Daphne was niet degene die zich erdoor liet lijden. Als er iets was wat ze had geleerd over de jaren heen, was dat de beste acties voortkwamen uit emotie, maar dat deze acties ook het meest gevaarlijk konden zijn. Ze had haar leven geleid de afgelopen paar dagen, maar was nu toch even ontsnapt naar het muzieklokaal. Ze was er vaak te vinden, meestal als ze een uitweg zocht voor alles wat ze op had gekropt.
Ze had zich mee laten voeren in de muziek die ze speelde. Ze zat er al een tijdje, maar het was na etenstijd, dus veel mensen zouden hier niet meer langskomen. Een enkeling, die zou haar pianospel ongetwijfeld horen, aangezien ze de deur had opengelaten. De muziek die ze speelde was exact hoe ze zich voelde op dit moment, en er bij nadenken deed ze al niet meer. Daphne was in staat alle instrumenten te spelen, of nou ja, bijna alles. Ze was een virtuoos, en ze had door de tijd heen zichzelf genoeg les gegeven om nu ervaren te zijn in de meeste instrumenten. Ze verloor zichzelf de afgelopen paar dagen in de muziek die ze had gespeeld, vandaag was geen uitzondering. Na een tijdje stopte ze, en eindigde precies hoe het hoorde.

Kort bleef ze zo zitten, haar ogen dicht, maar haar handen losgemaakt van de toetsen. In haar hoofd weerklonk de muziek nog, en ze genoot van de stilte om haar heen. Lang bleef deze niet bewaard, want hoewel ze haar ogen gesloten had, voelde ze de aanwezigheid van een jongen. Heel even haalde ze haar blokkade naar beneden, waardoor ze zijn naam binnen kreeg. Een naam die bij haar belletjes deed rinkelen. Altijd als Daphne door de gangen liep ving ze dingen op van mensen, die ze niet zomaar vergat. En Lawrence was nu juist de jongen die misschien nog wel het meest gefrustreerd had gereageerd op de mededeling van de ontvoerde mutanten, of tenminste, zo ging het de rondte op school.
"Kom binnen," sprak ze rustig. "Lawrence." Ze had zich omgedraaid, en bekeek de jongen eventjes. Ze had hem wel vaker zien lopen, zoals ze velen leerlingen had zien lopen. Maar deze jongen was bijzonder, niet alleen doordat hij blind was. Daphne had al zoveel mensen ontmoet in haar leven, eentje meer of minder zou niet uitmaken. Echter, hij had iets wat haar interesse trok. Wat dat precies was zou ze nog wel te weten komen, eerst wilde ze eens zien waarvoor hij was gekomen. ’Daphne,’ zei hij, en kort fronste ze. Natuurlijk, er waren genoeg die haar naam kenden, of van gezicht. Maar bij hem kon dit onmogelijk dat geval zijn, met welke reden was hij hier?

’Ik kom om je hulp vragen,’ Bij de woorden die hij sprak sloot ze kort haar ogen. Ze kon zich enkel afvragen hoe ze hem zou kunnen helpen, en waarom ze dat zou doen. Daphne was vrijgevig, maar ze deed nooit iets zonder goede reden. Zelf beoordeelde ze of de reden goed was of niet, ze was haar eigen rechter. Ze zou nu twee dingen kunnen doen. Ze zou hem kunnen lezen om er binnen enkele seconden achter te zijn wat hij wilde, maar ze besloot hem een kans te geven om het zelf te vragen aan haar. "Met wat kan ik je van dienst zijn meneer Hastings?" Vroeg ze vriendelijk. Ze bleef zitten op de pianokruk, maar schoof wel een stoel tegenover haar zodat hij zou kunnen zitten. Ze wist dat hij het zou horen, en hoogstwaarschijnlijk zelfs de plaats van de stoel zo gevonden had. Zij zag blindheid niet als een zwakte. Aangezien andere zintuigen zich beter ontwikkelden zo kon een mens er het beste van maken. "Neem plaats en ik zal luisteren." Zei ze, en ze liet het aan hem over om de stoel te vinden. Maar ze had vertrouwen hierin, hij was zeker geen zwakkeling, alles behalve.

Outfit
Song

words: x| tag: Lawrence |  notes: x

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   za apr 08, 2017 1:00 am

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Sinds de eerste keer dat hij iemand om hulp was gaan vragen en was afgewezen, had hij geen hoge verwachtingen meer. Niet dat hij direct zijn doel had opgegeven, maar het was niet motiverend. Iedere keer vroeg hij zich af hoe lang het nog zou duren voordat hij het wel zou opgeven. Hij kon niet eeuwig blijven proberen want dat deed hem ook absoluut niet goed. Maar waar moest hij de streep trekken? Na drie afwijzingen? Na vijf? Tien? Meer? Het was onmogelijk om te zeggen. Waarschijnlijk was het zodra hij de kracht niet meer vond om door te zetten. Dat wilde dan niet zeggen dat hij alles liet vallen. Hij gaf niet op en zou Valkyrie redden. Hoe dan ook, wat hij er ook voor moest doen. Zoveel was zeker en als studenten hem niet wilde helpen net zoals de docenten, dan moest hij het maar in zijn eentje doen.

Het meisje reageerde tot zijn verbazing normaal. Ze was niet gelijk argwaan of bloed serieus zoals sommige andere. Het was al een heel andere sfeer als normaal, veel rustiger. Alsof alles normaal was en er net geen oorlog was gestart. Misschien ging het voor een keer anders gaan, al ging hij niet ineens voor te veel hopen. ’Al die formaliteit lijkt me niet nodig,’ begon Lawrence zelf kalm. Hij was niet op sollicitatiegesprek of op de één of andere belangrijke vergadering. Ondertussen begaf de jongen zich naar de stoel die hem was toegeschoven en zowel met de hulp van zijn gehoor en geleidestok wist hij die zonder veel moeite te vinden. Zijn hand gebruikten hij echter ook om te kunnen inschatten hoe hoog de stoel was. ’Uiteindelijk zijn we nog maar studenten,’ ging hij verder. Er was geen enkele reden om hem aan te spreken met meneer.

Zijn geleidestok klapte hij dicht voordat hij verder ging met spreken en legde hij neer op zijn schoot. Moest hij een andere manier van aanpakken gebruiken als de vorige keren? Niet dat hij echt een andere manier kon bedenken. ’Tussen de elf ontvoerde studenten zat iemand dierbaar voor mij en ik wil helpen met haar terug te brengen, samen met de rest. Dat niet alleen, ik ben het andere studenten ook verschuldigd om ze te helpen,’ legde hij uit. Lawrence ging er steeds van uit dat mensen sneller geneigd waren om je te helpen, als ze ook je motieven wisten. Gewoon hen dwingen je te helpen, dat ging niet direct in je voordeel werken. ’Op deze manier ga ik echter maar weinig kunnen doen lijkt me,’ en hij gebaarde naar zijn gezicht. Misschien kon hij zichzelf prima helpen met enkel zijn gehoor, maar hij vermoedde dat de vijand die tegenover hen stond net iets te sterk was. De vijand had elf sterke studenten weten te ontvoeren, wat ging hij daartegen doen als hij een kogel nog niet kon zien aankomen? Sterven. Dat was wat hij ertegen zou doen, tenzij de vijand eerder stierf als hem.
’Ik wil terug kunnen zien als het nog niet duidelijk was,’ zei hij droog. De vorige keren gebeurde het wel eens dat ze hem niet begrepen. Echter was er in zijn stem bijna al te horen dat hij een nee verwachten en geen andere keuze zou hebben dan die te accepteren. Het had geen zin om een hele scène te starten, dat kon hem niet helpen.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar

Aantal berichten : 124

Mutant Profile
Alias: Apollo
Mutation: Immortality, Apollo
Crush: I used to think my place was a spot next to you

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   zo apr 23, 2017 3:04 pm


And you give me this everglow
what I wouldn’t give for just a moment to hold

Vanaf het moment dat de jongen was binnen gelopen had hij bij haar interesse opgewekt. Ze had hem vaker door de school zien lopen, en om eerlijk te zijn, hij viel ook wel op. Ondanks dat hij misschien niet wilde opvallen, was er altijd dat aspect van de blindengeleidestok, en het feit dat hij zelf blind was. De jongen leek er echter goed mee overweg te kunnen, wat weer vragen bij haar opriep hoe lang hij al blind was. Daphne moest toegeven dat haar interesse verder ging dan zijn blindheid. Ze zag makkelijker langs de handicap die sommigen hadden, dat stond haar niet in de weg. Net zoals het hen ook niet in de weg zou moeten staan. Wat kon ze zeggen? Na al die jaren in een ziekenhuis gewerkt te hebben had ze heel wat gezien, en had ze haarzelf aangeleerd om dieper te kijken dan alleen het uiterlijk van mensen, of de standaard manier van doen. Iedereen was zo verschillend, en onder iets wat een normaal persoon leek kon zich een hele wereld van gevoelens verbergen. Hetzelfde gold voor Lawrence. Hij was meer dan alleen een mutant, dan alleen een blinde, dan gewoon een persoon. En juist bij hem was er iets wat Daphne's nieuwsgierigheid opriep. Ze kreeg zo het idee dat er meer achter die blindheid zat, iets wat aan hemzelf gekoppeld was.

Ze nodigde de jongen rustig uit om binnen te komen, maar ze was benieuwder naar wat hij van haar wilde. ’Ik kom om je hulp vragen,’ sprak hij, en ze knikte zacht. Waar kon ze hem mee van dienst zijn? Dat was de vraag die door haar hoofd spookte. Door de eeuwen heen waren veel mensen naar haar toe gekomen met de vraag of zij hen kon helpen. Vaak ging het om een zieke, die ze zou moeten genezen. Vaak genoeg had Daphne hun verzoek afgewezen, puur omdat de reden niet goed was. De wereld was wreed, en het was het wreedste naar de zwaksten. "Met wat kan ik je van dienst zijn meneer Hastings?" Vroeg ze aan hem, haast benieuwd wat hij zou vragen van haar. Ze schoof een stoel tegenover haar, waarop hij plaats kon nemen. Ze vertrouwde erop dat hij die wel zou kunnen vinden, hij leek haar niet de hopeloze soort qua handicap. Als ze hem zo zag,  kon ze er haast geld op in zetten dat hij prima overweg kon zonder zicht. ’Al die formaliteit lijkt me niet nodig,’ sprak hij, en ze glimlachte even zacht. ’Uiteindelijk zijn we nog maar studenten,’ Ging hij verder, en kort fronste ze. Studenten.. Ja dat was de term die nu ook voor haar gold. De meeste mensen hier op school kende haar als een onsterfelijke met genezende krachten, maar ze wist niet of Lawrence dat eerste deel ook wist. Net zoals Apollo had haar mutatie veel onderdelen, en hoewel haar helende krachten een groot deel ervan waren, was ze meer dan alleen een heler. "Studenten, ik denk dat we onszelf dat wel kunnen noemen. Je stopt immers nooit met leren." Sprak ze mompelend, maar richtte zich toen weer op de reden waarom hij hier was. "Neem plaats en ik zal luisteren."

’Tussen de elf ontvoerde studenten zat iemand dierbaar voor mij en ik wil helpen met haar terug te brengen, samen met de rest. Dat niet alleen, ik ben het andere studenten ook verschuldigd om ze te helpen,’ begon de jongen te vertellen. Daphne sloeg haar benen over elkaar, en luisterde aandachtig naar wat hij zei. Ieder woord drong tot haar door. ’Op deze manier ga ik echter maar weinig kunnen doen lijkt me,’ zei hij, en hij gebaarde naar zijn gezicht. Haar gezicht was wat betrokken, niet dat hij dat nu kon zien, maar wat hij van haar vroeg was iets wat ze nooit zomaar deed. Het was gevaarlijk, maar ja ze kon het wel. Zijn zicht terug geven, als hij dat wilde. Ze bekeek de jongen eens goed, maar besloot nog niet te ver in te gaan op zijn conditie. Daphne zou er binnen een minuut achter kunnen komen hoe alles zat, en dan ook alles. Zijn geschiedenis, zijn conditie, en vooral ook de waarheid achter zijn blindheid. Want als er één ding was wat ze had gemerkt, was dat zijn blindheid niet was gekomen van een onbekende oorzaak. Zijn blindheid was aangericht, door iemand of iets. Dit zag ze door naar hem te kijken, en omdat er toch altijd wel iets van glimpen van geschiedenis bij haar binnen kwamen. Ze kon een conditie van een persoon zien binnen de kortste tijd als mogelijk, daar was ze op getraind.
’Ik wil terug kunnen zien als het nog niet duidelijk was,’ zei hij droog, maar in zijn stem hoorde ze niet veel zekerheid. Het was bijna alsof hij al vaker was afgewezen. Als ze nu kort in zijn geschiedenis zou kijken zou ze het weten, maar om zoiets expres te doen bij de eerste ontmoeting was haast onmenselijk en oneerlijk. Daphne wilde de jongen een eerlijke kans geven. "Ik zal je kort iets vertellen over mijn mutatie." Begon ze maar. "Deze gaat verder alleen helende krachten. Ik kan onder andere de geschiedenis van een persoon lezen, mocht ik dat willen. Ik zal je verdere details besparen, maar ik heb praktisch gezien de krachten van Apollo." Vertelde ze kort. Als hij nog vragen had over haar mutatie zou ze die met plezier vertellen, maar dat was niet waarvoor hij was gekomen. "Ik zal eerlijk met je zijn, en ik hoop dat je dat ook met mij bent. Ik kan binnen een minuut zien waarom je blind bent, want je dit is niet zomaar over komen waaien, toch?" Vroeg ze hem, en ze wist het antwoord eigenlijk al. Dat had ze al gezien. "Jouw blindheid is aangericht door iets, of iemand." Constateerde ze kort. "Ik geef je een kans om het me zelf te vertellen, want ik gok dat er meer achter jouw blindheid ligt dan je op het eerste oog kan zien. Iets gevaarlijks." Haar laatste woorden waren wat gegokt, maar ze had al veel kunnen zien aan haar eerste aanblik. Zijn blindheid was niet natuurlijk, en de reden dat hij blind was daarom ook niet. Die reden had hoogstwaarschijnlijk te maken met zijn mutatie.

Outfit
Song

words: x| tag: Lawrence |  notes: x

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   zo apr 23, 2017 7:22 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Het bleef altijd spannend wanneer je iemand ging vragen om hulp, zeker als je al enkele keren was afgewezen. Daarom stelde hij de verwachtingen niet te hoog en ging hij er gewoon voor. Het kon altijd beter gaan dan de vorige keren en daar legde hij zijn hoop in. Als het lukt, kon hij gelijk overgaan op het bedenken van stap twee van zijn plan. In elk geval was het meisje al veel vriendelijker als al haar voorgangers. Ze reageerde niet geïrriteerd omdat hij ineens voor haar deur stond, zei niet gelijk dat hij gevaarlijk was of dacht niet dat hij in één of ander complot zat. Ze was gewoon beleefd en Lawrence had het gevoel dat er toch naar hem geluisterd ging worden. Dat was ook de eerste keer. Het was niet gelijk dat hij zijn hart bij haar ging uitstorten, maar dat was gewoon niet wie dat hij was.

Hij had gezegd dat alle formaliteit niet nodig was, omdat ze maar studenten waren. De opmerking die hij daarop kreeg deed hem fronsen. Ondertussen terwijl hij er kort over nadacht ging hij zitten op de stoel die hem was aangeboden. ’Daar heb je gelijk in,’ sprak hij kort. Leren was een levenslang proces. Dat was iets wat hij al eens eerder gehoord had.
Lawrence luisterde aandachtig wanneer dat Daphne begon te vertellen wat dat ze precies kon, of toch in grote lijnen. Ze had de krachten van Apollo, maar veel zei het hem niet. Hij besloot gewoon kort te knikken, te doen alsof hij het begreep en het daarbij te laten. Wat voor hem misschien het lastigste was, was dat ze zijn geschiedenis zou kunnen te weten komen. Er waren nu eenmaal zaken die niet iedereen moest weten, zelfs het meisje niet. Ergens wilde hij ook graag weten wat ze allemaal precies kon, maar hij besloot zijn nieuwsgierigheid tegen te houden en verder vragen voor later te houden.

Er vormde zich een knoop in zijn maag toen het meisje vroeg naar zijn blindheid. Zo vaak vertelde hij er niet over en zeker niet tegen iemand die hij niet goed kende, de enige die er iets van wist dat was Valkyrie. Verder had niemand er zaken mee, maar hij begreep wel waarom dat ze het zou willen weten. Als je iemand ging helpen, wilde je weten wat er achter schuilde. Daarbij had hij geen keus want ze ging er toch achter komen. Als Lawrence zou besluiten om er niets over te zeggen, dan ging ze naar heel zijn geschiedenis kijken en kwam ze er zo ook achter. Het was makkelijker voor beide als hij het gewoon zei, maar dat maakte het niet super simpel. Lawrence schaamde zich nog steeds voor alles wat vroeger gebeurd was.
Hij kon een zucht voor hij begon te spreken niet onderdrukken. ’Mijn blik kan iemand doden in minder als een seconde en dat heeft gezorgt voor de dood van mijn zus,’ begon hij met tegenzin aan zijn verhaal. Ergens had hij ook gewoon schrik dat dit ervoor ging zorgen dat ze hem niet meer wilde helpen. Ze zou dan niet de eerste zijn en ergens kon hij het begrijpen. Hij nam nu eenmaal een heel groot risico en het ging zijn leven weer veranderen. Het was iets dat hij deed met veel plezier als het nuttig was. ’Ik heb er nadien zelf voor gezorgt dat ik blind werd, omdat ik het niet weer wilde meemaken,’ zei hij eerlijk. Het was dan tegendraads om nu weer terug het gevaar te willen opzoeken, als hij niet wilde dat het voorval met zijn zus weer gebeurde.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS
[/quote]

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar

Aantal berichten : 124

Mutant Profile
Alias: Apollo
Mutation: Immortality, Apollo
Crush: I used to think my place was a spot next to you

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   do jun 15, 2017 10:36 pm


And you give me this everglow
what I wouldn’t give for just a moment to hold

De blindheid van de jongen was haar gelijk opgevallen toen hij binnen was gelopen. Het was ook niet moeilijk om te zien, hij had de geleidestok, en zijn manier van bewegen was anders dan van de mutanten met zicht. Het was gecontroleerd, iedere stap leek goed berekend te zijn, alsof er echt over na was gedacht. Daphne merkte dit soort dingen snel op, door haar mutatie had ze hier een oog voor. Het kostte haar weinig moeite om de kwalen en zwakkere punten van mensen en mutanten te spotten, en daar soms op in te spelen. Ook de geschiedenis van een persoon hielp hierbij, mocht ze deze lezen. Bij de jongen deed ze dat expres niet, ze wilde hem een eerlijke kans geven. Zoals ze iedereen een eerlijke kans wilde geven.

"Studenten, ik denk dat we onszelf dat wel kunnen noemen. Je stopt immers nooit met leren." Sprak ze mompelend, half verloren in haar eigen gedachten. Haar gedachten, die haar altijd zo ver weg voerden. Verder dan goed voor haar was. ’Daar heb je gelijk in,’ sprak hij, en ze glimlachte even kort. Niet dat hij het zou zien, maar misschien kon de jongen dit aanvoelen. Ze wist niet hoe het was om blind te zijn, ze kon het zich enkel voor stellen. Daphne was gelukkig aardig in haar omgang, en tussen de twee hing nu een ontspannen sfeer. Hoewel ze wist dat hij iets van haar zou vragen was ze bereid te luisteren, hem een kans te geven."Neem plaats en ik zal luisteren."

Hij vertelde over zijn dierbare, en Daphne slikte even kort. Op de dag dat het bekend was gemaakt was ze meteen naar Dahlia op zoek gegaan. Voor een kort ogenblik had ze het gevoel gehad dat ze haar zus wéér kwijt was, maar de vreugde dat Dahlia oké bleek te zijn was al snel gearriveerd. In tegenstelling tot Lawrence en zijn dierbare. Daarnaast had hij het over schuld, ze ging hier niet te ver op in, maar ze onthield het zeker. ’Ik wil terug kunnen zien als het nog niet duidelijk was,’ zei hij droog, maar in zijn stem hoorde ze niet veel zekerheid. Het was bijna alsof hij het al vaker had gevraagd aan mensen. Niet dat Daphne veel mutanten kon bedenken die zomaar zijn blindheid zouden kunnen helen. Zelfs bij haar bleef dat een lastige ingreep. Ze kon het, maar het bleef lastig.
Daphne begon met vertellen, ze hield het kort, maar probeerde de belangrijkste punten van haar mutatie te vertellen. Haar helende krachten, maar ook haar gave van het zien van de geschiedenis van een persoon. Binnen enkele ogenblikken zou ze zijn geschiedenis te weten kunnen komen, iets wat ze liever niet zo deed. Haar dagen als orakel waren geweest, ze keek niet langer dagelijks in de geschiedenis van iemand om een voorspelling te doen over de toekomst van een persoon. "Ik zal eerlijk met je zijn, en ik hoop dat je dat ook met mij bent. Ik kan binnen een minuut zien waarom je blind bent, want je dit is niet zomaar over komen waaien, toch?" Vroeg ze hem, en ze wist het antwoord eigenlijk al. Ze had het al gezien, maar dit was gewoon iets om het gesprek normaal te laten verlopen. "Jouw blindheid is aangericht door iets, of iemand." Constateerde ze kort. "Ik geef je een kans om het me zelf te vertellen, want ik gok dat er meer achter jouw blindheid ligt dan je op het eerste oog kan zien. Iets gevaarlijks." Haar laatste woorden waren wat gegokt, maar dat hoefde hij niet te weten. Nu was het hopen dat hij de waarheid vertelde.

Ze hoorde een zucht, en bekeek de jongen eens goed. Hij kon dat niet bij haar doen, maar dat gaf haar wel het voordeel dat ze hem goed in de gaten kon houden terwijl hij sprak. Lichaamstaal was een ding op zich, en Daphne had bewezen er oog voor te hebben. ’Mijn blik kan iemand doden in minder als een seconde en dat heeft gezorgd voor de dood van mijn zus,’ begon hij, duidelijk met tegenzin in zijn stem. Het verhaal was duidelijk niet makkelijk om te vertellen, maar ze moest het weten, wilde ze hem kunnen helpen. Dit hele gesprek diende er voor dat ze kon beslissen of deze ingreep het waard zou zijn.
Toen hij zijn zus noemde slikte ze even kort. Gelijk gingen haar gedachten naar Dahlia. Haar zus, haar soulmate en haar drive in het leven. Ze had zo lang zonder haar moeten leven dat ze haar niet nog eens kwijt wilde. Dahlia verliezen zou Daphne kapot maken. Ze kon het zich voorstellen, wat de jongen gevoeld moest hebben bij de dood van zijn zus. Voor een groot aantal jaar had Daphne namelijk gedacht dat Dahlia ook verloren was, verdwenen in niemandsland. Het bracht pijnlijke herinneringen omhoog, die ze zorgvuldig weg had gestopt. ’Ik heb er nadien zelf voor gezorgd dat ik blind werd, omdat ik het niet weer wilde meemaken,’ zei hij eerlijk. Een zuchtje verliet Daphne's lippen, en ze was even stil. Fronsend keek ze voor zich uit. Dit veranderde heel de zaak weer. Hij was niet zomaar een blindeling, zodra hij weer zou zien zou hij grote verwoestingen aan kunnen richten in het leven van mensen. "Hoe weet ik zeker dat er niet nog meer slachtoffers zullen vallen, als je je zicht terug krijgt?" Sprak ze vragend. "Je hebt het zelf gezegd, je wil het niet nog een keer meemaken." Dacht ze hardop na. Ze wilde hem helpen, erg graag. Maar niet als er meer slachtoffers zouden vallen dan zonder de ingreep. "Zoals ik het nu hoor kunnen er namelijk weer slachtoffers vallen. Hoe ga je dat tegen houden?" Vuurde ze de vragen op hem af. Hij zou er vast antwoord op hebben, dat verwachtte ze wel van hem. Als hij hier bij haar was gekomen had hij er vast over nagedacht, en zou hij deze vragen verwachten. "Wat is er nu anders dan vorige keer?" Mompelde ze zachtjes, zelf al weer verloren in de scenario's die zich voor haar ogen afspeelden, mocht ze hem zijn zicht terug geven.

Outfit
Song

words: x| tag: Lawrence |  notes: x

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   vr jun 16, 2017 5:56 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Voor de jongen was het een opluchting dat het meisje echt al de tijd nam om te luisteren naar wat hij wilde. Dat ze beide echt gingen zitten om het uit te leggen en te luisteren. Het verliep veel rustgevender dan op de vorige momenten. Niet gewoon in de gangen van een trainingsruimte of op een prieeltje terwijl iemand aan het bellen was. Niemand kon op dat moment meeluisteren naar het gesprek. Dat maakte het al aangenamer. Ook liet het meisje blijken dat ze effectief wilde helpen in hoeverre mogelijk, of dat ze toch wilde weten waarbij haar hulp nodig was.

Lawrence had er een hekel aan om te spreken over de dood van zijn zus, maar veel andere keuze had hij niet gekregen. Als ze naar zijn geschiedenis had gekeken zou ze ook gelijk alle details te weten komen en het hele voorval met zijn vader. Dat was niet iets dat ze allemaal moest weten. Niemand had er zaken mee, maar als ze hem wilde helpen nadien, dan was alles het waard. Hij had echt willen weten hoe dat ze reageerde op de informatie die ze kreeg. Of ze verbaasd was of juist angst. Het zou hem niet verbazen. Angstig leek ze niet echt te zijn, want dan had hij het wel kunnen ruiken. Iedere emotie had een andere geur en hij was als een bloedhond, hij kon het allemaal ruiken als hij er moeite voor deed. Het enige wat hij echter kon doen was voor zichzelf uit staren en wat spelen met de geleidestok die op zijn schoot lag, je kon het wel een zenuwtrek noemen.
Meestal maakte het hem niet uit wat mensen van hem dachten, maar de meeste mensen wisten ook niet wat hij zou kunnen doen, hoe dodelijk hij kon zijn. Iedereen zag hem als die hulpbehoevende jongen, de gehandicapte, de blinde. Niet iemand levensbedreigend voor de mensheid. Het meisje wist nu wat hij kon en lang zou het niet duren voor nog meer mensen er van wisten. Uiteraard bleef er ook nog een andere gedachten door zijn hoofd spoken; hoe lang zou het duren voor het eerste ongewenste slachtoffer zou vallen?

Het was verschrikkelijk om te worden bezien als een gevaar voor andere studenten, maar dat was wat hij inderdaad was. Iedereen zou schrik van hem moeten hebben als hij weer kon zien. Voor je het wist was het te laat en bleef je over als een levenloos lichaam, berooft van het leven. Uiteraard kon Lawrence wel begrijpen waar die angst en verontrusting vandaan kwam, maar dat maakten het niet beter. De vraag die hij kreeg van Daphne had hij ook wel verwacht. Ze had hem iemand geleken die gaf om haar medemensen en niet zomaar verantwoordelijk wilde zijn voor een hoop nieuwe doden. ’We zitten hier op een school die in staat om mutanten te helpen, ze kunnen er vast wel iets tegen bedenken,’ sprak Lawrence. ’Iets van bril.’ Zolang dat hij geen oogcontact kon maken was het goed, maar het mocht ook geen indirect oogcontact zijn. Met andere woorden mocht de andere persoon niet in staat zijn om zijn ogen te zien. Het ging niet evident zijn, maar moeilijk kon ook. ’Daarbij ben ik niet van plan om voor het plezier mensen te vermoorden, toch geen goede mensen,’ vervolgde hij. De persoon die verantwoordelijk was voor de ontvoering of een rol speelde erin, die mochten gelijk sterven van hem.
Voor Lawrence ging het ook opletten worden, zeker op moeilijkere dagen. Hij was niet zo goed met moeilijke situaties en zeker niet als er een ruzie van kwam. Geweld was iets dat hij dan redelijk snel ging gebruiken en als je iemand echt haten, werd het heel makkelijk om van die persoon af te geraken. De macht die Lawrence zou hebben over iemand zijn leven mocht dus niet naar zijn hoofd stijgen.
’Momenteel ben jij mijn laatste hoop op ‘genezing’, want verder weet ik niet wie nog zou kunnen helpen, maat staan wilt helpen.’ Er was één iemand die hem wel wilde helpen als hij echt niemand kon vinden, maar Charlie wilde het liever niet. Het was in elk geval beter als niks. Voor Lawrence was het wel aangenamer als iemand het ook echt wilde. Wie weet dat hij door de andere persoon anders toch nog steeds werd afgewezen. Eén ding was zeker dan; het zou hem niet goed bekomen. Je moest niets beloven om het vervolgens niet waar te maken. Hij hoopte in elk geval dat het meisje hem wilde helpen en dat het allemaal in orde was.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar

Aantal berichten : 124

Mutant Profile
Alias: Apollo
Mutation: Immortality, Apollo
Crush: I used to think my place was a spot next to you

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   zo jun 25, 2017 4:39 pm


And you give me this everglow
what I wouldn’t give for just a moment to hold

Daphne's gedrag in dit gesprek was weinig anders dan andere gesprekken. Ze probeerde altijd zo rustig mogelijk met iemand te praten. Haar interesse te tonen in haar gesprekspartner, die ze vaak ook echt had. Er waren uitzonderingen, maar Lawrence was daar zeker geen van. Hij fascineerde haar, ze zag het als een kans, om met hem te kunnen praten. Ze besteedde daarbij nog even geen aandacht aan wat hij van haar zou vragen. Want hij wilde iets van haar, anders kwam je niet na etenstijd helemaal naar de klaslokalen, puur om met haar te kunnen praten. Dit deel van de school was momenteel vrij uitgestorven, en zou morgenochtend pas weer tot leven komen, als de lessen begonnen. Daphne beloofde naar hem te luisteren, dat was het minste wat ze kon doen. Wat hij van haar zou vragen zou snel komen, en het was aan haar om te beslissen of zijn verzoek waardig was.

Hij wilde weer kunnen zien. Gelijk schoot er door haar hoofd dat dit een lastige operatie zou worden, mocht ze het doen. De ogen van een mens zaten zo ingewikkeld in elkaar, één klein foutje en hij zou nooit meer zijn ogen open kunnen doen. Daphne kon het wel, maar dan moest ze in uiterste concentratie zijn. Mocht ze het doen, want ze had zo'n vermoeden dat er een reden achter zijn blindheid zat. Die reden moest ze weten, anders zou ze nooit hem kunnen genezen. Zolang hij eerlijk met haar was, zou ze een stuk beter gezind aan hem zijn. De meid zou binnen enkele minuten zijn geschiedenis uit kunnen pluizen, en ieder detail over hem te weten kunnen komen. Maar dit was onmenselijk om te doen, en ze deed zoiets tegenwoordig nauwelijks. Per ongeluk wel eens, maar niet met opzet. Niet als het niet nodig was.

De jongen begon te vertellen over zijn mutatie. Zijn blik zou iemand binnen enkele seconden kunnen doden, en dat had tot de dood van zijn zus geleid. Daphne slikte kort even, en dacht gelijk aan haar eigen zus, Dahlia. Haar soulmate, haar alles. Als Dahlia zou sterven, zou Daphne hoogstwaarschijnlijk sterven van verdriet, mocht ze niet onsterfelijk zijn geweest. Lawrence had zijn eigen zicht weg genomen. Iets wat weinigen zouden doen, omdat het zicht een van de belangrijkste zintuigen was van de mens. Je moest wanhopig zijn wilde je dat jezelf aan doen, maar in zijn situatie moest ze toegeven dat ze het begon te snappen. Ze bekeek de jongen goed terwijl hij aan het vertellen was, evenals daarna. Daphne kon emoties goed herkennen, maar hetgeen wat haar nu opviel was zijn geleidestok, waarmee hij wat speelde.
"Hoe weet ik zeker dat er niet nog meer slachtoffers zullen vallen, als je je zicht terug krijgt?" Sprak ze vragend. Dit was waarschijnlijk een standaard vraag, die hij vaker had gehad. Mocht hij meerdere mutanten zijn langs gegaan. "Je hebt het zelf gezegd, je wil het niet nog een keer meemaken." Dacht ze hardop na. De beslissing die ze zou moeten gaan maken was lastiger dan gedacht. "Zoals ik het nu hoor kunnen er namelijk weer slachtoffers vallen. Hoe ga je dat tegen houden?" Vuurde ze de vragen op hem af. Hij zou er vast ook over nagedacht hebben, tenminste, dat hoopte ze. Want anders had hij duidelijk niet gekeken naar de gevolgen van het terugkrijgen van zijn zicht. "Wat is er nu anders dan vorige keer?" Mompelde ze zachtjes. Daphne was voorzichtig met het accepteren van zijn verzoek. Hoe zou ze weten dat hun medemens er niet onder ging lijden? Vaak stelde ze het belang van de grotere groep voorop, en dat zou ze hier ook moeten doen. Ze wilde geen doden op haar geweten hebben, mocht ze zijn verzoek accepteren.

’We zitten hier op een school die in staat om mutanten te helpen, ze kunnen er vast wel iets tegen bedenken,’ sprak Lawrence. Daphne knikte, niet dat hij nu zou zien, maar daarin had hij gelijk. Maar wat zou hem weerhouden van het per ongeluk doden laten vallen? ’Iets van bril.’ Dit zou nog wel eens kunnen werken. Als ze het goed begreep zouden mensen zijn ogen niet moeten kunnen zien. Als dat het geval was zou het in principe goed moeten gaan. "Dat zou vast geregeld kunnen worden. Een bril die jou in staat stelt de wereld om je heen te kunnen zien, maar andere mensen niet in staat stelt jouw ogen te kunnen zien." Dacht ze mee. Ze wilde graag open blijven in deze situatie,
hem zoveel mogelijk helpen. De bril was een goed idee, maar dat werkte alleen als hij die ten alle tijden op zou houden. Geen uitzonderingen. Anders kwamen die slachtoffers toch.
’Daarbij ben ik niet van plan om voor het plezier mensen te vermoorden, toch geen goede mensen,’ vervolgde hij. Bij die laatste woorden fronste ze toch even. Hij zou niet de rechter mogen zijn van wie mocht leven en wie niet, zo werkte het leven niet. Zijn mutatie was gevaarlijk, maar hij zou zijn emoties niet de overhand mogen laten voeren. Dat kon hij zich niet veroorloven met zijn mutatie. "En wie bepaalt of mensen goed zijn of niet? Jij?" Sprak ze ietwat werend. "Ik weet dat het lastig is, maar je kan niet zomaar iedereen doden die in jouw ogen slecht is, dat is niet hoe het leven werkt." Probeerde ze uit te leggen. "Als je je zicht terug krijgt, moet je op een of andere manier zorgen dat je emoties niet de overhand krijgen. Anders vallen er alsnog slachtoffers." Stelde ze, en in haar oogpunt was dit heel redelijk. Maar wat gingen ze er tegen doen? Wat zou hem weerhouden van het doden van mensen die bij hem aan de foute kant stonden?  
’Momenteel ben jij mijn laatste hoop op ‘genezing’, want verder weet ik niet wie nog zou kunnen helpen, maat staan wilt helpen.’ Sprak hij, en hierbij moest Daphne toch even slikken. Ze wilde de jongen helpen, heel graag zelfs. Maar het was lastig, puur omdat ze hem niet zomaar kon vertrouwen met zijn mutatie, hoe graag ze dit ook wilde. Maar hij sprak vanuit een drive, dat kon ze horen. Zijn dierbare die was ontvoerd. Ze probeerde zich in zijn schoenen te verplaatsen. Als Dahlia ontvoerd werd, zou ze ook alles doen om haar terug te krijgen. "Je dierbare, zij zou de reden moeten zijn dat je niet zomaar mensen hun leven wegneemt." Sprak ze, toch wel met wat emotie in haar stem. "Zij zou ook niet willen dat je doden laat vallen, puur uit wraak. Dat is nooit het goede antwoord." Zuchtte ze zachtjes. Hoe vaak had ze Dahlia ervan weerhouden om niet op killing spree te gaan? "Ik geloof dat je de controle hebt om met zicht te kunnen leven. Maar zodra je in een benarde situatie komt, of mensen ziet die je als slecht ziet, wat gebeurd er dan?"

Outfit
Song

words: x| tag: Lawrence |  notes: x

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   zo jun 25, 2017 8:27 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Lawrence was ervan overtuigd dat hij alle hulp kon verliezen als ze wist wat hij al gedaan had, wat hij kon doen en hoe erg zo iets zou kunnen aflopen. Het maakte hem nerveus en zenuwachtig was hij dan ook met zijn voet aan het tikken terwijl hij aan het spelen was met zijn geleidestok. Hij klapte het ding open en dicht. Wat moest het verschrikkelijk zijn om gedachten te kunnen lezen. Wie weet wat dacht het meisje wel niet van hem nadat ze wist wat hij kon en al gedaan had met zijn zus. In één woord was het afschuwelijk te noemen. Dat wist Lawrence ook wel, maar hij was niet voor niets een monster als het erop aankwam.

Misschien was het verkeerd geweest om te zeggen dat enkel de ‘slechte mensen’ zouden sterven door zijn blik. Het was niet duidelijk verwoord en het meisje nam het ook verkeerd op. Langs de andere kant kwam ze wel met enkele goede punten wat hem aan het denken zat. Natuurlijk werd het heel makkelijk om af te geraken van de mensen die je niet moest, maar zo mocht het nooit worden. Een manier om ervoor te zorgen dat zijn emoties niet de overhand zouden krijgen. Hij had geen idee hoe dat hij daarvoor kon zorgen. Lawrence was niet altijd even goed met zijn eigen emoties onder controle te houden. Hij maakte vaak slechte keuzes met ernstige gevolgen. Het zou beter zijn voor alles en iedereen als hij ze in bedwang kon houden, maar hij zou niet weten hoe hij daaraan moest beginnen.

’Dan zal het een hele opluchting zijn dat ik er enkel de mensen die deze oorlog veroorzaakt hebben wil doden. Ik ben niet van plan om gewoon achter mensen aan te gaan die ik niet kan uitstaan, zou een dick move zijn,’ verzekerde hij het meisje. De andere mensen hadden het op zichzelf gebracht. Ze moesten met hun vuile poten van iedereen af blijven, het was hun eigen schuld dat ze een onvermijdelijke dood tegemoet gingen komen. Enkel door te denken aan die mensen werd Lawrence al kwaad. Misschien moest hij ze nog een ergere dood moeten geven, ze eerst laten afzien voor ze zouden sterven. Daar moest hij niet eens voor kunnen zien. Lawrence deed zijn best altijd om geen monster te zijn, maar soms was dat precies wat dat je nodig had. Het was een rol die gevuld moest worden en hij nam de taak met veel plezier op zich. Uiteindelijk kon je toch niet ontsnappen aan wat je echt was en kon je het beter met open armen ontvangen. ’En ik ben er bijna zeker van dat ze wel degelijk wraak wilt nemen op zij die dit hebben aangericht. Ze laten leven is niet de viking way geloof ik,’ ging Lawrence verder. Hij was geen genie als het aankwam op vikings. Het was niet dat hij zich er al had over kunnen inlezen. Waarschijnlijk waren er genoeg boeken over, maar niet de boeken die hij zou kunnen lezen. Het was jammer, maar binnenkort zou hij ze wel allemaal kunnen lezen. Al zou dat nog oefening vragen.
Daphne ging uiteindelijk verder over waar de grens zou zijn. Hoe zou hij reageren als hij iemand tegenkwam die hij als slecht ervaarde? Het was al vaker verkeerd gelopen en het had al levens gekost. ’Eerlijk? Daar kan ik geen antwoord op geven. Enige dat ik, we kunnen doen is hopen dat ik de juiste keuze kan maken op die momenten. Maar ik zou er zeker niet onvoorzichtig mee omspringen, anders had ik nooit zo’n drastische keuze gemaakt,’ ging hij verder. Door zichzelf blind te maken had hij aangetoond dat hij liever de macht die hij had niet zou willen misbruiken. Zo dacht hij er in elk geval over. ’Moest het ooit zover komen dat ik het ga gebruiken om de mensen die ik niet moet te doden, moeten ze me maar ergens opsluiten,’ besloot hij uiteindelijk schouderophalend. Als hij ergens zat waar hij niet uit kon geraken en waar niemand was, kon hij ook niemand pijn doen. In elk geval was dat enkel als het helemaal uit de hand ging lopen. Lawrence was er zeker van dat hij zijn zicht namelijk niet weer kwijt wilde spelen.


if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daphne Leto
avatar

Aantal berichten : 124

Mutant Profile
Alias: Apollo
Mutation: Immortality, Apollo
Crush: I used to think my place was a spot next to you

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   vr jul 28, 2017 12:18 am


And you give me this everglow
what I wouldn’t give for just a moment to hold


Met al het goede in haar wilde ze zorgen dat de jongen zijn zicht terug kreeg, om hem maar wat hoop te geven, en kracht. Hoop dat zijn dierbare bij hem terug zou keren, kracht om hem klaar te maken voor de oorlog. Daphne was altijd klaar voor oorlog, in hoevelen had ze er wel niet gevochten? Maar deze jongen? Hij wist nog niet hoe verwoestend oorlogen konden zijn.

Daphne had haar vragen gesteld, die hij waarschijnlijk al vaker had gehoord ook. Ze wilde hier om te beginnen antwoord op, en dat verwachtte ze ook. Ze verwachttevan hem dat hij er goed over na had gedacht. Gelukkig voor haar leek hij dat ook gedaan te hebben. Hij kwam met oplossingen, en Daphne bouwde hierop verder. Dit wilde niet zeggen dat ze het ook daadwerkelijk zou doen, maar ze wilde haar open houding tegenover hem bewaren. Dat was wel zo eerlijk, en dat verdiende hij ook. Net zoals ieder ander persoon.

Zodra hij begon over doden laten vallen werd ze alerter. Ze snapte goed dat hij wraak wilde, maar dat kon hij niet zomaar nemen. Ook niet in alledaagse situaties. Dat had in zijn geval grote gevolgen. Dit soort opmerkingen maakten haar oplettender, want ook al wilde Daphne hem helpen, ze moest ook rekening houden met andere mensen hier. "Als je je zicht terug krijgt, moet je op een of andere manier zorgen dat je emoties niet de overhand krijgen. Anders vallen er alsnog slachtoffers." Stelde ze, en in haar oogpunt was dit heel redelijk.
'Dan zal het een hele opluchting zijn dat ik er enkel de mensen die deze oorlog veroorzaakt hebben wil doden. Ik ben niet van plan om gewoon achter mensen aan te gaan die ik niet kan uitstaan, zou een dick move zijn,’ Sprak hij, maar Daphne was hierbij niet helemaal tevreden. Daphne was bij iedere dode onder haar naam de rechter van leven en dood geweest, maar nu kon ze nog geen oordeel vormen. Misschien verdienden de veroorzakers de dood, misschien ook niet. "Wie zegt dat ze de dood ingestuurd moeten worden? Hun misdaden zijn groot, maar verdienen ze het om te sterven?" Vroeg ze aan hem, hopend haar standpunt duidelijk te maken. "Zodra je ze gedood zou hebben, zou het daarbij blijven? Of wordt het iedere keer een makkelijke oplossing?" Ze doelde op latere situaties, hoe zou hij dan reageren?

Daphne begon over zijn dierbare, maar ze zat hierin blijkbaar fout. Helaas voor haar, want wat ging de jongen weerhouden van het verliezen van controle in een moeilijke situatie? 'En ik ben er bijna zeker van dat ze wel degelijk wraak wilt nemen op zij die dit hebben aangericht. Ze laten leven is niet de viking way geloof ik,’ Wraak was nooit een oplossing, al was het pad ervan makkelijk begaanbaar. Ook Daphne was hier enkele keren schuldig aan geweest. Het woord 'viking' riep toch enkele vragen bij haar op, maar ze besloot ze voor zicht te houden. Hier was hij nuet voor gekomen.

"Ik geloof dat je de controle hebt om met zicht te kunnen leven. Maar zodra je in een benarde situatie komt, of mensen ziet die je als slecht ziet, wat gebeurd er dan?" Ging ze verder, en ze onderzocht zo voorzichtig hoe dit zat bij hem. 'Eerlijk? Daar kan ik geen antwoord op geven. Enige dat ik, we kunnen doen is hopen dat ik de juiste keuze kan maken op die momenten. Maar ik zou er zeker niet onvoorzichtig mee omspringen, anders had ik nooit zo’n drastische keuze gemaakt,’ ging hij verder. Hij had hier gelijk in, en ze geloofde hem hierin. Ze besloot nog even verder te luisteren, haar dilemma nog eens te overwegen. Of ze het nou wel of niet moest doen. ’Moest het ooit zover komen dat ik het ga gebruiken om de mensen die ik niet moet te doden, moeten ze me maar ergens opsluiten,’ Bij deze woorden keek ze op, ietwat verschrikt ervan. Het waren zware woorden, en iets in haar schakelde om. Hij was dus bereid om zijn fouten hoe dan ook onder ogen te zien. Ze had dit niet zo snel verwacht, maar het liet haar zien dat hij het waarschijnlijk aan zou kunnen, met de juiste hulp.

"Dat nooit. Ik zal ze je nooit laten opsluiten. Dat wens ik niemand toe." Sprak ze zeker. Even was ze nog stil, en een klein zuchtje verliet haar mond. "Ik ga je een voorstel doen Lawrence," zei ze op een manier waaruit duidelijk was dat ze haar beslissing had genomen. Ze wachtte even, dacht nog een laatste keer na. "Ik zal je je zicht terug geven. Op de volgende voorwaarde: je laat me je helpen. Deze operatie verandert het leven zoals je het nu kent, en het gaat alles behalve makkelijk zijn." Kort hield ze even stil, liet de woorden inzinken bij hem. "Ik zal de rest nog wel vertellen, maar ik heb het beste met je voor. Het belangrijkste is dat je me iets moet beloven." Zei ze, toch ook wat dwingend. "Beloof me, dat je de mensen achter deze oorlog niet zomaar doodt, tenzij je zelf in gevaar bent. Ik wil niet dat je gedreven wordt door wraak Lawrence, dat is een verschrikkelijk gevoel." Ze wild voorkomen dat hij er later spijt van zou hebben, dat het hem pijn zou doen. Ze keek hem aan, en ook al zag hij dat niet, hij zou het wel aanvoelen. "Kun je me dat beloven?"

Outfit
Song

words: x| tag: Lawrence |  notes: x

_________________
♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: I'll fight it, I will transform   vr jul 28, 2017 6:21 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


In het verleden waren er al doden gevallen door hem, maar steeds was dat iets dat buiten zijn controle lag. Het waren momenten dat hij totaal de controle verloor of gewoon heel veel ongeluk, dat was met zijn zus het geval geweest. Nooit had hij echter iemand gedood omdat hij het zelf echt wilde, maar op dat moment wist Lawrence het niet meer. Ging hij enkel bevestigen dat hij een monster was als hij uit vrije wil iemand doden? Nee, enkel als het iemand zou zijn die het niet verdiende.
Hard had hij zijn kiezen om elkaar geklemt toen ze begon over het doden van de vijand en of ze dat ook echt verdiende. ’Nee, ze verdienen het om uitgenodigd te worden voor een koffieklets, gezellig bijpraten you know,” zei hij met duidelijke sarcasme in zijn stem. In zijn ogen verdiende ze niet veel meer als de dood, een langzame en pijnlijke dood. Lawrence was er zeker van dat het niet de reactie was waar ze op had gehoopt. ’Vertel me dan, wat verdienen ze volgens jou?’ vroeg hij waarbij de rollen werden omgedraaid en hij de vragen stelde. ’Daarbij heb ik nooit verteld dat het de makkelijke optie is.’ Zelfs als iemand zou sterven door zijn doen, wilde hij er geen gewoonte van maken. Hij wilde geen monster zijn die doden omdat dat hem het beste uit kwam. Daarom had hij ook een optie voor als dat wel zou gebeuren. Opsluiting.

Voor hem leek het een gepaste optie. Zelfs als ze hem weer van zijn zicht zouden beroven kon hij nog altijd voor ‘de makkelijke weg’ kiezen, het enige verschil was dat hij dan mensen moest buiten. Die dood zou zelfs nog erger zijn doordat het gif je van binnenuit doden. Of ze moesten hem opsluiten, of ze moesten hem doden. ’Liever opgesloten zitten dan sterven,’ sprak hij dan ook.
Hij keek echter hoopvol wanneer hij hoorde dat Daphne hem zou willen helpen. Enkel was er een voorwaarde aan verbonden en ten eerste was het dat hij haar hulp zou accepteren, want zijn leven zou helemaal veranderen. Kort knikte hij even. Lawrence was niet iemand die graag hulp wilde aanvaarden van andere, zijn beperking was daar een reden van. Mensen dachten nog al snel dat hij hulpeloos was en wilde steeds met de kleinste zaken helpen, dat terwijl hij zich perfect kon helpen.

Lawrence liet zijn tong even over zijn lippen glijden om die te bevochtigen terwijl hij nadacht over wat Daphne van hem vroeg, wat hij haar moest beloven. Het was een groot woord en hij had geen idee wat de gevolgen konden zijn als hij de belofte zou breken. Langs de andere kant kon hij geen kant uit wilde hij deze deal sluiten. Als hij wilde dat hij zijn zicht terug kreeg moest hij het beloven. ’Je hebt mijn woord,’ sprak hij uiteindelijk.
Hoe kon hij zo iets beloven? De mensen die achter deze oorlog zaten hadden het enige dierbare van hem ontnomen en sowieso dat ze niet de aangenaamste behandeling kreeg. Hoeveel bloed zou er niet zijn gevloeid sinds haar ontvoering… misschien was iedereen wel al dood. het enige dat Lawrence uiteindelijk zou kunnen doen was hopen dat hij zijn emoties onder controle kon houden, iets waar hij in het verleden verschrikkelijk slecht in was. Het was onmogelijk te weten hoe hij zou reageren als hij eenmaal tegenover de vijand stond.


if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

I'll fight it, I will transform

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Evolve ... learn ... fight [OPEN TRAININGSTOPIC]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Classrooms :: Music Class-