INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Ladies and gentlemen. I give you... Hell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Aëshma-Daëva Vontalis
avatar
Class 3
Aantal berichten : 49

Mutant Profile
Alias: Luxuria
Occupation:
Mutation: Seven Sins | Hell Fire | Mirror Reflection
BerichtOnderwerp: Ladies and gentlemen. I give you... Hell   wo maa 22, 2017 8:51 pm










D

e lucht trilde ervan. Hij voelde het, proefde het haast. En, oh Lucifer, wat genoot hij er van. De lucht was gevuld met hén, gaf geen ruimte aan andere. Hun aanwezigheid gonsde ontastbaar door de hal heen. Hun invloed op de ruimte om hen heen was haast aan het veranderen. Blikken werden niet beantwoord. Zij liepen voort als een klein leger. Ontastbaar voor het gewone gepeupel. Ontastbaar voor koningen. Zij voerde het bevel, of je het nu wilde of niet. Hun aanwezigheid gaf macht, en als je contact maakte met een van hen was je verloren voor hun spelletjes en voorliefde voor chaos. Zij waren gekozen, met een reden. Zij konden je ergste nachtmerries waar maken, je grootste dromen vervullen en je ziel in beslag nemen. Een verslaving, een zonde, een vloek. Noem het zoals je wilt, maar ze waren aanwezig en niet meer weg te krijgen. Hun tijd op het eiland was gekomen en van die gedachte was elk van de betoverende figuren die zich in het groepje door de hal voortbewogen van overtuigd. Aëshma wist dat zonder er ooit met zijn broeders en zusters over gesproken te hebben.

Hoewel hun groep een dynamisch en ingewikkeld geheel was van een toentertijd bij elkaar gegooid groepje kinderen, er problemen waren en hun specifieke karaktertrekken het soms moeilijk maakte om überhaupt met elkaar in één ruimte te zijn. Áls ze samen waren, voelde Aëshma zich compleet en onverslaanbaar. Wat er ook zou gebeuren, ze waren zo geprogrammeerd dat ze het leven zouden geven voor elkaar, allemal. Een hechter zooitje ongeregeld bestond er niet in de wereld. Dat wisten ze allemaal, of het nu hardop uitgesproken werd of niet. En op momenten als dit was het enige wat de groep uitstraalde macht.

Naast hem liep Kira, waarschijnlijk waren zij het enige duo dat met elkaar kon zijn zonder dat er meubels sneuvelde of beloftes verbroken werden. Haar lieve uiterlijk kan voor de buitenwereld als een harde klap in het gezicht komen zodra ze haar aandacht op je richt. Maar Aëshma had nooit echt problemen met Kira gehad, al vanaf het begin dat ze elkaar hebben leren kennen. Hoewel Jezebel zijn ultieme slachtoffer en vriendin was, met Kira kon hij zich ook altijd uiterst vermaken. Zoals hij zijn haast obsessieve passie voor weddenschappen met Jezebel had, zo kon hij met Kira zich uiterst vermaken met de juiste plannen smeden en informatie van mensen verzamelen voor Kira’s… karaktertrekjes via zijn spiegels. Achter hem liepen Theo en Jez, het koppel in hun groep. Wat was het heerlijk om Theo te stangen door alleen al met Jezebel een praatje te maken, waar hij bij was. Maxwell liep naast hen, zijn parmante houding zoals altijd. Hoezeer zijn statige houding de totaal andere kant weerspiegelde die hij kreeg als hij zijn zin niet kreeg, was alleen voor de meest ongelukkige weggelegd om mee te mogen maken. En Aëshma zelf. Zijn nonchalante lichaam, zijn perfecte warrige kapsel en zijn diepe blik had de uitwerking op elke man en vrouw als de huis-tuin-en-keuken romannetjes waar menig hopeloos verliefd poppetje de knusse avonden, weggestopt tussen kussens gehuld in de favoriete trui genadeloos voor zou vallen. Zijn zelfverzekerde tred liet geen enkele opening voor het wegdraaien van je aandacht. Zeker niet in de vermenigvuldigende kracht als ze samen waren. Ze waren niet compleet, wat misschien beter was voor deze mensen en hun eerste kennismaking met hen. De uitwerking van hun natuurlijke krachten zou binnen niet al te lang de dynamiek in de kantine veranderen. Hij kon niet wachten.

Als het mannetje dat hij was liep Aëshma door de klapdeuren de kantine in. Gevolgd door de rest van de Sins betrad hij de grote ruimte vol met tafels, stoelen en mensen. Met een kleine, scheve glimlach op zijn perfect gevormde lippen liet hij ongezien alle remmen los van zijn beïnvloedende kracht. Ze waren hier. Nu. En iedereen zal het weten. De blikken die hij beantwoorde bleven gehypnotiseerd naar hem kijken, mensen gingen opzij of ze het nu wilde of niet. Terwijl de groep doorliep kwam het pad voor hen vrij tot een redelijk grote tafel waar ze ruimschoots aan konden zitten met z’n vijven. Het laatste duo wat nog op de tafel zat draaide zich om en richtte perplex hun aandacht recht op Aëshma. ‘Hallo dearies,’ sprak hij zachtjes en vriendelijk naar de twee meisjes. Met de volle kracht van zijn betoverende mutatie bleef hij voor hen staan en sloeg zijn armen losjes over elkaar heen. ‘Wees een popje en verplaats naar een andere tafel. Daar zou ik erg… gelukkig van worden,’ hij eindigde zijn liefelijke, zachte bevel met een van zijn overweldigende glimlachen naar de meisjes. Hij wist, hij vóelde, dat ze niets anders wilde doen dan hem op dit moment gelukkig maken, dus stonde ze op en grepen zo gauw als ze konden hun spullen bijeen en strompelde al nakijkend en sorry-zeggend weg. Tevreden nam Aëshma plaats aan de tafel en wachtte tot de rest hun plek ook innam. Wat genoot hij toch van zichzelf. ‘Dus, wiens beurt was het nu om bediening te regelen? Ik heb de tafel al gedaan,’ nonchalant zette Aëshma zijn elleboog op tafel en liet zijn kin op de muis van zijn hand steunen. ‘Of moeten we eerst Kira nog verslaan voordat wij mogen eten?’ glimlachte hij naar zijn aangenomen zusje. ‘Hou je een beetje in, ik wil graag nog iets overhebben behalve de restjes die de menigte straks achterlaat als jij je niet beheerst,’ plaagde hij haar waarbij hij onschuldig glimlachte. Zijn betoverende uitwerking had geen invloed op zijn broeders en zusters en hoewel dat in het begin even wennen was geweest moest hij ook toegeven dat het soms niet zo vervelend was. Maar dat zal je hem nooit hardop horen uitspreken.




For my lovely next of kin. Daarna mag je doen wat je wilt, als je het aan durft :)




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kira Moretz
avatar
Class 3
Aantal berichten : 51

Mutant Profile
Alias: Gula
Occupation:
Mutation: Seven sins & Hellfire
BerichtOnderwerp: Re: Ladies and gentlemen. I give you... Hell   do maa 23, 2017 7:29 pm









E
erlijk was eerlijk, het voelde tien keer beter als de hele squad erbij was. Nog niet helemaal compleet, maar genoeg om met voldoening door de gangen te lopen. Kira vond het wel een mooie plek, voor haar was het beter dan het weeshuis. Ze had zich daar toch nooit echt thuis gevoeld. Hier ging ze dat zeker ook niet doen, maar ze was wel blij dat ze de boel op stelten mochten zetten en op Genosha konden verblijven. Dus ja ze was wel tevreden. In tegenstelling tot Theo bijvoorbeeld waarbij zoals gewoonlijk niks te goed was voor hem. Maargoed, dat was zijn ding, niet haar probleem.

Kira liep naast Aëshma toen ze de cafetaria in liepen. Naast hem lopen was altijd wel leuk. Dan kreeg je toch de meeste jaloerse blikken, gheghe. Niet dat ze een romantische band had met Aësh, mocht hij dromen. Maar om boven alle andere meisjes te staan op dat moment vond ze wel mooi. Maargoed dat was automatisch zo als ze ergens waren met zn vijven. Iedereen helemaal gek van de zondes. En in een plek als de cafetaria speelde Kira de baas over iedereen met vraatzucht. Meer willen eten, en het een ander absoluut niet gunnen. Ja ze kon behoorlijk wat chaos veroorzaken bij de rij waar al het eten lag. Gelukkig had het niet zoveel invloed op haar, daar zorgde ze wel voor. Ze mochten allemaal vechten om het eten, zolang ze maar van dat van haar afblijven. In plaats van eerst eten pakken werd er eerst een tafel geclaimd. Daar werd heel lief voor gezorgd. ‘Dus, wiens beurt was het nu om bediening te regelen? Ik heb de tafel al gedaan,’ zei Aëshma. Right, alsof er iemand was die zo gul zou zijn om het eten te halen. Kira wilde wel eten halen, maar.. ‘Of moeten we eerst Kira nog verslaan voordat wij mogen eten?’ daar had je het al. Kira lachte even en rolde haar ogen. Aësh wilde nog wat over hebben voordat alles weg was. “Aësh, please. Alsof ik hen meer gun dan jij” zei ze op een gemeen maar toch liefkozend toontje, keek kort rond naar de andere onbekende leerlingen. “Maargoed, ik ga wel halen. Loopt er nog iemand mee want ik kan geen vief dienbladen dragen.” vroeg ze en stond alvast op. Het maakte haar niet uit wie, zolang er maar iemand mee ging.


outfit




_________________
Living with me is like having dinner for two.

But just for me.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Maxwell Pettigrew
avatar
Class 3
Aantal berichten : 13

Mutant Profile
Alias: Avaritia
Occupation:
Mutation: Seven sins | Hellfire | Niffler
BerichtOnderwerp: Re: Ladies and gentlemen. I give you... Hell   zo apr 16, 2017 7:30 pm










M
et zijn kin een stukje in de lucht geheven liep hij achter Aëshma en Kira aan. Hij moest misschien een paar stappen meer zetten dan Theodore en Jezebel die naast hem liepen om de twee voorste bij te houden en toch bleef er iets elegants in zijn manier van bewegen zitten. Het was een van de eerste pleeggezinnen waarin hij terecht was gekomen, die hem hadden geleerd om met een rechte rug te lopen. Nee, ze hadden het erin gedramd en telkens als hij zijn schouders ook maar een beetje liet hangen, had hij harde tikken van een houten stok kunnen verwachten. Je zou kunnen denken dat hij die gewoonte wel langzaam afgeleerd zou hebben nadat hij er weer vertrokken was -ze hadden hem in werkelijkheid terug uit huis gegooid, maar hij verteld liever dat hij vrijwillig vertrokken was. De angst voor die harde tikken was eigenlijk blijven bestaan en zelfs na zoveel jaar bleef hij nog altijd op dezelfde manier lopen.

Ze nu en dan gleden zijn donkere kijkers even naar andere personen en zijn mondhoeken krulden om in een lichte glimlach op het moment dat mensen hun spulletjes veel harder tegen zich aan leken te drukken vanaf het moment dat ze ook maar een beetje oogcontact met hem gemaakt hadden. Geweldig toch hoe gemakkelijk hij die eigenschap bij mensen naar boven kon halen. Lang bleef hij echter nooit naar anderen kijken. De jongen hield zijn blik meestal strak naar voren gericht terwijl hij de anderen richting de kantine volgde. Hij moest wel toegeven dat hij ergens wel honger had, zeker met al het eten dat op hun kamer te vinden was. Hij kon het altijd zien, maar als hij ook maar een klein snoepje probeer te pakken, tikte Kira hem meestal meteen op z’n vingers. Het eten was van haar en daar moest hij meestal gewoon met zijn vingers afblijven.

Geamuseerd sloeg Maxwell zijn armen over elkaar vanaf het moment dat ze gestopt waren bij een tafeltje in de kantine. Wederom krulden zijn mondhoeken in een grijns toen Aëshma zijn ‘gave’ bovenhaalde en de meisjes aan de tafel liet weten wat hem erg gelukkig zou maken. Natuurlijk vertrokken ze al snel en lieten ze de tafel voor het groepje van vijf achter. Hij kon het toch niet laten om even te zwaaien naar de meisjes voordat hij zich aan tafel zette. Even haalde hij zijn hand door zijn donker blonde haren voordat hij zijn armen op de tafel legde en even luisterde naar wat er gezegd werd. Eten gaan halen, natuurlijk. Arme Aësh had al heel hard moeten werken om voor de tafel te zorgen, dus moest de rest maar voor eten zorgen. Zijn aandacht gleed naar Kira toen ze zichzelf aanbood om eten te gaan halen, maar dat er wel iemand moest meegaan om te helpen dragen. Heel even richtte hij zijn blik na die mededeling op Theo en Jez, maar die twee waren waarschijnlijk veel te druk met andere dingen om echt op te letten.

”Ik help wel met dragen.” Het kwam er bijna als een zucht uit, maar de rest kende hem goed genoeg om te weten dat hij het opzich niet zo erg vond om te gaan. Als hij rondliep, kon hij zijn ogen wat beter te kost geven en kon hij hier en daar zijn hand misschien even in iemand tas laten verdwijnen om er daarna spulletjes uit te halen die hij nog niet in zijn bezit had. Op zijn gemak stond hij weer op om daarna lichtvoetig richting het eten te lopen. Halverwege draaide hij zich toch om en zijn bruine kijkers zochten die van Kira op terwijl hij afwachtend zijn hoofd een stukje naar links kantelde. Kom je nog?




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jezebel Childress
avatar
Class 4
Aantal berichten : 70

Mutant Profile
Alias: Ira
Occupation:
Mutation: Hellfire | Seven Sins | Destructive Telekinesis
BerichtOnderwerp: Re: Ladies and gentlemen. I give you... Hell   zo mei 28, 2017 12:25 pm








J
ezebel was omringd door haar favoriete mensen, de mensen die ze het meest liefhad, die ze het best kon tolereren. Het was nergens aan af te lezen. Haar blik stond strak naar voren gericht en hoewel ze haar arm door die van Theo gehaakt had, was blijk van affectie ver te zoeken. Naast haar en Theo probeerde Maxwell met een kaarsrechte rug het tempo bij te houden – iets wat Jezebel grappig zou hebben gevonden, als ze niet druk bezig was met Theo vertellen over de les die ze had willen bijwonen, maar wat, geheel buiten haar macht om, niet was gelukt omdat een of andere blonde troela met een vogelverschrikkerskapsel ruzie had gezocht met haar. Dat Jezebel deze emoties in het beláchelijk geklede meisje – Sarina, kreeg ze later te weten van de docent die haar de toegang tot het lokaal had geweigerd – had aangewakkerd, was een feit dat Jezebel achterwege liet, in de eerste plaats omdat dat het verhaal een stuk minder sappig zou maken en in de tweede plaats omdat Theo dat zelf ook wel wist.

Haar blik verplaatste van strak vooruit naar glijdend door de ruimte, om hier en daar boze blikken te vangen van haar medescholieren. Deze boze blikken beantwoordde ze met een stralende, onoprechte en zwaar sarcastische glimlach, om vervolgens de al boze blikken nog meer in de plooi te zien schieten. Nog altijd zonder Theo aan te kijken, vervolgde ze haar verhaal over hoe het meisje in kwestie haar mutatie op haar had losgelaten, hoe ze gedachtes in Jezebel haar hoofd had geplant die erin hadden geresulteerd dat Jezebel de eerste was geweest die een klap had uitgedeeld. Jezebel had geen idee of Theodore wel luisterde en tot dusver maakte dit haar ook niet bijzonder veel uit – als hij dat niet deed, kon ze daar later nog wel weer boos om worden. Terwijl de groep in formatie de kantine betrad, pakte ze de arm van haar lievelingsdemoon wat beter vast en verfijnde ze de arrogante blik waarmee ze iedere jaloerse blik richting haar vriend ving.

Bij een tafeltje hielden ze halt en Aëshma worked his magic, compleet met zoetsappige koosnaampjes en een modellenglimlach. Dit verdiende een rol met haar ogen en een verveelde zucht van Jezebel, gepaard met de sarcastische opmerking dat hij wel eens met iets nieuws mocht komen – de show werd oud. Nog voordat de meisjes goed en wel waren vertrokken, had ze zich al laten zakken op de plek waar een van de twee zojuist had gezeten. Aësh stelde dat hij al het inspannende werk had verricht van het regelen van de zitplaatsen en dat dit hem vrijstelling gaf voor de taak van het eten halen. Iemand anders moest het dus doen en het verbaasde niemand dat Kira de eerste was die zich geroepen voelde deze taak op zich te nemen. Kira wilde iemand mee – op dit moment draaide Jezebel strategisch haar hoofd weer naar Theo om haar verhaal over de vogelverschrikker te vervolgen – en Maxwell, de arme schat, ‘hielp wel met dragen’. Zelfs Jezebels dode oma – en ze wist niet eens of die dood was, wist niet eens wie haar oma was – zou het nog levendiger hebben kunnen brengen. Dit maakte dat Jezebel kort, maar oprecht lachte. “Poten thuis, hé,” wierp ze de twee nog na voordat ze richting het eten vertrokken.

Het vertrek van Kira en Maxwell betekende dat ze achterbleef met Theodore en Aëshma, de perfecte combinatie mensen omdat het onmogelijk was om de vrede te bewaren tussen de twee. Ze draaide haar gezicht naar de twee met een prachtige, ondeugende glimlach en plaatste haar kin op haar hand terwijl ze de twee aankeek. “Dus, waar was ik?” hielp ze zichzelf op weg, doelend op het verhaal dat ze aan Theodore had verteld en waarvan Aëshma vast wat flarden had opgevangen. “Oh, ja, dus die meid stond daar, nog voordat we überhaupt dat lokaal hadden betreden, geïrriteerde blikken te werpen alsof haar leven ervan afhing. En vervolgens, ik weet niet hóé ze het deed, maar ik weet wel dat ik haar precies heb gegeven wat ze verdiende, maar vervolgens liet ze me dus geloven dat zij daar hardop tegen mij stond te schelden en te schreeuwen en dat ze mijn boeken uit mijn hand sloeg. I mean, achteraf zie ik in dat het nooit echt geweest kán zijn want niemand heeft ooit de kans gehad dat bij mij te doen? Niet als eerste in ieder geval. Maar goed, dus ik barst los tegen haar – voor omstanders uit het niets – en zij reageert alsof ze de fucking onschuld zelve is. Wel, long story short, ik eindigde met een pluk vlassig haar in mijn handen en zij met een kale plek. Nu ben ik niet meer welkom in die les.” Het besluit van haar verhaal ging gepaard met een volgende rol met haar ogen en een schamper lachje, alsof ze hier een greep gaf uit haar dagelijkse gang van zaken. Met haar ogen op Theo gericht, besloot ze vervolgens haar broer aan te spreken, in de hoop nog een klein drama te creëren voor de andere twee terug waren. Als welkomstcadeau. “Aësh, lief, vertel Theo eens over hoe we het bed hebben gesloopt.” Haar glimlach was poeslief en juist daarom zo achterbaks. Ze doelde op het bed dat Theo had vervangen voor een groter, beter, mooier bed. Toen ze Theo had gevraagd of hij een bed wilde laten bezorgen, was het oude bed nog heel geweest. Maar toen ze had geweten dat het nieuwe bed zou komen had ze zich, in een van haar vele woedeaanvallen, met haar mutatie op het bed losgelaten. Maar Theo wist niet dat het zo onschuldig was geweest, en hoe ze ‘we’ zei in plaats van ‘ik’ speelde hier, zo dacht ze, zeker een rol in. 





_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Ladies and gentlemen. I give you... Hell   

Terug naar boven Go down
 
Ladies and gentlemen. I give you... Hell
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Welcome to hell ;; We have flowers

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Cafeteria-
Ga naar: