INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Two different souls, one purpose {&Rune}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Aysa Dray
avatar
Class 3

Aantal berichten : 411

Mutant Profile
Alias: Dianro
Mutation: Ultimate survivor
Crush: Love is a weakness I can't afford
BerichtOnderwerp: Two different souls, one purpose {&Rune}   zo maa 19, 2017 4:57 pm

I'll survive
somehow I always do
Het was nog steeds wennen aan deze school, maar vooral aan de soort mensen die er leefde. De donkere ogen van de meid gingen onrustig en wantrouwig door de ruimtes waar ze binnen kwam, waar ze doorheen liep. Elk klein detail werd opgeslagen en ze probeerde iedereen te horen, te ruiken maar nam geen contact. Observeren, dat was ze momenteel aan het doen terwijl ze zich door de school baande. Sommige studenten keken haar wat vreemd aan, waarschijnlijk vanwege de wat vreemde kleding die ze droeg. Aysa weigerde om 'gewone' kleding te dragen die hier voor haar was klaargelegd. Ze hield zich vast aan de kleding die ze altijd gedragen had, die ze thuis droeg. Andere studenten schonken haar geen aandacht, of ontweken haar evenveel als zij hun ontweek. Aysa wilde alles van de school en studenten weten, wilde overal op kunnen inspelen. Daarom was haar doel voor vandaag: de school verkennen.

Helaas mocht Aysa van Jamie haar zwaard niet door de school mee dragen. Ook haar pijl en boog moest ze in haar kamer houden. De meid voelde zich ongewapend niet veilig, waardoor ze toch een klein mesje met haar meedroeg. Het was een mesje dat ze als kind zelf gemaakt had van steen, klei en touw, maar enorm scherp. Haar linkerhand rustte op de zak met dit mesje, zodat ze hem alle tijden zou kunnen trekken. Het duurde ongeveer een halve ochtend voordat Aysa bij de training kamers gekomen was. Meteen fronsde de meid haar voorhoofd bij het zien van de drukte die de kamers met zich mee bracht. Enorm veel studenten waren aan het vechten tegen elkaar, soms met volwassenen erbij. Het werd haar al snel duidelijk dat het trainingen waren. Waarvoor iedereen getrained werd wist ze niet, maar het deed haar meteen aan vroeger herinneren. Toen ze zelf als meisje getrained werd voor gevechten die ooit zouden komen. Dat er momenteel een oorlog aan het vormen was tussen de mutanten en de mens, wist Aysa niet. Ook was ze er niet van op de hoogte dat er studenten waren vermist. Er leek nog één van de kamers vrij te zijn. De meid stopte met lopen zodra ze een wapenbak gevonden had en pakte een houder met zwaard, maakte deze vast rond haar middel en gooide een houder met pijlen over haar schouder. De boog hield ze in haar hand vast en geluidloos duwde ze de deur van de kamer open.
De kamer was volkomen donker, nergens was een licht puntje te zien. Dit zorgde ervoor dat Aysa haar ogen meteen op nacht-visie gingen, wat de meid de mogelijkheid gaf om door het donker heen te kijken.

&Rune

- JENNA -

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rune Norris
avatar
Class 3

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Ivar The Boneless
Mutation: Warg // Heimdall Vision
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: Two different souls, one purpose {&Rune}   zo maa 19, 2017 7:43 pm

If I had a heart I could love you ,
If I had a voice I would sing.

Hij had de mededeling gekregen, met zijn rolstoel achterin de cafetaria terwijl de studenten in gingen op de woorden van de docenten. En eerlijk, hij had erom gelachen, om de docenten, om de studenten en om de situatie. Dan dacht je dat je veilig was en was het niet zo. Hij was hier amper een maand en de problemen kwamen als vanzelf. Dus hij had daar heel die mededeling met zijn hand voor zijn mond gezeten terwijl hij een glimlach niet kon onderdrukken alvorens hij zijn rolstoel door de deur naar buiten had geduwd. Sindsdien was niets echt beter, de grootste roddel was de ontvoering van de studenten en het feit dat hij in een rolstoel door de gangen rolde werd door iedereen genegeerd, goed, hij had graag dat ze hun aandacht op andere dingen richtte in plaats van hem.

Na een maand ging alles behoorlijk, hij minste noch steeds zijn broers thuis maar hij kende onderhands al de routine hier ook. Het enige probleem was nog steeds zijn lichaam. Thuis wisselde hij de rolstoel vaak voor rondkruipen, hier bracht hij grotendeels zijn tijd door in de rolstoel en dat vergde veel van zijn lichaam. Hij greep naar het doosje met pijnstillers en slikte er twee door zonder water, zijn staalblauwe ogen door het raam van zijn kamer naar buiten gericht. Het was zielig weer buiten dus iedereen zou vast binnen zitten. Niet dat hij er tegenwoordig veel last van had om door de drukte te rijden … want de drukte was hier eerlijk overal. Hij streek zijn handen over zijn langer wordende haar alvorens hij over kroop in zijn rolstoel en de riem rond zijn benen vast gespte. Rune had een simpele training gekozen, omdat hij … na die mededeling, misschien toch maar eens iets moest gaan opfrissen van thuis. Voor één keer was hij blij dat zijn vader en oudste broer hem bepaalde dingen hadden geleerd, omgaan met wapens, leren werken met wat je had.

Maar toen hij bij de trainingsruimtes aan kwam kreeg zijn blik iets chagrijnig en het kwam voor een keer niet door de pijn. Alle zalen zaten vol met studenten, hij was dus duidelijk niet de enigste die eraan dacht om even wat heropfrissing te doen. Zijn ogen scande de studenten, op zoek naar misschien herkenbare gezichten, niet dat hij al veel vrienden had. Rune was niet het spraakzaamste type en als hij het was dan had hij altijd de nodige dosis sarcasme bij de hand. Na twee zalen te hebben gezien duwde hij zijn rolstoel door naar een kamer die volledig leeg was … althans zo leek het. Zijn ogen gingen gelijk over op nachtzicht zodat hij door het donker kon zien. En hij was precies niet de enige die af wist van nachtzicht. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin terwijl hij naar haar keek, met een zwaard en een boog … zijn voorkeurswapens. Hij had zijn handen keurig gekruist voor zijn brost en keek gewoon naar haar. Een slechte neiging van hem, maar kijken was leren en weten en ondanks dat het onzettend stalkerig over kwam hield hij zich niet bepaald in. Hij had geen idee hoelang het duurde voor ze hem in de gaten had maar toen ze zijn kant uit keek door het glas kroop zijn mondhoek heel kort naar boven, in iets wat nog meer stalkerig over kwam op haar waarschijnlijk …
564 WORDS , Aysa ©

_________________

 
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysa Dray
avatar
Class 3

Aantal berichten : 411

Mutant Profile
Alias: Dianro
Mutation: Ultimate survivor
Crush: Love is a weakness I can't afford
BerichtOnderwerp: Re: Two different souls, one purpose {&Rune}   zo maa 19, 2017 9:40 pm

I'll survive
somehow I always do
Wat er allemaal gaande was op deze school wist Aysa niet. Ze wist niet dat er oorlog dreigde te komen, dat er leerlingen ontvoerd waren. Ze was er pas enkele dagen en had helemaal niks mee gekregen. Dat er een mededeling was geweest was haar ook totaal ontgaan en het was niet echt dat ze mensen kende, die haar dat konden vertellen. Maar dat er een sfeer op het eiland hing dat gespannen was, was meer dan voelbaar. Het deed de meid echter niet zo heel erg veel, Aysa was alles behalve sfeergevoelig. Het wekte echter wel haar nieuwsgierigheid en achterdocht op. Haar verkenningstochtt door de school was dan ook niet helemaal doelloos, ze wilde weten wat er precies gaande was hier. Bij de Maïkays had Aysa altijd best een hoge positie gehad en ze wist eigenlijk altijd wel wat er gaande was tussen de mensen en wat er op de berg gebeurde. Hier, wist ze echter helemaal niks en dat frustreerde haar enig sinds. Aysa was dan misschien wel iemand die zich snel en gemakkelijk aanpaste, het betekende niet dat ze zich ook overal op haar plek voelde.

Aysa haar voeten kwamen geluidloos op de vloer neer. Het was niet zozeer dat ze zich ongezin door de school wilde bewegen, nee. Ieder die wilde kon haar zien lopen. Maar het was een ding geworden dat in de loop der jaren gevormd was en niet meer weg zou gaan. Aysa haar voetstappen zou je nooit horen. Haar donkere kijkers bekeken ieder die passeerde en meteen werd elk gezicht met bijbehorende geur en eventueel zelfs stem opgeslagen in een apart vakje in haar hoofd. Als ze een naam opving, werd die ook keurig bij het bijbehorende gezicht in dat vakje geplaatst. Aysa vergat mensen nooit, vergat hun daden niet en al helemaal geen gezichten. Het was alsof haar brein daar een speciaal stukje voor had gemaakt, waar ze mensen opsloeg.

De verkenning bracht de donkerharige meid uiteindelijk bij de ruimtes op de laagste verdieping van de school: de trainings ruimtes. Het was verdacht druk op deze plek en ergens maakte dat wel verbazing bij Aysa aan. Waarom de studenten zo intensief trainde wist ze niet, maar ze had er zeker het respect voor. Zelf deed ze niets liever. Het was dan ook niet heel vreemd dat de laatste lege kamer tot haar in haar beschikking werd genomen. Aysa wist alleen niet hoe zoiets werkte, had het nog nooit meegemaakt of echt in werking gezien. Ze had niet bij de andere leerlingen willen spieken, -bang dat ze zichzelf ergens bij zou moeten voegen- en begon maar gewoon door haar wapens na keuze te pakken. Veel kon er niet misgaan, dacht ze zo. Aysa treedde de kamer binnen, die volkomen donker was. Haar ogen gingen meteen over naar nachtzicht, waardoor haar pupillen streepjes werden als katten die hadden. De ruimte leek leeg en voorzichtig zette de meid een pas verder de ruimte in. Haar wapens klaar en gereed om toe te slaan, mocht er iets komen. Maar het was verdacht rustig. Aysa wist niet dat de sumilatie geactiveerd moest worden, om daadwerkelijk iets te doen. Ze bevond zich enkel in een donkere kamer die nog niet gebruikt werd. Toen de meid een kwartslag draaide, richting de uitgang van de kamer, zag ze dat een jongen naar haar keek. Maar ook echt, door het donker, naar haar keek. Vanuit die kant van het glas kon ze onmogelijk zichtbaar zijn in het donker. Hij moest dus ook een soort nachtzicht hebben. En om het niet nog ongemakkelijker te maken, vormde er een kleine glimlach op zijn lippen. Aysa hief haar hoofd iets op, snoof een keer, voor ze in een snelle beweging een pijl uit de koker viste en de boog strak naar achter trok, klaar om af te vuren. Benieuwd of de jongen haar echt kon zien, draaide ze haar lichaam terug de ruimte in en liet ze de pijl los. Ze hoorde hoe het ding een eindje verop tegen de muur kwam. Aysa draaide zich terug om, trok vragend haar wenkbrauwen op. Ze hoopte op deze manier de jongen uit te dagen, mocht hij haar echt kunnen zien. Misschien was het wel gewoon één of andere freak die random de kamer in keek. Wist zij veel, er liepen genoeg gekken rond hier.

- JENNA -

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rune Norris
avatar
Class 3

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Ivar The Boneless
Mutation: Warg // Heimdall Vision
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: Two different souls, one purpose {&Rune}   ma maa 20, 2017 8:40 pm

If I had a heart I could love you ,
If I had a voice I would sing.

Hij was hier eigenlijk nog niet zo heel veel beneden geweest, in de trainingsruimtes. Grotendeels omdat hij dan een blik kreeg van sommige studenten alsof hij er niet hoorde. En op zo’n momenten had hij dan echt zin om te gaan wargen of hen het tegendeel te bewijzen. Maar voor dat was hij nog nooit echt volledig op zijn gemak geweest. Rune bracht heel  veel tijd door in zijn rolstoel, door te kijken. Net als hij nu deed, observatievermogen was zijn grootste overlevensmiddel. Hij zou nooit snel genoeg zijn, over zijn kracht viel te twisten maar mobiel … nee, fysiek, zonder het nut van zijn benen zou hij nooit de beste zijn. Dus hij moest het mentaal doen en het was zijn sterkste kant. Je kon hem zo onderschatten om zijn gehandicapt maar hij was meer ontwikkelend in zijn hoofd. Dus als hij naar je zat te kijken betekende dat twee dingen, of je had iets interessants, of je had iets dat hij wilde.

De meid, zijn blauwe ogen gleden langs haar lichaam, naar de wapens die ook bovenaan op zijn verlanglijstje zouden staan. Hij zag sommige studenten hier met eigen wapens, zelf had hij niets meegenomen van thuis uit omdat hij nooit dacht dat het er zo toe doen. Maar zag nou, studenten ontvoerd en hij was niet dom … dat zou consequenties met zich meedragen, goede en slechte. Eerste dacht hij dat hij maar beter terug naar huis kon gaan maar dan anderzijds, wilde hij niet perse een stap verder zetten in het leven? Haar wapens waren schoolwapens, een eigen wapen was altijd meer onderhouden dan wat hier in de wapenbak lag. Zijn ogen gleden er kort naar toe, naar de steekmessen, zelf een bijl, bogen, zwaarden, vechtstokken, ze hadden het hier echt allemaal en je kon het zo pakken. Hij kon haar zo vermoorden mocht hij daar daadwerkelijk zin in hebben. Toen hij terug naar haar was ze nog steeds bezig met de kamer te bestuderen, alsof ze op iets wachtte. Hij wist dat dit simulatiekamers waren maar daar bleef het ook bij.

En toen keek ze naar hem. Het enige dat het echt mogelijk maakte dat hij echt naar haar keek en zij echt naar hem was het feit dat hij en blijkbaar ook zij nachtzicht hadden. Haar wapenvoorkeur had zijn aandacht getrokken, haar nachtzicht duwde dat nog wat verder. Zijn mondhoek kwam kort een beetje naar boven, alsof hij haar wilde laten weten dat hij haar kon zien. Ze hief haar hoofd een beetje op en zijn mondhoek gleed geamuseerd nog een beetje naar boven. Toen ze haar pijl op haar boog zetten, de handeling gaf aan hoe ervaren ze ermee was, deed zijn ogen aandachtig samen komen, benieuwd naar wat ze van plan was ermee te doen. Ze draaide zich en vuurde de pijl af naar de muur, zijn hoofd volgde de beweging tot de plaats waar de pijl in de muur zat vast geankerd. Toen ze hem weer aan keek trok ze vragend een wenkbrauw op en hij knikte quasi goedkeurend als reactie. (X) Hij duwde de deur open en bleef een beetje in het deurgat hangen met zijn rolstoel, het zichzelf haast gemakkelijk makend, wat evenzeer een uitdaging was. ‘Heel impressionant, op een lege muur schieten.’ Merkte hij bijna neerbuigend op, zijn hoofd bijna compleet schuin terwijl hij haar met nog steeds met die geamuseerde glimlach aan keek. ‘Of dacht je dat ik het niet zou zien?’ Vroeg hij haar vervolgens. Daar ging het trouwens toch om, zij polsen of hij haar acties kon waarnemen. Al was dat ondertussen wel behoorlijk duidelijk geworden …
601 WORDS , Aysa ©

_________________

 
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aysa Dray
avatar
Class 3

Aantal berichten : 411

Mutant Profile
Alias: Dianro
Mutation: Ultimate survivor
Crush: Love is a weakness I can't afford
BerichtOnderwerp: Re: Two different souls, one purpose {&Rune}   ma maa 20, 2017 10:00 pm

I'll survive
somehow I always do
Voorzichtig liet Aysa haar vingertoppen over het harde steen gaan, stenen die samen een muur vormde. Het was van het zelfde soort materiaal als dat het gebouw waar ze een paar weken in was opgesloten. Haar cellen echter niet, die hadden er steeds anders uit gezien met steeds andere materialen. Alsof ze haar hadden willen testen, maar mutatie wilde ontcijferen. En ze hadden gekregen wat ze veroorzaakt hadden, of het was wat ze hadden gewild of niet. Jamie had haar hier heen gebracht voor veiligheid, maar Aysa voelde zich hier niet veel veiliger. De gespannen sfeer die de school leek te beheksen maakte het niet beter. Haar donkere ogen gleden over elke persoon die passeerde heen, terwijl hij vingers nog steeds het steen voelde. Aysa vond het vreemd en zonde dat ze kostbare steen gebruikte voor iets als een muur, waar je alsnog gemakkelijk doorheen zou komen. De meid zou maar een stoot moeten geven en het geheel zou breken. En ze was vast niet de enige mutant die over zoiets beschikte.

Eigenlijk vond de donkerharige meid bijna al het materiaal dat hier gebruikt werd, zonde en verspilling van goeie dingen. Je had er zoveel meer van kunnen maken, zoveel belangrijkere dingen dan een vloer en een muur. Die waren evengoed van hout. En dat het allemaal ook zo groot moest.. Aysa nam genoegen met de meest simpele dingen, als het maar een geschenk van de natuur was. Zoals waar de goden van de berg haar stam altijd van voorzagen. Maar goed, de meid was hier nu en moest dealen met de dingen die ze had en kreeg. Evenals het feit dat ze binnen haar eigen zwaard niet mee mocht dragen. Het kleine, maar vlijmscherpe mesje was dan ook het enige dat ze bij zich had. De wapendoos stelde haar lichtelijk teleur. Echter maakte het wel beter dat er een zwaard en pijl en boog in te vinden was. Aysa twijfelde dan ook geen moment over haar keuzes en nam beide wapens mee de kamer in. Het zwaard in de houder om haar middel, de pijlen in een koker om haar schouder. De boog in haar hand en het mesje zelfs nog binnen handbereik in haar zak. Ja, Aysa was klaar voor wat deze kamer dan ook te bieden mocht hebben.

Echter gebeurde er niks. De dame wist niet hoe zo'n kamer in zijn werking ging en dacht eigenlijk dat het wel zou komen als je gewoon binnen stapte. Maar het bleef rustig, stil. Er gebeurde niks. En dat wekte frustraties op. Ze wilde wat doen, energie uitoefenen, adrenaline door haar aderen voelen. Spanning. Ze wilde het gevoel hebben dat ze leeft, het gevoel van thuis terug krijgen. De jacht, supply runs, gevechten. Ze zou er zelfs voor moorden. Alles, alles zou ze doen om maar dat beetje gevoel van leven te krijgen, die spanning en adrenaline. Aysa haar ogen waren automatisch overgegaan op nacht zicht en nadat ze de ruimte door gekeken had, was haar oog blijven hangen op een jongen achter glas. Dat hij in een rolstoel zat, was haar niet opgevallen. Hij leek gewoon iemand die ergens op zat. En de jongen keek terug. Recht naar haar, alsof hij haar echt kon zien staan. Misschien deed hij dat ook wel, waarschijnlijk deed hij dat. Het triggerde Aysa haar nieuwsgierigheid anders genoeg om het uit te testen. Behendig als altijd legde ze de pijl in de boog, spande ze het draadje strak langs haar gezicht. Voor een kort moment hield ze het op de jongen gericht, voor ze zich omdraaide en het op de muur los liet. Ergens verwachtte de meid om hier een reactie op te vangen van iets in de kamer, maar er gebeurde nog steeds niets. Aysa haar aandacht ging terug naar de jongen, benieuwd of hij het had kunnen zien. Haar blik uitdagend, misschien was hij wel het geen ze zocht vandaag. De spanning, adrenaline en het gevoel dat ze leeft. Toen de jongen reageerde op haar, trok ze haar wenkbrauwen iets samen. Haar donkere ogen, die zich als perfecte kattenpupillen hadden gevormd, verlieten hem voor geen moment.
Pas toen hij de deur opende, zag ze zijn rolstoel. Aysa kende rolstoelen, ze hadden het bij haar thuis ook wel eens gehad. Maar niet op deze manier, niet zo een als deze. Op de een of andere manier wist de jongen nieuwsgierigheid bij haar op te wekken, maar haar wantrouwen en achterdocht verdween geen moment. De manier waarop hij in de deurgat hing, alsof hij vermakelijk naar een show zat te kijken, liet Aysa haar rechtermondhoek voor een enkele seconde optrekken. Een ontzettend kleine trek die moeilijk zichtbaar was. Maar het was er zeker geweest. ‘Heel impressionant, op een lege muur schieten.’ De toon waarop hij sprak, stond Aysa voor geen meter aan. Hij daagde haar uit, evenals zij hem gedaan had. Echter wist ze niet wat te vinden van deze situatie en haar hoofd was constant bezig om de situatie te blijven controleren. Ze zei niks, keek enkel naar hem. Haar ogen indringend en doorgrondend. Verder totaal zonder emotie. ‘Of dacht je dat ik het niet zou zien?’ Aysa trok één wenkbrauw iets op. "Ik hoopte dat je het zou zien," Antwoorde ze rustig. Haar stem hetzelfde accent als de zijne. De meid vond het leuk om andere hun accenten over te nemen, het had weer net dat stukje uitdaging die ze hem wilde geven. "Maar, meneer nachtzicht. Zit je daar alleen maar om mooi te wezen?" Vragend stak ze beide handen de lucht in, hield de boog met haar linkerhand vast. Enkele seconden hield ze haar handen zo, voordat ze even behendig en snel als eerder een pijl uit de koker viste en deze op de jongen gericht hield. "Of ga je nog iets laten zien?" Haar stem was wat vlak, ze hield zijn accent aan terwijl ze zijn gelimlach perfect over nam.

- JENNA -

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rune Norris
avatar
Class 3

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Ivar The Boneless
Mutation: Warg // Heimdall Vision
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: Two different souls, one purpose {&Rune}   di maa 21, 2017 9:23 pm

If I had a heart I could love you ,
If I had a voice I would sing.

Rune keek niet echt naar haar … hij gaf weinig om uiterlijk, net omdat iedereen zoveel om zijn uiterlijk gaf, of toch hetgeen wat hem “minder” knap maakte, een paar benen die niet meer functioneerde. Dus omdat iedereen zo enorm oordeelde over zijn uiterlijk, gaf het hem amper interesse om naar dat van anderen te kijken. Waarom zou hij ook? Het was niets dat er ooit iemand zou zijn die waarde zou hechten aan hem, liefde geven, zijn beperking aanvaarden. Dus hij keek meer naar de manier waarom ze bewoog, hoe ze haar vaardigheid benutte in het nemen van de pijl. Hij had een enorme drang naar het zoeken van details, de manier hoe ze haar pees naar achter trok, hoe ze haar voeten plaatsen. Al die kleine dingentjes gaven hem het totaal plaatsje weer en bij haar was het dat ze wist wat ze deed, ze kende haar skills en hij wist bijna zeker dat het met het zwaard evenredig goed zou zijn want dat straalde ze uit. Hij kon het niet echt bewoorden en als hij het zou moeten doen zou hij haar als wild aankaarten, want dat was de uitstraling die ze om zich heen droeg, alsof ze wist hoe het was om alleen te zijn en te overleven.

Het spel dat ze speelden, haar uitdagende ogen op hem terwijl ze even richting hem richtte voor ze naar de muur schoot, zijn kleine grijns en goedkeurende blik … hij had het naar zijn zin. Aangezien hij haar mutaties niet meteen kon spotten wist hij ook niet hoe sterk ze zou zijn, dus hij had geen idee of hij zou kunnen wargen, om misschien een punt te maken. Ze zag er ook gewoon het type uit dat een goede portie gevaar nodig had om echt in haar element te komen. Misschien zou ze dat maar al te snel krijgen. Na de mededeling was iedereen in rep en roer uit de cafetaria vertrokken, hij was op zijn gemakje weg gerold met nog steeds een glimlach op zijn lippen. Naar wat voor soort eiland was hij gekomen.

Toen ze terug keek, met diezelfde uitdaging, kon hij het gewoon niet laten om zichzelf in het deurgat te rollen. Haar ogen gingen kort naar de rolstoel en Rune had al zijn portie arrogante opmerkingen klaar staan voor als ze er iets op zou zeggen maar dat deed ze verbazingwekkend niet. Ze keek hem weer aan, met dezelfde wantrouwen die hij ook voelde. Hij wist niet wat tegenover hem stond en zij wist dat niet van hem. Wat het spannend maakte en was Rune nou niet altijd de eerste om een beetje gevaar te zoeken, of een uitdaging of iets dat hem oprecht geïnteresseerd kreeg, zij leek hem alle drie. Op zijn eerste woorden had ze niets te zeggen, hij liet zijn hoofd op zijn vuist rusten alsof hij geheel op zijn gemak was. De tweede opmerking immers, die rare glimlach kwam weer op zijn lippen. ‘Ah,’ reageerde hij geamuseerd, zijn blauwe ogen kort richtend naar de muur. Maar haar accent, hij kantelde zijn hoofd en keek haar afwachtend aan. Vragen stellen was niet zijn eerste keuze, maar hij wilde het zo graag. Nog voor hij er immers naar kon vragen ging ze verder. Hij bewoog zijn onderkaak en beetje in een lach, zijn schouders gingen kort op en neer alvorens hij haar weer aan keek, gefascineerd bijna omdat ze al weer een pijl op haar boog had liggen en het deze keer op hem hield gericht. ‘Je hoeft me niet te bedreigen om dingen van me gedaan te krijgen.’ Merkte hij nonchalant op. ‘Lief lachen was voldoende geweest.’ Zei hij met een donkere blik. Had hij zin om te wargen nu. Maar wat hem bovenal verbaasde was dat ze totaal niet gaf om het feit dat hij in een rolstoel zat en enkel daarvoor besloot hij zijn mutatie voor zich te houden en rekte naar de wapenbak, nam er een evenredig lang zwaard uit als haar. Hij bestudeerde het alvorens hij uitdagende terug naar haar keek, het zwaard rechtop voor zijn gezichtsveld. ‘Ik beloof je geen grote schade aan te doen, proberen althans.’ Zei hij met een snelle veelbelovende blik over haar lichaam alvorens hij het zwaard op zijn schoot legde en de ruimte binnen rolde.
714 WORDS , Aysa ©

_________________

 
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Two different souls, one purpose {&Rune}
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Lower Floor :: Training Rooms-
Ga naar: