FRUITMAND
CBOX
Closed - Through the madness and chaos.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Closed - Through the madness and chaos.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Closed - Through the madness and chaos.   ma maa 13, 2017 5:20 pm

I fear no monsters for no monster I see
because all this time the monster has been me


Het was geen geheim dat Lawrence het niet eens was met de gang van zaken op het eiland. Nadat het bekend werd gemaakt dat elf studenten ontvoert waren en er enkel verwacht werd van de studenten dat ze naar lessen gingen, had hij van zich laten horen. Maar er was geen verandering in gekomen. Die nacht had Lawrence ook super slecht geslapen omdat hij altijd maar aan één ding kon denken en dat was Valkyrie. Hij vroeg zich af waar ze was en of het goed met haar ging. Het lukte hem echter niet om er positief over na te denken, hij kon alleen maar het slechte bedenken. Iemand die deze hele zaak positief kon bekijken was niet goed in zijn hoofd.
Lawrence was al snel tot het besluit gekomen dat hij dan maar moest proberen om iets te doen. Hij had geen enkel idee hoe precies, want vanop het eiland was er maar zo veel dat je kon doen. Als hij af het eiland zou geraken, was er gelijk veel meer dat hij kon doen, maar dat was ineens een zeer grote stap. De jongen was er zeker van dat hij klachten ging krijgen van de docenten als hij zou besluiten het eiland te verlaten. Als ze al geen commentaar gingen hebben tegen zijn plan.

De jongen had sind de omroep niet bepaald stil gezeten. Hij had een doel en daarvoor was hij heel de tijd bezig geweest. Op een eiland vol mutanten waren er sowieso zij die dat helende en genezende krachten hadden. Dat waren de studenten die Lawrence nodig had, want hij wilde het gevaarlijkste dat hij kon bedenken doen, hij wilde weer kunnen zien. Op zich was er niets mis met kunnen zien, maar het feit dat hij iemand zou kunnen doden met één blik, zonder dat hij er controle over had, dat veranderde natuurlijk wat. Lawrence was zich bewust van het feit dat hij dan veel voorzichtiger moest zijn, want eerder was het hem al eens mislukt en dat had de dood veroorzaakt van iemand waar hij om gaf. Langs de andere kant was er niemand meer op het eiland dat belangrijk was voor hem, het ging meer om het idee. Niemand ging het goed keuren als je ineens studenten zou gaan doden. Langs de andere kant… het leek de docenten maar weinig te schelen dat studenten waren ontvoerd en misschien niet meer leefde, enkele dode moest dan ook maar in orde zijn.

Zoals verwacht was het niet moeilijk om erachter te komen wie op school genezende krachten had. Het enige wat Lawrence ervoor had moeten doen, was andere studenten aanspreken. Of wel stuurde die studenten hem door naar iemand anders of kreeg hij een naam en soms zelfs een kamernummer. Dat was ook hoe hij bij een kamer terecht was gekomen. Iemand had hem erheen geleid en met een knikje bedankte hij de persoon.
Enkele keren klopte hij vervolgens zacht met zijn vuist tegen de deur voor hij wachten op antwoord. De kans bestond dat er niemand binnen was, maar hij kon enkel hopen op het beste. Ergens begon hij best nerveus te worden. Als de persoon hem kon helpen was het gelijk weer een grote verandering voor Lawrence. Ooit had hij misschien kunnen zien, maar dat was ook al enkele jaren geleden.

 
BY MITZI

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 163

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   wo maa 15, 2017 9:42 pm

Kim Kiano Bannel
De hele school was in rep en roer sinds de medeling dat er studenten waren ontvoerd. Er hing een bepaalde sfeer die duidelijk aangaf dat er angst onder de studenten hing. Er was iets gebeurd wat niemand had zien of willen zien aankomen. Kim zou liegen als hij zou zeggen dat het hem niet aangegrepen had, tevens was Nadya ontvoerd. Als een sentimentele sukkel lag hij languit op haar bed, starend naar het plafond. Hoewel ze kamergenoten waren en elkaar misschien amper spraken, was het toch een gemis. Het knaagde aan hem, het idee dat ze mee genomen was. Wie weet wat er met haar gebeurde, of ze nog wel leefde. En op dit moment besefte hij dat Nadya misschien toch meer voor hem was dan enkel een kamergenoot. Hij miste haar aanwezigheid, haar geur die de kamer met leven vulde. Nu was dat een leegte, een leegte die hem ongemakkelijk maakte.

Kim had misschien nog een halfuur op Nadya haar bed gelegen, voordat hij besloot te tekenen. Het gaf hem altijd rust en op die manier kon hij zijn zorgen kwijt. Ofja, die enkele zorgen die af en toe zijn hoofd eens bereikten. Het was niet echt een tekening met een doel, meer kleuren en lijnen die willekeurig op papier werden gezet. En zo vulde hij de stille, lege uren van deze dag op. Papieren met kleuren vulde langzaam zijn deel van de kamer tot er haast geen grond meer te zien was. Geklop op de deur liet de jongen doen opkijken. Hij staarde naar Nadya's kast, tot een volgende klop hem deed opstaan. "Nadya?" Vroeg hij zichzelf, waarbij hij naar de deur toe liep om deze gehaast open te doen. Wat had hij eigenlijk verwacht, dat de vermiste studenten echt zo snel terug zouden zijn? De mededeling was amper bekend gemaakt. Kim zijn donkere ogen vielen op een jongen, eentje die hij van gezicht kende. Verder dan dat kwam hij echter niet. "Hallo," Zei hij, zijn hoofd fronsend.


robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   vr maa 17, 2017 9:18 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.



Het was toch spannend geweest wanneer Lawrence de kamer had gevonden. Hij voelde de zenuwen binnen in wel opkomen, maar hij probeerde ze te negeren voor zover het mogelijk was. Normaal was hij niet erg sociaal met anderen, maar nu moest hij wel. Hij wist ook dat hij zou vragen om een grote gunst, du dat speelde ook wel een rol. Lawrence had simpelweg schrik dat er niemand was die hem kon of wilde helpen. Maar dat laatste moest toch onmogelijk zijn? Sowieso was hij niet de enige die iemand had verloren. Hij kon dus niet de enige zijn die actie wilde ondernemen. Of dat hoopte in elk geval toch.

Wanneer hij had aangeklopt en stond te wachten, wist hij niet wat hij kon verwachten. Van zijn contactpersonen had hij alleen maar een naam gekregen en een kamernummer. Ze hadden hem gezegd dat de persoon hem zou kunnen helpen. Vol goede hoop stond de jongen dan ook te wachten. Als het zou blijken dat de jongen hem niet wilde of kon helpen, had hij nog wat mensen waarbij hij kon proberen, maar anders moest hij verder op zoek gaan. Dat en hij moest er toch een beetje voor zorgen dat hij niet teveel aandacht trok. Nog steeds was hij niet helemaal zeker of dat de docenten zijn hele plan ook goed gingen keuren, zeker omdat het veel risico’s met zich meebracht. Ze konden enkel niet verwachten van Lawrence dat hij braaf bleef afwachten en naar de lessen ging gaan om daar zijn tijd te verdoen.
De jongen zijn plan was nog niet volledig uitgedacht, maar hij deed het beetje bij beetje. Als het al lukte om zijn zicht weer terug te krijgen, was het al iets. Dan pas ging hij bedenken hoe dat het verder zou gaan. Zijn eerste missie ging al moeilijk genoeg zijn. Daar was de jongen vast van overtuigd.

Lawrence wachten redelijk geduldig af totdat iemand de deur zou openen. Binnen kon hij de zachte geluiden horen van voetstappen, dus hij stond in elk geval niet voor niets te wachten. Het was enkel hopen dat de deur geopend werd en tot zijn geluk gebeurde dat ook. Met een simpele hallo werd hij vervolgens begroet. ‘Kan ik binnenkomen?’ vroeg Lawrence gelijk. Hij ging er geen gras over laten groeien. Het was dat hij geen tijd had om geduldig te zijn en alles kalm aan te doen. Valkyrie had niet meer alle tijd van de wereld dus had Lawrence die ook niet. Misschien gebruikte hij daarom niet de beste aanpak, maar als het van hem af hing dan wandelde hij gewoon naar binnen. De jongen moest blij zijn dat Lawrence nog rustig bleef staan en wachten op toestemming. ‘Ik heb namelijk je hulp nodig,’ verduidelijkte hij nog.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 163

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   za maa 18, 2017 7:28 pm

Kim Kiano Bannel
Er was veel opstand en chaos geweest toen er bekend werd gemaakt dat er studenten waren ontvoerd. De studenten hadden wel wat mee gekregen, dat er gedoe was tussen de mensheid en de mutanten. Kim had vaak genoeg krantenartiekels voorbij zien komen. Echter had hij dit altijd onzin gevonden, er niet echt veel aandacht aan besteed. Hij had nooit verwacht dat er echt iets zou gebeuren en al helemaal niet dat het op deze school zou plaats vinden. Onder de neuzen van de docenten, onder de neus van het schoolhoofd. Onder de neuzen van de studenten, onder zijn eigen verdomde neus. Hij had die avond hier moeten zijn, hier in de kamer. Misschien had hij wat kunnen doen, Nadya hier kunnen houden. Hoe je het ook wende of keerde, hij was hier niet geweest en had niks kunnen doen.

Dat betekende echter niet dat het niet in zijn hoofd zat om toch wat te kunnen gaan doen. Hoe wist hij echter nog niet. Kim besloot de ideeën uit zijn hoofd te zetten en zijn hoofd leeg te maken door random op papier te tekenen. Zodra er aan de deur werd geklopt, duurde het even voordat hij overreind kwam om open te doen. Met valse hoop dat het Nadya was, opende hij de deur om een jongen aan te treffen. Met een wat gefronsd voorhoofd begroette Kim de jongen, die meteen vroeg om binnen te mogen komen. Kim kneep zijn ogen wat meer samen, hield zijn hoofd iets schuin en keek vol ongeloof naar de jongen. "Moet je me dan niet eerst op date vragen?" Vroeg Kim wat flauwtjes, alsof de jongen net met een ontzettend slechte openingszin was gekomen. ‘Ik heb namelijk je hulp nodig,’ Verduidelijkte de jongen zichzelf. Kim sloeg zijn armen over elkaar, haalde kort zijn tong over zijn lippen waarna hij diep zuchtte. "En wat mag dat dan zijn?" Vroeg hij, zijn wenkbrauwen nog altijd gefronds. Wat kon deze jongen in godsnaam van hem willen? En nog sterker, waarom zou Kim hem helpen? De jongen leek echter geen type die akoord ging met een nee, wat dit nog interessant kon maken. Kim was namelijk geen jongen die zomaar overal in mee stemde, zeker niet voor een vreemde. "Wat is trouwens je naam, meneer in nood."


robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   zo maa 19, 2017 10:33 am

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.



Het was vreemd om te bedenken dat elf mutanten zo maar waren ontvoert, maar nog vreemder dat er geen zoekacties waren georganiseerd. Toch niet in hoeverre Lawrence wist. Ze mochten enkel trainen en meer niet. Trainen en afwachten. Het was wel duidelijk dat Lawrence niet enkel wilde trainen en afwachten. Hij ging zelf actie ondernemen en hoopte daarbij toch de steun te krijgen van zijn medestudenten. Ondanks dat hij al een lange tijd rond liep op Genosha, had hij niet bijzonder veel vrienden waar hij op kon rekenen. De enige waar hij op kon rekenenen was namelijk weg en verder was er niet echt iemand. Dat kwam allemaal vast door zijn sprankelende persoonlijkheid die er niet beter op was geworden. Ach, er was vast wel iemand die hem wilde en kon helpen.

Lawrence mocht al van geluk spreken dat de jongen die hij nodig had op zijn kamer was. Anders had hij lang kunnen staan wachten aan de kamer of moest hij heel de school gaan afzoeken. Het moeilijkste ging echter worden om de jongen ervan te overtuigen om hem te helpen. De jongen stond er zelfs niet om te springen om hem gewoon binnen te laten. In de plaats daarvan maakte hij liever flauwe grapjes. Lawrence zijn gezichtsuitdrukking veranderde dan ook niet. Op een ander moment had er misschien een glimlach vanaf kunnen komen, maar helaas. ’Zeer grappig, zie je die lach? Zo grappig is het,’ zei Lawrence die even wees naar zijn gezicht waar geen lach op te bespeuren viel.

In elk geval vroeg de jongen wel waarmee hij zou kunnen helpen. Dat was al iets. Voor hetzelfde geld had de jongen de deur dichtgeslagen in Lawrence zijn gezicht. Dat zou pas jammer zijn geweest. ‘Het heeft te maken met die ontvoeringen. Je weet wel, elf mutanten die ze zomaar hebben kunnen meenemen,’ vertelde Lawrence enkel. Het leek hem geen goed plan om open en bloot alles te bespreken op de gang. Je wist nooit wie dat er allemaal aan het meeluisteren was. Hij zou niet willen dat de verkeerde mensen het hoorde en hij enkel meer problemen zou creëren. Dat maakte het voor niemand makkelijker, want hoe dan ook, Lawrence zou niet stoppen. Wat ongeduldig begon hij met zijn wijsvinger tegen zijn geleidestok te tikken. Hij was zo dicht bij de eerste stap van zijn hele missie, het mocht niet verkeerd lopen.
De andere jongen maakten enkel nog geen aanstalten om hem binnen te laten en wilde in de plek daarvan weten wie hij was. ’Lawrence,’ zei hij even nors. ’Mag ik nu binnen komen? We hebben niet heel de dag de tijd, Kim,’ zei Lawrence met de nadruk op zijn naam, om te laten weten dat hij wel wist wie de andere jongen was. Eigenlijk bedoelde hij er vooral mee dat de elf mutanten niet veel tijd hadden. Volgens hem dan toch. Wie weet waarom ze waren ontvoerd, het ging niet zijn voor een koffieklets. Maar wie weet hadden ze nog veel tijd om ze te redden, of juist geen tijd meer en was het al te laat. Wie zou het zeggen… de docenten in elk geval niet. Wie weet… misschien zaten ze zelf mee in heel het complot.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 163

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   zo maa 19, 2017 5:21 pm

Kim Kiano Bannel
Het kon de donkerharige jongen altijd heel erg irriteren als mensen dingen van hem wilde en verwachtte dat hij zomaar instemde. Alsof hij een of andere goedzak was die zijn mede mutant graag wilde helpen. Nee, niet dus. Kim wilde graag zichzelf helpen. Voor vrienden of geliefde zou hij ook nog wel veel over hebben, maar dan moest je wel dicht bij hem staan. En de jongen die momenteel aan zijn deur stond, was zeker geen vriend of geliefde van hem. Sterker nog, Kim kende hem niet eens. Zonder enige echte uitleg verwachtte de jongen binnen te komen. Alsof Kim zijn deur gewoon wagenwijd open gooide en ieder zomaar binnen liet. Zo stak de jongen dus totaal niet in elkaar.

’Zeer grappig, zie je die lach? Zo grappig is het,’ Wees de jongen naar zijn gezicht, waar dus duidelijk geen lach te vinden was. Kim fronsde zijn wenkbrauwen nogmaals, voordat een grijns op zijn lippen open brak en hij wat neerbuigend lachte. "Ik vond mezelf anders enorm grappig," reageerde Kim waarbij hij de jongen eens goed bekeek. De jongen had een soort wandelstok bij zich, wat Kim meteen deed afvragen waarvoor. Maar echt de tijd kreeg hij daar niet voor, de jongen had zijn hulp nodig. En waarmee zou Kim hem in godsnaam kunnen helpen? Zijn brood smeren? ‘Het heeft te maken met die ontvoeringen. Je weet wel, elf mutanten die ze zomaar hebben kunnen meenemen,’ De grijns op Kim zijn gezicht verdween vrijwel meteen en onderzoekend keek hij de jongen. "Hoe zou ik daar mee kunnen helpen?" Kwam er wat geïrriteerd uit Kim zijn mond. Ja, de jongen begon hem nu al op zijn zenuwen te werken. Kim wist niet wat hij van hem wilde, maar het zinde hem nu al niet. Als class 4 studenten ontvoerd hadden kunnen worden, hoe ging iemand als Kim dat verhelpen? Het was niet dat hij echt superpowers had, of dat hij enorm sterk was. Nee, hij had mutaties die hemzelf helpen. Die elf studenten hadden bar weinig aan hem.
Een antwoord op zijn vraag over een naam kreeg hij echter wel. Het was niet met al teveel enthousiasme, de jongen klonk nogal nors. Weer iets dat Kim niet aanstond. De jongen wilde zijn help, dan mag hij wel een klein beetje vriendelijkheid tonen. ’Mag ik nu binnen komen? We hebben niet heel de dag de tijd, Kim,’ Bij zijn naam, die zo nadrukkelijk uitgesproken werd, snoof Kim kort. Uiteindelijk stapte hij toch opzij, maar niet genoeg om de jongen er helemaal door te laten. "Luister eens, Lawrence. Beter is dit mijn tijd waard en is dit iets waarmee we die studenten echt kunnen helpen." Sprak Kim waarschuwend, voordat hij volledig aan de kant stapte. "Treed binnen," Zuchtte hij.


robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   zo maa 19, 2017 5:56 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Lawrence was niet in de moed om flauwe grappen aan te moeten horen en dat liet hij ook merken. Misschien was het niet de beste keuze geweest want zo maakte hij zich niet populair. Als hij zich aardig en vriendelijk openstellen kreeg hij zaken vast sneller gedaan, maar dat was niet hoe hij in elkaar zat. Zeker niet op dat moment. Hij ging zich niet anders gedragen want hoe hij ook deed, als iemand hem niet wilde helpen kon zijn gedrag daar vast niets aan veranderen. Lawrence kon wel horen aan de klanken van de jongen zijn stem, dat die niet al te blij was met het bezoek dat hij kreeg. En de andere stond er precies ook niet om te springen om Lawrence te helpen, zelfs al wist hij niet eens met wat. Al vroeg Kim hem wel hoe hij zou kunnen helpen. ’Zeg ik je wel, als we binnen in je kamer zijn,’ zei Lawrence.
Hij had gehoord dat Kim helende krachten zou hebben, maar hoe ver die precies gingen wist hij niet. Dat had zijn bron hem niet kunnen vertellen. Voor hetzelfde geld kon de jongen hem helemaal niet helpen, maar het was de kans waard. Iedere kans en iedere optie die zich voordeed moest Lawrence proberen. Hij kon niet afwachten tot de kansen naar hem toe kwamen, dan zou hij nog lang kunnen wachten.

Wanneer dat Lawrence hoorde hoe de jongen een stap opzij had gezet, ging hij ook naar voor. Hij vermoedde namelijk dat het pad vrij was voor hem, maar dat was niet het geval. Zacht liep hij aan tegen de jongen die nog steeds in het deurgat stond. Geïrriteerd snoof hij kort. Lawrence vond het niet fijn om tegen iemand aan te lopen, zeker niet wanneer hij verwachten dat het pad vrij was.
Vervolgens werd er een waarschuwing naar zijn hoofd gegooid. Het moest de tijd waard zijn van Kim en het moest werkelijk iets zijn waarmee de andere studenten geholpen konden worden. ’Dat is toch de bedoeling,’ reageerde Lawrence. Volgens hem zou het echt een verschil kunnen uitmaken, maar misschien dacht de andere er niet zo over. In elk geval hoopte hij van wel, zo niet zou hij alles proberen om de jongen te overtuigen. Hij kon alleen maar hopen dat hij overtuigend genoeg kon zijn.

Uiteindelijk zei de jongen dat hij naar binnen mocht gaan, maar toch wachten Lawrence heel even tot hij zeker was dat de andere niet in zijn weg stond. De situatie van eerder wilde hij liefst niet herhalen, maar hij kon zonder problemen naar binnen wandelen. Daar bleef hij gewoon staan en wachten hij tot de andere ook binnen was en de deur gesloten werd. Het was dat hij de ruimte niet kende dus kon hij enkel blijven staan. Hij wilde zelf niet beginnen aan een zoektocht naar een plek om te zitten.
’Bedankt,’ kwam er uiteindelijk geforceerd uit zijn mond. Misschien dat Kim het zou waarderen als hij hiervoor toch al werd bedankt.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 163

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   zo maa 19, 2017 7:01 pm

Kim Kiano Bannel
Heel eerlijk, wist Kim niet precies wat hij aan moest met de jongen aan zijn kamerdeur. Hij had Kim zijn hulp nodig, zoveel was duidelijk. Maar hoe of wat wist hij niet en dat zinde hem voor geen meter. Het idee alleen al dat deze vreemde zomaar voor zijn deur stond en zijn hulp nodig had, voelde vreemd.

De jongen wilde enkel zeggen wat er nou gaande was, als hij binnen in Kim zijn kamer kon komen. Waarom het nou persé in zijn kamer moest begreep Kim niet en ook dat stond hem niet aan. Waarom die gast nou niet gewoon vertelde wat zijn probleem was, zou voor beide een stuk gemakkelijker zijn. Echter leek de jongen net zo standvastig te zijn als dat Kim was en op deze manier schoten beide jongens niks op. Lawrence was de naam en vreemd genoeg wist hij die van Kim. Het wekte meteen meer argwaan op, maar ook nieuwsgierigheid. Hij wilde wel graag weten waarom Lawrence hier was en waarom hij dacht dat Kim de elf studenten zou kunnen helpen. In zijn ogen was het een onbegonnen zaak, maar wie weet.
Echter liet Kim Lawrence nog niet helemaal toe in zijn kamer en hierdoor kreeg hij meteen uitleg waarom de jongen een stok met zich mee droeg. Lawrence liep namelijk tegen hem aan en Kim kreeg het idee dat de jongen hem echt niet gezien had. De waarschuwing was niet om de jongen bang te maken, dat was zijn insteek totaal niet. Hij wilde alleen duidelijk zijn, geen valse hoop krijgen voor iets dat vanaf het begin al niet te lukken valt. Kim knikte kort bij de reactie van Lawrence, waarna hij de weg helemaal vrij maakte zodat de jongen veilig naar binnen kon.

Kim bekeek Lawrence zodra hij, eindelijk, binnen stapte. Het duurde even voordat de donkerharige jongen de deur achter zich sloot en met zijn armen over elkaar tegen de deur leunde. De ander bleef in het midden van Nadya haar deel stil staan en eigenlijk had Kim geen zin om hem een zitplaats te wijzen. Het bedankje kwam er geforceerd uit, maar Kim waardeerde de bedoeling. "Nou, vertel." Kim zijn stem was nog steeds iets geïrriteerd en zijn ongeduldige zucht bevestigde dat.

robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   zo maa 19, 2017 7:23 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Lawrence was zacht tegen de andere persoon aangelopen toen die niet volledig uit de weg was gegaan. Nu ja, hoe had hij dat ook moeten weten? Hij kon enkel horen dat Kim had bewogen en daar hield het bij op. Daardoor had hij wel even geïrriteerd gekeken. Hoe moeilijk kon het ook zijn om hem gewoon even binnen te laten en aan te horen? Als Kim er niet zo moeilijk over deed was het allemaal sneller gedaan. Des te sneller hij gepaste hulp gevonden had, des te sneller dat ze actie konde ondernemen. Al moest dat deel van zijn plan nog uitgedacht worden.
Uiteindelijk werd hij in elk geval wel binnengelaten dus maakte hij toch al vorderingen. Nu moest hij er alleen voor zorgen dat hij de hulp kreeg die hij nodig had.

Voor Lawrence was het niet aangenaam om gewoon midden in een ruimte te moeten blijven staan, want hij had geen idee wat er om hem heen allemaal was. Er was geen enkele houvast voor hem en hij kon alleen maar blijven staan. Er werd hem door Kim ook geen plek aangewezen waar hij eventueel kon gaan zitten, dus bleef hij staan waar dat hij stond. Echter focuste hij zich wel op de geluiden die de andere produceerde. Misschien werd hij daar iets wijzer van. De deur werd in elk geval gesloten, dat was al iets goed. Het wilde zeggen dat ze al minder makkelijk konden worden afgeluisterd.
Lawrence draaide zich zo goed mogelijk om naar de andere, zodat hij toch het gevoel had tegen iemand te spreken. ’Je hebt de mededeling van de docenten vast wel gehoord?’ vroeg hij om te beginnen. Het zou dom zijn als hij al een hele uitleg deed en de andere uiteindelijk niet wist waar het over ging. ’Dat ze gewoon verwachten dat we braaf afwachten en voor de volle honderd procent op hen vertrouwen? Dat terwijl het hun schuld is dat er nu elf studenten weg zijn,’ ging hij verder. Wanneer hij erover sprak was er een irritatie in zijn stem te horen. Lawrence gaf de docenten en schoolhoofden de schuld van alles. Het was namelijk ook hun taak om de veiligheid van de studenten te verzekeren en dat was gefaald. Zwaar gefaald. ’Ik wil niet gewoon afwachten tot het wéér verkeerd gaat.’

Hoe hij sprak over de docenten toonde goed aan hoeveel vertrouwen hij had in die mensen. In het begin had hij echt gedacht dat ze konden helpen met al hun problemen, maar dat was voor de oorlog tussen de mutanten en mensen was begonnen. Nu had hij geen vertrouwen meer in hen. Hoe kon je namelijk de mensen vertrouwen die de ontvoering niet hadden kunnen voorkomen? Ja, hij gaf ze echt de schuld en dat mochten ze ook weten. Als hij niemand had gekend van de elf, was het misschien anders geweest. Dan had het hem vast niets kunnen schelen. Maar er waren verschillende mutanten die hij kende en hij was het hen schuldig om iets te proberen.

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kim Bannel
avatar

Aantal berichten : 163

Mutant Profile
Alias: Gio
Mutation: Power augmentation, healing factor, invulnerability
Crush: Move your body baby, show me you're mine

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   do maa 23, 2017 7:49 pm

Kim Kiano Bannel
Ergens was het enorm vreemd dat de jongen zomaar aan zijn deur stond. Kim kende hem niet en de jongen wist zijn naam wel. Ook wist hij niet zo goed of hij hier wel zin in had, tijd voor had. Aan de andere kant had hij ook niet veel anders te doen. Het feit dat Lawrence de ontvoerde studenten wilde helpen had zijn aandacht getrokken en Kim was benieuwd hoe de jongen dat wilde gaan doen. Vooral hoe hij daar bij zou kunnen helpen. Dus uiteindelijk had hij de jongen toch maar binnen gelaten. Kim was alleen nog niet zo beleefd om de, duidelijk slecht ziende, jongen een plaats te wijzen. Waar moest hij hem ook laten zitten, op Nadya haar bed? Mooi niet.

Nog wat ongeïnteresseerd, al was dit echter enkel een houding die hij aannam, hing de donkerharige jongen tegen de deur terwijl zijn ogen vragend op de ander waren gericht. ’Je hebt de mededeling van de docenten vast wel gehoord?’ Kim knikte, al bedacht hij dat de jongen dit waarschijnlijk niet eens kon zien. "Dat was niet bepaald te missen," Antwoorde Kim, totaal niet begrijpend waar de jongen nou eigenlijk naartoe wilde.  ’Dat ze gewoon verwachten dat we braaf afwachten en voor de volle honderd procent op hen vertrouwen? Dat terwijl het hun schuld is dat er nu elf studenten weg zijn,’ De irritatie in Lawrence zijn stem deed Kim doen grijnzen. Hij stond er zo te horen hetzelfde in als Kim en dat gaf hem een beter gevoel. Misschien ging dit dan toch nog ergens naar toe leiden. ’Ik wil niet gewoon afwachten tot het wéér verkeerd gaat.’ "Daar ben ik het helemaal mee eens." Antwoordde Kim meteen waarbij hij van de deur weg stapte. Hij greep één van zijn tekenstoelen, die random over de kamer verdeeld waren en zette deze bij de jongen neer. "Neem plaats, ik heb een stoel aan je linkerkant gezet." Bood Kim aan, zijn stem een stuk vriendelijker dan voorheen.
Zelf had de jongen ook een stoel genomen en was hij tegenover Lawrence gaan zitten. Kort bestudeerde Kim hem, fronsde zijn wenkbrauwen en wreef hij bedenkelijk over zijn sikje. "Maar, waarvoor ben je echt hier?" Vroeg Kim hem vervolgens, aangezien de ander hier echt niet enkel was om de docenten te beschuldigen. Hij had immers zijn hulp nodig.

robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale

Kim:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings..
avatar

Aantal berichten : 601

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
Crush: You are as alone as I am and we're both alone without each other.

BerichtOnderwerp: Re: Closed - Through the madness and chaos.   do maa 23, 2017 8:32 pm

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


Het was al heel wat dat hij bij de jongen op de kamer werd binnengelaten. Kim had er namelijk niet direct open voor gestaan, maar het was uiteindelijk toch gelukt. Of hij nu wilde of niet, Lawrence was toch niet weggegaan voor hij een antwoord had gekregen op zijn vraag. Met momenten kon hij zeer koppig en standvastig zijn en dat kwam toen goed van pas. Misschien kon het hem zelfs helpen met het krijgen van zijn zin. Hoe moeilijk kon het ook zijn om een blinde weer te laten zien?

Ongegeneerd sprak hij zijn mening uit over de docenten. Tijdens de mededeling hield hij zijn mond al niet, dus iedereen wist vast wel hoe hij erover dacht. Het maakte hem niet uit of de docenten het ook wisten, hij wilde misschien zelfs dat ze het wilde. Ze waren er om de studenten gelukkig te maken en tevreden te houden, maar dat was in Lawrence zijn geval niet meer zo. De jongen gaf zelf ook aan dat het duidelijk was hoe Lawrence erover dacht.
Kort knikte hij even wanneer dat de jongen hem gelijk was. Het was fijn om te weten dat er toch mensen waren die er hetzelfde over dachten. Zijn mondhoek krulde daarbij zelfs een beetje omhoog. Omdat de jongen hem gelijk gaf, had Lawrence het gevoel dat de kans dat hij wilde helpen groter werd. In elk geval… dat hoopte hij toch.

Lawrence trok even zijn wenkbrauwen op wanneer hij eindelijk een stoel kreeg aangeboden. Voorzichtig en met de hulp van zijn geleidestok wist hij de stoel te vinden waar hij zich op liet zakken. Dat was in elk geval al een heel pak aangenamer dan als hij de hele tijd recht moest blijven staan. De geleidestok klapte hij dan ook dicht zodat hij die op zijn schoot kon neerleggen. ’Bedankt,’ zei hij beleefd om toch wat goed over te komen. Hij wist echter pas of hij Kim echt moest bedanken als hij hem kon en zou helpen. Anders was hij even nutteloos voor hem als eender welke andere mutant.
Er werd hem dan ook gevraagd waarom hij echt naar hem toe gekomen. Lawrence zetten zich even wat rechter en haalde diep adem. ’Een deel van mijn mutatie wordt momenteel geblokkeerd doordat ik blind ben, hier wil ik verandering in brengen,’ legde hij kort uit. Het leek Lawrence beter om niet in de details te gaan. Hij was er namelijk zeker van dat er studenten waren die hem niet zouden willen helpen als ze wisten wat hij kon. Iemand doden door een simpele blik was namelijk niet niets. ’Ik heb gehoord dat jij helende krachten hebt dus hoop ik dat je hiermee kan helpen.’ Lawrence was ondertussen onbewust aan het rommelen met zijn geleidestok, gewoon omdat hij toch aan het stressen was. Het was gewoon een spannend moment. Met wat geluk kon hij binnen een paar minuten weer zien, wie zou dat niet spannend vinden?

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.
THANKS

_________________

Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red

Ⓒ Lisa


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Closed - Through the madness and chaos.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [Kellin] Away from the madness.
» Closed - I am flesh and I am bone.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - First Floor :: Bedrooms :: Mixed-