FRUITMAND
CBOX
Open - We could be free.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Open - We could be free.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Dario Pedrosa
avatar

Aantal berichten : 239

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Spider Physiology
Crush:

BerichtOnderwerp: Open - We could be free.   wo maa 01, 2017 6:57 pm

I been through the darkest of caves and suffering
One hundred steps off the end of the road


  Het was niet zonder angst dat Dario had besloten om een nieuwe stap te zetten in het leven. Hij had besloten dat het een goed idee was om naar het één of het andere eiland genaamd Genosha te gaan, maar dat wilde zeggen dat zijn leven weer volledig veranderde. De jongen was er nog niet volledig over uit wat hij er nu precies van moest vinden. Misschien dat het wel het slechtste idee was dat hij ooit had gehad… nee dat was haast onmogelijk. Toch was het een zeer grote verandering als je wist van waar hij kwam. Er was zoveel waar hij zich terug aan moest aanpassen en hij had geen idee hoe dat hij dat moest doen.
Nog maar net had een boot hem afgezet zonder iets van koffer. Hij had namelijk niet gehad voor hij naar het eiland kwam. In het ziekenhuis moest hij zo’n vervelend gewaad dragen, maar ze hadden hem wel kleren gegeven. Niet het ziekenhuis, maar de mensen die hem waren komen halen. Dario had het enkel niet aangenaam gevonden om te dragen, maar hij begreep wel waarom het moest dus droeg hij de kleding. Het zou vreemd zijn moest hij naakt rond lopen. Er was hem gezegd dat er spullen voor hem klaar zouden liggen op zijn kamer, dus hoopte hij dat het ook echt zo was.

Het eerste wat Dario echt opviel toen hij op de courtyard was, waren al de mensen. Voor de tweede keer in zijn leven zat hij op een mutanten school enkel kon hij helemaal opnieuw beginnen. Een nieuwe start. Natuurlijk vertrouwde hij niet gelijk iedereen. Ze hadden hem gezegd dat iedereen open minded was als het ging over mutanten, maar je wist maar nooit. Vroeger zeiden ze ook altijd dat alle mutanten werd aanvaard, dat was ook niet waar geweest.
Elk figuur dat hij tegen kwam bekeek hij kort. Dario vroeg zich af waartoe ze allemaal in staat waren. Dat en hij was ergens benieuwd hoe het was om weer vriendschappelijk contact te hebben met mensen. Hij was zo gewend aan de eenzaamheid, maar misschien was het eiland een goede verandering. Zijn social-skills moesten in elk geval weer bijgewerkt worden.

De moed zonk hem echter wat in de schoenen bij het zien van het grote complexe gebouw. Hoe moest hij daar ooit zijn weg in vinden? Zijn handen had hij weg gestoken in de zakken van zijn jas en even keek hij zoekend om zich heen. Wanneer iemand zijn kant op kwam wandelen, besloot hij naar die persoon toe te gaan. ‘Sorry voor het storen, maar uhm, heb jij enige idee waar de slaapkamers hier zijn?’ vroeg hij aan de persoon.
Dario had het niet zien zitten om het hele schoolgebouw te moeten doorkruisen om gewoon de slaapkamers te vinden. Hij bespaarde zichzelf liever al de moeiten.

+ tagOpen
+ notesit started from nothing
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Killian Murphy
avatar

Aantal berichten : 20

Mutant Profile
Alias: Magneto
Mutation: Electromagnetism Manipulation
Crush: Just killed a man: put a gun against his head, pulled my trigger, now he's dead.

BerichtOnderwerp: Re: Open - We could be free.   do maa 02, 2017 8:09 pm

THE GREATEST EVIL IS PHYSICAL PAIN.
Killian trok zijn weekendtas wat steviger over zijn schouder en zuchtte toen een keer. Echt veel spullen had hij niet, dus het paste allemaal wel in één tas. Enorm veel kleding had hij niet, en alsnog zat de hele weekendtas vol. Zo hier en daar had hij misschien wel een fles drank meegesmokkeld, een aantal pakjes sigaretten, en dan was je tas toch al snel aan de volle kant.
De boot had hem afgezet en nu wandelde hij in de richting van het grote gebouw, maar onderweg was hij wat afgeleid geraakt door een vechtpartij. Ja, een heuse vechtpartij tussen twee jongens die een meningsverschilletje hadden gekregen. Geïnteresseerd, met zijn weekendtas over zijn schouder geslagen, had hij toegekeken. Echter duurde het niet al te lang, want er kwamen al wat mensen aan die ingrepen. Killian had het echter niet nodig gevonden om iets anders te doen dan kijken. Het was vermakelijk geweest voor zolang het duurde.

Het gebouw was de andere kant op, dat wist hij ook wel, maar daarnet had hij een klein muntje zien liggen op de grond. Zo’n klein muntje zou voor niemand heel speciaal zijn, maar ze hadden hem niet voor niets zonder geld naar het eiland gestuurd. Alles wat van ijzer was, was van hem afgenomen. Voor de veiligheid. Net toen hij zich wilde bukken om het muntje op te pakken, werd hij aangesproken.
Vragend keek hij naar de persoon die hem tegemoet was komen lopen, deze had hem gevraagd waar de slaapkamers waren. "Geen idee," zei hij kalmpjes terwijl hij zijn schoudertas weer wat beter ophees, "ik ben nog niet eens binnen geweest." Hij bekeek de andere persoon kort, deze leek geen bagage met zich mee te hebben. "Nieuw?" vroeg hij toen kort met een knikje van zijn hoofd. Zijn vrije hand hing slapjes langs zijn lichaam, maar toen hij iets met zijn vingers bewoog voelde hij hoe het muntje omhoog schoot, recht zijn hand in, die hij dichtvouwde en ondertussen de ander aan was blijven kijken.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dario Pedrosa
avatar

Aantal berichten : 239

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Spider Physiology
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Open - We could be free.   do maa 02, 2017 9:28 pm

I been through the darkest of caves and suffering
One hundred steps off the end of the road


  Een hele nieuwe omgeving die veel complexer was dan zijn grottenstelsel. Het zou sowieso lang duren voor hij alles precies wist zijn. Dat en al de verschillende soorten ruimtes. Mensen hadden werkelijk voor alles een aparte plek nodig. Vroeger had hij het normaal gevonden, maar het maakte dingen enkel complexer. Dario had dus gehoopt dat hij snel bij de slaapkamers zou geraken als hij er iemand over zou aanspreken.
Zijn slachtoffer was toen snel gemaakt omdat de andere jongen op hem af kwam wandelen. Jammer genoeg was hij niet zo nuttig als dat hij gehoopt was. Blijkbaar was de jongen nog niet binnen geweest. ‘Oh,’ zei Dario kort. Hij haalde een hand door zijn donkerbruine haar terwijl hij de andere kant even op keek. Misschien moest hij maar iemand anders zoeken die hem ermee kon helpen, maar de andere liet het gesprek niet gelijk stil vallen.

De andere persoon vroeg of hij nieuw was en kort gaf hij een klein knikje. ‘Ik neem aan jij ook?’ Misschien was het een domme vraag waar dat hij zelf ook wel een antwoord op had kunnen vinden, maar het was small talk. Je ging iemand niet gelijk bekogelen met een hoop persoonlijke vragen. In elk geval ging hij daarvan uit.
Natuurlijk was het hem opgevallen hoe een muntstuk ineens in de hand van de andere vloog. Zijn ogen waren er gelijk op gericht, maar hij liet zijn blik daar niet te lang hangen. In de plaats daarvan keek hij gewoon weer naar de andere. In elk geval had hij een glimps gekregen van wat de andere kon. Het was niet veel en hij werd er niet gelijk wijzer van, maar het was iets. Dario ging niet vragen naar de mutaties van de andere want sowieso eindigde het dan bij hem. Als je vroeg wat iemand kon dan was de kans groot dat je dezelfde vraag kreeg terug gesteld.

Maar beide wisten ze niet waar de slaapkamers waren. Goed begin van een lange zoektocht. Uit zijn broekzak haalde Dario een klein papiertje waar in slordige cijfers 100 op was geschreven. ‘Maar misschien kunnen we samen opzoek gaan, ik heb nummer 100 nodig,’ zei hij met een kleine glimlach. Het zou fijn zijn als hij niet alleen door de gangen moest lopen, maar dat hij iemand aan zijn zijde had wandelen. Dario had er niets tegen om alleen rond te lopen, maar wel als hij telkens mensen tegenkwam. Als hij al een gesprekspartner had, was de kans kleiner dat mensen op hem af kwamen om te spreken.

+ tagOpen
+ notesit started from nothing
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Killian Murphy
avatar

Aantal berichten : 20

Mutant Profile
Alias: Magneto
Mutation: Electromagnetism Manipulation
Crush: Just killed a man: put a gun against his head, pulled my trigger, now he's dead.

BerichtOnderwerp: Re: Open - We could be free.   vr maa 03, 2017 10:49 am

THE GREATEST EVIL IS PHYSICAL PAIN.
Hij bewoog het kleine muntje tussen zijn duim, wijsvinger en middelvinger heen voordat hij het volledig in zijn handpalm klemde. Rustig was hij de andere persoon aan blijven kijken, maar merkte dat de blik van de andere jongen voor een moment wat was afgedwaald, deze had zijn trucje met de munt dus ook gezien. Maar Killian zou er niet op ingaan wanneer de ander dat ook niet zou doen. Om het gesprek door te blijven zetten had hij daarom maar gevraagd of de ander hier nieuw was. Hij had geen tas bij zich, maar hij leek niet te weten waar de slaapkamers waren. Anders zou je het niet vragen, al was er natuurlijk nog de optie dat de ander naar de bekende weg vroeg en het gewoon deed om contact te leggen. Maar dat zou wel heel apart zijn, dus Killian dacht het andere. De ander knikte, hij was dus inderdaad nieuw hier. Toen hij de wedervraag gesteld kreeg knikte hij ook een keer. “Net aangekomen,” zei hij en bewoog kort wat met zijn weekendtas, om een soort van te benadrukken dat hij hier echt net was. Toevallig, want er waren vast niet zoveel mutanten in de wereld dat er elke dag boten vol aankwamen.
Killian kon de ander echter geen antwoord geven op zijn vraag, want hij was nog niet eens binnen geweest en had ook echt geen idee waar de slaapkamers zich bevonden. Hij keek rustig toe hoe de ander een gekreukt papiertje uit zijn zak haalde en vervolgens zei dat hij nummer 100 nodig had. De zwartharige ging met zijn vrije hand in zijn jaszak en haalde er ook een papiertje uit, wat hij met zijn duim open vouwde en het naar de andere jongen liet zien. Hetzelfde getal stond erop, kamer 100. “Ik neem dan aan dat we kamergenoten zijn,” zei hij en stopte het papiertje toen weer weg, het was niet dat hij dat nummer straks weer vergeten zou zijn als ze bij de kamers aan zouden komen. “Anyway, laten we dan maar eens op zoek gaan.” Hij hees zijn tas wat beter op zijn rug, keek kort naar de ander en stak toen toch maar zijn hand uit. Een kamergenoot kon je beter een beetje neutraal houden, al zou hij er natuurlijk zo een eind aan kunnen maken als hij echt geïrriteerd zou worden, maar dan zou het bestuur hem zonder twijfel zo de zee in flikkeren. “Killian,” sprak hij zijn naam uit met een kleine knik van zijn hoofd.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dario Pedrosa
avatar

Aantal berichten : 239

Mutant Profile
Alias: Arachne
Mutation: Spider Physiology
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Open - We could be free.   vr maa 03, 2017 10:48 pm

I been through the darkest of caves and suffering
One hundred steps off the end of the road


  Net zoals Dario zelf was de jongen ook nog maar net aangekomen op het eiland. Dat alleen al was een toeval. In vergelijking met hem had de jongen wel spullen bij, het leek niet veel, maar het was meer dan Dario had. Al vond hij zelf dat hij onder bepaalde omstandigheden eigenlijk niets nodig had. Hij hoopte echter wel gewoon dat er kleren en spullen voor hem klaar lagen op de kamer.
Of het een aangename verrassing was toen de jongen zei op dezelfde kamer te liggen, wist hij nog niet. Daarvoor kende ze elkaar nog niet lang genoeg, dus was oordelen moeilijk. In elk geval had Dario niet het gevoel dat de jongen zo maar iemand was. Waarschijnlijk was het iemand waar een handleiding bij kwam en hij wist niet of hij dat zo leuk moest vinden. ‘Altijd leuk om dat op voorhand te weten,’ sprak hij met een glimlach. Misschien was het voor het beste geweest als Dario alleen had gelegen, want wie wilde er met hem een kamer delen als ze de waarheid wilde? Niemand die hij kende in elk geval. Ze moesten in elk geval geen schrik hebben dat er incidenten zouden gebeuren. In vergelijking tot sommige was hij geen tikkende tijdbom.
‘Klinkt als een plan.’ Wie weet hadden ze hun kamer wel sneller gevonden als ze er samen naar op zoek gingen. Een hand werd naar hem uitgestoken en die nam Dario zonder problemen aan. ‘Dario, aangename kennismaking,’ zei hij beleefd met een knikje voor hij los liet en naar de deur toe ging. Deze opende hij en hield hij vervolgens even open zodat Killian naar binnen kon wandelen.

Nadat de jongen naar binnen was gegaan volgde Dario. Achter hem viel de deur dicht. Hij gaf zichzelf de tijd om de omgeving in zich op te nemen. Het had iets huiselijk… dat kon goed zijn? De ruimte was ook groot en open, wat niet direct een drukkend gevoel gaf. Net zoals buiten liep er wel heel wat volk rond. ‘Ze spraken de waarheid wanneer ze gezegd hadden dat het hier groot was,’ mompelde Dario zacht en tegen niemand in het bijzonder.
Zoals gewoonlijk stak hij zijn handen in de zakken van zijn vest. Het was om zichzelf een houding te geven, maar tegelijkertijd ook om aan te tonen dat niet iedereen gelijk een gesprek moest aanknopen. Hij stond vaak een beetje gesloten.

+ tagOpen
+ notesit started from nothing
BY MITZI

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Killian Murphy
avatar

Aantal berichten : 20

Mutant Profile
Alias: Magneto
Mutation: Electromagnetism Manipulation
Crush: Just killed a man: put a gun against his head, pulled my trigger, now he's dead.

BerichtOnderwerp: Re: Open - We could be free.   za maa 18, 2017 8:32 pm

THE GREATEST EVIL IS PHYSICAL PAIN.
Het leek erop dat hij zijn nieuwe kamergenoot voor de komende tijd had gevonden. Beide bleken ze nieuwelingen op het eiland te zijn, wat misschien dus ook wel een logische verklaring was voor het feit dat ze op dezelfde kamer waren gezet. In elk geval zouden ze nu dan op zoek gaan naar hun kamer. De donkerharige had toen toch nog maar besloten zijn hand uit te steken en zich voor te stellen, dat was gewoon wel zo beleefd wanneer je kennis maakte met de persoon waarmee je de komende paar maanden op een kamer zou komen te zitten. De ander stelde zich voor als Dario. Hij knikte een keer kort met zijn hoofd naar de ander, om vervolgens naar binnen te stappen door de deur die de ander voor hem openhield.
Eenmaal binnen moest hij toegeven dat hij eventjes moest wennen aan het nogal grote gebouw. Van buiten had het al groot geleken, maar als je eenmaal binnen stond leek het nog groter. Misschien kwam het omdat er binnen ook een hele hoop andere studenten rond wandelden. Killian vroeg zich af of het hem zou lukken snel in te blenden met de rest, maar als hij het zo zag dan leek het enige wat hem op dit moment onderscheidde van de rest dat hij een weekendtas op zijn rug had geslagen. In elk geval was hij geen eenzame ziel, want hij had een gezelschap bij zich. “Dat is een ding wat zeker is,” stemde hij met de ander in terwijl hij zijn blik nog een paar keer rond liet gaan. Schuin keek hij naar de andere persoon, die zijn handen in zijn zakken had gestopt. Met zijn ene hand hield hij de tas vast, in de andere had hij nog altijd het muntje van eerder wat hij opnieuw wat tussen zijn vingers bewoog. Zijn ogen volgde een groep jongens, die in een andere gang verdwenen. “Laten we daar eens gaan kijken,” zei hij met een knik van zijn hoofd in de richting van de groep verdwijnende jongens. Gewoon de rest volgen, ze konden het altijd nog ergens gaan vragen, maar om eerlijk te zijn zat hij daar niet echt op te wachten. Het liefst wilde hij gewoon rustig zijn kamer vinden, zelf, zonder meteen de aandacht door iedereen op hem te laten vestigen. Op dit moment had hij namelijk wel behoefte aan een beetje rust.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Open - We could be free.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Feeling Free {Open}
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-