FRUITMAND
CBOX
Winter is here
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Winter is here

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Winter is here   do jan 26, 2017 3:04 pm


Victor zat met een grote glimlach in de living room. In zijn handen hat hij een tas warme chocomelk. De jongen was helemaal uitgedost in de kerstsfeer, kerstsweater en muts. Hij wist goed genoeg dat het al heel lang voorbij was, maar zo veel kon hem dat niet schelen. Zolang het buiten wit bleef mocht hij zich ook zo kleden dus. Stiekem zat de trui gewoon geweldig goed en de muts was gewoon een extraatje, merendeels een hulp omdat zijn haar deze ochtend echt niet goed lag maar tja. Zijn lichte ogen waren gericht op de tv waar een of andere show op stond die iemand anders had opgezet. Apparently was het een politieshow en ging het over een misdadiger die werkte met bommen. Voor zover hij kon volgen toch. Een van de hoofdpersonage’s McNally stond in de evidence room en was bezig met iets te zoeken, toen er ook legit in he politiebureau een bom ontplofte die daar was geplaatst. Vic beet op zijn onderlip, hopende dat ze het had gehaald. Gelukkig tho was er iemand die wist dat ze daar was en die haar ging zoeken. Een zucht van opluchting schoof over zijn lippen toen ze samen uit het gebouw kwamen. Oké, stiekem raakte hij altijd te diep verstrikt in series.

Toen de aflevering was afgelopen dronk hij wat van zijn warme chocomelk en stond vervolgens op. Vriendelijk glimlachte hij naar een van de personen die over een boek zat gebogen en juist op dat moment ook op keek. Normaal zou hij naast de persoon gaan zitten en er een praatje mee maken, maar Vic snapte de hint ook wel dat hij bezig was. Daarom wandelde hij naar de raam en staarde eventjes naar buiten. Het schoolplein was bedekt onder een laag sneeuw, waardoor alles er geweldig goed uit zag, bijna sprookjesachtig moest hij toegeven. Stiekem maakte het hem intens gelukkig. Het duurde niet al te lang voor zijn oog viel op een jongen die alleen op een bankje zat en die bezig was met tekenen of iets in die aard. Die kon vast wel iets warm gebruiken om zijn vingers warm te houden!

Met twee stomende kopjes chocomelk was hij uiteindelijk naar buiten gegaan. Zoals altijd dacht Vic niet echt na over zijn gedrag en de mogelijke gevolgen en zette hij een kopje neer op de bank bij de jongen. ’Dit kan je vast wel gebruiken.’ Klonk het op een warme toon.




& Vincent

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vincent Dublin
avatar

Aantal berichten : 46

Mutant Profile
Alias: Fabergé
Mutation: Illustrated Reality & Telekinesis
Crush: Like my fancy shoes, I wore them just for you

BerichtOnderwerp: Re: Winter is here   vr maa 03, 2017 10:55 pm

Vincent Dublin . 
De winter was zonder twijfel Vincents favoriete seizoen. Wanneer het weer er zin in had (lees: er een reële kans was in te sneeuwen), was Vincent het best gehumeurd. Want sneeuwval, zelfs het allerkleinste beetje, betekende dat de wereld wit kleurde. Alle chaos en vloekende kleuren verdwenen en maakten plaats voor serene, wit met zwart gekleurde rust. Precies zoals zijn kamer. En de inhoud van zijn garderobe. En vrijwel al zijn andere bezittingen. Het was niet dat hij andere kleuren écht niet kon uitstaan – ik bedoel, hij had immers wel degelijk een kleine verzameling aan bordeauxrode accessoires voor op exceptioneel goede dagen – maar hij had wel degelijk een probleem met te veel kleuren en het trieste feit dat het grootste deel van de mensheid schijnbaar een slechter gevoel voor kleur had dan een kind van drie. Vincent hield van rust. Rust en orde. En de wintermaanden brachten deze rust en orde.

Naast dat Vincent een stuk minder overprikkeld en geïrriteerd was tijdens de kou, was de winter ook de tijd waarin hij bijna non-stop bezig was met zijn kunst. In geen enkel ander jaargetijde kon Vincent met alleen zijn witte bladen en zwarte inkt zó dicht bij de realiteit om hem heen komen. Nu betekende dit niet dat hij in andere jaargetijden maar af en toe een tekeningetje maakte, nee, want ook dan tekende hij veel, maar in de winter tekende hij meer dan veel. In de winter tekende hij aan één stuk door, gedreven door het maagdelijk wit om hem heen als inspiratiebron en het feit dat de wereld eindelijk eens leeg was van altijd maar die mensen.

Ja, dat bracht hem op het aller beste van de winter: mensen bleven zo veel mogelijk binnen. En dat betekende dat Vincent zich niet met iedere stap die hij zette hoefde te ergeren aan de mensen om hem heen, dat hij niet ieder moment van de dag bang hoefde te zijn besmet te raken door andermans vuil. De winter was zijn kans om uit te rusten.

Dus, wat was Vincent nu aan het doen? Precies, tekenen. En waar deed hij dat? Wel, op het schoolplein. Hij zat op een bankje, diep weggestopt in zijn trots: zijn nette wollen herenjas. En een van zijn andere trotsen prijkte aan zijn voeten: zijn glanzende, nog nettere herenschoenen. Om zijn handen tegen de hitte en het vuil te beschermen droeg hij zijn trouwe witte handschoentjes en in zijn gehandschoende hand rustte een zwarte, duur ogende pen. De punt van de pen kraste over het blad en vormde de wereld om hem heen in verbazingwekkende gelijkenis. Zijn focus was compleet.

Tot dit niet meer het geval was, omdat een of andere gek besloot de deur naar het schoolplein te openen. Een jongen in een rood met witte trui en een kerstmuts had besloten dat het tijd was om naar buiten te gaan. Vincent keek even geïrriteerd in zijn richting, maar besloot dat de jongen waarschijnlijk alleen een voorbijganger was en gauw het toneel weer zou verlaten. Hij was allang tevreden dat de jongen met zijn rood en wit geen bijzonder gekke kleuruitbarstingen droeg. Rood kon Vincent waarschijnlijk het best verdragen van alle daadwerkelijke kleuren. Kijk, is dat niet mooi.

Het mocht niet ontkend worden dat Vincent toch zeker een seconde overspoeld werd door paniek toen bleek dat het bankje waarop Vincent zat het doel was van de kerstige knul. Sterker: niet per se het bankje, maar Vincent zelf. Het drong pas tot hem door toen de jongen een kop dampende chocomelk naast hem op het bankje zette en hem met een bijzonder aangename stem vertelde dat hij dat vast wel kon gebruiken. Vincent was verbaasd. Nee, meer dan verbaasd. Hij was volledig van zijn stuk gebracht. Laten we even duidelijk maken dat Vincent geen vrienden had. Dit vond hij niets ergs en hij wilde er ook zeker niet zielig over doen, het was gewoon een feit: Vincent had geen vrienden. Maar, waar anderen zonder vrienden nog wel mensen hadden waarmee ze optrokken uit noodzaak, omdat zij ook geen vrienden hadden en alles beter was dan alleen zijn, daar betekende een gebrek aan vrienden voor Vincent ook een gebrek aan ‘vrienden’. Vincent was niet zo leuk, of lief, of vriendelijk. Hij was beleefd, extreem beleefd en wel opgevoed maar dat sloot niet uit dat hij niet verschrikkelijk naar kon zijn naar zij die dat verdienden. En God, waren er veel mensen die dat in zijn ogen verdienden.


Hij was dan ook niet gewend aan dergelijke vriendelijke gebaren.  “Eh-“ stamelde hij, van de kop naar de jongen kijkend en weer terug naar de kop. “Dankje?” Het klonk wat onzeker en hij was zich geheel bewust van hoe onbeleefd dit wel niet moest klinken. Het idee dat iemand hem zou zien als onbeleefd was genoeg om hem een nieuwe mini paniekaanval te bezorgen. Om rustig te blijven, ademde hij eenmaal diep in, liet de lucht langzaam ontsnappen. Dit moest anders. Zo was hij niet opgevoed. Hij deed de dop op zijn pen en legde deze voorzichtig, haast plechtig, precies in het midden van het blad van het tekenblok op zijn schoot. “Ach, hoe durf ik- Het spijt me. Dankjewel,” sprak hij, een glimlach rond zijn lippen forcerend. Hij pakte de mok van het bankje en sloeg zijn gehandschoende handen eromheen. De mok was heet, zo heet dat hij bijna zijn handen verbrandde maar gezien het bijna was en niet helemaal, was de hitte precies goed om Vincent te laten beseffen dat hij het inderdaad wel kon gebruiken. Het was dan geen thee, maar hé, beggars can’t be choosers. En het was een goede dag om te leren dat hij ook wel eens zijn bek mocht houden. Kerst kon hem gestolen worden, maar met warme chocolademelk kon iemand zich moeilijk blijven verzetten tegen de kerst-spirit.

_________________

There's a boy across the river, but – alas!– I cannot swim
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Winter is here   di maa 07, 2017 3:10 pm

Ondanks dat hij was opgegroeid in het warme San Sebastian, kon Vic de sneeuw echt wel appreciëren. Wanneer andere mokkend binnen zaten omdat het buiten te koud was, zou hij letterlijk sneeuw engeltjes willen gaan maken in de sneeuw. Sneeuw was gewoon fijn, het bracht rust mee buiten maar het bracht evengoed een hoop plezier met zich mee als je het nier erg vond om nat te worden off course. Zoals vaak genoeg zat er buiten bijna niemand, op een jongen na die over iets heen gebogen zat. Dat spotte hij toch van in de living room. Natuurlijk kreeg Victor meteen het geweldige idee om de jongen een warme chocomelk te gaan geven, merendeels omdat de knul het waarschijnlijk wel kon gebruiken. En tja, misschien had Victor zelf ook even wat sociaal contact nodig. Iets wat hij binnen niet vond want iedereen in de ruimte was aan het lezen of wat dan ook. De tv had heel even voor afleiding gezorgd, maar het was niet genoeg geweest om hem langer dan twintig minuten bezig te houden jammer genoeg.

Dus daar was hij dan. Er op uit getrokken met in ieder van zijn handen elk een stomende mok met warme chocomelk. Van zodra hij de deur had open geduwd met zijn voet en zijn eerste stappen in de sneeuw zette kreeg hij meteen een vrij geïrriteerde blik in zijn richting. Voor een heel kort moment bleef Victor staan, maar besloot alsnog maar op de jongen af te stappen in de hoop dat die irritatie niet volledig op hem was gericht. Misschien was er wel een onzichtbaar iemand achter hem aan het lopen en kon de andere persoon die zien met zijn mutatie of zo? Lekker naïef weer van hem, maar hij ging zich niet van zijn missie laten brengen!

Bij de onbekende jongen aangekomen had hij de stomende kop op het bankje neer gezet en was hij natuurlijk zelf wel blijven recht staan. Meteen gaan zitten leek hem vrij misplaatst, zeker aangezien hij de verbazing of misschien wel beter gezegd, de verstomming letterlijk kon aflezen op het gezicht van de jongen. In plaats van weg te gaan zoals elk normaal persoon misschien zou doen na zo’n indruk te hebben gemaakt, bleef hij gewoon staan voor de jongen. In de hoop er misschien toch wel een gesprekje aan vast te knopen, al duurde het maar vijf minuten maakte hem niet veel uit. De glimlach op Victor’s gezicht werd voor geen moment verstoord toen de jongen wat begon te stamelen. Iets wat nog wel schattig was. ’Ik dacht dat je het wel kon gebruiken, in deze kou tekenen lijkt me niet meteen het geweldigste voor je handen.’ Legde hij zijn actie aan de jongen uit. Om hem toch misschien wat gerust te stellen of iets in die aard?

Voor een moment leek het wel of de jongen een paniekaanval had, het stamelen, de lichte tril in de handen en de stem van de jongen, maar vooral de versnelde ademhaling waren kleine symptomen die het weg gaven. Natuurlijk linkte hij dat meteen aan een beginnende paniekaanval. Iets waardoor hij zelf bijna in paniek schoot, want dat wilde hij de jongen echt niet aan doen! Het was wel verbazingwekkend hoe snel de andere zich weer kon herpakken, alsof er letterlijk niets was gebeurd had die de kop van de bank gepakt en had hem op een deftige manier bedankt. ’Graag gedaan! Ik ben Victor trouwens.’ Klonk het vriendelijk. Misschien had hij daar wel mee moeten beginnen? Oh well. Zijn oog viel op de tekenblok en haast meteen voelde hij de nieuwsgierigheid opborrelen. Iets wat hij onmogelijk kon verstoppen natuurlijk. ’Wat was je aan het tekenen? Als ik het weten mag natuurlijk.’




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vincent Dublin
avatar

Aantal berichten : 46

Mutant Profile
Alias: Fabergé
Mutation: Illustrated Reality & Telekinesis
Crush: Like my fancy shoes, I wore them just for you

BerichtOnderwerp: Re: Winter is here   do jul 13, 2017 7:09 pm

Vincent Dublin . 
Vincent voelde zich bijna schuldig dat hij de vreemdeling blijkbaar het gevoel gaf dat hij zich nader moest verklaren. De jongen die, nu Vincent op durfde te kijken om hem beter te zien, een aller kunstzinnigst gezicht had, met een behoorlijke kaaklijn en felblauwe ogen die diep in zijn gezicht lagen, hem uitgelegd waarom hij dacht dat Vincent de warme chocolademelk wel kon gebruiken. Het lag aan zijn handen, die door de kou inderdaad behoorlijk waren verkrampt. De stem van de jongen was zacht, haast muzikaal, en Vincent merkte dat, hoewel hij dit absoluut niet wilde, de uitleg in die stem hem daadwerkelijk gerust stelde. Genoeg voor hem om zich te herpakken en zijn onbeleefde antwoord over te doen.


“Graag gedaan! Ik ben Victor trouwens,” sprak de jongen, met de toch wel afzichtelijk gele mok in zijn handen. Gewoonlijk zou Vincent wellicht iets gezegd hebben over de mok en hiermee de hele goede – voor zijn doen in ieder geval – sfeer verpest hebben. Vandaag echter, hield Vincent wijselijk zijn mond. Hij had ten slotte, zo bedacht hij zich nu, momenteel zelf een al even lelijke mok in zijn handen. Van deze mok keek Vincent weer op naar de absoluut niet onaantrekkelijke jongen en zijn heel wat minder aantrekkelijke trui. Vincent zijn mondhoeken gleden omhoog, en terwijl hij bedacht hoe de situatie verbeterd zou kunnen worden (doordat de jongen zichzelf bijvoorbeeld kon ontdoen van die drukke trui), kleurden zijn oren en wangen lichtjes iets roder. “Aangenaam, Victor,” antwoordde hij de jongen, even plechtig als altijd. “Ik ben Vincent. Dublin. Vincent Dublin.”


Hij wist niet waarom hij na al die jaren nog altijd zijn achternaam vermeldde wanneer hij zichzelf voorstelde. De familietrots was er tijdens zijn opvoeding haast letterlijk in gestampt, maar de daadwerkelijke trots was allang verloren. Hij kon zich de laatste keer dat hij met een gevoel van gemis aan zijn ouders had gedacht niet eens meer herinneren en vroeg zich af of zo’n moment ooit wel had bestaan. Maar zijn opvoeding, zoals bij iedereen, was hardnekkig blijven hangen en kleine dingetjes als dit – maar ook grote dingetjes – waren deel geworden van hem als persoon. Nu hij hier zo aan dacht, realiseerde hij zich dat het hem eigenlijk ontzettend dwars zat. Hoe zijn verleden hem had gevormd zonder dat hij hier een eigen zeggen over had. De volgende keer zou hij proberen de achternaam achterwege te laten.


Eveneens met dank aan zijn opvoeding, had hij na het noemen van zijn naam de kop in één hand genomen zodat hij de ander kon uitsteken naar de jongen. Victor, de vreemdeling die inmiddels een naam had, was echter afgeleid en had zijn blik gericht op het tekenblok in zijn schoot. Hij vroeg Vincent wat hij aan het tekenen was, en dit toverde een glimlach op Vincent zijn gezicht die wel degelijk oprecht was. “Als je wilt, mag je wel kijken,” sprak hij. Zijn tekenkunst was iets waar hij moeilijk stil of ingetogen over kon blijven. Zijn trots in dit gebied was terecht, en speelde veel minder mee in zijn air van arrogante klootzak dan zijn trots op ieder ander gebied. Met zijn vrije hand tilde hij eerst de pen op, welke hij naast zich neer legde, en vervolgens het blok, om deze de jongen voor te houden. “Nu teken ik.. wel, nu teken ik de wereld. De omgeving en haar schoonheid. Maar ik teken ook mensen, heel zelden, als ik er zin in heb. Of de natuur, of – “ Hij viel stil en bedacht zich dat hij uiterst asociaal bezig was. Met haast gepijnigde, verontschuldigende ogen keek hij op naar de jongen. “Oh, excusez, zou je wellicht willen zitten?” vroeg hij, al druk in de weer om plaats te maken op het bankje.

_________________

There's a boy across the river, but – alas!– I cannot swim
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Winter is here   wo jul 26, 2017 3:26 pm

Goed, off on a rocky start. Maar Victor met zijn blije geest liet zich daar niet door ontmoedigen. Nee, in plaats daarvan had hij aan de andere persoon een mooie uitleg gegeven waarom hij net met twee stomende koppen naar hem toe was gekomen. Een uitleg die duidelijk wel leek te helpen. Gelukkig ook maar, want hij wilde absoluut niet dat de andere hem ging weg sturen. Al zou hij dat uiteindelijk ook wel begrijpen want hij had de jongen duidelijk gestoord in de activiteit waarmee hij bezig was. Voor enkele momenten sloeg hij de andere gade, wachtend op iets van reactie. Of in ieder geval toch tot de jongen werkelijk wat zou zeggen. Bijna gelijktijdig keek het tweetal elkaar weer aan, waarop Victor weer een warme glimlach op zijn gezicht toverde. Stiekem viel het wel een klein beetje op dat de wangen van de andere persoon wat kleur kregen, al had hij niet meteen een idee waarom. Uiteindelijk kreeg hij toch een naam te horen van de jongen. Vincent dus. Een naam die hij nooit zou vergeten puur omdat het zo hard leek op zijn eigen naam. ‘Aangenaam, misschien domme opmerking maar kom je ook van een plek in de buurt van Dublin of?’ Vic grijnsde wat ongemakkelijk, niet wetende hoe de jongen daar uiteindelijk op zou reageren. Het was zeker niet bedoeld als grap of zo.

Victor en zijn korte aandachtsspanne was al weer helemaal bezig met het volgende. Namelijk het tekenblok dat de jongen bij zich had, en waarom hij hem in eerste instantie een kopje chocomelk kwam brengen. Daardoor sloeg hij ook helemaal mis toen hij wat te laat opmerkte dat Vincent zijn kopje omhoog had gestoken. ‘Oh.. Sorry. Hopelijk smaakt het.’ Sprak hij op een licht verlegen toon. Maar toch gleed zijn aandacht terug naar het tekenblok, merendeels ook omdat de andere knul een reactie gaf op zijn vraag. De glimlach op het gezicht van Vincent werkte aanstekelijk, het maakte ook wel genoeg duidelijk over de jongen zijn karakter. Het tekenen was zeker iets waar hij zich trots over leek te voelen, anders zou hij ook niet hebben aangeboden om er in te kijken. ‘Graag, maar ik wil niet dat je denkt dat ik je privacy grenzen hier kom overschrijden.’ Kort wreef Victor met zijn vrije hand door zijn donkere haren.

Vincent leek het helemaal niet erg te vinden gelukkig en overhandigde hem het tekenblok met nog wat uitleg erbij. De subtiele verandering in zijn stemtoon deed hem even glimlachen. Hij sprak hier duidelijk met iemand die een passie had voor zijn hobby. Beleefd als Victor was nam hij het tekenblok aan, om voor even te knikken op zijn woorden. ‘Ik heb mensen die kunnen tekenen altijd al bewonderd.’ Ging hij verder wanneer de andere stil viel. Vincent leek plots geschrokken te zijn van het feit dat Victor nog altijd recht stond, waardoor hij zelf eventjes zijn hoofd schudde als teken dat het wel oké was. ‘Bedankt voor de aanbieding, en maak je geen zorgen.’ Glimlachte hij vrolijk naar de knul, waarbij hij zich uiteindelijk naast de jongen neerzette en het blok voorzichtig weer terug neerlegde op de tafel, om er vervolgens nog voorzichtiger doorheen te bladeren. ‘Wat is makkelijker om te tekenen? Mensen of landschappen?’



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Winter is here

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Winter is coming. [Arianne]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-