FRUITMAND
CBOX
A sad excuse || Devon
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 A sad excuse || Devon

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: A sad excuse || Devon   zo jan 22, 2017 11:11 pm

Hij kon zich het gevecht in de living nog heel goed herinneren. Hoe hij de eerste klap had uitgedeeld, Hoe Judas het teruggeslagen en hoe het gevecht dan uiteindelijk was begonnen. Hij herinnerde zich hoe iemand had geprobeerd om hen uit elkaar te houden. De jongen had het waarschijnlijk goed bedoeld, maar hij had de fout gemaakt om Mattheüs bij zijn vleugels vast te pakken. Als er een plaats was waar je hem zeker niet moest vastpakken, dan was het aan zijn vleugels. Ten eerste waren die dingen best gevoelig ondanks hun grootte en de kracht die ze bevatten en ten tweede had het hem teruggebracht naar de tijd dat zijn ouders zijn vleugels met een snoeischaar hadden verwijderd, telkens weer opnieuw totdat het bot zo stevig was dat ze er niet meer door raakte. Dat was de reden van de grijze kleur in plaats van het stralend wit dat ze eerst waren geweest.

Maargoed, terug naar die jongen die hen uit elkaar had proberen te halen. Hij had dus de fout gemaakt om zijn vleugels vast te pakken waardoor Matt hem zo de kamer door had gegooid. Zoals eerder gezegd waren zijn vleugels sterk. Ze konden zijn gewicht dragen en door zijn rug te krommen waren ze ook in staat geweest om de ander door de lucht te laten zeilen. Aangezien er kort daarna een injectienaald in zijn nek was gezet en de vloeistof die zijn bloed in werd gespoten ervoor gezorgd had dat hij bewusteloos tegen de grond was gezakt, had hij nooit de kans gehad om zijn excuses aan de ander aan te bieden. Het feit dat zowel hij en zijn broer daarna op het kantoor van een van de leraren hadden moeten verschijnen, had daar ook een stokje voor gestoken. Nu was hij echter vrij en hij had die kans aangenomen om de ander te zoeken zodat hij na een aantal dagen toch zijn excuses kon aanbieden.

Een heleboel mensen leken meteen te weten over wie hij het had als hij de jongen beschreef. Waarschijnlijk niet door de geweldige beschrijving die hij gaf, maar omdat ze aanwezig waren geweest tijdens het gevecht of er later van gehoord hadden. Het was wel duidelijk dat zoiets niet lang geheim bleef en als een lopend vuurtje de school rondging. Een school was erger dan een hele straat vol met daklozen die elkaar kenden. Daar was het nieuws meestal ook wel als een lopend vuurtje rondgegaan, maar de meeste mensen hielden zich met hun eigen zaken bezig. Daarbij hadden de meeste mensen hem nooit durven aanspreken door de gigantische vleugels op zijn rug. Die vleugels konden hier ook mensen imponeren, maar niet meer zo erg als vroeger. Het feit dat iedereen hier wel een mutatie had, speelde daar een rol in.

Na een halfuur zoeken had hij de jongen, Devon, eindelijk gevonden. Het was makkelijk geweest om naar het sportveld te vliegen, maar na heel het gevecht had hij zichzelf gestraft door niet meer te vliegen. De pijn in zijn rug was bijna niet meer uit te staan, maar hij verbeet de pijn en bleef koppig lopen. Eenmaal aan het sportveld aangekomen, vouwde hij zijn vleugels strakker tegen zijn rug zodat de ander kon zien dat hij niet hier was om te vechten. ”Hey, erm… Devon, toch?” De jongen beet op zijn lip terwijl hij zijn blauwe kijkers op de ander richtte. Zijn ogen hadden dezelfde ijsblauwe kleur als die van zijn broer en waar er normaal ook een koude uitdrukking in te vinden was, leken ze nu toch een beetje ontdooid. Hij wilde niet direct vijandig overkomen, niet nu hij hier was om zijn excuses aan te bieden. ”Ik euhm.. wilde me nog excuseren omdat ik je door de kamer heb gegooid. Het was niet mijn bedoeling om je pijn te doen.” Schoorvoetend bleef hij op zijn plek staan. Zijn vleugels maakte een ligt ruisend geluid toen hij ze wat herschikte, de pijn in zijn rug een beetje dragelijker probeerde te maken.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: A sad excuse || Devon   zo jan 22, 2017 11:36 pm

Zijn ademhaling was licht verhoogd. Maar niet gejaagd zoals hij bij een normaal persoon zou zijn die aan dit tempo met een bal aan de voeten over het voetbalveld scheerde. Hij was een kleine, niet al te competitieve oefenmatch aan het spelen met enkele studenten die net zoals hem leden aan het verschrikkelijke verschijnsel verveling en het minder verschrikkelijke verschijnsel teveel energie. Iemand kreeg het klaargespeeld om hem halvelings te doen struikelen en met de bal aan de hal te gaan. Devon moest lachen, struikelde enkele meters over het veld en wist zichzelf op het laatste nippertje rechtop te houden. Hij plaatste breed grijnzend zijn armen in zijn zij en probeerde zijn ademhaling weer wat te temperen terwijl hij keek hoe de andere jongens licht agressief om de bal streden. Nonchalant haalde hij een hand door zijn haren en schudde vervolgens met zijn hoofd om ze weer op hun plaats te krijgen. Zijn bezwete gezicht veegde hij af aan het gekleurde truitje dat hij droeg om aan te tonen wie bij welke ploeg hoorde. ’Hey, erm.. Devon, toch?’ Een heel vaag bekende stem riep zijn naam, waardoor hij meteen zijn hoofd draaide in de richting van de bron van het geluid. ’Hmm?’ humde hij vragend en keek met licht gefronste wenkbrauwen naar de jongen die zijn naam genoemd had. Het duurde enkele seconden alvorens hij besefte wie hij net was. Devon liet de frons op zijn wenkbrauwen wegzakken en trok zijn voorhoofd glad waardoor hij een verbaasde blik op zijn gezicht kreeg. ’Dat ben ik.’ sprak hij op een licht vragende toon uit.

Langzaam kwam de jongen korterbij en Devon kon het niet laten om zijn blik te vestigen  op de enorme vleugels die hij op zijn rug droeg. Hij kon het zich nog goed herinneren hoe die hem door de living hadden laten vliegen alsof hij een steen in een katapult was. Een lichtelijk beschamende ervaring als je het hem vroeg. Maar hij had er verder niet zo zwaar aan getild, hij had er geen zware kwetsuren aan over gehouden, alleen een licht gekrenkt ego. Een ego dat hij op die paar dagen tijd wel weer omhoog had weten te werken. Het was niet voor niets dat op de tribune een hele reeks aan meisjes zaten te kijken naar de taferelen die zich afspeelden op het voetbalveld. Devon deed ook een stap in zijn richting, liet langzaam zijn armen zakken zodat ze weer langs zijn lichaam kwamen te hangen. Zijn blik stond neutraal, eerder benieuwd dan boos om hetgeen er was gebeurd. ’Ik euhm.. wilde me nog excuseren omdat ik je doorheen de kamer heb gegooid. Het was niet mijn bedoeling om je pijn te doen.’ Vrijwel onmiddellijk begon Devon te lachen, een brede, bijna spierwitte lach die net niet hard genoeg was voor omstaanders om te kunnen horen. ’Het was een prachtige worp, dat moet ik je nageven.’ Hij kruiste zijn armen over elkaar en keek naar de jongen die als een geslagen hond voor hem stond. Een zicht dat hij maar moeilijk kon aanzien, het was wel duidelijk dat de jongen oprecht spijt had van zijn daad. Niet dat Devon er van had wakker gelegen, hij had wel voor hetere vuren gestaan, letterlijk dan. ’Hee joh, kop op. No hard feelings, oke?’ Devon greep naar de hand van de jongen, schudde deze en omklemde met zijn andere hand de pols van de jongen om zijn woorden extra te benadrukken. Hij kon het ten zeerste appreciëren dat hij speciaal naar hem toe was gekomen om zijn excuses aan te bieden, al zou hij dat nooit hardop uitspreken. Even snel als hij naar de hang had gegrepen liet hij hem ook weer los en kruiste zijn gespierde armen voor zijn borst. Nadat hij hem even glimlachend en zacht lachend had nagekeken hoorde hij de jongens achter hem op hem roepen. ’Hé Devon, doe je nog mee?’ Hij keerde zijn bovenlichaam wat en stak zijn hand op. ’Misschien seffens.’ riep hij terug voordat hij zich weer op de jongen voor hem. ’Heb jij er verder nog iets aan over gehouden, ..’ Hij trok zijn mondhoeken naar omlaag en fronste zijn voorhoofd. ’Sorry, je gaat je even moeten voorstellen. Je naam heb ik precies niet meegekregen.’

_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: A sad excuse || Devon   zo jan 29, 2017 9:41 pm

Als hij heel eerlijk moest zijn, was hij wel best zenuwachtig. Hij had nog nooit van zijn leven echt zijn excuses aan iemand moeten aanbieden, toch niet omdat hij die persoon door de kamer had gegooid. Meestal was hij niet zo agressief als hij was geweest in de living room en gebruikte hij zijn mutatie, inclusief zijn vleugels, meestal om anderen te helpen in plaats van pijn te doen. Mattheüs was altijd wel een beleefd persoon geweest, iemand die respect had voor iedereen zolang die persoon ook maar respect had voor hem. Het was zijn instinct en het knagende schuldgevoel geweest, dat hem naar het sportveld had gebracht om zijn excuses aan Devon aan te bieden.
Hij beet bijna zijn lip kapot op het moment dat hij de ander gevonden had. Het duurde dan ook even voordat de excuses over zijn lippen kwamen nadat hij de aandacht van de jongen had weten te trekken. Hij schaamde zich gewoon diep voor wat er gebeurd was. Normaal sprong hij niet zo snel uit zijn vel en zou hij niemand pijn gedaan hebben, maar hij had zo een vermoeden dat de mutatie van zijn broer er iets mee te maken had gehad. Zijn negatieve gevoelens waren sowieso sterker geweest dan normaal en het was bijna onmogelijk geweest om ze te negeren.

Een iets of wat verbaasde uitdrukking gleed over zijn gezicht toen Devon begon te lachen. Mattheüs had eerder verwacht dat de ander kwaad zou zijn in plaats van dat hij zou beginnen lachen. Zijn mondhoeken krulden toch om in een zwakke glimlach toen er gezegd werd dat het een mooie worp was geweest, maar die glimlach verdween al snel en beschaamd had hij zijn blik naar de grond gericht. Het was pas toen Devon weer begon te spreken en zijn hand vast pakte, dat hij zijn blauwe kijkers naar het gezicht van de ander liet glijden. Zijn arm viel al snel weer langs zijn lichaam, maar deze keer rechte hij zijn schouders toch wat meer en positioneerde hij zijn vleugels wat om zijn rug weer een beetje te ontlasten. Een hele boel mensen zouden waarschijnlijk zeggen dat hij zijn vleugels toch eens moest spreiden, iets wat hij na dit gesprek misschien ook wel zou gaan doen. Hij had zichzelf wel genoeg gestraft nu en het was niet de bedoeling dat hij helemaal lam ging worden omdat hij zijn vleugels weigerde te gebruiken.

”Mattheüs, maar je mag ook Matt zeggen.” Het was wel duidelijk dat zijn ouders redelijk gelovige mensen waren geweest, anders zou je je kinderen niet naar twee apostelen gaan vernoemen. Het was best ironisch dat ze hem juist Mattheüs hadden genoemd en zijn broer de naam Judas had meegekregen. ”En niet veel. Een gebroken neus, wat blauwe plekken en een schram die over mijn gezicht liep. Alles is al grotendeels geheeld.” Zijn neus stond misschien nog een beetje scheef en als je goed keek kon je nog steeds een dunne lijn over zijn gezicht zien lopen. ”Misschien moet ik je maar laten. Straks gaan mensen nog het verband leggen tussen mij en jij die door de living vloog.” Een klein grijnsje verscheen rond zijn lippen. Hij was er vrijwel zeker van dat bijna heel de school het verhaal ondertussen al wel gehoord had, dat kon gewoon niet anders.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: A sad excuse || Devon   wo apr 05, 2017 7:55 pm

De luchtige manier waarop Devon met de excuses van de jongen omging -en eigenlijk heel het voorval- leek de jongen niet te kunnen plaatsen. Hij bleef zichzelf in een soort van onderdanige, beschaamde positie houden terwijl Devon daar al lang geen reden meer toe zag. Hij had wel ergere dingen meegemaakt, zowel op het vasteland als op de school. Zeker op de school.. Of het een soort van gewenning was geworden? Het deed er ook niet veel toe. Dus in plaats van de nukkige zak uit te hangen schudde hij de hand van de jongen en probeerde nogmaals te benadrukken dat hij er absoluut niet meer mee moest inzitten. En eindelijk leek het te werken. De jongen rechtte zijn rug en zijn vleugels rezen daarmee wat hoger en fierder. Met een brede glimlach keek Devon er naar. Het was meer als duidelijk dat de jongen veel kracht in de dingen bezat, iets wat hij ook aan levende lijven had mogen ondervinden. Maar toch was die nieuwsgierigheid er, nieuwsgierig naar hoe vlot de vleugels de jongen konden dragen, hoe wendbaar hij was. En uiteraard ook hoe het zelf voelde om te vliegen.

’Mattheüs, maar je mag ook Matt zeggen.’ Devon knikte met een glimlachje en besloot daarmee om de jongen in de toekomst met zijn bijnaam aan te spreken. ’En niet veel. Een gebroken neus, wat blauwe plekken en een schram die over mijn gezicht liep. Alles is al grotendeels geheeld.’ Voor een normale mens waren deze soort en hoeveelheid verwondingen niet ‘niets’ geweest. Maar op een school voor mutanten kwam dit inderdaad geregeld voor en keek niemand raar op als je met een verband rond je pols of dergelijke rond liep. ’Dat hebben de vrouwtjes graag, een mooi litteken.’ Lachte Devon Mattheüs toe en stak het puntje van zijn tong uit. Ook over zijn keel liep een litteken dat dik op zijn huid lag. Hoewel hij sneller als een doorsnee mens genas verdwenen de littekens daarbij niet. Maar hij vond het niet erg, het waren zowel herinneringen als lessen waar hij elke dag aan herinnerd werd. Het was een deel van hem geworden, net zoals zijn ogen of zijn neus dat waren. ’Misschien moet ik je maar laten. Straks gaan de mensen nog het verband leggen tussen mij en jij die door de living vloog.’ Mattheüs zijn woorden lieten Devon hardop lachen. ’Denk maar niet dat ik je een tweede keer laat winnen hoor’ Peilend kneep hij een oog dicht en onderdrukte een lach. ’Daarbij kan ik jou gerust ook laten vliegen zonder vleugels hoor.’ Devon kruiste zijn armen weer voor zijn borst en rechtte zijn rug. ’Als je de strijd deze keer tenminste eerlijk laat verlopen. Jij jouw trucjes, ik de mijne.’ Uitdagend haalde Devon zijn wenkbrauwen omhoog. Vanuit zijn ooghoek zag hij een reserve voetbal aan de kantlijn liggen. Zonder nog een woord te zeggen ging hij de bal halen en toonde hem aan Mattheüs. ’Laat nu eens zien voor wat die vleugel van jou nu echt dienen.’ Devon boog wat door zijn knieën, bracht de bal laag naar de grond om hem vervolgens met een ongekende kracht de lucht in te gooien. ’Catch.’ Suizend schoot de bal de lucht in en Devon richtte zijn ogen naar de hemel, hield een hand wat voor zijn gezicht om niet verblind te worden door de zon.

_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: A sad excuse || Devon   wo mei 03, 2017 10:02 pm

Het voelde wel goed om te weten dat Devon het hem niet erg kwalijk nam dat hij hem nog niet zo lang geleden door de living room had geslingerd. Hij grinnikte toen er gezegd werd dat de vrouwtjes het wel graag hadden, zo een litteken. Wie weet, misschien waren er vrouwen die er niet op afknapten dat er een dun litteken over zijn gezicht heen liep. Mettertijd zou het waarschijnlijk wel meer vervagen, maar hij had zo het gevoel dat er toch altijd nog een lijn te zien zou zijn en hoe dichter mensen kwamen, hoe sneller men het zou opmerken. Het goede nieuws was dat zijn vleugels nog altijd meer opvielen dan welk litteken dan ook. Ze zouden dus eerst aan die dingen moeten wennen en als Mattheüs eerlijk moest zijn, was hij er vrij zeker van dat een litteken hen daarna waarschijnlijk niet echt meer gingen afschrikken. Daarbij zagen de littekens op zijn rug er veel erger uit dan die ene streep op zijn gezicht.

”Heb je daar dan ervaring mee? De vrouwtjes die op littekens vallen?” Natuurlijk had Mattheüs het litteken dat over Devons keel liep wel gezien, maar het waren zijn zaken niet. Wat zijn zaak wel was, waren de volgende woorden die uitgesproken werden nadat hij geopperd had om de ander verder te laten spelen. Ik laat je geen tweede keer winnen. De jongen hield zijn hoofd een stukje scheef terwijl zijn mondhoeken omkrulden tot een grijns. ”Oh ja?” Je zou het misschien niet snel van hem zeggen, maar Mattheüs kon soms erg competitief ingesteld zijn en een uitdaging als deze zou hij nooit aan zich voorbij laten gaan. Hij knikte langzaam toen er een paar ‘spelregels’ werden gemaakt en voor een paar seconden overwoog hij zijn opties voordat hij zijn mond opentrok om te antwoorden. ”Deal.” De waarheid was dat hij nog wel wat meer trucjes achter de hand had dan alleen zijn vleugels, al wist hij nog niet zeker of hij die andere trucjes echt zou gaan gebruiken.

Zijn blauwe kijkers volgde Devon toen deze een bal ging halen en zijn ogen lichtten op toen de ander vertelde wat de bedoeling was. Voor een moment bleef hij gewoon staan nadat Devon de bal al omhoog gegooid had, keek hem gewoon even aan met opgetrokken wenkbrauwen voordat hij zijn aandacht toch op de bal richtte. Nog steeds omhoog kijkend, spreidde hij zijn vleugels waarna hij een paar passen vooruit liep om zich daarna af te zetten. Een paar slagen waren genoeg om hem toch een aantal meters de lucht in te krijgen. Mattheüs moest toegeven dat hij wel onder de indruk was van de gooikunsten van de ander. Waarschijnlijk kwam daar ook wel wat mutatie aan te pas want voor zover hij wist kon een normaal persoon niet zo hoog gooien. Het duurde niet lang voordat hij de bal opving en al snel maakte hij een duikvlucht naar beneden, recht op Devon af. Net op het laatste nippertje remde hij af en lachend liet hij de bal in Devons handen vallen voordat hij een meter of twee verder neerstreek. ”Was dat genoeg of wil je nog een demonstratie?” De jongen moest toch wel toegeven dat hij aan het genieten was van hun kleine competitie.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

A sad excuse || Devon

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» A sad excuse || Devon
» Ghost from the past. [Devon]
» Don't be that fool to believe I won't hurt you. [Devon]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Sportfields :: Physical Education Field-