INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Never look back, still I do. [Ziva]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Rune Norris
avatar
Class 3

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Ivar The Boneless
Mutation: Warg // Heimdall Vision
Crush:
BerichtOnderwerp: Never look back, still I do. [Ziva]   zo jan 22, 2017 3:57 pm

If I had a heart I could love you ,
If I had a voice I would sing.

Hij had die hele trip naar de foto van hem en zijn drie broers gestaard. Op die manier hoefde hij nog niet echt afscheid te nemen en kon hij het idee houden dat ze er noch waren. Maar hij deed het voornamelijk om niet te hoeven op te kijken naar de uitgestrekte blauwe zee, naar de golven die tegen de zijkant van de boot botsten en naar de eindeloze horizon. Omdat hij altijd meer houvast had op zijn eigen lichaam was hij uit zijn rolstoel gekropen en ergens in een hoekje houvast proberen zoeken. Maar ergens tegen het einde van de trip moest hij kort lachen om zichzelf, om het idee hoe zijn tweede oudste broer Marius zou reageren moest hij Rune hier zien zitten, als de bangerik die Marius dacht dat hij was. Hij kon de misselijkheid niet negeren, zelf niet toen hij grond onder zijn voeten had … wel, niet echt onder zijn voeten maar hij was blij dat hij zijn rolstoel vooruit kon duwen over de kade achter de docent die hem de weg leidde. Toen de reeks gebouwen voor hem opdoemde bleef hij kort stilstaan, liet zijn blauwe ogen lichtelijk verwonderd over de omgeving gaan. Tot hij natuurlijk één blik, van een student, ontmoette en zijn kaken gelijk verstrakte en hij zichzelf weer fanatiek vooruit duwde. Ja, hij zat in een rolstoel, hij was het onderhands al wel gewoon … zoiets had hij haar graag willen toeroepen maar omdat hij nieuw was kon hij maar beter een beetje “beschaafder” blijven.

Hij kreeg een kamer aangewezen, ze brachten zijn spullen erheen. Het enige wat hij bij zich hield was de foto. Hij bleef midden in de kamer staan, wachtte tot de deur achter hij sloot alvorens hij zijn rolstoel naar het raam duwde dat vlak naast zijn bed lag. Hij opende het en trok zichzelf op zijn onderarmen omhoog uit de rolstoel zodat hij een beter zicht had. De koude deed hem niets, in Noorwegen was het gemakkelijk drie keer zo koud. Maar het uitzicht … zijn mond zakte een beetje open terwijl hij van de eindeloze horizon naar het gigantische bos keek dat zich van de kustlijn onderscheidde. Belachelijk mooi … zo zou Roy het verwoorden. Hij vond een zeker comfort, door zich in te beelden hoe zijn broers hierop zouden reageren mochten ze erbij zijn. Hij liet zichzelf van de vensterbank op het bed zakken, hij trok zijn benen erop en vouwde zijn handen onder zijn hoofd, staarde naar het plafond en daar was het … de grijns rond zijn lippen verdween een beetje en uiteindelijk bleef hij enkel maar staren, bodemloze diepblauwe ogen tegen een kale grijze plafond.

Hij moest ergens in slaap zijn gevallen. De hele rit, de opwinding, het rechtop zitten had hem moe gemaakt dus hij had het wel verwacht dat hij ergens op de dag in slaap zou vallen. Hij draaide zijn hoofd en keek naar buiten, het was nog steeds dag, de zon scheen zwak. Hij duwde zichzelf recht op zijn ellebogen, dan op zijn armen en trok zijn benen van het bed. Hij ging een beetje verzitten, greep naar de leuningen van zijn rolstoel en hees zichzelf er moeiteloos in. Dit was routine voor hem, dag in en uit, hij was waarschijnlijk zelfstandiger dan sommige anderen van zijn leeftijd. Aangezien de misselijkheid van de hele boottocht nog niet weg was besloot hij op naar buiten te gaan, wat frisse lucht zou het waarschijnlijk wel oplossen. Hij hield zijn blik zorgvuldig in een plooi, probeerde er op één of andere manier afstandelijk uit te zien. Buiten was … nouja buiten. Hij bleef twijfelend voor het gebouw staan, besloot het pad te volgen dat was vrij geruimd van sneeuw want anders zou hij daadwerkelijk nergens heen kunnen. En dat bracht hem naar de tuinen, naar een heel laag muurtje waar zijn armen samengevouwen op konden rusten en zijn blauwe ogen onopgemerkt over alles gleden wat in de tuin leefde, wat eerlijk niet zoveel was …
665 WORDS , Ziva ©

_________________

 
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ziva Dias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 121

Mutant Profile
Alias: Djez
Mutation: Hippogrief|| Human senses|| Bird communication|| Immortality||
Crush: Immortality isn't always a gift. It's a curse of being alone as well
BerichtOnderwerp: Re: Never look back, still I do. [Ziva]   zo jan 22, 2017 6:02 pm

Ziva Dias||Rune Norris


De brunette was er al vroeg uit vanochtend. Er waren geen lessen vandaag, ze hadden een vrije dag vandaag. Weekend, ook wel genoemd. De dame gaf eigenlijk vrij weinig om weekenden, vrije dagen of juist dagen dat ze de lessen moeste volgen. Ze vulde haar dagen eigenlijk zelf in, volgde de lessen die ze nodig had en verder zag ze wel wat er zou gebeuren. Vandaag was niet anders dan andere. Ze was vroeg opgestaan om haar vleugels te spreiden, vrijuit rond te kunnen vliegen zonder dat andere mutanten haar hier in konden storen. Ziva was aangeschoven bij het ontbijt, om daarna rechtsstreeks naar de sportzaal te gaan. Daar was de meid bijna elke dag te vinden, om haar conditie op pijl te houden. Djez vraagt veel inspanning van haar, het hele heen en terug transformeren. Maar door het sporten hield ze dat mooi in evenwicht.

Zachtjes zong Ziva mee met de muziek die zich door de badkamer afspeelde. Het warme water gleed soepel over haar lichaam en om haar douche-preformance helemaal af te maken, maakte ze er ook wat danspasjes bij. Na meer dan een uur gedouched te hebben, besloot ze haar ondertussen gerimpelde lichaam af te drogen. Ziva genoot altijd van het warme water, de disco die ze onder de douche kon maken dat ze simpelweg de tijd vergat. De lunch was lang en breed geweest, maar echt honger had ze toch niet. De meid trok gemakkelijke kleding aan voordat ze haar voeten over de rand van de vensterbank zette. Het zwarte mereltje kwam tjielpend en al bij het raam, zeurend om te vliegen. "Si, Mirlo. Ga eens aan de kant." Ferluisterde ze naar het vogeltje, waarna ze zichzelf van het raam afduwde en een halve meter naar beneden viel, voordat ze in een mega hippogrief transformeerde. Djez spreidde haar meters lange vleugels, duwde zichzelf met enorme kracht omhoog. Een schelle, vogelskraai was te horen terwijl Ziva over de school richting de bossen vloog. Ze maakte een ander rondje dan vanochtend, om het wat af te wisselen. Maar echt veel plezier kon ze er nu niet in vinden en eigenlijk, begon ze zich een beetje te vervelen. De oranje achtige ogen van Djez keken naar het kleine vogeltje naast haar, waarna ze met haar kop naar beneden knikte. Mirlo was even in de war, voordat hij een noodlandig naar beneden maakte. Ziva volgde hem, plukte met haar snavel aan Mirlo zijn staart om er een soort spelletje van te maken. Echter verloor de vogel hierdoor zijn concentratie en richtingvermogen en Ziva zag hoe hij drie meter naar beneden tuimelde, voordat hij een eindje naast een jongen in de sneeuw belandde. Ziva maakte een eindje verderop een landing, om uit het zicht van de jongen te blijven. Ze zette een paar stappen in het lichaam van Djez, voordat ze terug transformeerde naar haar menselijke vorm en richting de jongen liep. "Sorry voor," Ze stopte met praten toen de merel kwaad kraaiend haar kant op sprong. "Dat." Maakte ze haar zin grinnikend af. Haar donkere ogen bekeken de jongen en meteen concludeerde ze dat ze hem nog niet kende. Iemand in een rolstoel zou ze zeker onthouden. "Ben je nieuw?" Vroeg ze hem, haar stem vriendelijk. De merel was ondertussen op het muurtje gesprongen en bekeek de jongen net als Ziva, alsof ook hij mee deed aan dit gesprek.

robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Ziva:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rune Norris
avatar
Class 3

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Ivar The Boneless
Mutation: Warg // Heimdall Vision
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: Never look back, still I do. [Ziva]   zo jan 22, 2017 9:46 pm

If I had a heart I could love you ,
If I had a voice I would sing.

Ze hadden dat muurtje daar precies speciaal voor hem gemetst. De ideale hoogte voor hem om op te leunen met zijn armen en voor zijn doordringend blauwe ogen om boven te priemen. Je zou hem bijna afschetsen als een kleine stalker, als je niet zag dat hij in een rolstoel zat tenminste. Hij klemde zijn handen tot een vuist tegen de koude terwijl zijn ogen over de tuinen verder gleden. Maar hij zag ook verder dan dat, hij zag de rand van het bos, zag twee studenten in het bos hardlopen en hij zag een uil zitten in één van de bomen. Zijn adem kwam in kleine wolkjes en met regelmaat naar buiten. Het was bitter kou maar niet zo koud als het thuis zou zijn, dus hij kon dit wel verdragen. Waar het thuis gemakkelijk een paar graden onder nul kon vriezen was het dat hier niet, misschien net onder het vriespunt vanwege de blijvende sneeuw maar daar bleef het ook bij. Hier was geen gure wind, of veel neerslag, het was hier rustig, bijna vredig. Een laagje sneeuw en bijna niemand om naar de gluren, al was dat laatste weer wat saaier.

Maar voor hij kon denken aan verveling of dergelijke werd hij afgeleid door een korte plof. Zijn hoofd kwam van zijn samengevouwen armen en hij liet zijn blik in de sneeuw naast zich gaan. Naar een vogeltje … zijn blauwe ogen gleden langzaam naar boven en zijn mond zakte gelijk open toen hij een enorme hippogrief een beetje verder zag landen. Een enorm beest, met een snavel … en vleugels, als uit de films en leuke serietjes waar hij en zijn broer soms naar lagen te kijken op één van die “slechte” dagen. Nu begon het interessant te worden, hij was het vogeltje naast zich alweer helemaal vergeten maar staarde naar het paard, of de vogel, de hippogrief met opgetrokken wenkbrauwen en een mond die hij zachtjes sloot van zodra het dichter kwam en transformeerde naar … een meisje. Hij hield zijn hoofd een tikkeltje schuin en fronste, zou het even gemakkelijk zijn om naar die hippogrief te wargen zoals bij andere dieren? Meteen moest hij natuurlijk daaraan denken, het was Rune, zag meteen alle voordelen in van wargen naar zo’n beest en over de wolken vliegen, of door de velden huppelen, twee voor de prijs van één.

Ze kwam zijn richting uit gewandeld en Rune volgde iedere stap nauwlettend met zijn intrigerende blauwe ogen, hij keek bijna door haar heen. Ze excuseerde zich en hij trok vragend zijn wenkbrauwen op voor ze naar de grond wees. Oh ja, de vogel, juist. Zijn ogen gleden naar het mereltje dat uit de sneeuw ploeterde. ‘Wat ik alweer vergeten.’ Gaf hij eerlijk toe. De hippogrief was veel interessanter geweest om naast je in de sneeuw te zien tuimelen. Hij wilde er ergens naar vragen maar ze was eerder, vroeg of hij nieuw was. Zijn ogen gleden terug naar haar. ‘Valt het zo op?’ Vroeg hij simpelweg. Hij zat hier toch enkel maar naar de tuinen te staren, of was het niet toegestaan? In ieder geval was hij bijna zeker dat ze niet daarop doelde maar meer op het feit dat ze iemand in een rolstoel nog nooit door de gangen had zien rijden. ‘Wat heeft me verraden, mijn knappe verschijning of de rolstoel?’ Het sarcasme was er wel, hij keek haar met een lichte vorm van humor aan. Zijn ogen gleden uiteindelijk naar de merel, het beestje zat hem aan te kijken, Rune staarde met licht samengeknepen ogen naar het beestje. ‘Staren is onbeleefd.’ Zei hij nonchalant tegen het vogeltje, alsof het diertje dat zou begrijpen en ergens anders heen zou kijken. Maar het kon wel staren dus het moest wel iets van een meer intelligenter geweten hebben. In ieder geval was zijn boottrip verteerd, de misselijkheid was weg dus hij voelde zich al weer bijna zijn oude soms wel irritante zelf …
655 WORDS , Ziva ©

_________________

 
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ziva Dias
avatar
Class 3

Aantal berichten : 121

Mutant Profile
Alias: Djez
Mutation: Hippogrief|| Human senses|| Bird communication|| Immortality||
Crush: Immortality isn't always a gift. It's a curse of being alone as well
BerichtOnderwerp: Re: Never look back, still I do. [Ziva]   zo jan 22, 2017 10:51 pm

Ziva Dias||Rune Norris


Na meer dan twee eeuwen twee verschillende lichamen te hebben, kende je beide door en door. En dat was voor Ziva en Djez zeker zo, de brunette kende haar hippogrief gedaante misschien zelfs wel beter dan haar mensen gedaante. Er was namelijk een periode geweest, waarbij Ziva voornamelijk als Djez door het leven was gegaan. Ze had geleefd op prooidieren die ze met haar sterke klauwen had gevangen en hun vlees gemakkelijk had los gescheurd met haar scherpe snavel. Doordat haar achterhand als dat van een paard was, kon ze op de grond enorm veel kracht zetten en snelheid maken. Maar in de lucht was ze meer in haar element, voelde ze zich vrij en kreeg de wereld een heel ander perspectief. En doordat ze Djez had, voelde ze zich ergens ook heel sterk. Een hippogrief bevechten was niet zo gemakkelijk, al helemaal niet als ze haar wederhelft door en door kende. En dan ook het stukje onsterfelijkheid gaf haar nog meer die zelfvertrouwen. Soms iets teveel, misschien en liep de brunette naast haar schoenen. Maar je kon het haar niet echt kwalijk nemen, als je zag wat voor verschijning het was. Zelfs als Djez had ze een bepaalde uitstraling die mensen twee keer liet omkijken, alleen al om de gedaante zelf.

En zo ook de jongen bij het muurtje. Mirlo had een noodlanding moeten maken, omdat hun spelletje iets uit de hand was gelopen. Dat was wel iets dat Ziva soms vergat, de kracht waar Djez over beschikte. De vogel had zijn landen niet kunnen plannen en daardoor was hij met een dreun in de sneeuw beland, had hij de aandacht van de jongen getrokken. Maar Ziva was voor hem ook niet onopgemerkt gebleven en ze zag hoe zijn ogen haar volgde terwijl ze neer kwam, zijn mond iets openstond. Het was dat de hippogrief niet kon glimlachen, anders had er nu een heuze glimlach rond haar snavel gezeten. Ziva hield er wel van, als ze de aandacht van andere had getrokken. En dat had ze hier eigenlijk altijd wel, zeker als ze getransformeerd was naar haar wederhelft. Bijna niemand hier had ooit een hippogrief in levende lijven gezien en de meid was er bijna zeker van dat ze de enige was. Maar aan de andere kant, wat was nog speciaal op een eiland vol mutanten? Misschien kon de jongen wel in een dino veranderen, of het monster van log nes. Wie weet.
Zijn mond sloot beetje bij beetje dat Ziva dichterbij kwam, tot ze terug formeerde naar haar menselijke vorm. Alsof hij net een natuur wonder had gezien bekeek hij haar en ergens vroeg Ziva zich af wat er in zijn hoofd afspeelde, aangezien hij op een andere manier keek dan andere deden. Alsof hij iets.. Aan het plannen was. En dat trok Ziva's nieuwsgierigheid. De jongen had zeker iets over hem dat haar nieuwsgierig maakte. Niet het geen dat hij in een rolstoel zat, dat vond ze eigenlijk niet eens zo heel verbazingwekkend. In haar jaren had ze veel erger gezien dan deze jongen en die mensen hadden ook nog eens niet zo'n knappe kop gehad als hem. En dan nog niet eens over die ogen gesproken.

De manier hoe hij haar bekeek bleef haar interesseren. Ergens had ze het gevoel dat hij een menti mutant was en dat hij nu in haar hoofd aan het lezen was, want zo voelde ze het. Alsof hij dwars door haar heen kon kijken. Haar passen waren echter ontspannen, rustig en totaal geen kwaad in de zin. Ze maakte gewoon een wandelingentje zijn kant op, ging gewoon een gesprekje aan. En dat begon door zich te excuseren voor Mirlo want ja, misschien was de jongen geschrokken. En het kon een brutaal beestje zijn. ‘Wat ik alweer vergeten.’ Gaf de jongen eerlijk toe en Ziva greens kort. "Let ook maar niet op hem." Knipoogde ze hem toe, waarna ze rustig op het muurtje naast de merel ging zitten. Rustig legde ze een hand op het diertje, waarbij ze door zijn veren streek. ‘Valt het zo op?’ Vroeg de jongen, nadat Ziva gevaagd had of hij nieuw was. De brunette glimlachte, knikte kort. "Mij ontgaat niks." Nonchalant haalde ze haar schouder op, kantelde ze haar hoofd iets waarbij haar bruine haren half over haar gezicht vielen. Bij zijn tweede vraag hoorde de meid de sarcasme, waar ze om moest grijnzen. Ze waardeerde zijn humor wel. "Zulke mooie ogen zijn niet snel te vergeten," Reageerde ze meteen waarbij ze zijn blik voor een moment vast hield. "De rolstoel is niet zo speciaal, maar dat koppie is er zeker eentje die zou blijven hangen." Ze was eerlijk, maar bedoelde het niet gemeen. De rolstoel zou gewoon niet zoveel indruk maken omdat, nouja, ze wel erger had gezien. De jongen richtte zich tot de merel die het gesprek mee luisterde alsof hij er elk woord van kon verstaan. ‘Staren is onbeleefd.’ Ziva maakte een gniffeld geluidje, liet ook haar blik naar het vogeltje gaan. "Usted es grosero, dice." Ferluisterde ze in het Spaans tegen het diertje. Ziva sprak eigenlijk uit gemak vaak in het Spaans tegen de vogel. Het was niet dat de merel haar woorden begreep, maar de manier waarop ze het zei en de uitstraling die ze met haar lichaam en ogen had lieten haar toe met het dier te kunnen communiceren. De vogel hupte wat meer haar kant op, begon zich ongemakkelijk heen en weer te wiegen voordat de dame hem van het muurtje duwde. "Zoals ik al zei, let niet op hem." Knipoogde ze nogmaasl naar de jongen voordat ze haar been over de ander sloeg en hem wat nieuwsgierig aankeek. "Mag ik vragen wat jou zo speciaal maakt, op je knappe verschijning na, dat je hier gekomen bent?" Vroeg ze hem met een klein glimlachje om haar lippen. De brunette was nieuwsgierig en eerlijk, ze wilde het gewoon graag weten.
robb stark

_________________

Aysa || Kim || Dennimae || Ziva || Yale
Ziva:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rune Norris
avatar
Class 3

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Ivar The Boneless
Mutation: Warg // Heimdall Vision
Crush:
BerichtOnderwerp: Re: Never look back, still I do. [Ziva]   za jan 28, 2017 3:09 pm

If I had a heart I could love you ,
If I had a voice I would sing.

Hij had geen idee gehad wat hij op deze school zou kunnen aantreffen, hoe ze hier zouden leven. In ieder geval stond vrijheid voorop want anders zou er niet zomaar een hippogrief over vliegen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dus je kon hier je mutaties zijn vrije loop laten? In een heel kort moment rees iets van een kleine glimlach op zijn lippen, geen joviaal vriendelijke glimlach, eerder een tikkeltje onvoorspelbaar. Het soort glimlach waarvan je zou zeggen dat hij iets in gedachten had, een plannetje had en dat was het ook daadwerkelijk. Rune liep altijd vooruit op de zaken. Hij moest het wel met zijn hoofd doen, aangezien hij het niet kon met zijn benen. Hij zou voor altijd zitten vast geankerd in zijn rolstoel maar zijn hoofd, wat daarboven zat was een heel stuk waardevoller … dat was wat zijn vader zei.

Hij had het vogeltje in de sneeuw eerlijk gezegd niet veel aandacht geschonken en misschien had hij dat wel moeten doen aangezien de twee aan elkaar gekoppeld waren. Anders zou de hippogrief niet geland zijn. Maar het ontging Rune totaal, hij keek naar het dier, zijn hoofd nog steeds op zijn samengevouwen armen, zijn blauwe ogen en bijna zwarte haar het enige dat je van boven het muurtje kon zien. En toen de hippogrief naar een meisje transformeerde kwam een wenkbrauw kort omhoog. Hij had nooit veel om het andere geslacht gegeven, zijn sarcasme was daar wel duidelijk in, zijn handicap al zeker. Er was niemand die iets zou beginnen met een gehandicapte als hem. Dus het feit dat ze een schone verschijning was ontging hem bijna meteen, grotendeels omdat hij het te druk had met het eerdere hippogrief deel. Sommigen voelden zich bedreigend onder de strakke blik van hem maar zij niet, ze kwam ontspannen aangewandeld en dat intrigeerde hem meteen. Toch was hij sceptisch, voorzichtig zelf en bleven zijn blauwe ogen diezelfde afstandelijkheid uitstralen.

Toen ze uiteindelijk sprak rechtte hij zijn rug weer, liet zijn ene hand op het wiel van zijn rolstoel terwijl zijn andere in zijn schoot lag. Zijn ogen gleden terug naar de vogel toen ze zei dat ze op die maar niet moest letten. Een paar millimeter, meer was het niet kwam zijn mondhoek naar boven. Nee, hij zou niet op de vogel letten, daarvoor was zij vier keer interessanter. Hij keek toe hoe ze op het muurtje ging zitten alvorens zijn ogen zich weer vast ketende op de hare. Ja, hij was nieuw, daar had de rolstoel waarschijnlijk alles mee te maken om spontaan op te vallen in de massa. Ze kantelde haar hoofd, haar haren vielen over haar schouders maar Rune hield zijn blik strak op de hare gericht. Ze gaf hem een compliment en dan niet veel later nog eentje en nu was het zijn beurt om zijn hoofd schuin te houden en kort haar met zijn wijsvinger aan te wijzen. ‘Dat zijn heel veel complimenten.’ Besloot hij met een licht opgetrokken mondhoek. Ze hoefde niet zo vriendelijk te doen. Alsnog, hij was hier wel door geamuseerd. Hij wist dat zijn ogen het geheel aan het plaatje gaven, Rune had de blauwe ogen waar velen misschien enkel maar van konden dromen, een geschenk van de Goden. ‘De rolstoel en dat koppie,’ hij zei het exact hoe zij het eerder had gezegd. ‘blijven altijd samen dus je kunt op je twee oren slapen, de mooie ogen lopen nergens heen.’ Woordgrapje. Hij kon gelukkig tegenwoordig meer om zijn situatie lachen als vroeger. Hij schonk haar een korte grijns om uiteindelijk toch een beetje beschaafder antwoord te geven. ‘Paar uur nieuw.’ Besloot hij uiteindelijk, om het al duidelijke nog duidelijker te maken. Dat vogeltje keek nog steeds naar hem en na zijn opmerking sprak ze in een andere taal tegen het diertje, zijn wenkbrauwen kwamen gelijk weer naar boven terwijl hij van haar naar het diertje keek dat het muurtje werd afgeduwd. Uiteindelijk richtte ze haar blik weer op hem en ging ze gelijk verder met praten, wat hem zo speciaal maakte? Was hij al niet speciaal genoeg? ‘Jij stelt erg veel vragen.’ Merkte hij bijna kritisch op. Hij boog een stukje naar voor, dichter naar haar toe, ondanks dat ze wel een stuk hoger zat maakte het eigenlijk niet veel verschil. ‘Wat maakt jou zo speciaal, om hier als een vogeltje zonder kooi rond te vliegen.’ Knikte hij kort naar boven. Hij leunde terug achteruit, liet zijn ogen kort op de omgeving gaan voor hij haar met een grijns terug aan keek. ‘En ik dacht dat je me al speciaal genoeg vond.’ Ging hij verder, haar complimenten hem op geen enkel moment ontgaan. Als ze allemaal zo zouden zijn dan zou dit waarschijnlijk een makkie worden …
784 WORDS , Ziva ©

_________________

 
Allison - Storm - Jupiter - Jensen - Ethan - Rosalie - Rune
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: Never look back, still I do. [Ziva]   

Terug naar boven Go down
 
Never look back, still I do. [Ziva]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Hold back the river [&Adrian]
» There's no coming back from this

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Outside :: Garden-
Ga naar: