INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Closed - They don't care about us.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Lawrence Hastings
avatar
Class 3
Aantal berichten : 626

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Occupation:
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
BerichtOnderwerp: Closed - They don't care about us.   zo jan 22, 2017 1:07 pm

what doesn't kill me wishes i was dead


Heel het voorval met Valkyrie en het andere meisje was al enige tijd geleden, maar de littekens bleven vers. Er ging geen dag meer voorbij zonder dat Lawrence er ook maar één keer aan dacht. Het maakte hem vanbinnen kapot, zonder dat hij het besefte. Problemen waar hij ooit vrede mee had genomen, waren terug naar boven gekomen en bleven rond spoken in zijn hoofd. Ooit had hij één keer een poging ondernomen om van zijn problemen van af te stappen. Niet zoals je zou denken, maar door de problemen te doen verdwijnen. Iemand had hem willen genezen van zijn blindheid, maar het was hem niet goed bekomen. Het had Lawrence meer slecht dan goed gedaan. Maar hij kon de gedachten om zo iets gelijkaardig nog eens te proberen, niet van hem af zetten. Blind zijn was niet zo makkelijk als het soms leek. Natuurlijk wist hij prima zijn plan te trekken en kon hij een normaal leven lijden. In hoeverre dat het mogelijk was. Maar sinds kort bracht het meer problemen en frustraties met zich mee. Lawrence vertrouwde zichzelf niet meer en daardoor was de controle die hij over zichzelf had, sterk achteruit gegaan. En juist wanneer hij zo goed bezig was. Wanneer hij het beest in hem meer begon te vertrouwen en wist hoe hij ermee om moest gaan. Dat was allemaal weer kapot. De geur van een levend wezen drong steeds weer harder tot hem door en met momenten was het moeilijk te beseffen dat hij het ook gewoon was.

De lessen waren de laatste tijd ook veel zwaarder. Ook die dag ging de informatie die ze kregen het ene oor in en het andere weer uit. De punten die ze terugkregen van een vorige test, waren bij Lawrence niet goed. Absoluut niet goed. De docent had gevraagd of er iets mis was, maar hij zou steeds beweren van niet. Aan de stemmen kon hij steeds horen dat ze bezorgt waren, maar daar schonk hij geen waarde aan. Lessen leken ook altijd zo snel gedaan te zijn, terwijl er meestal toch een uur in beslag werd genomen. Het voelde niet aan als een uur, maar misschien omdat hij te hard wegzonk in gedachten.
Lawrence wist niet hoe lang de docent zijn naam al had zitten uitspreken, maar toen de toon ineens strenger werd, kwam hij terug uit zijn gedachten. Enkele keren knipperde hij verward met zijn ogen. ‘Wat?’ vroeg hij. Langs hem heen kon hij enkele zachte grinniken horen en hij had geen idee waarom. ’Ik stelde een vraag.’ Lawrence wist niet welke vraag er gesteld was en doordat hij stil bleef, wist de docent ook wel dat hij had zitten dromen. Er was een duidelijke zucht te horen van de docent en Lawrence drukte zijn kiezen op elkaar.
Terwijl de vraag weer werd herhaald, besloot Lawrence gewoon zijn spullen bij elkaar te nemen. Het was genoeg geweest. Hij had geen zin om nog langer in de les te blijven, want het had toch geen zin. De docent zei hem enkele keren dat hij moest blijven zitten, maar hij bleef zijn spullen inpakken en met de hulp van zijn geleidestok, ging hij richting de deur. De les had lang genoeg voor hem geduurd.

Zacht schrok hij op, toen hij de deur vlak voor zijn neus in het slot kon horen vallen met een harde klap. ’Jongeman, ga nu terug op je plek zitten,’ hoorde hij de strenge stem van de docent zeggen, die dichterbij stond dan hij dacht. Om hem heen zaten leerlingen zacht tegen elkaar te fluisteren. ‘Laat me nu meteen gaan,’ zei Lawrence op een bevelende toon. Het gefluister leek direct te stoppen en ook de docent was even stil. ’Daar heb ik niks van verstaan, ga nu maar gewoon weer zitten,’ zei de Docent, maar een heel pak minder zelfzeker als eerst. Lawrence moest er niet lang over nadenken, hij wist wel hoe het kwam dat ze hem niet had verstaan. Je kon van een mens niet verwachten dat ze een taal die niet eens menselijk was kon verstaan. Ook dat gebeurde veel vaker. Dat hij sprak in een taal die enkel kon worden verstaan door slangen.
Zonder er nog op te reageren wandelde Lawrence gewoon het klaslokaal uit en werd niet tegengehouden. Zonder commentaar had hij de deur kunnen openen en was hij naar buiten gegaan. Hij bleef echter wel in de gangen omdat hij niet wist waar hij anders heen kon gaan. Doordat de lessen nog bezig waren, was het er gelukkig heel rustig. Hij zette zich vervolgens neer in een kleine inham die enkel leidt naar het rommelhok. Daar zakte hij met zijn rug tegen de muur op de grond en zuchten hij even kort. Wat was het weer een goede dag.

 
BY MITZI

_________________


"Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Brimstone Varlow
avatar
Class 3
Aantal berichten : 138

Mutant Profile
Alias: Tooth
Occupation:
Mutation: Snake mutation ~ Skinbreaking, blinding, crippling poison & heat vision
BerichtOnderwerp: Re: Closed - They don't care about us.   zo apr 02, 2017 10:32 pm

conquer

BRIMSTONE V.

from within

Op weg naar het lokaal kon hij zijn gedachten niet weghouden bij Reagan. Het was nog zo mager, maar toch had ze hem al in haar greep. Hij moest toegeven dat hij het absoluut niet erg vond. Eindelijk had hij ook iemand gevonden op dit gigantische eiland waar hij echt mee kon spreken. Daarvoor had hij zich opgesloten in zijn kamer en vermeed menselijk contact zoveel mogelijk. Dit was namelijk een eiland vol mutanten. Mutanten die wisten wat ze deden met hun krachten. Brimstone wist wat hij kon en wist ook de basis van hoe hij het moest oproepen, toch voelde hij zich ondermaats. Zelfs wat onzeker door de fout die hij maakte de laatste keer dat hij zijn mutatie gebruikte. Hij liet zijn emoties de baas worden. Dit had helaas fatale gevolgen voor zijn tegenstander: zijn vader. Hij had besloten daar niet meer over te piekeren en sloot de herinneringen uit de zijn.

Hij wandelde het klaslokaal binnen en zette zich ergens aan de zijkant. De les was al een aardige tijd bezig wanneer de docent iemands naam bleef herhalen. De jongen leek niet op te letten en had de vraag van de docent dan ook niet verstaan. Gelukkig vroeg hij het niet aan Brimstone, want hij was ook absoluut niet aan het opletten en zou dus ook geen antwoord hebben kunnen geven. De hele klas begon te gniffelen toen de jongen reactie toonde. Brimstone’s gezicht vertrok voor geen millimeter, hij keek de jongen alleen aan. Pas toen hij wat rond keek zag hij de geleidestok. Zijn wenkbrauwen fronste zich lichtjes.

Zonder enige reactie op wat dan ook, bekeek Tooth het tafereel. Hij schaamde zich in plaats van alle mensen in het lokaal. Lachend omdat iemand anders in de problemen zat. De jongen nam echter zijn spullen bijeen in plaats van te antwoorden op de vraag. De stem van de docent begon dreigender te klinken en ook het gegiechel verstomde. Terwijl de jongen zijn weg richting de deur zocht, stapelde Brim zijn spullen, klaar om alles bijeen te nemen en weg te wandelen. De jongen leek zijn weg gemakkelijk te vinden, ondanks dat hij blind bleek te zijn.

Met een haviksoog volgde hij het gebeuren aan de deur. Wanneer de docent verklaarde dat hij de jongen niet had verstaan, kon Brimstone een verwarde blik niet langer onderdrukken. Hij sprak toch luid en duidelijk, hoe kon de docent hem dan niet verstaan. Tooth nam zijn spullen op en zette zich ook recht. Hij baande zich een weg door de stoelen, richting de deur. Deze was ondertussen al opengegooid door de jongen met de geleidestok. Zonder de docent een blik waardig te gunnen wandelde hij ook naar buiten. Achter hem hoorde hij gebrul van de docent, maar hij verstond niet wat. Deels wou hij weten waarom hij de jongen wel kon verstaan en de docent niet, maar ook het feit waarom hij zomaar buiten stormde zorgde ervaar dat Brim zich zorgde maakte.

Hij was de jongen uit het oog verloren en besloot om gewoon de gang af te wandelen, op zoek naar hem. Wanneer hij iets naar beneden hoorde schuiven keek hij op, maar hij kon het geluid niet goed lokaliseren. Met een simpele knipper kon hij zijn heat-vision op zetten en zag hij een warme gloed achter een muurtje. Hij wandelde er op af en zette ondertussen zijn zicht weer naar normaal. Het gebruik van zijn heat-vision had er wel voor gezorgd dat hij een tijdje wazig zou zien, maar dat overleefde hij heus wel.
Hij naderde de jongen en zorgde ervoor dat hij voldoende lawaai maakte om hem niet de stuipen op het lijf te jagen. Langzaam legde hij zijn hand op de jongen zijn schouder. ”Gaat het een beetje?” Het was een nutteloze vraag. Hij was blind, tuurlijk ging het niet super, maar daarom vroeg Brimstone het niet. Nog nooit eerder had hij iemand zo vastberaden gezien om een lokaal te verlaten. Na enkele tellen liet hij zich ook tegen de muur naar beneden zakken, maar tegen de andere zijde van de hoek.

675 words, Lawrence

©

_________________

“There are poisons that blind you, and poisons that open your eyes.”
Vanessa ~ Brimstone ~ Levi ~ Wojtek

Brimstone ♥:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence Hastings
avatar
Class 3
Aantal berichten : 626

Mutant Profile
Alias: Basilisk
Occupation:
Mutation: Powers of the Basilisk, Shapeshifting
BerichtOnderwerp: Re: Closed - They don't care about us.   zo apr 23, 2017 11:54 am

May you be in heaven half an hour before the devil knows you're dead.


De jongen beschikte nu eenmaal over een taal die voor bijna iedereen onbekend was, maar voor hem haast als een moedertaal was. Hij had het zichzelf ook niet moeten aanleren, het was vanzelf gekomen tijdens de ontwikkeling van zijn mutatie. Nu gebeurde het wel eens dat hij die op stressvolle momenten onbewust gebruikten. Lawrence had er zelf geen erg in omdat het vanzelf ging. Het gevolg daarvan was wel dat hij voor iedereen onverstaanbaar was en misschien maar goed ook. Zelfs zijn gedachten waren nooit in een normaal menselijke taal, wat ervoor zorgde dat een gedachtenlezer niet zomaar die van hem kon lezen.

Hij was zich ervan bewust dat hij flink wat aandacht had getrokken toen hij de klas was uit gestormd, maar hij wilde er geen moment blijven. Het lukte hem toch niet om zich te concentreren op de leerstof, want er waren andere zaken die zijn aandacht eiste. De afgelopen dagen was hij al amper naar lessen geweest en hij werd er terug aan herinnerd waarom dat hij er niet meer heen ging. Dat de docenten zich eerst maar eens bezig gingen houden met wat belangrijk was, in de plaats van alledaagse lessen te geven. Wiskunde en geschiedenis en al de rest van die vakken konden wel even wachten.

Het was kalmerend om uit de drukke klas te zitten, weg van alle druk die er heerste. In een zij gangetje was hij dan ook gewoon op de grond gaan zitten om zo min mogelijk aandacht te trekken van andere studenten. De meeste zaten toch in de les dus veel last ging hij niet van hen hebben. De eenzaamheid was iets waar hij gewend aan was geworden en het was meer dan aangenaam.
Gelijk wanneer Lawrence voetstappen hoorde richtte hij zijn hoofd weer omhoog en slikte hij een brok door. Was het de leerkracht? Nee, zij had een heel andere geur gehad dan de persoon die hem nu benaderde. Hij werd ook niet begroet met een hele preek dus waarschijnlijk was het de docent echt niet. Die had sowieso anders gereageerd. Een hand werd op zijn schouder gelegd en zijn hoofd draaide hij even een tikkeltje in die richting. ’Yeah sure, alles in orde,’ zei Lawrence. Hij probeerde zo overtuigend mogelijk te klinken, maar dat was absoluut niet het geval. Natuurlijk was hij niet volledig in orde na alles wat er de afgelopen periode was gebeurd. Echter probeerde Lawrence zichzelf sterk te houden om juist vragen als degene die hij net gekregen had te vermijden. Hij vond het absoluut niet aangenaam om over zichzelf te spreken, om zijn emoties te uiten en dat was toen ook zichtbaar. Anders had hij niet gelogen.

Lawrence nam even diep adem terwijl hij rechter tegen de muur aan ging zitten, niet langer met gebogen schouders. Hij moest laten zien dat het beter ging, de façade ophouden. ’Zat je in de klas?’ vroeg hij voorzichtig en zo probeerde hij ook het onderwerp van hem af te halen door over de jongen te beginnen. Langs de andere kant was het ook om te weten te komen of de jongen heel de klas situatie had mogen aanschouwen. Ergens hoopte Lawrence van niet, maar de kans was groot van wel. Lawrence had zelf niet gelet op de hele klas omdat zijn gedachten helemaal ergens anders hadden gezeten op dat moment. Wie kon het hem eigenlijk kwalijk nemen, veel mensen blijkbaar. Ze leken het allemaal precies maar gewoon te vinden.

--

OOC: Ik ga btw de reden dat hij de klas is uitgestormd veranderen, dat het meer te maken heeft met de ontvoering ^^

if this whole thing goes sideways and we both end up there, Meet me at the bar. I'm buying.

_________________


"Everybody is a book of blood;
wherever we’re opened, we’re red"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken Online
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Closed - They don't care about us.   

Terug naar boven Go down
 
Closed - They don't care about us.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Closed - I am flesh and I am bone.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: School - Ground :: Living Room-
Ga naar: