FRUITMAND
CBOX
Everything starts with coffee.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Everything starts with coffee.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Kallista Dore Firos
avatar

Aantal berichten : 156

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: Why do they call it a crush? Think about it...

BerichtOnderwerp: Everything starts with coffee.   do dec 15, 2016 7:59 pm

Kalli wandelde door de gang op weg terug van de bibliotheek met een heuse stapel boeken op haar arm. Ze glimlachte naar de leerkrachten, medestudenten en andere personen de ze tegenkwam. Hier en daar praatte ze even met iemand voor ze haar weg vervolgde. Ze nam ook even de tijd om haar boeken neer te plaatsen op één van de vensterbanken en buiten te kijken, de herfst lag nu achter hen en het was tijd voor de winter. Er lag een dunne witte laag over het gras en verscheidene paden lagen glad door een fijne ijslaag die de stenen bedekte. Kallista was helemaal geen fan van de winter, alle kleur leek weggezogen uit de wereld. De omgeving leek meer op een ongebruikte pagina van een kleurboek door alle grauwe kleuren dan op de wereld waarvan ze hield, vol kleur en leven. Daarbovenop was het ook nog eens verschrikkelijk koud en er is niets dat Kalli meer haat dan de koude, ze is meer voor zomerse temperaturen. Maar ze kon een brede glimlach niet onderdrukken toen ze terugdacht aan alle keren dat ze buiten gespeeld had met haar vrienden in de sneeuw om sneeuwmannen te maken of een oorlog te voeren met sneeuwballen als munitie. Ze bedacht zichzelf dat ze nog enkele punten voor natuurkunde had op te halen en dat ging niet gebeuren door naar buiten te staren. Het enige dat ze kon doen om haar punten omhoog te trekken was studeren. “Ik heb wel al enkele uren werk gestoken in mijn studie vandaag, niet?” mijmerde Kalli tegen zichzelf in een zachte stem terwijl ze eigenlijk zelf wel beter wist. Ze was die morgen opgestaan met het oog op enkele uren studeren maar ze werd telkens weer afgeleid door kleine dingen in de bibliotheek waardoor ze uiteindelijk misschien een klein uurtje bezig geweest was als ze geluk had.

Kallista vervolgde haar weg naar de haar kamer met haar stapel boeken in haar armen terwijl ze nadacht over wat ze kon doen om de tijd verder te verdrijven. Ze duwde de kamer open met een diepe zucht en dacht er kort even aan om tijd door te brengen op haar kamer maar besloot al snel dat ze geen zin had om opgesloten te zitten met haar kamergenoot, die nog steeds lag te slapen aan zijn kant van de kamer. Haar boeken plaatste ze zacht neer op haar bureau en keek kort naar Levi om op te merken dat die zich niet liet storen in zijn beautysleep. Ze nam haar tas met een leesboek in van haar bed en liep door de deur voor ze hem zacht sloot, ze pikte onderweg nog een kartonnen beker met heerlijke koffie op en wandelde verder door de gangen in de hoop van iets te vinden waar ze wat sociaal contact kon hebben of gewoon wat kon lezen en rustig zitten.
Kallista was het liefst in ruimtes met een hele boel mensen dus besloot ze om zich te verplaatsen naar de leefruimte, daar was altijd wel iemand aanwezig. De weg naar de leefruimte was niet lang maar ze slenterde een beetje om zo te kunnen genieten van haar warme koffie. Eenmaal aangekomen in de leefruimte groette ze iedereen met een brede glimlach en plaatste zich in één van de banken die er heerlijk knus uitzagen en de kleine hoeveelheid warmte opvingen die de winterse zon te bieden had terwijl het glas de koude buitenhield. Een rilling kroop over haar rug bij het idee aan hoe koud het kan worden in de winter. Het boek dat ze meegebracht had uit haar kamer plaatste ze op haar schoot. Ze zocht naar de pagina waar ze enkele dagen eerder geëindigd was met lezen terwijl ze genoot van het gevoel van bedrukt en oud papier onder haar vingers. Na enkele minuten lezen verdween ze in de wereld beschreven door de woorden in het boek, een wereld uit het verleden waar nog niemand iets wist van mutanten of speciale krachten, waar alle mensen nog zo onwetend waren.

Telkens ze de deur hoorde openen, keek ze even op van haar boek om vriendelijk te glimlachen naar die persoon als begroeting. Na enige tijd te lezen legde ze haar boek naast haar neer en keek ze uit het raam naar buiten. De drukte was wat verminderd nu de meeste mensen besloten hadden om zich binnen te begeven om zo te vluchten van de winterse temperaturen. Om zichzelf een beetje op te warmen na het denken aan de afschuwelijke temperaturen wandelde ze terug naar de koffiemachine waar ze haar eerste bekertje gehaald had en nam er nog twee. Ze nam er meerdere zodat ze niet nog eens zou moeten terugkomen nadat het eerste op was omdat de bekertjes soms echt te klein waren om Kalli’s caffeïneverslaving te stillen. Op haar terugweg bleef ze even praten met één van haar klasgenoten voor ze door de deur van de living wandelde. Nadat ze door de deuropening wandelde botste ze recht tegen een ander persoon doordat ze zo gefocust was op haar bekertjes koffie. Ze slaagde er maar nipt in om die persoon de redden van een hete douche door haar bekertje terug te kantelen en zo de koffie binnen zijn grenzen te houden. “Sorry ik was niet aan het opletten,” zei ze terwijl ze met een verontschuldigende glimlach terug omhoog keek. Ze stak haar hand uit met het volle bekertje koffie in en knikte er eens aan, “Zie het als een extra verontschuldiging,” verduidelijkte ze haar beweging met een glimlach.
Think happy...
Be happy!


& Victor

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   do dec 15, 2016 9:29 pm

Nadat hij Rhys had ontmoet in het bos en toch een tijdje met hem te hebben doorgebracht had Vincent besloten om terug te keren naar het schoolgebouw, wat hij verbazend snel terug vond. Trots of zo. Vriendelijk glimlachte hij als iemand hem passeerde op de gang. Met vriendelijk zijn kwam je uiteindelijk veel verder in het leven dan rondlopen als een brombeer. Dat was zijn visie dan toch, eentje die waarschijnlijk niet door beertjes werd gedeeld maar dat maakte hem niet veel uit. De kans dat hij hier een beer tegen kwam was kinda klein, tenzij er hier ook shifters waren die daarin konden veranderen? Maar dat zou hij dan wel zien, en het was niet alsof die mensen zijn gedachte konden lezen of zo. Dus dit bleef allemaal mooi in zijn hoofdje. Waar hij aan het heen wandelen was wist hij niet, basically volgde hij gewoon de menigte. Iets wat hij normaal gezien niet deed, maar dat waren kleine details. Voor nu mocht hij het oké, hij was nieuw. Dat was volgens Vincent echt wel reden genoeg.

Uiteindelijk was hij op de gang random in gesprek geraakt met een kleine jongen, duidelijk jonger als hem. Maar dat vond hij zeker niet erg. Nee, stiekem vond Victor kinderen echt helemaal top. Meestal ook omdat ze op sommige vlakken net zo vol met fantasie zaten als hij. Het gesprek dat hij met de knul had ging over iets heel random, een of andere film die ze toevallig beide helemaal geweldig vonden. Nog zoiets aan Victor, hij had een zwak voor alle soorten films. Buiten tja horror, heel mannelijk van hem tho.. Al deed dar er zeker niet toe. Wanneer de jongen meedeelde dat hij nog huiswerk moest maken trok hij even een pruillip. ’School gaat voor, ik kom je nog wel tegen!’ Klonk het opgewekt. Hopelijk was hij nog van dat zelfde standpunt als hij ook werkelijk naar de lessen moest beginnen gaan. Al zou dat normaal geen probleem moeten zijn voor hem, kleine studiebol die hij was. Thuis dan toch.

De kleine knul was dus verdwenen en hij stond nog alleen op de gang. Victor duwde de eerste de beste deur open die hij tegen kwam, en kwam dus zo in een of andere zitkamer waar een tv stond en een hoop banken. Toch vond hij niet meteen een persoon waarmee hij echt kon praten, omdat de meeste in gesprek waren of bezig waren met iets. Lichtjes teleurgesteld besloot hij dan maar af te druipen, misschien moest hij dan meer eens naar zijn kamer gaan? Met dat hij zich omdraaide had hij de botsing nooit kunnen vermijden. Een meisje knalde recht tegen hem aan, en door het feit dat hij net bezig was met zich te draaien moest hij moeite doen om niet op de grond te donderen. Wat natuurlijk leidde tot even een waggelende Victor. Gelukkig kreeg hij geen doop van koffie over zich heen, dat zou het helemaal af maken tbh. Door heel de situatie moest hij toch even lachen, dit kon ook alleen maar hem weer overkomen. ‘Sorry.. Ik ook niet?’ Sprak hij op een lachende toon. Snel checkte hij of zij niets van de warme koffie over zich had heen gekregen, want dat kon even goed leiden tot mooie brandwonden ook al was het maar koffie. Vlug nam hij het bekertje van haar over. ’Iets wat ik net kon gebruiken. Victor btw.’ Grijnsde hij breed terwijl hij naar de dichtstbijzijnde bank wandelde, in de hoop dat ze ook werkelijk zou volgen.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar

Aantal berichten : 156

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: Why do they call it a crush? Think about it...

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   vr dec 16, 2016 3:43 pm

Kallista had de neiging om onoplettend te zijn wanneer ze koffie in haar omgeving had, niet omdat ze onoplettend was van nature al was ze soms wel een kluns maar omdat koffie nu eenmaal één van haar meest favoriete substanties ter wereld was. Ze was dan ook met al haar gedachten bij die twee bekertjes in haar hand toen ze tegen de andere persoon liep en daardoor was ze niet zeker of ze zich verontschuldigde voor het feit dat ze tegen hem liep of voor het feit dat ze teveel aan cafeïne aan het denken was, al hing dat uiteindelijk samen. De jongen excuseerde zich bijna net zo snel als zij zich had verontschuldigd, iets wat een prestatie was op zich aangezien zij meestal met grote voorsprong de snelste was als ze al niet de enige was. Ze glimlachte eens vriendelijk naar hem als bedankje voor de excuses. Pas nadat ze haar blik op hem gericht had en hem eens goed bekeken had besefte Kallista dat ze de persoon voor haar eigenlijk nog nooit gezien had en ze bedacht zich dat hij misschien nieuw was op school, wat steeds een optie was natuurlijk. Op Genosha kwamen er steeds nieuwe mutanten toe en dat was juist één van de dingen die Kalli fantastisch vond aan de school, zo veel mensen om te leren kennen en zo veel mutaties om iets over te leren. Ze voelde de korte vlaag van bezorgdheid via haar mutatie terwijl hij keek op zij zich niet bezeerd had aan het hete kopje koffie net voor ze hem het bekertje overhandigde. Kalli had al aangevoeld dat de persoon voor haar een zeer vriendelijk en aangenaam persoon was door middel van zijn emoties, er was werkelijk geen negatief gevoel te bespeuren bij hem. “Zo zie je er ook uit,” zegt ze met een glimlach nadat hij meld dat hij wel wat koffie kon gebruiken. Hij had een beetje een zoekende blik in zijn ogen, één van de dingen die bevestigde dat hij wel degelijk nieuw was op het eiland en nog steeds zijn weg aan het zoeken was in de omgeving. “Aangenaam,” beantwoordde ze zijn voorstelling voor ze zichzelf voorstelde, “Ik ben Kallista,”. Wanneer ze merkte dat hij naar het dichtstbijzijnde bankje begon te wandelde besloot ze om hem te volgen. Het was niet zo dat ze iets beters te doen had dan een gezellig gesprek aan te gaan met een persoon die ze net had leren kennen. Het is natuurlijk steeds een optie om eenzaam te zitten wezen op een bankje in de living room en zich helemaal af te sluiten van sociaal contact maar Kallista gaf zonder twijfelen en met grote overtuiging de voorkeur aan mensen, gesprekken en vriendschappen. Van kleins af aan was ze een zeer sociaal persoon geweest die steeds weer naar mensen toetrok, die wou meepraten en wou meespelen met alle andere kinderen, een kenmerk dat haar niet verlaten had door de jaren heen.

Toen ze bij het bankje toekwamen plaatste ze zich neer op de zachte kussens en sloeg haar benen over elkaar, het was een gewoonte geworden om steeds diezelfde houding aan te nemen. Ze wachtte geduldig tot hij zich ook neergeplaatst had en glimlachte eens naar hem, “Jij bent nieuw hier, niet?” vroeg ze met haar opgewekte stem terwijl ze in haar tas op zoek ging naar kleine verpakkingen melk en suiker. Eenmaal ze die gevonden had opende ze van elk één en deed die in haar koffie. De overige verpakkingen plaatste ze tussen hen in op de bank, “Je neemt maar wat je wilt,” zei ze terwijl ze het plastic stokje in haar bekertje gebruikte om de suiker en melk door haar koffie te roeren. Haar voorliefde voor koffie gelde enkel wanneer de bittere smaak werd afgezwakt door wat melk en er een zoete ondertoon aanwezig was. Ze richtte haar aandacht volledig op de persoon naast haar nadat ze de eerste slok van haar koffie had genomen. “Je went hier redelijk snel aan alles hoor, ik ben ook nog niet lang hier op school,” vervolgde ze dan met een vriendelijke glimlach. Het was waar, ze was nog niet lang op deze school maar ondanks dat haar aankomst nog niet lang verstreken was, was ze aangenaam verrast door het feit dat ze zo snel haar draai gevonden had in de schoolgebouwen en op de terreinen. De eerste weken was ze vaak verloren gelopen maar na enige tijd werd alles automatisme, ze durfde bijna te zeggen dat ze de weg wist met haar ogen gesloten. Ze draaide het de warme drankhouder eens rond in haar handen om die op te warmen voor ze nog een slok nam. Ze hoopte dat ze niet te opdringerig overkwam met haar gebrabbel maar ze was gewoon telkens weer enthousiast om nieuwe mensen te leren kennen zolang ze vriendelijk waren en niet zoals haar kamergenoot haar overvallen. Dus ook deze keer kon ze niet wachten om de persoon naast haar beter te leren kennen terwijl ze samen een bekertje koffie dronken.
Think happy...
Be happy!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   di dec 20, 2016 1:57 pm

Victor trok even een wenkbrauw op. ’Hopelijk moet ik dat opvatten als een compliment, want anders zou ik wel sad zijn.’ Grijnsde hij even scheef. Waarschijnlijk bedoelde het meisje het echt niet negatief, zo zag het er niet uit voor hem. En als dat wel het geval was, wel dan had hij maar pech. Boos ging hij er echt niet om worden want dat lag gewoon niet in zijn aard. Vriendelijk als hij was stelde hij zich voor vlak na dat hij het bekertje met koffie had aangepakt, zo kon hij dat al zeker niet meer vergeten. Omdat het hem vrij idioot leek om hier in het midden van de ruimte te blijven staan, had de jongen al aantalte gemaakt om naar een van de banken te lopen. Zo praten ging misschien net wat vlotter, en zo voelde hij zich ook wat meer op zijn gemak. Het centrum van alle aandacht wilde hij echt niet zijn, nee dat was gewoon niets voor hem. Net was hij het wel geweest, unintentional dan wel, maar die situatie had hij mooi opgelost door te gaan zitten. Gelukkig volgde Kallista al heel snel. Mooi, anders zou hij er ook weer zo rude uit zien tegenover andere mensen. Weer een indruk die hij bij niemand wilde opwekken. Nee nee, hij ging laten zien dat hij goed opgevoed was, ook al zou hij waarschijnlijk tijdens zijn verblijf op het eiland toch het een en ander uithalen. Want tja, buiten dat hij over het algemeen een goed geluimde kerel was haalde hij soms nog wel eens iets uit. Al zou hij dat zeker niet doen op zijn eerste dag hoor, zo dom was hij net niet. ’Je bent zeker dat je je niet hebt pijn gedaan hea? Anders ontvoer ik je mee naar de ziekenboeg, als ze die hier al hebben.’ Sprak hij al lachend. Op het eerste zicht leek het van niet, maar even goed een druppeltje hete koffie was genoeg om toch brandwonden te creëren en dat zou gewoon sneu zijn.

Het meisje nam al heel snel plaats naast hem op de bank. De vraag die ze stelde zorgde ervoor dat hij even kort door zijn haar ging. ’Is het zo duidelijk? Dacht echt dat ik mijn best deed om niet op te vallen.’ Kort trok hij een pruillip, dat plan was dan ook weer mislukt. Oké, stiekem had hij geen echt plan gehad maar hij had wel gehoopt dat hij niet zo opviel tussen al de andere studenten. Blijkbaar was het meisje op zoek naar iets in haar tas. Iets wat hij echt niet snapte hoor, waarom moest je zo’n gigantische tas hebben als het toch zo lang duurde voor je er iets in vond? Probably de vraag van elke andere man op de wereld tho. Een frons verscheen op zijn voorhoofd toen ze melk en suiker er uit haalde. Wat? ’Drink je zo vaak koffie? Of zit dat gewoon standaard bij meisjes in hun tas?’ Vroeg Victor bedenkelijk aan haar. Waarschijnlijk zou het wel dat eerste zijn, anders vond hij het echt wel vreemd. Maar ja goed, meisjes, het bleven vreemde wezens. Wel besloot hij een klontje en een melkje te pakken om het in zijn koffie te doen, vervolgens mixte hij heel professioneel alles door elkaar. De hete damp die van het bekertje af stoomde vulde zijn neusgaten, een geur die hij niet zo heel vaak dronk aangezien hij niet zo’n koffiedrinker was. Maar hij moest toegeven soms kon het echt wel smaken.

Victor voelde hoe het meisje haar blik terug op hem richtte, waardoor hij toch automatisch iets rechter ging zitten. Een tik die hij had overgehouden aan zijn vader die hem altijd corrigeerde als hij toch iets te gebogen zat. Slecht voor je rug zei die dan altijd, iets wat hij natuurlijk wel wist hoor maar zo heel de tijd stokstijf zitten was gewoon ongemakkelijk. ’Ik pas me ook wel vrij snel aan als ik in nieuwe situaties terecht kom.’ Dat was echt geen leugentje hoor, nee Victor was een meester in zich aanpassen aan nieuwe omgevingen. Het zou misschien wel enkele dagen duren voor hij zijn weg hier deftig kende maar tja, dat had iedereen wel zeker? ’Ben je hier trouwens al lang?’ Vroeg hij geïnteresseerd. Oké, misschien was dit een van de zeldzame momenten waar hij niets beter wist te zeggen, maar dat zou ook wel los lopen hoopte hij.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar

Aantal berichten : 156

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: Why do they call it a crush? Think about it...

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   ma jan 02, 2017 6:08 pm

Het was pas na zijn opmerking dat Kallista zich realiseerde dat haar uitspraak tweezijdig kon opgenomen en ze keek hem geschrokken aan, “Oh nee, ik bedoelde het helemaal niet in de slechte zin hoor! Ik bedoelde gewoon dat je er een beetje zoekend uitzag en koffie kan vaak helpen bij het verduidelijken. Je ziet er helemaal niet moe uit ofzo,” zei ze terwijl ze hem bleef aankijken. Het was helemaal haar bedoeling niet geweest om hem te beledigen op eender welke manier en ze kon zichzelf voor haar hoofd slaan dat ze die eerste indruk gewekt had bij iemand die ze nog maar net kende. Ergens was Kallista blij dat de persoon niet lang na haar excuses aanstalten, ze had de ongewenste aandacht getrokken van meerdere personen in de ruimte en ondanks het feit dat ze af en toe graag eens een praatje sloeg enkele personen haatte ze het om het middelpunt van de belangstelling te zijn. Het was één van die dingen waar ze echt niet van moest weten naast het koude weer en deels daarom besloot ze om hem maar zo snel mogelijk te volgen. Nogmaals vroeg de jongen voor haar of ze haar niet bezeerd had en ze wierp hem een vriendelijke glimlach toe, haar mutatie had al enkele vormen van bezorgdheid opgevangen maar ze wist toen nog niet zeker of het naar haar gericht was geweest maar nu voelde ze zich wel echt vertederd door zijn bezorgdheid voor haar. “Nee hoor, ik heb me echt niet bezeerd anders had ik je dat daarnet wel verteld, ben jij wel zeker dat jij je niet bezeerd hebt?” vroeg ze hem op een zachte stem met haar karakteristieke glimlach op haar gezicht, “En ja, ze hebben hier een ziekenboeg, je moet je geen zorgen maken, als je je ooit verwond kan je ergens terecht,” vervolgde ze dan.

De bank waar ze op zaten was zacht en Kallista liet zich kort wat zakken tegen de rugleuning om ten volle te kunnen genieten van de zachtheid voor ze haar rug weer rechtte om gemakkelijker te zitten. Ze richte haar blik op Victor en glimlachte naar hem, “Het was niet zo duidelijk hoor en ik ben zeker dat het niet voor iedereen omviel, ik ben gewoon zeer goed in het lezen van mensen en hun gezichtsuitdrukkingen & emoties,” stelde ze hem gerust. Hij had op haar een verdwaalde indruk gegeven al kwam dat hoofdzakelijk door zijn emoties en niet zo zeer door zijn lichaamshouding, Kallista had de vreemde emotie gewoon meteen opgepikt. “En ik heb je hier nog nooit gezien wat het ook duidelijk maakte natuurlijk,” vertelde ze hem daarna. Ze begon te zoeken naar de buideltjes melk en zakjes suiker in haar tas maar het duurde even omdat ze er meerdere verpakkingen moest zoeken in de bodemloze put dat zij een tas noemde. De vriendelijke glimlach die ze droeg toen ze hem de verpakking aanreikte veranderde snel in een schaapachtige glimlach toen hij vroeg of ze zo vaak koffie had of dat het standaard in haar tas zat maar ze besloot er een humoristische draai aan te geven. “Zeg niet tegen de andere dat ik jou dit verteld heb want het is ‘beroepsgeheim’ maar eigenlijk zijn alle tassen magisch en kan er een oneindige hoeveelheid spullen in. Ik heb bijvoorbeeld een levensvoorraad melk en suiker omdat ik wel degelijk zo vaak koffie drink,” zei ze net voor ze kort grinnikte. Ze nam nog een slok van haar bekertje voor ze haar aandacht terug op hem richtte.

Ze merkte meteen hoe Victor zijn houding aanpaste en rechter ging zitten, het was iets dat ze herkende van haar vroegere zelf, toen ze zichzelf altijd kaarsrecht plaatste wanneer één van haar ouders naar haar keken. “Ik heb het daar soms wel moeilijk mee als ik eerlijk ben,” vertelde ze hem terwijl ze kort naar de stoom keek die uit haar kopje oprees. “Ik ben namelijk een ramp wanneer het op navigatie aankomt,” vertrouwde ze hem vervolgens toe met een glimlach. “Ik denk dat ik wel twintig keer verloren gelopen ben voor ik de weg hier wist,”. Het was waar, de eerste weken waren een ramp geweest qua navigatie, ze was zo vaak verloren gelopen dat ze een tijdje een zelfgetekende map mee had genomen om haar weg te vinden in de gigantische schoolgebouwen. “Ik ben hier nu twee of drie maanden en ben aan het twijfelen om mijn zelfgetekende grondplannen te verkopen, interesse?” vroeg ze hem met een lachende ondertoon in haar stem. Ze was niet echt van plan om ze te beginnen verkopen maar ze moest iets zeggen om het gesprek op gang te krijgen en het te doen loslopen en dat was iets waar ze niet echt sterk in was ondanks dat ze sociaal en steeds bereid was tot een gesprek. “Heb je in je korte aanwezigheid al wat mensen leren kennen? Ze zijn hier echt super aangenaam,” vertelde ze hem nog steeds met een vriendelijke glimlach op haar gezicht, nog iets dat waar was. De meeste mensen hier waren verschrikkelijk vriendelijk en dat was wat het aangenaam maakte om naar hier naar school te gaan ondanks de heimwee naar Griekenland. Ze greep de resterende verpakkingen van de melk en suiker en gooide deze nonchalant terug in haar tas, die zouden ooit wel nog van pas komen wanneer ze koffie aan het drinken was en je kon nooit genoeg voorbereid zijn. Het viel haar op hoe Victor net als haar iets donkerder was van huid waaruit ze kon opmaken dat hij afkomstig was uit een warm en zonnig land maar zijn zeer licht accent liet duidelijk horen dat het niet Griekenland was. Ergens wou ze hem vragen hoe hij hier beland was maar ze wist dat dat niet bij iedere persoon een vrolijk en light-hearted verhaal was dus hielde ze de woorden achter slot en grendel. Ze nam een iets gemakkelijkere positie aan door haar benen om te keren qua positie en haar rug zacht tegen de rugleuning te laten leunen terwijl ze hem geïnteresseerd aankeek. Kallista was steeds gefascineerd door andere mensen hun verhalen.
Think happy...
Be happy!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   vr jan 13, 2017 4:21 pm

Victor moest even grinniken toen het meisje met een uitleg afstak. ‘Ik maak maar een grapje hoor. Sorry, ik wilde niet dat je dacht dat ik het echt meende.’ Oké, goed dit was weer typisch hem. Dan had hij iemand ontmoet bracht hij haar in verlegenheid door een grapje, waardoor hij nu zelf weer wat verlegen werd. Kort ging hij met zijn hand door zijn bruine haren. Toen hij onderweg was naar de bank, had hij wel door dat er enkele mensen aan het staren waren naar hun. Ah, ook weer mooi. Stond hij meteen bekend als de jongen die bijna een koffie douche had gekregen. Hij was wel blij dat het goedje niet echt op hem gevallen was hoor, kwestie van brandwondjes naargelang hoe warm het was dan toch. Maar toch was het weer zo typisch van hem om aan haar te vragen of alles wel echt oké was. Hij wilde het echt niet op zijn geweten hebben dat het meisje zich had verbrand door zijn onoplettendheid. Haar geruststelling deed hem even opgelucht adem halen. Oké, dat was al wel zeker 1 pluspunt. Met een vrolijke twinkeling in zijn ogen knikte de jongen op haar vraag. ‘Nee, ik ben helemaal in orde. Nou ja, voor zover dat gaat.’ Sprak hij al lachend. Een dom grapje dat eigenlijk helemaal nergens op sloeg op deze moment. Langs de andere kant dan ook weer wel, want wie voelde zich uiteindelijk altijd 100%? Die persoon moest nog geboren worden volgens hem. ‘Als ze die niet hadden, dan had ik mezelf wel opgelapt. Of er misschien zelf eentje gestart in mijn kamer. Op bezoek bij dokter Valdés. Klinkt wel leuk.’ Dat zou nog eens wat zijn. Dan zouden zijn ouders wel weer super trots op hem zijn hoor, dat stond vast!

Begrijpend knikte hij op haar woorden. ‘Dus, heb je me nu stiekem je mutaties verteld? Of ben je er gewoon van jezelf goed in?’ Vroeg de jongen oprecht geïnteresseerd. Daarom was hij naar het eiland gestuurd right? Omgaan met andere mutanten en zijn eigen mutaties op een goede manier te leren gebruiken. Al vond hij zichzelf nu niet meteen zo heel schadelijk. Misschien als hij veranderde in een van de katachtigen dan ja, maar anderzijds niet. Plus, het was ook niet echt iets voor hem om tja al ruzie te gaan zoeken met jan en alleman. Nee, daar bleef hij liever zo ver mogelijk van weg. ‘Misschien heb ik wel de kick ass mutatie dat ik onzichtbaar kan worden? En was ik gewoon de hele tijd echt onzichtbaar ook.’ Seconden lang trok hij een serieus gezicht, en probeerde geen krimp te geven. Maar zijn ogen verraadde hem altijd opnieuw en opnieuw. ’Maar nee, je hebt gelijk! Ik ben zo nieuw als maar zijn kan.’ De nieuwe zijn, het viel hem niet meteen heel lastig. Het kon even goed zijn dat er morgen weer een nieuwe mutant aan kwam en dan had diegene die rol. Uiteindelijk was iedereen hier op het eiland ooit wel nieuw geweest. Toen Kallista in haar tas dook, jeweetwel, letterlijk van de springplank er in springen, trok hij even zijn wenkbrauw op. Onbegrijpend staarde hij naar de tas. Zijn begrip werd nog wat minder toen ze er suikertjes en melkjes uithaalde. Like, serieus was dat ding eindeloos? Zoals in Harry Potter? Victor schudde duidelijk verward zijn hoofd toen ze een reactie gaf. Iets wat duidelijk een grap was, maar het leek wel echt of ze zijn gedachten kon lezen. ’Kan je toevallig er ook in duiken? Anders doe ik dat nu zodat je niet meer in mijn gedachten kunt zitten.’ Klonk het al lachend. Natuurlijk kon het niet, en zou de kans klein zijn dat het werkelijk zo was.

De jongen zipte even van het goedje, een grote fan van koffie was hij niet bepaald. Maar goed, hij ging het nu ook niet terug geven zo onbeleefd was hij ook niet. Kort wreef hij met zijn duim langs het kartonnen bekertje dat nog altijd warmte af gaf. Kort beet hij op zijn lip toen het meisje verder praatte. Het was logisch, niet iedereen paste zich altijd even goed aan aan nieuwe situaties. ’Ik denk dat het uiteindelijk wel is goed gekomen met je. I mean, je bent op zijn minst niet voor eeuwig verdwaald in het bos.’ Sprak hij bedenkelijk. Dat zou maar sneu zijn, stel je voor iemand die werkelijk verdwaalde in het bos hier en pas na maanden weer terug gevonden werd. Brr, niets voor hem hoor. Gelukkig zou dat hem niet overkomen, hoopte hij dan maar. Victor bracht zijn hand naar zijn kin en staarde nadenkend naar de andere kant van de ruimte, het offer overwegend. ’Ik heb een aanbod voor je dat je niet kan afslaan hoor. Ik die je elke ochtend koffie komt brengen op je kamer voor die grondplannen.’ Sprak hij op een zakelijke toon, alsof hij hier echt een werelddeal aan het sluiten was met een CEO van wist hij veel wat. Toch begon hij uiteindelijk te lachen. Zowiezo zou ze het aanbod niet kunnen afslaan hoor, toch echt niet als ze werkelijk zo vaak koffie dronk. Maar stiekem vond hij het wel leuk dat ze het gesprek toch aan de gang probeerde houden, het gaf hem werkelijk het gevoel dat hij wel bevriend kon raken met haar. Hallo, waarom zou hij dat niet doen right? ’Ik heb daarstraks een jongen gesproken ja. En je hebt gelijk, van zowel hem als jou heb ik een goed beeld van wat me hier te wachten staat qua personen. Al zullen er waarschijnlijk ook wel rotte appels tussen zitten zeker? Zoals op elke school.’ Ze waren hier nog altijd niet in een utopische wereld beland jammer genoeg. Voor even bewoog Vic zijn schouders wat ongemakkelijk, van die gehele boottrip was er toch wel iets in zijn schouders geschoten. Niet bepaald het meest geweldige, maar goed daar dealde hij wel mee. ‘Van waar kom je? Als ik dat mag weten natuurlijk.’ Flapte de jongen er uit, er niet aan denkend dat ze het misschien niet wilde delen met hem. Maar goed, voor zover hij kon zien kwam ze niet gewoon uit Amerika, haar accent klonk hem ook niet bepaald vreemd in de oren maar hij kon er zijn vinger nog net niet op leggen.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar

Aantal berichten : 156

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: Why do they call it a crush? Think about it...

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   di feb 28, 2017 5:48 pm

Ze voelde de rode kleur op haar wangen verschijnen terwijl ze een glimlach naar de jongen naast haar richtte. Ze had altijd de neiging gehad om mensen te serieus te nemen wanneer dat niet nodig was ondanks haar vrolijke karakter en was steeds bang dat ze iemand zou kwetsen of dat iemand iets verkeerd zou opnemen wanneer ze iets zei. “Ligt niet aan jou hoor, ik had je gewoon verkeerd begrepen,” zegt ze terwijl ze met een gebaar probeert duidelijk te maken dat ze hem niets kwalijk nam.
De bezorgdheid van de jongen was aandoenlijk en ze hoorde dat hij opgelucht ademhaalde wanneer ze zei dat ze volledig in orde was. Niet veel later was het haar beurt om opgelucht adem te halen wanneer hij zei dat ook hij volledig in orde was. Zijn grapje was flauw maar desondanks kon ze een korte grinnik niet onderdrukken. Er zat enige waarheid in zijn woorden, niemand was helemaal in orde, zeker niet in de tijd waarin we leven. ” Dokter Valdés,” zei ze traag voor ze hem aankeek, “het  heeft inderdaad iets en klinkt best leuk, jammer genoeg zijn er al mensen op school aanwezig die deze taak op zich nemen,” vervolgt ze waarna ze een pruillip trekt om de teleurstelling duidelijk te maken. Hij zag er wel uit als een persoon die initiatief nam en naast het feit dat hij soms verlegen overkomt, wat ze zelf ook is, dat weet ze, is hij best een aangenaam persoon om mee te praten.
Zijn vraag rolt even door haar hoofd voor ze haar ogen terug op hem richt met een kleine glimlach, “Ik ben van mezelf al gewoon fantastisch,” zegt ze serieus maar als snel verlaat een lach haar mond, “Misschien heb ik je mijn mutaties verteld, misschien bezit ik gewoon veel mensenkennis wie zal het zeggen?” vroeg ze hem met een grijns, het was een retorische vraag dus ging ze verder met wat ze aan het zeggen was. Zijn gezichtsuitdrukking deed haar voor een honderdste van een seconde geloven dat zijn mutatie echt onzichtbaarheid was en dat hij hier al was voor haar maar zijn ogen zaten vol licht dat hem verraadde. En al snel gaf hij het ook gewoon toe, “Welkom dan, ik hoop dat je het hier naar je zin hebt,” zei ze met een glimlach voor ze haar tas opende om de zoektocht te beginnen. Ze moest lachen om zijn opmerking over gedachten lezen voor ze antwoorde, “Er in duiken is gevaarlijk vrees ik aangezien ik je niet kan beloven dat ik je terugvindt voor je sterft van ouderdom, over honger moet je je niet druk maken, de voorraad is groots.” Vertelde ze hem kort voor ze nogmaals lachte.  “En ik beloof plechtig dat ik niet meer in je gedachten zal zitten neuzen. Al heb ik het blijkbaar niet onder controle aangezien ik niet op de hoogte was van die bijkomende mutatie,” vervolgde ze met een vriendelijke glimlach.

Ze hield het kartonnen bekertje tussen haar twee handen om zo haar huid de warmte te laten absorberen. Ze was geen fan van het weer dat buiten plaatsvond en de warmte dat het bekertje uitstraalde zorgde voor een huiselijk gevoel. “Gelukkig loop ik nog rond in het bos, de kans is groter dat ik daar verhonger dan jij in mijn tas,” antwoordde ze zijn opmerking met een glimlach. Kallista kon zich wel perfect voorstellen dat ze zou verdwalen in het bos op de campus, het was namelijk een redelijk groot bos en haar richtingsgevoel was niet één van haar sterkste kanten. Het had haar al meerdere keren doen verdwalen op verschillende locaties, zelfs op locaties met die grote borden met daar op een grondplan. De manier waarop hij het aanbod voor de grondplannen van de school leek te overwegen deed haar grinniken en zijn aanbod klonk zonder twijfel zeer aanlokkelijk. Elke ochtend weer de geur van verse koffie, het water liep al bijna in haar mond bij het gedacht alleen al. Ze richtte een zakelijk blik op hem terwijl hij nog steeds aan het lachen was. Ze moest haar uiterste best doen om hem niet te vervoegen, “Het klinkt zeker als een aantrekkelijk aanbod, maar aan dat contract hang je dan wel vast voor onbepaalde duur, daar ben je je toch van op de hoogte he?” vroeg ze met een grijns. “Zo elke dag weer een koffietje ’s morgens sla ik zeker niet af,” zei ze dan terwijl ze nog een slokje nam van haar koffie voor ze vaststelde dat het heerlijke drankje op z’n einde liep.
Ze luisterde aandachtig toen hij vertelde dat hij reeds een jongen had leren kennen en het verbaasde haar niet dat ook hij vriendelijk was geweest. Het merendeel van de studenten en leerkrachten waren aangename mensen om mee om te gaan of mee te praten. Dat was één van de dingen die het leuk maakten om op deze school rond te lopen. Het zou namelijk maar duister zijn moest iedereen zuur en bitter door de gangen lopen. “Ze zullen er inderdaad zijn maar ik ben er nog geen  tegengekomen, gelukkig.” beantwoordde ze zijn veronderstelling. Het was waar dat er slechte persoonlijkheden op de schoolgronden rondliepen en dat er genoeg roddels waren om meerdere encyclopedieën te schrijven maar het merendeel van de mensen behoorde niet tot die groep. Ze merkte op hoe Victor ongemakkelijk met zijn schouders dragen en ging er vanuit dat hij last had van de lange reis die hij had doorgemaakt om op deze school te raken en ze moest eerlijk toegeven dat de vervoersmiddelen naar het eiland toe niet de meest comfortabele zijn die er bestaan. Haar blik ging van zijn schouders terug naar zijn gezicht toen hij vroeg van waar ze afkomstig was en ze glimlachte vriendelijk wanneer ze opmerkte dat hij even twijfelde of het wel een vraag was die acceptabel was. “ Griekenland, Lipsi om meer precies te zijn,” beantwoordde ze hem met de vglimlach nog steeds op haar gezicht. Ze wist dat ze in het bezit was van een accent, het was geen zwaar accent maar wel duidelijk hoorbaar in conversatie. Haar accent was niet haar meest favoriete attribuut maar aan de andere kant vond ze het leuk dat ze haar geboorteland zo bij zich droeg. Het was haar echter ook niet ontgaan dat ook Victor een accent meedroeg wanneer hij sprak, ze had genoeg gehoord om te weten van waar het ongeveer kwam maar kon er geen precies land opplakken dus besloot ze het hem te vragen,“En van waar hebben ze jou opgepikt?” vroeg ze met een vriendelijk glimlach. Ze plaatste het bekertje nog één keer aan haar lippen om het laatste beetje koffie op te drinken voor ze het naast haar op een tafeltje plaatste bij tekort aan een vuilbak binnen handbereik.
Think happy...
Be happy!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   wo maa 01, 2017 8:59 pm

Een brede glimlach verscheen weer op zijn gezicht. Dat kon hij wel begrijpen, hij begreep mensen zo vaak verkeerd. Iets wat altijd leidde tot nog akwardere situaties. Maar meestal wist hij zichzelf er wel goed uit te trekken, en lag hij er later met diezelfde persoon over te lachen. Iets wat hier ook wel het geval zou zijn daar was hij zeker van! Plus hij was al zo goed bezig met deze kleine situatie wat op te leuken door de dokter comment te maken. Die brede glimlach was veranderd in een speelse grijns toen ze hem na deed. ’Het klinkt nog beter als jij het zegt!’ Sprak hij vrolijk. Daar kon hij echt wel aan wennen hoor. Niet enkel van haar, maar hey hij moest ergens beginnen. ’Binnen dit en een jaar ga je me hier echt nog dokter mogen noemen. Dat verzeker ik je.’ Mooie doelstelling wel weer, de gehele ziekenboeg overnemen. Stiekem zou hij het nog wel kunnen hoor als hij zich er echt op smeet. Misschien moest hij wel gaan praten met iemand over een eventuele vrijwillige verpleger daar? Terwijl hij daar over nadacht was zijn blik even afgedwaald naar het raam.

Speels wiebelde hij even met zijn wenkbrauwen nadat Kallista de comment over zichzelf had gemaakt. ’Dit moet ik nu beamen zeker? Klonk het speels van zijn richting. Stiekem was ze dat wel hoor, maar een beetje plagen was altijd leuker dan meteen toegeven, niet? Een beetje lol trappen, daarvoor was hij hier stiekem ook wel. Victor besloot er maar van uit te gaan dat wat ze had gezegd toch iets met haar mutaties te maken moest hebben. Zo niet, wel dan had hij dikke pech maar aye, nu had hij tenminste al wel een idee. Ook al kon het zo compleet fout zijn. Het was dat hij een slechte leugenaar was, anders had hij haar misschien wel kunnen wijs maken dat hij al heel lang op dit eiland rond zwierf maar onzichtbaar was geweest.’Wel, het gezelschap wordt steeds beter hier. En gelukkig maar dat ik niet onzichtbaar was en hier rond doolde, zou het vreselijk vinden om niet meer terug zichtbaar te worden. Al zou ik het misschien ook wel wat misbruiken.’ Luid op denken, check. Het was niet meteen zijn bedoeling om die gedachte te delen, maar gebeurd was gebeurd. Hij zou het echt wel legit erg vinden als hij niet meer terug zichtbaar kon worden. Mensen keken nu al zo makkelijk door hem heen! ’Maar misschien kan ik wel super oud worden? Dan heb je voor eeuwig een maatje in je tas zitten. Dan ben ik je Tinkerbell, alleen ik moet eten krijgen in plaats van dat je in mij moet geloven.’ Waar het weer vandaan kwam wist hij ook niet. ’Het is oké hoor. Meer als rondvliegend elfenstof ga je niet vinden vrees ik.’ Echt, zo meteen lag hij op de grond van zijn eigen domme humor of zo.

Luisterend naar haar dronk hij nog wat van de inhoud van het warme bekertje. Het verwarmde hem keer op keer opnieuw, maar hij vond het helemaal niet erg. Dat jaagde de kou van uiten weer helemaal uit zijn kleren! Kort verscheen er een bedenkelijke blik op zijn gezicht, waarna hij toch even moest lachen. Goed, daar had ze wel een punt. Maar die plannen die ze aanbood daar moest hij toch wl even een gokje op wagen. Persoonlijke butler die elke ochtend koffie kwam brengen, wat kon er nog beter zijn voor haar? ‘Natuurlijk ben ik daar van op de hoogte. Maar om deze verbintenis aan te gaan, moet ik toch wel eerst bewijs zien van het bestaan van deze plannen hoor.’ Sprak hij als een ware zakenman. Iets wat hij dan weer niet geleerd had van zijn ouders, maar goed zijn eisen waren gesteld. Als zij die koffie wilde, dan hoorde hij echt wel bewijs te zien. Zijn bekertje was eigenlijk zo goed als leeg al, maar hij besloot om het nog even vast te houden kwestie van dat laatste restje warmte.

’Laat ons hopen dat we die dan niet snel zullen tegen komen.’ Met negatievelingen omgaan was niet iets voor hem. Meestal was hij toch veel te actief voor hun en meden dat soort mensen hem ook het merendeel van de tijd. Thank god voor zijn vrolijkheid soms. Al was het haast onvermijdelijk dat hij snel genoeg mensen ging tegen komen die bijlange na niet zo vrolijk waren van aard als hij. Anders was dit eiland gewoon een droom. Niemand was constant zo vrolijk, op hem na dan toch. Dat hij moe was na zijn trip hierheen was een understatement, maar goed hij kon zijn schoonheidslaapje nog even uitstellen speciaal voor haar wel te verstaan. Nee, het was stiekem gewoon rude om nu weg te gaan en te gaan slapen. Victor vond het stiekem ook wel gewoon leuk om met haar te praten, zeker ook toen het ging over waar ze vandaan kwam. Duidelijk was het zeker niet voor hem, maar zij zou hem wel duidelijkheid geven daar over. ’Griekenland. Daar ben ik ooit heen geweest met mijn ouders, lang geleden wel.’ Sprak hij lachend. Het was een mooi land dat zeker, Victor was gewoon een sucker voor coole gebouwen en hoewel ze half uit elkaar hingen had Griekenland die echt wel. Met een grijnsje keek hij op toen ze de vraag terug stelde. ’Spanje, San Sebastian. Maar half zo geweldig als Griekenland hoor.’ Klonk het terwijl hij kort door zijn haren wreef en uiteindelijk het bekertje ook op de tafel plaatste na dat zij het had gedaan.
 



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar

Aantal berichten : 156

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: Why do they call it a crush? Think about it...

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   di maa 21, 2017 11:49 pm

Ze moest lachen om zijn reactie, zijn enthousiasme was zo echt dat ze het hem niet kon ontkennen, ”Tuurlijk hoor, ik geloof er volledig in. Dan wil ik je eerste patiënt zijn!” spoorde ze hem met een glimlach aan. Het was leuk om te zien dat hij zo enthousiast en gemotiveerd was over iets dat hem ook echt boeide. Het was iets dat Kallista soms wel miste, zelf gepassioneerd zijn voor iets en iets willen doen. Natuurlijk was dat ook omdat ze nooit met zekerheid wist of haar tweede persoonlijkheid het zou komen verpesten of niet. Ze volgde zijn b lik kort naar het raam voor ze zich weer focuste op het gesprek.

Ze kantelde haar hoofd op een speelse manier als reactie op zijn actieve wenkbrauwen, “Het zou fijn zijn moest je het beamen maar ik kan je natuurlijk niet verplichten om me fantastisch te vinden…” zei ze met een korte lach voor ze vervolgde met, ”ik weet namelijk zelf wel wat de waarheid is,”. Kallista wist zijn humor wel te appreciëren en ze vond het fantastisch dat hij er niet van wegschrok om te plagen. De korte twijfel op zijn gezicht deed haar even denken dat hij ook echt dacht dat ze geloofde dat hij onzichtbaar rondgedoold heeft op het eiland waardoor ze wel even met haar hoofd moest schudden. “Je beseft toch dat stoom van de douches je zichtbaar zou maken hé?” vroeg ze met een speelse grijns nadat hij zei dat hij het misschien wel zou gebruiken. Met een glimlach, om duidelijk te maken dat ze de beweging deed om te lachen, schuifelde ze wat weg van hem, “Ik ben nu wel aan het twijfelen of ik bang van je moet zijn of niet,” vervolgde ze net voor ze terug op haar originele plek plaats nam. Het gezelschap van Victor vond ze verschrikkelijk aangenaam en ze kon niet ontkennen dat het één van de eerste personen was waarmee ze echt een oprecht vrolijk en langdurig gesprek had gehad zonder zich druk te maken in het een of het ander. Zijn vergelijking met Tinkerbell deed haar oprecht lachen en ze vond het moeilijk op een zeer luide lach te onderdrukken, “Ooh ik heb altijd al een elfenvriendje willen hebben,” begon ze met een brede glimlach op haar gezicht, “Don kan ik je van die koekjes voederen die je bij de koffie krijgt en van alle andere dingen die terug te vinden zijn in die tas van mij,” vervolgde ze gevolgd door een lach. “Is je hoofd zo leeg dan dat ik enkel elfenstof ga vinden of is dat omdat je stiekem Tinkerbell bent en het niemand wilt zeggen?” vroeg ze hem.

Het was verschrikkelijk aandoenlijk om te zien hoe hij zich gedroeg als een zakenman maar de vrolijke fonkel in zijn ogen verraadde dat hij er zeer veel plezier in had om zichzelf zo voor te doen. “Ik zou je graag bewijs laten zien maar ik wil het risico niet nemen dat jij ze gewoon fotografeert en zo gebruikt natuurlijk. Je zal mijn aanwezigheid hier als bewijs moeten nemen, aangezien ik niet verdwaald ergens in het bos ronddool als één of andere geest,” vertelde ze hem met een grijns. Het was natuurlijk één van de opties geweest die ene dag, als Pyra er toen niet geweest was om de touwtjes in handen te nemen en haar uit het bos te leiden was de kans klein geweest dat ze haar weg gevonden had maar dat hoefde ze natuurlijk niet te vertellen aan hem. Het was namelijk niet zo slim geweest om vanaf één van de eerste dagen helemaal alleen te gaan wandelen in een bos waar ze nog nooit geweest was, en dan nog eens van het pad afwijken was al helemaal een brainfart om het zo te zeggen. ”Die negatievelingen blijven wel uit je buurt aangezien je zou een goed iets als elfenstof verspreid,” vertelde ze hem. Zij zelf was slecht met negatieve mensen en negatieve emoties, het waren twee van de dingen waartegen haar tweede persoonlijkheid haar beschermde en ze was Pyra daar dan ook heel dankbaar voor.

”Soms mis ik het zonnige Griekenland wel. Maar Genosha op zichzelf is ook zeer mooi natuurlijk,” vertelde ze hem. Het feit dat hij in Griekenland geweest was enkele jaren geleden gaf haar enigszins een gevoel van trots dat hij haar thuisland gezien had. “Je bent op vakantie geweest dan? Of als een bezoek aan een familielid?” ze was misschien te nieuwsgierig maar soms kon ze zichzelf geen halt toeroepen. Spanje, een land waar ze zo veel over gehoord had maar nooit de kans had gehad om het te bezoeken. Ze had gehoord dat het een fantastisch mooi land was met, net als Griekenland, zeer veel zon en warmte. Dat was één van de dingen die ze het meeste mistte van alles, de warmte, het gevoel van zonnestralen op haar huid. “Spanje is ook een geweldig land! Ik zou het zeker niet onder Griekenland plaatsen. Het is er ook heerlijk warm en ik verkies het VER boven Finland, Zweden of eender welk ander ijsblok daar in de buurt. Ik heb Spanje altijd eens willen bezoeken maar heb helaas nooit de kans gekregen, vertelde ze hem met een glimlach. Het was de waarheid, ze had een hekel aan de koude dus die koude landen spraken haar het minste van alles aan. Ze was nu echt wel nieuwsgierig naar de jongen naast haar en wilde hem eigenlijk nog beter leren kennen dus besloot ze om toch maar die imaginaire grens over te steken, “Dus… Je grote droom is dokter worden? Of daar ga ik toch vanuit naar aanleiding van het gesprek. Maar zijn er nog andere dingen die je wilt doen? Of is je echte droom gewoon om een elfje te zijn? Dat kan natuurlijk ook,” vroeg ze hem met een lach die ze net niet kon onderdrukken. Ze vroeg zich wel even af of ze niet te ver aan het gaan was in de vragen maar ze was oprecht te nieuwsgierig naar de antwoorden om echt spijt te hebben.
Think happy...
Be happy!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   wo apr 05, 2017 10:32 pm

 ’Misschien ga ik nog een wachtlijst moeten opstellen dan.’ Sprak hij met een brede grimas. Nee, hij zou het echt helemaal geweldig vinden om zoiets later te gaan doen daar moest je niet eens over twijfelen. Haar opmerking deed hem lachen. ’Wel als je de waarheid zelf kent moet ik niets beamen lijkt het me.’ Plaagde hij uit hartenlust voort. Stiekem ging hij het nog wel beamen, maar niet nu. Daar zat helemaal geen plezier in!

Geschokt plaatste hij zijn hand op zijn hart. Dat ze zoiets echt van hem dacht was echt ongehoord. ’Ik had het wel over het stelen van een taart uit de keuken hea.’ Sprak hij gevolgd door een diepe zucht. Wat dacht ze nu wel niet van hem? Dat hij zo’n onbeschaamde pervert was. No thanks, dan verkoos hij liever taart dan een ruimte vol personen die aan het douchen waren hoor. Plus, op dat moment zou hij dan ook weer voor de keuze staan wie hem het meest beviel, de jongens of de meisjes. Nee, taart volstond wel voor hem. Victor schudde met een beginnend lachje alweer zijn hoofd. ’Niets om bang voor te zijn hoor. Ik ben heel onschuldig.’ Dat hij was begonnen over Tinkerbell was natuurlijk weer zoiets typisch wat alleen hem zou overkomen als full grown dude over elfjes beginnen. Oh well, dan wist ze ineens van hem dat hij ook wel van zijn Disney’s kon genieten! ’Damnit, ik had beter Peter Pan gekozen of Simba of zo.’ Klonk het al lachend. De tweede in die rij paste ook wel veel beter bij hem. Zijn moeder was het recent ook zo beginnen noemen, tot grote ergernis van zijn vader natuurlijk maar hij wist wel dat die vrouw er niets om gaf. Ze was de enige van de familie die het leek te begrijpen dat hij een mutatie had, bij zijn vader moest hij er niet eens over beginnen jammer genoeg. ’Misschien is dat wel aan jou om uit te vinden. Een goede elf verteld zijn geheimen niet door aan jan en alleman!’ Klonk het lachend.

’Misschien kunnen we tot een compromis komen. Ik geef je mijn telefoon, jij laat me de kaart zien en dat probleem van fotografie is ook weer opgelost. Anders zou ik deze deal wel echt niet goed doordacht hebben hoor.’ Knipoogde hij. Waarom hij hier zo hard van genoot wist hij echt niet. Maar het feit dat ze ook weer gewoon mee deed vond hij helemaal geweldig. Rollenspel op een heel ander niveau hoor! ’Ja, maar uiteindelijk raakt dat elfenstof ook weer op.’ Sprak hij schouder ophalend. Nee, daar zat hij nog helemaal niet op te wachten. Zijn eerste negatieve ervaring hier nope. Liefst van al hield hij het op regenbogen en bubbels of zo. Gewoon lekker vrolijk en carefree, iets anders wilde hij echt nog niet onder ogen komen stiekem.

Begrijpend knikte hij. Over dat hij Spanje miste ging hij niet eens beginnen. Dat bracht teveel met zich mee, zowel positief als negatief. Plus het feit dat ze toch dingen leek aan te voelen op dat gebied, besloot hij het echt maar achter wegen te laten. Gewoon voor hun beide, dat zou echt een mooie domper zijn op het tot nu geweldige gesprek dat hij al had met haar. ‘Een klein beetje van beide eigenlijk. Mijn vader heeft daar enkele familieleden wonen, maar we besloten om een beetje van de cultuur op te snuiven.’ Glimlachte hij breed. Want ja, daar was echt wel veel van op te snuiven. Dat moest je niet eens betwisten. Samen met Italië was dat gewoon een van de landen die je bezocht moest hebben als je geboren was in Europa en je een stiekeme fan was van geschiedenis.  ’Griekenland komt er echt we boven. Voor mij dan toch, Athene, Piraeus, Mykonos en alle andere eilanden. Maar je hebt wel gelijk, die andere plekken zijne echt wel veel te koud.’ Om zijn woorden kracht bij te zetten wreef hij even over zijn armen alsof hij het werkelijk koud had. Voor hem waren Spanje, Italië, Griekenland en Turkije de landen bij uitstek. Gewoon omdat hij zo kon genieten van de warmte. Al vond hij andere natuurlijk ook leuk, maar als het echt ging om warmte verkoos hij die toch! Vic fronste even om haar vragen. Zijn mondhoeken krulde zachtjes omhoog. ’Dokter worden is zeker wel een van de dingen die ik echt wel.’ Sprak hij op een vastbesloten toon. ’In the end wil ik gewoon gelukkig zijn in het leven. Maar zaken die ik echt wil doen, vooral mensen helpen. Hoe idioot dat ook mag klinken. Een ware bucketlist heb ik eigenlijk niet voor zover ik weet. Ik wil er gewoon voor zorgen dat de mensen om me heen gelukkig zijn, en als ik ooit dokter word dan zou ik graag in een van de armere landen willen gaan helpen. Sprak hij nadenkend over eventueel nog andere zaken die hij echt wilde doen. ’En jij dan? Wat wil jij echt nog doen in je leven?’  

 


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kallista Dore Firos
avatar

Aantal berichten : 156

Mutant Profile
Alias: Téra
Mutation: Molecule Manipulation & Emotional Manipulation
Crush: Why do they call it a crush? Think about it...

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   vr apr 07, 2017 10:36 pm

Ze kon niet anders dan lachen wanneer hij begon over een wachtlijst, “Ik mag dan wel bovenaan de wachtlijst, toch?” vroeg ze hem met een grijns. En wanneer hij bleef verder plagen ging zij ook maar verder met wat ze bezig was. ”Voila, als ik het weet en jij weet het, dan is alles geweten he,” zei ze met een korte lach er achteraan. Ze had het echt naar haar zin op dat bankje in het gezelschap van iemand die vriendelijk en aangenaam was om mee te praten. Maar toen hij haar geschokt aankeek vanwege aan insinuatie moest ze wel luidop lachen aangezien zijn gezichtsuitdrukking te grappig was om te kunnen negeren. ”Dat is zo jammer, ik kon niet wachten om al die mannen te horen gillen wanneer jij je vergist van badkamer en zij denken dat ze met een geest zitten” zei ze tussen het snikken van het lachen door. Het was de waarheid, het idee van jongen en mannen die gillen als puberale meisjes deed haar bijna opnieuw uitbarsten in een lachbui. ”Zou je het dan erg vinden om je taart met mij te delen? Ik lust namelijk ook héél graag taart en aangezien jij er dan sneaky kan aanraken zonder opgemerkt te worden is dat makkelijker dan dat ik moet kruipen, Mission Impossible-stijl” vervolgde ze daarna met een brede glimlach.

De vergelijking met Disney vond ze oprecht fantastisch en Tinkerbel was misschien niet het meest mannelijke Disney figuurtje maar ze was oprecht sterkt met haar elfenstof, of niet soms? Toen hij besloot om zich te bedenken moest ze alleen maar meer glimlachen maar niet lang daarna keek ze hem een beetje teleurgesteld aan ”Maar… maar… Peter Pan en Simba passen niet in mijn handtas, dat is wel jammer dan,” vertelde ze hem de reden van haar pruillip. Ze vond het hilarisch hoe twee volwassen personen een serieus gesprek konden voeren over Disney-characters. Het was iets waar ze als klein kind vaak eindeloos naar had zitten kijken samen met haar ouders, het was iets dat een echte gezinsactiviteit geweest was tot alles instortte. Sinds de scheiding van haar ouders had ze geen enkele Dinsneyfilm gekeken en ze betwijfelde het dat Pyra tijd had of wou nemen voor zo’n dingen. “Ik dacht juist dat elfjes alles deelden met hun mensenvriend,” zei ze terwijl ze hem verontwaardigd aankeek voor een korte lach haar mond verliet.

Ze luisterde aandachtig naar zijn handelsplan terwijl ze als een echte zakenman over haar kin wreef. “Kijk dat klinkt als een aantrekkelijk voorstel,” zei ze met een serieuze glimlach, ze kon niet al haar kaarten vrijgeven natuurlijk en moest serieus blijven. Om de een of andere reden vond ze dit spel verschrikkelijk leuk en het gaf haar het kinderlijke gevoel dat ze vroeger kreeg wanneer ze winkeltje speelde met de kinderen uit haar buurt. Maar uiteindelijk viel een speelse giechel niet te onderdrukken voor ze verderging over het elfenstof. “Wacht wacht… elfenstof raakt op?” vroeg ze geschrokken ”Betekend dat dat jij op een gegeven moment, het slechte niet meer kan verdrijven? Oh nee! Dan zijn we pas echt verloren!” dramatiseerde ze. Ze kon het amper laten om dit hele spel mee te spelen en alles volledig op te blazen en te vergroten naar extreme proporties. Ze was blij dat ze iemand gevonden had die net als haar het niet zo had oçp negatieve ervaringen of momenten. Kallista had stootte alles dat een negatieve invloed had op haar af en dat was 1 van de redenen waarom ze een tweede persoonlijkheid ontwikkeld had.

Ze probeerde telkens om haar mutatie te onderdrukken. Ze vond namelijk dat zij niets te zoeken had in iemand anders zijn emoties maar af en toe viel een piek op en dat kon ze niet uitsluiten natuurlijk. Zo had ze een kleine piek van heimwee en spijt gevoeld toen ze over Disney bezig waren maar de piek nu was groter en uitte meer verdriet maar had ook een positieve kant. Ze besloot om er niet over door te drammen en het ook niet te laten merken. Zoals ze al gezegd had. Ze had geen zaken met iemand anders zijn emoties, herinneringen of humeur. Ze luisterde naar zijn uitleg met eeen vriendelijke glimlach zonder hem te onderbreken. Ze luisterde naar het feit dat ze naar Griekenland gekomen waren om familie te bezoeken maar uiteindelijk ook heel wat cultuur opgesnoven hebben, hieruit kon ze afleiden dat hij een fan van de geschiedenis en cultuur was en ze glimlachte een breed naar hem. De cultuur in Griekenland is één van hun paradepaardjes en alle Grieken waren er dan ook super trots op en Kalli kon niet ontkennen dat ook zij enige trots voelde wanneer ze hem hoorde praten over zijn favoriete Griekse steden en eilanden. Ze moest oprecht lachen wanneer hij zei dat alle andere landen te koud waren, “Dat kan ik niet ontkennen, landen zoals Duitsland vind ik gewoon veel te koel van klimaat,” zei ze terwijl ze net als hem haar armen om zich heen sloeg alsof het koud was. Niet dat Genosha warm was in de winter maar ze hadden daar ten minste een goede lange zomer. Duitsland en buurlanden kenden vooral regen, mist en wind en het gedacht alleen al deed haar tenen bevriezen.
Ze vroeg hem wat zijn doel was in het leven en opnieuw voelde ze de warmte van zijn emoties tegen haar mutaties aandrukken en ze was zeker dat deze jongen geen greintje kwaad in zich had of toch niet bewust. “Wauw, mooie doelen heb jij daar. Mensen helpen klinkt helemaal niet idioot, ik vind juist dat het een prachtig idee en doel is voor iemand om te hebben aangezien er veel te weinig mensen zijn die helen en te veel die kwetsen. En ik denk dat je dat wel goed zou doen.” zei ze met een aanmoedigende glimlach. Ze had natuurlijk één of andere idiote opmerking over Tinkerbell kunnen maken maar ze wist dat dat volledig ontoepasselijk was en ze was voldoende sociaal gericht om te weten dat dit niet de moment was. Dit was een serieus gesprek en geen spelletje meer. Ze richtte haar blik op hem wanneer hij zijn vraag stelde, “Ik denk dat ik vooral gelukkig wil zijn met mezelf en met de mensen rondom mij,” begon ze voor ze even kort ademhaalde en verderging: “Verder wil ik graag met kinderen werken, of dat is toch wat momenteel in mijn hoofd rondspookt. Hoofdzakelijk met kinderen in probleemgezinnen of gewoon die het moeilijk hebben met hun gezinssituatie of zelfs als gewone leerkracht. Net als jou wil ik graag in armere of minder ontwikkelde landen werken. Daar is niet alleen een tekort aan dokters maar ook aan onderwijs. Misschien komen we elkaar dan wel tegen.” vertelde ze terwijl ze probeerde bedenken of ze stukken had weggelaten maar ze kon niets anders bedenken dan werken met kinderen, in Griekenland, in derde wereldlanden of zelfs hier op Genosha, als ze maar kinderen kon helpen.
Think happy...
Be happy!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Victor Valdés
avatar

Aantal berichten : 52

Mutant Profile
Alias: Gato
Mutation: Feline shapeshifting, Medical Intuition
Crush: wanna find out?

BerichtOnderwerp: Re: Everything starts with coffee.   di mei 09, 2017 9:54 pm

Met een bedenkelijke blik bekeek hij het meisje toen ze mentionede of zij boven aan de lijst mocht komen. Victor schudde uiteindelijk zijn hoofd en keek haar heel serieus aan. ’Jij mag nooit op mijn wachtlijst komen. Want je mag geen pijn hebben.’ Glimlachte hij zachtjes. Het rolde er gewoon uit, maar het was een feit Victor wilde echt niet dat zij ooit pijn leidde niemand van zijn vrienden trouwens. Vic genoot echt van momenten als dit. Misschien kende hij het meisje al bij al nu een half uur of zo, maar het leek alsof hij haar echt al maanden kende. Iets wat hem zo intens gelukkig maakte, want tja ergens was het misschien wel een soort angst van hem dat iedereen zich van hem afkeerde zoals zijn vader dat had gedaan. Natuurlijk zou zoiets nooit gaan gebeuren, dat wist hij ook wel maar alsnog het was toch wel een angst die in hem zat. Wat ze zei zorgde ervoor dat hij lachend zijn hoofd schudden. Echt hoor, haar fantasie leek soms nog verder te gaan dan de zijne. Tob e fair, heel erg zou hij het niet vinden als hij zich moest vergissen en bij de jongens terecht kwam. Perks of loving both sides. ’Hangt er een beetje vanaf, ik zou je graag wel eens willen zien kruipen als Ethan Hunt hoor.’ Knipoogde de knul speels naar het meisje. Stiekem kon hij het zich al helemaal voorstellen hoor, in een strak zwart pakje door de keuken kruipend. Zeker iets wat hij wilde zien!

’Kleine Simba past er toch wel in, right?’ Heel spontaan kwam de tekst van I just can’t wait to be king in hem op. En bijna ging hij gewoon op de denkbeeldige muziek in zijn hoofd helemaal los. Gelukkig voor hem maar weer net niet tho, anders had het meisje hem zeker helemaal gek verklaard, als ze dat nu nog niet deed tenminste. Maar goed, uiteindelijk bleef hij dus heel mooi Tinkelbel en kon hij heel de wereld gewoon wat aandoen met zijn elfenstof. Peter Pan was een film geweest waar hij vroeger niet echt naar had gekeken, nee Victor was eerder een Lion King mannetje geweest. Iets wat zich ook had geuit in zijn mutatie uiteindelijk woops. ’We kunnen het wel eens uittesten hoor, of een small lion in je tas past.’ Stelde de knul voor. Wat ze zei maakte wel sense. Maar toch. ’Misschien delen elfenmeisjes wel alles met hun mensenvriend, maar elfenjongens moeten toch een beetje mysterieus blijven hoor.’ Speels wiebelde hij even met zijn wenkbrauwen. Mannelijke elven waren goed genoeg besproken tijdens andere films stiekem, maar goed hopelijk was ze niet zo’n grote nerd als hij zelf als het op films aan kwam. Kalli hapte niet op zijn voorstel, wat de zakenman in hem toch even geïrriteerd deed fronsen. Allemaal een spelletje natuurlijk, want tja hij kon nu de façade niet laten vallen right? ’Of misschien moet je me een tegenbod doen, dan raken deze onderhandelingen niet in een stop.’ Grijnde hij scheef.
Victor knikte kort op haar vraag, zijn mond vertrok een beetje naar een droevig emoji mondje. ’Elfenstof is niet voor eeuwig. Zodra het bij mij op raakt, zal ik ook verdwijnen. Als eerste verliest mijn haar een beetje glans, vervolgens verdwijnt alle plezier uit mijn blik, en als laatste zal ik zelf niet eens meer bestaan.’ Sprak hij op een dramatische toon en natuurlijk ook de bijpassende pruillip om zijn hele verhaal nog een beetje aannemelijker te maken.

Uiteindelijk had het gesprek een wat meer volwassen wending genomen toen het ging over hun thuislanden. Iets waar hij ook oprecht van kon genieten uiteindelijk. Verhalen van anderen mensen horen was iets wat hij helemaal geweldig vond, puur omdat het hem meer inzicht gaf over de andere, duidelijk ook andersom, maar even goed was hij toch wel blij dat het tot hier was gekomen. Het was voor haar wel duidelijk dat hij iemand was die hield van alles wat cultuur en geschiedenis bezat, en ja het ene kon niet zonder het andere. Dat was net wat alles zo interessant was, Victor mocht misschien de grootste nerd zijn als het aankwam over zaken in de medische wereld maar hij vond het gewoon geweldig om elke dag opnieuw bij te leren. Een van de beste manieren omdat te doen was volgens hem ook door middel van ervaringen van andere te horen, iets wat er op dit moment aan het gebeuren was. ’Duitsland is inderdaad misschien niet het meest geweldige land om op vakantie te gaan, maar de geschiedenis van het land is dan weer prachtig. Afgezien van het gedeelte van de grote oorlogen, al hebben die ergens misschien ook nog wel hun charme.’ Natuurlijk wilde hij die gebeurtenissen niet goed praten, maar hij moest het toegeven dat het echt wel iets op zijn eigen was. Veel mensen verdiepten zich in het toerisme dat draaide om de oorlog, hij zelf was er een van. Weer iets van zijn rare trekjes.

Een blosje verscheen op zijn gezicht toen Kallista dacht dat hij wel goed zou zijn in mensen helpen. Wellicht een van de beste complimenten die hij kon ontvangen om heel eerlijk te zijn. Toch maakte het hem ook weer verlegen. Victor had altijd mensen rondom hem gehad die in hem geloofde, sinds kort behoorde zijn vader daar niet meer toe, maar om zo iets te ervaren met toch uiteindelijk toch nog een wildvreemde was iets heel anders. ’Wel, je kan niet geloven hoeveel dat voor me betekend dat jij dat zegt.’ Gaf hij eerlijk toe. Natuurlijk had hij de vraag terug gekaatst aan haar, want tja hij was nu eenmaal een nieuwsgierig persoon. Een glimlach sprong op zijn gezicht toen ze begon met antwoorden, eentje die uiteindelijk alleen maar breder ging des te verder ze kwam. ’We komen elkaar misschien inderdaad dan nog wel tegen. Al denk ik dat je hier op het eiland al goed kan beginnen. Er zullen hier vast wel wat studenten rondlopen waarbij de ouders het niets vonden dat hun zoon of dochter een mutant blijkt te zijn.’ Hoe dicht dit bij hem voor de waarheid kwam, liet hij niet duidelijk uitschijnen al zou ze het waarschijnlijk wel door hebben dat hij misschien wel op zichzelf aan het duiden was. ’Maar je hebt zeker een mooie toekomst voor je liggen als je die droom achterna gaat. Daar ben ik gewoon zeker van. Plus, volgens mij zou je er ook goed in zijn. Je straalt een soort rust uit waardoor andere je snel vertrouwen.’



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Everything starts with coffee.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-