FRUITMAND
CBOX
Rally the troops
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Rally the troops

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Charlie Garroway
avatar

Aantal berichten : 512

Mutant Profile
Alias: Guardian
Mutation: Divine Judgement / Weapon Expert / Angelic Voice
Crush: Every breath I take is heavy with the thought of you

BerichtOnderwerp: Rally the troops   za nov 05, 2016 9:19 pm


signal the sirens
Het leek wel alsof rust hem gewoon niet meer gegund was. Hij moest zijn verantwoordelijkheden nu in balans houden met een relatie, en dat bleek moeilijker dan hij gedacht had. Om eerlijk te zijn, had hij al een paar keer een ochtendtraining gemist. Iets wat eigenlijk ten strengste verboden was. Maar hij kon er nu eenmaal niks aan doen. Met zijn veranderende mutatie was het leven ook gewoon veel vermoeiender. Niet alleen omdat hij nu te pas en te onpas neigingen had om mensen te redden van de meest onnozele ongelukjes, maar ook de hele rits emoties die hij vroeger niet kon voelen en die nu schade wilden inhalen ofzo. Hij had de afgelopen avond zitten huilen om een film. Iets wat hij zo vreemd vond, het ging maar om een film. En toch, de gouden tranen waren vrijelijk over zijn kaken gegleden, al had Lorise hem prima kunnen troosten toen ze het eenmaal door had gehad. Uiteindelijk hadden ze er zelfs om zitten lachen.

Maar nu had hij zich dus overslapen. Snel had hij zich aangekleed en was hij onderweg naar de looppiste, om toch een beetje aan zijn conditie te werken. Maar iemand leek andere plannen te hebben. Plannen om zichzelf in de problemen te werken. Het nu al iets bekendere gevoel trok hem richting de tuin. Hij jogde in de algemene richting van het midden en zag toen de bron van het gevoel staan. Of dat dacht hij toch. Het zag er nu wel niet naar uit dat hij op het punt stond om aangevallen te worden ofzo. Zijn ijsblauwe ogen gleden even over de knul heen. ”Hé”, Trok hij de aandacht van de jongen. ”Alles in orde?”

&Mattheüs
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Rally the troops   zo nov 13, 2016 10:15 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Hij kon het schuldgevoel niet van zich afzetten. Er was niet veel meer van de wonden te zien die hij met het gevecht met Judas had opgelopen. De blauwe plek op zijn kaak was meer gelig geworden dan de donkerpaarse kleur die het in het begin had gehad. De snee die de vleugel had veroorzaakt, was alleen nog maar een dunne roze streep die over zijn gezicht liep. Het enige waardoor nog te zien was dat zijn neus gebroken was geweest, was het feit dat hij een beetje scheef stond. Al bij al zag hij er iets minder beroerd uit dan eerst, maar de donkere kringen rond zijn ogen vertelde de buitenwereld dat hij nog altijd niet goed sliep. Het schuldgevoel dat hem nu toch al wel enkele weken teisterde, hield hem uit zijn slaap.

Mattheüs had pas door dat zijn voeten hem naar de tuin hadden gebracht, toen de geur van bloemen tot hem doordrongen. Een frons verscheen in zijn voorhoofd terwijl hij stopte met lopen en zijn blauwe kijkers over de verschillende bloemen heen liet glijden. Zijn grote vleugels maakten een ruisend geluid toen hij ze even strekte om ze daarna terug op zijn rug te vouwen. Hij had zin om te vliegen en de wind door zijn haren te voelen scheren. Vliegen zorgde er altijd voor dat hij zijn gedachten kon leegmaken en het schuldgevoel verdreef, al was het maar voor even. Het probleem was dat hij zichzelf die rust niet gaf. Hij verdiende het niet om vrij te zijn. Het zou nog een hele tijd duren voordat hij van het schuldgevoel verlost zou zijn. Mattheüs wist goed genoeg dat het niet lang zou duren voordat zijn rug pijn ging doen omdat hij al een hele tijd niet meer gevlogen had. Mensen moesten na een tijd ook gaan zitten omdat hun onderrug na een tijd pijn kon gaan doen en dat voelde ongeveer hetzelfde bij hem als hij zijn vleugels een lange tijd niet zou strekken.

Hij was zich ervan bewust dat hij net had besloten om zichzelf te straffen door aan de grond te blijven. Hij wist dat hij zichzelf bewust pijn ging doen. Het was zijn taak om anderen te beschermen waardoor het gebeurde dat hij zichzelf soms vergat. Het gebeurde dikwijls dat hij zichzelf strafte omdat hij een ander pijn had gedaan, maar nu ging hij zelfs een stapje verder. Het feit dat hij zijn wonden langzaam had laten helen was al een soort straf geweest, maar aangezien het zijn broer was geweest die hij pijn had gedaan, vond hij dat hij een dubbele straf verdiende.

Een geluid dat als een snik kon doorgaan, verliet zijn lippen en hij wilde net met zijn knokels tegen de boom slaan waar hij voor stond -wetende dat het pijn ging doen en zijn knokels waarschijnlijk open zou leggen- toen een stem hem deed opschrikken. Met een ruk draaide hij zichzelf om en automatisch had hij zijn vleugels dreigend gespreid. Het werd echter al snel duidelijk dat er niets was waartegen hij zich moest verdedigen en langzaam vouwde hij zijn vleugels terug samen terwijl hij met zijn hand over zijn nek wreef. ”Ik ben ok.” Hij wilde wel een glimlach op zijn gezicht toveren om de woorden kracht bij te zetten, maar hij kwam niet verder dan het lichtjes optrekken van zijn mondhoeken voordat ze terug in een neutrale positie gingen staan.  

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Charlie Garroway
avatar

Aantal berichten : 512

Mutant Profile
Alias: Guardian
Mutation: Divine Judgement / Weapon Expert / Angelic Voice
Crush: Every breath I take is heavy with the thought of you

BerichtOnderwerp: Re: Rally the troops   wo nov 16, 2016 10:14 pm


signal the sirens
Het liefst zou hij nu gewoon alweer zijn bed in duiken en zich afsluiten voor de wereld. Want eerlijk, hoe vaak mensen hier niet gewond raakten door de domste dingen. Gisteren had hij moeten ingrijpen omdat een jongere mutante een potlood in de arm van een andere had willen prikken. Hoe kwam ze er zelfs op. Dit soort incidenten zorgden er voor dat hij meestal ’s avonds grumpy terug kwam op de kamer en zich voor een kwartiertje onder de dekens van het bed verstopte. Gewoon omdat hij zijn frustratie natuurlijk niet af wou reageren op Lorise. En zij was zo lief om hem zijn momentje te geven, zonder er verdere vragen bij te stellen. Ze snapte hem dieper dan hij ooit had gedacht, en daar was hij zo dankbaar voor.

Het zag er naar uit dat vandaag ook weer zo’n dag zou zijn, vooral omdat hij al slecht gestart was. En nu kreeg hij een signaal dat er iemand in de buurt op het punt stond zich te bezeren. Maar er was niemand anders behalve een jongen, die er nu niet bepaald uit zag alsof hij in gevaar was. Charlie dook weg voor de knul zijn immense vleugels, al ging de dreiging snel genoeg weer weg. Ondertussen begon zijn tweede mutatie lichtjes informatie uit de jongen zijn te halen. Dat ging automatisch, om zo te kijken of hij over het algemeen een goed persoon was of niet. In dit geval stond zijn balans wel positief, maar dat verklaarde ook nog altijd niet waarom hij daarnet het gevoel had gehad dat hij in gevaar was.

”Ik ben ok.” Zei hij, maar het glimlachje zei genoeg. Charlie trok zijn wenkbrauw op en liet zijn blauwe kijkers even over het lichaam van de jongeman gaan. Fysiek was hij inderdaad oké, hij had hier en daar een verwonding, maar die was al in verdere staat van genezing. Dus het moest iets mentaal zijn, besloot hij. ”Je bent niet zo’n goede leugenaar”, Gaf hij de jongen mee. Hij stak zijn handen in zijn broekzakken. ”Je stond op het punt jezelf pijn te doen hé. Ik voelde het”, Verklaarde hij, al zou die verklaring misschien nog altijd evenmin duidelijkheid scheppen in de situatie.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Rally the troops   ma jan 23, 2017 6:00 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Het was al vanaf het begin duidelijk geweest dat de mutaties op het eiland erg uiteenlopend waren. Sommigen hadden bijvoorbeeld alleen een goed gehoor terwijl anderen dan weer dingen konden laten ontploffen. De jongen had ook al gemerkt dat hij en Judas niet de enigen waren waaraan je duidelijk kon zien dat ze mutanten waren. Hij had al iemand met een reptielenhuid zien rondlopen of iemand waarbij hoornen uit diens voorhoofd groeiden. Ondanks die uiterlijke kenmerken, kon je nog niet met zekerheid zeggen waar de mutanten tot in staat waren. True, iedereen wist dat hij waarschijnlijk wel in staat was om te vliegen met die vleugels, maar ze hadden geen idee dat hij ook nog andere mutaties had zoals het ‘wegzappen’ van mensen om hen of anderen in veiligheid te brengen.

De jongen tegenover hem had echter geen uiterlijke kenmerken wat betekende dat hij alleen maar kon gissen naar diens mutaties. Mattheüs wist zelf ook wel dat het glimlachje dat hij wilde gebruiken om zijn woorden kracht bij te zetten, niet erg overtuigend overkwam. Hij was nooit erg goed geweest in liegen tegen mensen. Het verbergen van zijn emoties met een neutrale blik was geen probleem, maar vanaf het moment dat ze vroegen of alles ok was, leek heel het masker te barsten. ”Dat heb ik al wel eerder gehoord.” De glimlach op zijn gezicht werd toch al iets gemeender.

Mattheüs kneep zijn ogen tot spleetjes toen de ander zei dat hij kon voelen dat hij op het punt had gestaan om zichzelf pijn te doen. ”Hoort dat bij je mutatie?” Hij was misschien een slechte leugenaar, maar hij was wel een slim persoon en hij wist hoe hij het een bij het ander moest optellen. In principe had hij een zelfde soort mutatie, al werkte zijn danger sensing alleen voor hemzelf en niet voor anderen. ”Ik stond inderdaad op het punt om mezelf pijn te doen. Ik denk dat ik het wel verdiend heb om pijn te hebben. Het is de bedoeling dat ik mensen bescherm en in plaats daarvan doe ik ze pijn, zowel mentaal als fysiek.” Zijn blauwe kijkers gleden naar de grond terwijl hij iets of wat beschaamd met zijn vingers speelde. Hij was hier voor een groot deel ook heen gekomen om zijn broer te zien, om hem te beschermen en in plaats van het blije weerzien waar hij op gehoopt had, waren ze begonnen met vechten.


_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Charlie Garroway
avatar

Aantal berichten : 512

Mutant Profile
Alias: Guardian
Mutation: Divine Judgement / Weapon Expert / Angelic Voice
Crush: Every breath I take is heavy with the thought of you

BerichtOnderwerp: Re: Rally the troops   za feb 11, 2017 6:56 pm


signal the sirens
Het zag er naar uit dat hij net op tijd gearriveerd was om de jongen tegen te houden. Over het algemeen trok hij zich niet zo heel veel aan van het welzijn van de andere mutanten om hem heen. Zeker niet de onbekende. Maar zijn mutatie was nu eenmaal veranderd, en er werd ook wel nadruk gelegd op het feit dat hij die moest gebruiken zoals hij bedoeld was. Erg veel zin in een preek van Raziël had hij ook niet, dus was hij tevreden over het feit dat zijn mede-student nog geen domme dingen had gedaan. De conclusie dat hij een gevaar was geweest voor zichzelf, was snel gemaakt. Er waren immers geen andere mutanten aanwezig in de tuin op dit moment.

”Dat heb ik al wel eerder gehoord.” Gaf de jongen toe, soort van. Hij had wel door gehad dat hij niet echt oké was. Charlie was niet de meest subtiele of tactische knul ooit, dus zei hij maar rechtuit wat hij dacht. Er was niet echt ontkennen mogelijk. Zijn mutatie zou hem niet bedriegen. ”Hoort dat bij je mutatie?” Vroeg de jongen, waarop hij knikte. ”Ik stond inderdaad op het punt om mezelf pijn te doen. Ik denk dat ik het wel verdiend heb om pijn te hebben. Het is de bedoeling dat ik mensen bescherm en in plaats daarvan doe ik ze pijn, zowel mentaal als fysiek.” Legde de jongen uit. Beschaamd om zichzelf kon hij het oogcontact niet volhouden.

Charlie klopte even bemoedigend op de schouder van de jongen. ”Dat is een zware taak, kan ik me inbeelden”, Zei hij. Best wel beter dan zijn compagnon zou beseffen. ”Ligt dat ook aan je mutatie?” Vroeg hij, al gokte hij wel op een bevestiging. ”Het goeie aan deze plek is dat je die mutatie beter leert beheersen. Veel mutanten hier hebben er een die veel van hen vraagt. Als je hem beter onder controle krijgt, kun je alsnog je taak volbrengen zonder dat je er jezelf of anderen pijn mee doet”, Vervolgde hij. Een lesje dat hij hier zeker ook had geleerd.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Rally the troops

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Gym Lesson: Gather the troops!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-