FRUITMAND
CBOX
Twinkle-toes.
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Twinkle-toes.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Rose Collins
avatar

Aantal berichten : 71

Mutant Profile
Alias: Vector
Mutation: Physikinesis
Crush: Your mom, eyy.

BerichtOnderwerp: Twinkle-toes.   wo feb 26, 2014 10:03 pm

Tik. Tak. Tik. Tak. Tik. Tak.

De klok die het nodig vond elke seconde zijn aanwezigheid te vermelden was een irritante herinnering aan het feit dat Collins al/pas een minuut of drie op haar boek stond te wachten. De bibliothecaresse had protesterend gezucht toen Rose om Hemingway had gevraagd. Het was een oudere dame, die zonder twijfel elke leerling die haar fort van boeken en regels binnentrad een vuile blik toewierp.
Het hield Rose niet tegen. Ze was hier voor een boek. Het was niet haar keuze geweest het boek te lezen, want ondanks haar bijna vriendenloze bestaan was ze geen boekenmeisje. Natuurlijk kon ze van een boek genieten, maar niet elke dag. En al helemaal niet van iets als Hemingway, waarbij je na moest denken over de boodschap van het boek en tussen de regels door moest lezen. Helemaal niet haar ding, nee.

Het vrouwtje kwam aanhobbelen met een dikke pil in haar trillende handen. Donkere wenkbrauwen, die scherp afstaken tegen haar lichte haar, kropen samen als twee rupsen. Ew. Dikke boeken, Amerikaanse literatuur. Kon ze niet gewoon een Zweedse thriller lezen? Daar zou ze geen problemen mee hebben. Dat was lekker makkelijk, snel voorbij en niet bepaald levensveranderend. Literatuur daarentegen... Ew.
“Hij staat voor drie weken geleend.” verbrak de oude dame Rose’s gedachten over literatuur en thrillers.
Licht trillende handen met felgroen gelakte nagels grepen het boek van de tafel terwijl ze afwezig knikte, het boek bestudeerde. Geen plaatjes op de voorkant, slechts gouden letters. Oh wauw, een oud boek. De rug was wat kapot en de bladzijden waren al geel. God, dit was een school voor mutanten. Op zo’n school konden ze toch op z’n minst een beetje goed nieuwe boeken kopen?
“Bedankt.” mompelde ze uiteindelijk tegen de vrouw.
Ze maakte dat ze wegkwam. Nee, wacht. Nog niet. Het was er nog steeds. Tik tak, tik tak, tik tak. Tik, fucking tak. Ze draaide zich om op haar hak, wees naar het klokje en zwiepte haar vinger een beetje omhoog. Het klokje vloog tegen het plafond, werd daar platgedrukt tot het een pakketje van een centimeter dik was en vloog toen weer terug naar zijn plek. Daarna maakte ze dat ze wegkwam.

Rose Collins die met een Hemingway tegen haar borst gedrukt de bibliotheek uitsprintte. Ja, dat moet een vreemd gezicht geweest zijn. Ze dook de toiletten in, zeker wetend dat de bibliotheekdame haar daar niet zou zoeken.
Alleen een beetje jammer dat het de jongenstoiletten waren.
- Voor Voldemort Mike c:

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   do feb 27, 2014 3:56 pm

Mensen die van een afstand naar hem zouden kijken, zouden vast het idee hebben dat hij aan het niksen was. Zinloos uit het raam aan het staren was, maar als je zou inzoomen op zijn ogen zou je zien dat hij met heel iets anders bezig was. Zijn pupil bleef zich maar aanpassen, dan weer wat groter – dan weer wat kleiner, en het vreemde bleef dat de lichtinval er niks mee te maken had. Hij staarde immers en niks anders. Tot het punt waarop hij zijn lippen circa één centimeter van elkaar afhaalde en zachtjes naar adem hapte.
De hoeveelste keer moest dit nu wel niet zijn geweest dat hij probeerde iets nuttigs te doen, zijn huiswerk maken of wat leren of lezen, maar was hij weer eens afgedwaald door al overbodige prikkels die binnen kreeg die niet belangrijk waren. Er was nooit een pauze, nooit hield het op: het zou pas ophouden als de wereld zou stoppen met draaien. En of dat nog zou gebeuren voordat hij er niet meer was, laat staat of het überhaupt ooit wel eens zou gebeuren.

Ergens, in zijn uppie, zat hij in de bibliotheek. Hij was hier wel vaker gekomen omdat het toch een vrij rustige plek was en hij er genoeg informatie kon vinden over hoe hij zijn probleempje kon fixen – als het al mogelijk was. Hij was er nog steeds niet achter of hij er mee moest leren leven, dat het voor altijd zo zou zijn, of dat hij het uit zou kunnen schakelen. De tweede optie leek hem wel logisch gezien hij een hele lange tijd niks had gevoeld, het was pas allemaal terug gekomen toen hij zijn mutatie weer had gebruikt.
Dan was de oplossing misschien ook wel: gebruik hem dan weer niet. Echter ging dat nu niet, want de manier waarop hij hem gebruikte was onbewust. Daarbij had men hem hier naartoe gehaald zodat hij kon leren met zijn mutatie om te gaan: dus zou hij dat ook doen, ook al was het meer om zijn dankbaarheid te tonen dan echt voor zichzelf. Misschien lag het probleem daar ook wel, er waren genoeg gezegdes die daar iets over zeiden… Een vage grijns verscheen op zijn gezicht toen juist de domste, in zijn mening, naar boven kwam: ‘Je moet eerst van jezelf leren houden voordat je van iemand anders kan houden.’ Het was onbewust over zijn lippen gekomen, maar dat maakte niet veel uit: niemand kon hem horen.

Het voelde alsof er een schok door zijn gehele lichaam ging wanneer er één verandering in de zwaartekracht zich liet blijken. Met een hand greep hij naar zijn hoofd en kromp hij een beetje ineen. Het feit dat die ene beweging zo heftig was aangekomen was omdat hij een beetje in trance was geraakt, dit gebeurde wel vaker als er enkel minuscule veranderingen optraden. Het gaf ergens wel al aan dat hij er langzaam aan begon te wennen, maar het nadeel was wel dat als hij uit deze trance raakte het gevolg hevige hoofdpijn was en overgevoeligheid.
Zonder verder na te denken schoot hij overeind en rende hij de bibliotheek uit. Hij had afleiding nodig en wel nu. Met onnodige kracht duwde hij de deur open, die een harde klap tegen de muur maakte. En het leek net alsof die klap ervoor had gezorgd dat alles ineens in slow motion verliep. Met grote ogen, alsof hij een hert was dat recht in de koplampen staarde van een auto, keek hij naar de ander. Een meisje. Witte haren, oogkleur die hij niet kon zien en dan nog haar houding: ze had een boek tegen haar borst aangedrukt en -
Hij kapte zijn gedachtestroom af toen hij zich iets heel… Irrelevants realiseerde. Met een hand hield hij de deur tegen die weer terugkwam, de tijd verliep weer normaal. Zijdelings keek hij naar het icoontje op de deur, waarna hij ernaar wees en haar met een frons aankeek. Dit was niet de afleiding waar hij naar had gezocht, maar het feit dat hij niet eens doorhad dat het afleiding was liet blijken dat het de beste vorm ervan was.

Yay voor rare zin op het einde :'D
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rose Collins
avatar

Aantal berichten : 71

Mutant Profile
Alias: Vector
Mutation: Physikinesis
Crush: Your mom, eyy.

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   do feb 27, 2014 4:47 pm

Het was een schrikreactie geweest. Waarschijnlijk had de vrouw het bij de ingang van de bibliotheek al opgegeven. Het was zo’n oud en beverig ding, als Rose huppelde kon ze haar nog voorblijven. Er was geen enkele reden om te rennen, geen enkele reden om zich te verstoppen op het toilet.
Over het toilet gesproken, het drong nu pas tot haar door dat dit niet de toiletten waren waar ze normaal kwam om aan de lessen te ontsnappen. Er hingen urinoirs aan de muur en de geur die er hing deed de huid rond haar neus kreukelen toen ze hem optrok. Oeps. Jongenstoiletten. Foutje.

Na een of twee keer diep adem gehaald te hebben – door haar mond, niet door haar neus – zou ze besloten hebben om de ruimte te verlaten en haar kamer te bezoeken, het boek ergens neer te werpen en er dan over een week in beginnen. Dat zou ze doen, ware het niet dat de deur opengesmeten werd voordat ze ook maar kon beginnen aan dat besluit.
Ze deinsde terug, geschrokken van de harde klap. Met een hand duwde ze een witte lok achter haar oor, met de ander klemde ze het boek nog steeds vast. De jongen die de deur had opengesmeten.. staarde. Ja, zo zou ze het noemen. Hij staarde. Rose besloot terug te staren.
Hij was klein. Niet kleiner dan zij, maar niet al te groot voor een jongen-man-dinges. Z’n haar stond een beetje overeind – Rose zou dat zonder gel kunnen doen, wedde ze tegen zichzelf – en hij keek haar nogal verbouwereerd aan met grote donkere ogen onder grotere, donkerder wenkbrauwen.

Hij verbrak het wederzijds staarevenement door naar de deur te kijken – oh, was ze nou minder interessant dan een deur? En bedankt hè. Pas toen ze zijn vinger volgde naar het gestileerde mannenfiguurtje op de deur begreep ze het. Jongenstoilet. Jongens. Meisjes. De scheiding van geslachten. Het feit dat de jongen hier waarschijnlijk niet was gekomen om te praten over de laatste aflevering van CSI.
‘Hai.’ flapte ze eruit.
Een van haar mondhoeken trok een beetje omhoog. Ze kon de humor van deze situatie er wel in zien. Als bewijs daarvan ontwikkelde haar halve grijns zich tot een giechel, die hol weerklonk tussen de toiletmuren. Gezellig.
- Ik eindig ook raar c:

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   do feb 27, 2014 8:25 pm

Zijn plan was geweest om naar de dichtstbijzijnde toiletten te gaan, een kraan open te gooien en wat water in zijn gezicht te gooien – dat hielp altijd wel. Daarbij lette hij dan even niet meer op zijn omgeving, tenzij iets hem forceerde op te letten en dat was zojuist gebeurd. Een meisje dat er niet had moeten zijn, stond er toch. Waarom ze was en wat haar doel was wist hij niet, maar meestal hadden mensen op vreemde locaties altijd wel een doel; anders waren ze er immers niet.
Echter kon hij haar doel niet achterhalen, ze stond er maar – haar houding liet duidelijk ziet dat ze geschrokken was, maar haar blik sprak het tegen. Ze staarde naar hem, betekende dat dat hij misschien ook staarde? Beiden hadden ze het recht om te staren: hij had de deur te hard opengegooid en moest daardoor vast vreemd overkomen en zij… Zij hoorde hier niet te zijn, haar hele verschijning klopte niet en daarom staarde hij naar haar. Pas toen hij zich realiseerde waarom zij niet klopte in de beeld, het leek net een kleuterspelletje, kon hij pas stoppen met staren en ergens anders naar kijken.

Uiteindelijk kwam er één woord over haar lippen: “Hai.” Het was geen antwoord op de ongestelde vraag, maar de vraag die wel duidelijk aanwezig was. Hij had hem niet hoeven stellen want ze zou er zelf ook wel opkomen, een kind van vijf zou nog weten dat deze situatie niet klopte. Zijn blik bleef een en al onbegrip en ergens leek hij nogal verloren, alsof hij een klein jochie was die zijn knuffel was kwijtgeraakt. Pas toen er een giechel geluid uit haar keel ontsnapte snapte hij haar. Of ja… Wat is snappen momenteel.
Hij liet zijn blik afdwalen naar beneden, zocht naar wat woorden en opende uiteindelijk zijn mond: ‘Hoewel deze situatie duizenden goede conversatie starters bied… Ga ik toch voor de meest voorhand liggende: wat doe je hier?’ Hij had een bescheiden glimlach op zijn gelaat en de frons ook nog steeds lichtelijk aanwezig. Zelf was hij niet instaat om haar doel te vinden in deze situatie, maar hij was er nog steeds van overtuigd dat ze er eentje had.
Ineens begon hij zijn woorden in twijfel te trekken, had hij dingen wel goed verwoord? ’Niet dat je hier niet mag zijn van mij, of iets dergelijks, maar… Je hebt geloof ik zelf ook al door dat dit een vreemde locatie is voor een meisje.’ Na die woorden werd zijn frons weer wat dieper en kreeg hij een bedenkelijke blik op zijn gelaat waarna hij zijn blik weer liet afdwalen. ’Tenzij…’ kwam er langzaam over zijn lippen, ’Tenzij ik mezelf nu hopeloos voorschut zet en jij geen meisje bent.’ Met een vage blik keek hij haar aan, het was niet perse verachting maar meer dat hij het moeilijk vond om zich er wat bij voor te stellen. Echter had hij al wat dingen gelezen over mutanten die van gedaante konden veranderde en wie weet had de persoon voor hem wel zo’n zieke geest dat hij of… Zij eigenlijk heel iemand anders was maar zich voor de lol veranderde in een lief meisje. Ja een lief meisje, want tot nu toe had ze niet echt veel gedaan en het was de eerste indruk die hij van haar kreeg: puur gebaseerd op haar uiterlijk en dat giecheltje.

Wij zijn gewoon raar <3
En deze post had ik al dik een uur eerder af maar internet vloog er ineens uit op mijn laptop OTL

_________________
Dreams... F*ck dreams.
Dreams are for people who sleep, for people who count sheep.
Keep them; the dreams and the sheep.
Keep the bed, keep the pillow, keep the alarmclock. Keep dreaming.
Dreams are for dreamers... But I am not a dreamer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rose Collins
avatar

Aantal berichten : 71

Mutant Profile
Alias: Vector
Mutation: Physikinesis
Crush: Your mom, eyy.

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   vr feb 28, 2014 10:52 pm

Ze lachte om de stilte te vullen. Rose hield niet van stilte. Er moest iets klinken – het geritsel van bladeren, het geklater van een waterval, muziek, zolang het maar iets was. Geen stemmen. Ze werd nerveus van groepen mensen.
Eentje kon ze echter wel aan. Zeker een verwarde jongen die een beetje awkward stond te staren. Zelfs al was ze eigenlijk op zijn territorium, zijn verloren aanblik gaf haar het idee dat ze de overhand had. Stiekem vond ze het fijn.
Toch had ze de stilte opgevuld met haar gegiechel. Overhand of niet, stilte was naar. En nare dingen moest je verdringen. Zo simpel was het.

Na haar droge groet gleden de jongen zijn ogen naar beneden. Haar halve grijns werd een hele grijns. Jep, dat was duidelijk een teken van ongemakkelijkheid.
Dat ze zich net zo ongemakkelijk voelde als hij zou ze nooit laten zien – daar was Rose een veel te trots persoon voor. Bovendien was haar ongemakkelijkheid al aanzienlijk verminderd door haar gegiechel. Opgelaten was ze nog, ongemakkelijk nog amper.
Ze haalde haar schouders op. ‘Ik…  Er was een klok die me irriteerde. En toen maakte ik hem kapot. En toen moest ik rennen.’
Rose antwoordde bijna altijd naar waarheid. Dat het vreemd klonk, of kinderlijk, of allebei, dat boeide haar weinig. Ze was vreemd. Ze was wat kinderlijk.

Ze knikte. Het was inderdaad een vreemde plaats om te zijn. Ze zou hier ook weg zijn gegaan, en niet meer op een vreemde plaats zijn geweest, maar de jongen had haar daarvan weerhouden. En als hij nu een meter opzij zou stappen, dan zou ze ook gewoon weg kunnen lopen. Dat deed hij echter niet.
Haar donkere wenkbrauwen – haren bleekte ze wel, wenkbrauwen echter niet, zag er te vreemd uit – trokken samen.
‘Beweer je nu dat ik er uitzie als een jongen?’ Haar stem was duidelijk beledigd. ‘Nou, bedankt. Ik dacht dat ik over die fase heen was gegroeid.’
Ze legde het geleende boek op een van de wasbakken, sloeg haar armen over elkaar. Hij had haar beledigd. Het zij onbewust, het was en bleef een belediging.
Toen ze jonger was geweest had ze inderdaad op een jongen geleken. Eens in de zoveel tijd besloot Rose namelijk dat haar haren te lang waren en ging ze zelf met een schaar aan de slag – elke keer eindigde het met een kappersbezoek en een bijna militair kapsel, om te voorkomen dat ze het nog een keer zou doen. Tevergeefs.
Aan die fase wilde ze liever niet herinnerd worden en dat was precies wat de jongen nu deed: haar herinneren aan een van de vele fasen in haar leven waar ze zich een pietsje – lees ontzettend – voor schaamde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   zo maa 02, 2014 9:15 pm

Haar giecheltje had ietwat apart geklonken door de locatie. Het klonk ergens vrij hol omdat de ruimte dat toeliet, maar omdat hij de deur openhield kon het geluid zich verder verspreidden. Er stond een vage mengeling die hij waarschijnlijk alleen kon horen en kon hij zich ook enkel bezighouden met die gedachte. Toch was er iets belangrijkers momenteel: zijn positie. Hij stond vreemd, zo in de deur opening. Echter wist hij niet wat hij moest doen om het te veranderen. Er waren twee opties: verder naar binnen gaan en dan overkomen als een creep of naar buiten gaan maar dan zou de deur dichtgaan en dat zou onbeleefd overkomen.
En al deze vergezochte gedachtes en meningen en gevolgen, had hij allemaal opgetrommeld in de korte tijd dat hij moest wachtten op een antwoord van haar kant. In de tijd dat zij het had gehoord, haar hersenen het hadden vertaald en daarop weer een antwoord hadden gevormd waardoor er prikkels ontstonden die haar de opdracht gaven haar mond te openen en een antwoord te geven – dat is een mondvol, maar het gebeurt allemaal in een paar milliseconden. Zijn ‘superbelangrijke’ gedachtes van eerst even opzij schuivend luisterde hij naar haar antwoord, waarna hij zijn ogen vernauwde en haar strak aankeek. ’Jij…’ het kwam zowaar sissend over zijn lippen, wat niet de bedoeling was geweest, ’Door jou heb ik nu hoofdpijn.’ Ze zou het vast niet snappen en het was ook niet zijn bedoeling geweest om haar te beschuldigen van iets, de enige reden dat hij het op deze manier bracht was omdat hij zich wat afvroeg: hoe had ze het gedaan en waarom had hij het zo erg gevoeld?

Opnieuw lieten zijn minimalistische sociale vaardigheden zich weer eens blijken. Omdat hij er zo op gefocust was om erachter te komen wat haar mutatie was, was hij vergeten dat er de mogelijkheid bestond om iemand te beledigen. En jammer genoeg voor hem werden zijn woorden op die manier geïnterpreteerd en werd het dus ook niet door de vingers gezien.
Er kwam een glim van lichte paniek in zijn ogen, opnieuw bang voor werkelijk… Alle nare gevolgen. ’N-Nee,’ bracht hij met een trillende stem uit, ’Zo had ik het niet bedoeld! Je lijkt helemaal niet op een jongen, je bent heel overduidelijk een meisje-’ Bij die uitspraak had hij ook perse met zijn handen het gebaar moeten maken dat iedere man maakt als hij het over de ‘perfecte’ vrouw heeft, eentje met een zandloperfiguur dus. Hij realiseerde zich dit ook, vandaar dat hij zichzelf afkapte en haar een paar tellen aanstaarde, pas toen de deur hem raakte keek hij weg.
’Misschien is het beter als ik gewoon ga,’ stelde hij zachtjes voor, niet opkijkend. Uiteindelijk keek hij op. ’En ik neem aan dat jij hier ook niet zal blijven?’ Hij draaide zich een kwartslag en maakte een gebaar dat ze mocht passeren. ’Dus dan is de uitspraak: dames gaan voor, nu wel gepast – neem ik aan?’

Ik weet het ook niet meer, mijn concentratie wilde niet meewerken maar ik wilde perse posten D':

_________________
Dreams... F*ck dreams.
Dreams are for people who sleep, for people who count sheep.
Keep them; the dreams and the sheep.
Keep the bed, keep the pillow, keep the alarmclock. Keep dreaming.
Dreams are for dreamers... But I am not a dreamer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rose Collins
avatar

Aantal berichten : 71

Mutant Profile
Alias: Vector
Mutation: Physikinesis
Crush: Your mom, eyy.

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   ma maa 03, 2014 10:44 pm

Ze schrok een beetje van zijn toon, de boodschap eerst niet registrerend. Wat was hij, een slang? Die slang uit Junglebook? Zo klonk het wel even. Rose had altijd een hekel gehad aan het beest. Hij was eng, wilde Mowgli opeten en zijn freaky regenboogogen deden haar denken aan snoep waar ze misselijk van werd. Nee, vriendelijk bedankt.
Haar wenkbrauwen trokken een centimeter omhoog. Zij bezorgde hem hoofdpijn? Hoe kon ze dat nu doen? Ze was er vrij zeker van dat ze op dit moment nergens de zwaartekracht manipuleerde – zeker niet in het brein van de ander. Waarom zou ze in ’s hemelsnaam? Ze wist niet eens zeker of ze dat kon, zo subtiel met de natuurwetten spelen. Daar zou ze eens naar moeten kijken – als ze het niet prompt weer zou vergeten.

Ze grinnikte door haar belediging heen. Hij was een kluns. Net als zij. Twee klunzen in een toilet. Een kneus die kennelijk het verschil tussen man en vrouw niet goed kon onderscheiden en een andere kneus die het verschil tussen mannen en vrouwentoilet niet kon onderscheiden.
Het gebaar met zijn handen deed haar weer giechelen. Zo gevormd was ze immers niet, maar ze kon het gebaar wel waarderen. De awkward reactie deed haar haar belediging half vergeten – zoals veel dingen dat deden. Rose had gewoon een concentratie die niet echt lang kon worden genoemd. Een halve minuut, misschien een hele als je mazzel had. Tenzij ze ergens echt mee bezig was verveelde het haar binnen vijf minuten.
‘Okay dan. Voor deze keer. Maar de volgende keer dat je me aanziet voor een jongen laat ik iets exploderen in je gezicht.’ Het dreigement was bloedserieus, zelfs al grijnsde ze erbij.

Ze knikte. Misschien was het beter als hij ging. Als zij gingen, eigenlijk. Er was weinig reden voor Rose om hier te blijven, in dit stinkende hokje waar water kennelijk stroomde maar waar het rook alsof water stilstond.
‘Nee, niet echt. En ja, zo gaat die uitspraak, denk ik. Het is niet echt mijn eerste taal. Het zal wel.’
Pas nadat ze had bevestigd dat de uitspraak klopte en een halve minuut had nagedacht waarom hij het had gezegd, viel het kwartje. Haar mond vormde zich om tot een “o” en ze pakte het boek van de wasbak, huppelde langs hem de deur door.
‘Nou,’ vroeg ze halverwege de gang, ‘Kom je nog?’

OOC: Welp. Awkward.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Twinkle-toes.   di maa 04, 2014 12:01 am

Gelukkig viel ze niet meer terug op zijn eerdere beschuldiging, die hij niet zo bedoeld had. Dus dan moest hij er eigenlijk niet bij blijven haken, maar hij was gewoon bang dat ze het toch zou doen. Hij was en bleef een man en daarom had hij het recht om vrouwen onvoorspelbare wezens te vinden. Hij had genoeg ervaring om die conclusie te kunnen trekken, hoewel het ergens nog steeds aan zichzelf had kunnen liggen… Weet je, hij moest hier gewoon mee ophouden. Als hij hier te lang over zou nadenken zou hij dadelijk uit het niets zijn verontschuldiging gaan aanbieden en zou zij het hoogstwaarschijnlijk niet snappen.

Opnieuw giechelde ze, het was een goed teken en zorgde ervoor dat hij zich ontspande en een glimlach op zijn gezicht toverde. Het was echter niet zijn bedoeling geweest om haar aan het lachen te maken, maar hé: liever dat, dan dat ze boos was en hem weet niet wat aan zou doen. Hoewel hij wel enig idee had over haar mutatie nu, die niet inhield dat ze van geslacht kon veranderen en gewoon echt een meisje was, wist hij het nog niet precies en durfde hij er geen oordeel over te vellen. Ze was dus nog eigenlijk instaat tot alles en alles was erg veel en ook erg beangstigend.
Ze vergaf hem, maar er volgde wel een dreigement – althans het klonk als een dreigement. En hij wist niet of die grijns het nog erger en enger maakte, of juist verlichtte en aangaf dat het een grapje was. Zich realiserend dat zijn onhandigheid en vreemdheid hem tot nu toe hadden gered in deze situatie duwde hij zijn handpalmen maar tegen elkaar, sloot zijn ogen en maakte hij een soort van buiginkje. ’Dank u voor uw vergiffenis.’ Hij negeerde deur maar even, wegduwen was geen probleem – maar ooit moest hij er toch vanaf zien te komen.

Hij kreeg een frons op zijn gelaat bij het horen van de woorden: eerste taal. Hijzelf had geen eerste taal, alles was zijn eerste taal… Of tweede. Nou het voelde allemaal hetzelfde aan, dus hij wist niet zo goed wat het verschil moest zijn tussen een eerste en tweede. Natuurlijk waren er talen waar hij beter in was, omdat hij ze meer sprak – zoals Engels – maar om ze echt zijn eerste taal te noemen? Hij wist niet meer met welke taal hij oorspronkelijk begonnen was.
Weer eens werd hij uit zijn gedachtes trokken toen hij haar stem ergens op de achtergrond hoorde. ”Kom je nog?” Hij leunde een beetje naar achteren, keek langs de deur en zag dat ze stilstond in de gang. Ze wachtte… Op hem? Maar… Waarom? Nee, niet over nadenken – gewoon meedoen! Met een glimlach die hij gewoon niet in kon houden liet hij de deur voor wat het was, maakte een ietwat vreemde draai en rende in een sukkeldrafje naar haar toe. Een hand hief hij op, krabde in zijn nek, terwijl hij de ander naar haar uitstak. ’De naam is trouwens Mikhail, aangenaam,’ stelde hij zich voor met nog steeds dezelfde glimlach op zijn gelaat. Hij wist niet precies waarom hij zo immens blij was om het feit dat ze op hem had gewacht, waarschijnlijk omdat dit de eerste keer was dat iemand dat voor hem deed.

En nee, een sukkeldrafje betekent niet dat hij als een debiel rent. Just to be sure o3o

_________________
Dreams... F*ck dreams.
Dreams are for people who sleep, for people who count sheep.
Keep them; the dreams and the sheep.
Keep the bed, keep the pillow, keep the alarmclock. Keep dreaming.
Dreams are for dreamers... But I am not a dreamer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Twinkle-toes.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-