FRUITMAND
CBOX
Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   ma okt 17, 2016 9:33 pm

Nieuw zijn was zwaar. Het was altijd raar, vooral als je er zo uitzag als Will. Daarbij had hij al jaren weinig tot geen sociaal contact meer gehad met leeftijdsgenoten, alleen met zijn zusje. Tja, je kon niet studeren als je sociaal was. En persoonlijk vond hij zijn tutoren niet tellen als sociale contacten. Ze kregen er immers voor betaald om hem te zien en ja, dan zou iedereen het wel doen. Zonder het geld was het anders.
Maar goed. Hij zou zijn beste beentje voor zetten, voor Niéva. Figuratively dan, zijn échte benen waren niet zo bruikbaar meer. Een paar te harde stappen en hij zou vast zijn knieën breken, want dat kon er ook nog wel bij. Waarom niet. William deed zijn best om niet hard te zuchten. Anders was hij naast afzichtelijk ook nog eens gelijk een pessimist voor de enkele studenten die op het pleintje rondliepen. Gelukkig waren er niet zoveel, vanwege het druilerige weer. Hijzelf had er weinig last van; de capuchon van zijn vest zat veilig op zijn hoofd en de koele drupdrupdrup van de regen leidde hem wat af van zijn pijn. Alles samengenomen was het nog niet zo slecht.

Het enige vervelende was dat hij zich kapot voelde. Rot. Alsof hij in elkaar geslagen was. In realiteit was dat natuurlijk niet gebeurd; het was gewoon de oude, vertrouwde verslaving, die smeekte om gehoord te worden. Om aan voldaan te worden. Doordat Niéva hem zo snel en sneaky weg had gestuurd, had hij al bijna een hele dag geen kans gehad iets met zijn mutatie te doen. En hoewel Will zelf nooit zou toegeven dat hij het nodig was, produceerde zijn lichaam pijn en proppelleerde het zijn probability manipulation om snel verandering te brengen in de situatie. Het was bijna alsof er een zone om hem heen was waarin de kans op ongelukken drastisch omhoog ging. Maar dat deed Will zelf niet, nee, dat zou hij nooit doen. .. Toch? Hij durfde zichzelf de vraag niet te stellen.

Will wist de weg hier nog lang niet goed. Toen hij hier net aangekomen was, was hij eigenlijk zo snel mogelijk naar zijn kamer gegaan zodat hij contact op kon nemen met zijn zusje. Haar laten weten dat hij in één stuk aangekomen was, want dat was op zichzelf al best een probleem geweest. Hij ging niet zo goed samen met vliegtuigen. Of met boten. Of met het leven zelf. Maar goed, ze had snel opgenomen en ze hadden even overlegd. Hij was bang, bang voor wat er met haar zou gebeuren nu ze alleen met zijn ouders zat. Die zouden ook nog eens woest zijn dat ze hun net niet waardeloze zoon had afgevoerd, al zou ze zich er vast wel uit kunnen praten. Zeggen dat hij weggelopen was of iets dergelijks. Ze beloofde hem plechtig dat ze hem zou bellen als er iets was. Desnoods zou hij terugvliegen, alles voor haar. Ze spraken af de volgende dag weer te bellen.
Toen zat Will daar maar, een beetje verloren. Hij kende niemand. Hij was niemand. Maar toch stond hij op, al wist hij niet precies waarom; maar het was de pijn die hem aanstuurde, het verlangen naar de fix, dat hem onbewust stuurde om erop uit te gaan. Wie zou hij immers kunnen helen als hij in zijn eentje op zijn kamer zat? Nee, daar moest een betere oplossing voor zijn. Dus, naar buiten, ondanks de lichte regen. Er waren nog wel wat mensen buiten gelukkig, misschien zou hij hier wel de jackpot vinden.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   di nov 08, 2016 10:26 pm

Het was herfst en dat was duidelijk te merken. Koud weer werd gecombineerd met een waterig zonnetje, een heleboel regen én vallende bladeren. Dat laatste was blijkbaar best een probleem en behulpzaam als ze was had Lorelei aangeboden te helpen. Wie hield er nou niet van een behulpzame leerling? Misschien had dat laatste ook wel een beetje meegespeeld. Lorelei wilde graag aardig gevonden worden. Hoewel ze het niet bewust deed, speelde dat mee in veel van haar keuzes.

Wat er dus toe had geleid dat ze nu met een bezem op een ladder stond te wiebelen om de bladeren uit de goot te vissen. Al waren het eerder papperig bruine kledders dan de knisperige blaadjes die je in grote hopen langs de paden vond. Daar kreeg je zo’n prachtig geluid te horen als je erover heen liep, maar hier voelde ze met haar blote handen de kille nattigheid terwijl ze de troep naar de grond wierp. Bah. Was dit het wel helemaal waard? Ze stond hier maar in haar eentje te zwoegen in een onhandige regenjas.

Gelukkig begon ze al wel wat vorderingen te maken en het was eigenlijk bijna tijd om te verplaatsen naar een volgende stukje goot. Ze begon aan de afdaling, draaide zich een beetje om om de grond te kunnen zien. En op dat moment zag ze hem. Bleek als een spook, mager als een lat. En daar ging ze.
Het was glad, natuurlijk, door al het vocht. En ze gleed uit. Haar voet verloor grip, haar armen grepen in het niets, zwaaiden wild in een poging haar evenwicht te bewaren. Het was kansloos. Om het nog erger te maken glipte haar enkel tussen twee van de spijlen van de ladder en pas toen er een welluidende onsmakelijke krak klonk liet de ladder haar voet los. De grond was opeens een stuk verder weg dan toen ze heen klom. Ze viel, maar door de pijn van haar gebroken enkel was ze al buiten westen. Dat was ook precies de reden dat haar mutaties niet in werking traden.

Baf. Met een doffe klap raakte het meisje de grond. Haar gele regenjas stak schel af tegen de bruinige modder. Haar linker voet lag in een vreemde hoek. Lorelei zag enkel zwart tot ze terug begon te komen naar de wakkere wereld. Maar dat bracht ook een heleboel pijn met zich mee. Haar ogen waren nog gesloten en gekweld kreunde ze. Wat was er in godsnaam mis gegaan dat ze hier nu lag?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   vr nov 11, 2016 10:13 pm

Enkele studenten haasten zich het plein over, om maar snel binnen te zijn. Enkelen van hen waren wat beter voorbereid en die liepen rustig met een paraplu rond, niet van plan om de regen hen af te laten schrikken. En een stukje bij hem vandaan, gevaarlijk balancerend op een ladder, was nog één andere student, die zielig in haar eentje de goten schoon stond te maken. Ze viel op door haar felgele regenjas. Waarom deed ze dat alleen? Hij kon zich niet voorstellen dat mensen dit vrijwillig zouden doen. Daarbij kon hij zich het überhaupt niet helemaal voorstellen, hoe dit moest zijn. Nièva hield hem altijd scherp in de gaten en er was absoluut geen sprake van dat hij op een ladder zou mogen, laat staan als het weer zo slecht was. Hij miste het. Iemand die voor hem zorgde, iemand die om hem gaf. Iemand die hem kon vertellen of hij in deze regen kon lopen of niet.

Zijn blik bleef een beetje op het meisje hangen. Of nou ja, meer op haar felgele regenjas. Het was zo'n opvallend object. Het kostte hem zowat moeite om zijn blik ergens anders op te richten. Hij wist zelf niet dat dat kwam door zijn gebrek aan een kick; Will voelde zich moe, op, had moeite met zijn focus verplaatsen. En voor hij het wist was hij al een tijdje langs het meisje heen aan het staren.
Het duurde niet lang voor ze in beweging kwam; draaide zich om, begon aan de afdaling. Maar voor ze de kans kreeg voorzichtig beneden te komen, keek ze hem aan. Schrok. Viel.
Nee! Will schrok zich kapot, maar hij kon alleen maar toekijken hoe ze viel. Haar been bleef zelfs hangen tussen de spijlen van de trap. Hij wilde zijn blik afwenden, maar dat lukte niet, niet eens toen het meisje met een doffe klap op de grond neer kwam. Hij had haar moeten vangen; maar dan waren al zijn botten gebroken. Het enige wat hij nu kon doen was zich naar haar toe haasten en kijken wat er gedaan kon worden. Hij moest haar helpen, het was immers zijn schuld!

Het meisje zag er niet al te goed uit. Niet alleen leek ze bewusteloos te zijn - ze reageerde compleet niet op hem, of op de pijn die haar wonden suggereerden, maar ze was ook nog eens flink neergekomen. Het eerste wat hem opviel was haar enkel, die in een rare hoek lag. Maar wie weet, misschien had ze wat ribben gebroken, of een hersenschudding.. Maar voor hij zich daar zorgen over ging maken, kwam Will snel in actie. Hij wilde haar enkel beter maken voordat ze wakker werd, zodat ze er zo min mogelijk pijn aan zou hebben. Maar in deze scheve positie kon hij haar botten niet helen.. Met een zo snel mogelijke beweging zette hij haar voet weer recht en hield deze vast, terwijl hij met zijn rechterhand haar enkel begon te genezen. Snel, snel, werk en maak het beter! Ze zou zich vast minder erg voelen als haar enkel weer heel was...

Stukje bij beetje voelde hij zich steeds beter. Vrolijker. Energieker. Hoe langer hij zijn hand boven haar enkel hield, hoe gelukkiger hij zich voelde. Kijk nou Will, sprak hij tegen zichzelf, kijk nou hoe goed het voor je is om anderen te helpen! Niemand die je kan vertellen dat het niet zo is. Hij focuste al zijn aandacht op de enkel van zijn patiënt en keek pas op toen hij gekreun hoorde en het meisje wat voelde bewegen. Godzijdank zat zijn capuchon nog over zijn hoofd: zolang hij haar niet aan zou kijken, zou zij voornamelijk de zijkant van zijn capuchon zien en misschien een stukje neus, maar verder niet veel.
'Hey,' begon hij zachtjes, terwijl hij de laatste ingrepen op haar enkel afrondde. Met gebroken botten had hij genoeg ervaring, daar hoefde hij niet eens bij na te denken. 'Gaat het? Heb je nog meer pijn? Ik wil je helpen,' gaf hij, wat onbeholpen, aan. Hij wist niet zo goed hoe hij dit weer goed ging maken. 'S-sorry, dat ik je liet schrikken,' probeerde hij, maar hij wist niet zo goed hoe daar verder op te gaan. 'Eh, ik, eh.. Ik ben William,' stelde hij zich - zo mogelijk nog onhandiger - voor. 'Kun je me vertellen hoe je enkel voelt?' Overgaan op de zaken at hand zou hem vast helpen, dan hoefde hij zich niet zo ongemakkelijk te voelen.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   wo dec 07, 2016 8:55 pm

Het vallen was zo erg nog niet. Helemaal niet erg eigenlijk. Het was net vliegen. Maar dan heel kort - en met een abrupte stop op een harde eindbestemming. De wind aaide zachtjes langs haar wangen, ze was niet alert genoeg om haar mutatie bewust of onbewust te triggeren. Ze had geen tijd gehad om zich echt te beseffen wat er gebeurde. Sterker nog, ze had er nauwelijks een mager gilletje uit kunnen persen. Toen kwam de klap. Dat was een felle felle pijnlijke ontmoeting met de grond. Auw beschreef niet wat ze in dat korte moment van bewustzijn voelde. Maar daarna kwam algauw de zoete verlossing van eindeloze zwarte leegte. Eindelijk even niets aan haar hoofd, geen stress, geen angst, geen pijn. Stilte. Helaas was de scheut adrenaline die nu in haar lichaam op gang kwam genoeg om haar weer bij kennis te brengen. Wat flauw. Wakker worden was nog nooit zo rottig geweest.

Lorelei's lichaam was te uitgeteld om onmiddellijk geschrokken overeind te schieten -zoals haar eerste instinctieve reactie was - wat gezien haar verwondingen een geluk bij een ongeluk was. Stel je voor, ze had het alleen maar erger gemaakt. Ze kreunde zachtjes, niet eens omdat ze wist dat er iemand bij haar in de buurt was. Het kwam niet in haar op om om hulp te roepen, daarvoor was ze te timide, te bescheiden. Maar toen haar oogleden omhoog fladderden, met haar witte wimpers als sierlijke vleugels, zag ze een mysterieus figuur, over haar heen gebogen. Haar hart sloeg een slag over. Was dit wantrouwen, wat ze voelde? Zelfs zij, het naïeve meisje, begon te begrijpen dat je niet iedereen blindelings kon vertrouwen - en al helemaal niet een schimmig figuur. Maar dat wantrouwen hield ze niet lang vol, zeker niet toen hij met een zachte, maar eerlijke stem tegen haar sprak. Erg charmant kwam hij niet over, zelfverzekerd ook niet. Maar hij stelde wel een vraag die klonk alsof hij iets van medische kennis had. En dat was goed genoeg voor Lorelei.

''Iiiik-'' begon ze, maar toen ze sprak voelde ze een steek in haar zij. Lorelei schrok zo van hoe dat klonk en voelde dat ze haastig een teug adem nam. Dat maakte de pijn alleen maar erger, het drukte, het stak in haar borstkas. Dat was eigenlijk best wel een doeltreffende beschrijving, gezien het feit dat een gebroken rib haar een klaplong op had geleverd. Haar adem piepte, al kwam dat deels ook door het gepijnigde geluidje dat ze maakte. Lorelei lag nog steeds als een soort levenloze lappenpop op de grond - erg charmant was het allemaal niet met de vieze modder in haar witte haren, maar dat was wel haar laatste probleem. Met haar goede arm gebaarde ze naar haar keel, hij kon haar helpen - toch? Toch? Daarna zou ze met liefde uitleggen dat haar enkel enkel nog wat zeurende pijn naar haar hoofd stuurde wanneer ze haar tenen ver probeerde te buigen. Hij was haar held in capuchon als hij de pijn in haar longen kon verminderen. Zodat ze weer kon ademhalen zonder dat het voelde alsof ze niet genoeg zuurstof binnen kreeg. En snel een beetje, want door de pijn begon ze sneller te ademen, wat meer pijn deed en de paniek verhoogde. Nog even en dan was de paniek zo hoog opgebouwd dat ze gewoonweg verdween. Waarheen? Geen idee, dat was het hele probleem.

TL;DR: auw :c

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   do dec 08, 2016 4:51 pm

Hoewel er meer dan genoeg mensen vielen en gewond raakten in zijn omgeving, betekende dat niet dat hij ervoor op de uitkijk stond. Hij had dan ook even de tijd nodig om zich bij elkaar te rapen toen het meisje in de felgele regenjas ineens niet meer op de ladder stond, maar op de grond afsuisde. Het zag er niet goed uit, niet goed. Will slikte, ietwat ongemakkelijk, al kwam dat meer doordat hij nu aan een vreemde moest gaan zitten dan door de manier waarop haar lichaam op de grond lag. Hij had dit soort dingen al vaker gezien. Mensen of dieren, het maakte zijn ouders niet zoveel uit waar hij op oefende, als hij maar oefende. Wat dat betrof zat het meisje nog goed in elkaar: alles zat immers nog aan haar lichaam.

Maar! Dit was niet de tijd om af te dwalen. Zonder er al teveel over na te denken begon Will haar te genezen. Het was bijna een gewoonte, een reflex. En hij was er ook vrij zeker van dat het zou lukken. Dus hield hij haar voet in een rechte stand en hield zijn andere hand erboven, om zijn mutatie aan het werk te zetten. Een gebroken bot kon hij wel genezen, koud kunstje.
Oh, het meisje kwam weer bij bewustzijn! Hij had niet heel erg opgelet, maar zodra hij had gemerkt dat haar ogen open waren begon hij tegen haar te praten. Hakkelend, onhandig, maar het waren hele zinnen die ze zou moeten kunnen begrijpen. Het was niet alsof ze weg kon rennen zodra ze zijn gezicht zag.

Het geluid dat uit haar keel kwam was verre van natuurlijk. Dat leek het meisje zelf ook te merken: ze werd merkbaar meer gespannen, leek ernstig gepanikeerd. Ze gebaarde onhandig naar haar eigen keel en Will knikte, terwijl hij zichzelf maande rustig te blijven. Hij had dit al vaker gedaan. 'Goed, ik ga er wat aan doen,' zei hij zo geruststellend mogelijk tegen haar. 'Probeer je een beetje te ontspannen en blijf stil liggen.' Bewegende patiënten maakten het probleem alleen maar erger. Will had eigenlijk haar regenjas open willen maken, zodat hij dichterbij haar huid en het probleem zou zijn: dan werkte zijn mutatie beter. Maar de regen zou haar waarschijnlijk teveel af laten koelen en haar in shock laten gaan leek helemaal geen probleem. Dan moest het maar wat meer inspanning van zijn kant kosten.

Will liet haar enkel voorzichtig los en hield zijn beide handen boven haar borstkas. Hij had dit wel eens eerder gezien: moeite met ademen, duidelijk pijnlijk, lastig praten. Haar long was kapot. Waarschijnlijk door de klap, maar aangezien ze op haar rug lag moest het wel vanwege haar ribbenkast zijn. Gelukkig hoefde hij voor zijn mutatie geen perfect inzicht te hebben in de menselijke anatomie (wel van zijn ouders, foei, niet afdwalen). Het was meer alsof zijn mutatie het lichaam en de cellen dwong zich te herstellen naar hun gezonde staat. Dus, daar ging hij. Eerst focussen op het probleem: waarschijnlijk een gebroken rib. Daarna kon hij de long herstellen. Het duurde misschien 30 seconden, een minuut. Gelukkig was dit allemaal nog niet zolang beschadigd, op die manier was herstel gemakkelijker voor hem. Hij negeerde de metalige smaak van bloed die langzaam maar zeker in zijn mond op begon te komen. Hij had er geen tijd voor, geen concentratie, al zijn effort was gericht op het gewonde meisje. Daarbij, hij voelde zich zo goed dat hij niet helemaal snapte waarom hij bloed proefde. Misschien had hij op zijn wang gebeten net van de schrik. Ja, dat zou het zijn.

Zodra hij dacht dat het genezen was, haalde hij zijn handen weg. Haalde even diep adem. Zo, dat was weer gebeurd. Zou er nog wat anders zijn dat geheeld moest worden? Het meisje zag er nog niet helemaal tip top uit, het was een harde val geweest. 'Kun je weer normaal ademen?' Will besloot eerst op de long te checken. 'En zijn er nog andere plekken waar je pijn hebt?' Hij wilde haar graag helpen: dat had altijd al in hem gezeten. Puur het feit dat hij deze mutatie had gaf hem het idee dat hij mensen moest helpen. En de waardering die er vaak bij kwam stond hem ook niet tegen. Hij had immers meer dan genoeg problemen met het maken van vrienden, niet alleen door zijn uiterlijk. Hij probeerde de ongemakkelijkheid die met die gedachte meekwam te negeren en besloot maar wat onhandig door te babbelen. 'Heb je het koud? Ik kan je mijn jas lenen, maar we moeten je zo snel mogelijk naar je kamer krijgen.' Het liefst zou hij zijn jas niet uitdoen, hij had zelf de bescherming tegen de regen ook nodig. Nièva zou woest op hem zijn als hij dat zomaar zou doen. Dus in plaats van actie te ondernemen bleef hij op zijn knieën op de modderige grond zitten, naast het meisje, wachtend op een antwoord.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   za jan 07, 2017 7:10 pm

Waarom, oh, waarom was ze zo klunzig? Zelfs een ladder was genoeg om haar bijna te vermoorden. Geen wonder dat haar lichaam mutaties in werking had gezet om haar tegen gevaren te beschermen, tegen angst, tegen woede. Maar zelfs met een mutatie gebaseerd op ontsnappen aan gevaar kon ze nog niet snel genoeg reageren. Dat was haar verdiende loon, omdat ze niet op haar hoede was geweest. Als ze had opgelet was ze sowieso niet gestruikeld en als dat wel was gebeurd zou ze door een gat in de grond vallen, opgeslokt als Alice in het konijnenhol. Nee, nu lag ze op de grond als een miserabel hoopje omgevallen blokken, een bouwwerk in ruines. Gelukkig was hij - ze dacht in ieder geval dat het een hij was - aanwezig, de beste persoon om haar weer in elkaar te zetten. Een aantal van haar botten waren gebroken, als een Mikado uitdaging voor hem op een stapeltje gelegd, in een onnatuurlijke hoek gebogen.

Ze hapte naar adem en smeekte met haar ogen om hulp. Praten ging niet zo gek goed, maar hij leek te begrijpen wat er aan de hand was. Zij was gepanikeerd. Hij was klaar voor de uitdaging. Hij bleef kalm. Dat vond Lorelei gek, want als ze niet een soort kalmerende golven vanuit haar bonzende enkel had gevoeld was ze nog erger in paniek geraakt. Het was gek. Ze zag enkel een schim met een capuchon, maar het stelde haar gerust. De romantische kant van haar gedachten dwaalde al bijna af naar de mogelijke identiteit van haar redder. Een dokter, helende handen, of hoe hij het ook deed.. Het was niet ontzettend dapper natuurlijk, alleen maar mensen beter maken. Maar het was beter dan niets. En het was best lief dat hij de moeite nam om haar te helpen. Dat feit alleen al bracht hem zeker al boven de rest van de mutanten die ze hier tegen was gekomen, treurig genoeg. Het feit dat hij een moment de tijd nam om haar te helpen.

Tja, Lorelei wist natuurlijk niet welke offers William daarvoor moest brengen, alles wat zij voelde was een afnemende pijn en een groeiende dankbaarheid. ''J-ja,'' sprak ze, dankbaar. Haar stem had een rauw randje, maar het deed geen zeer meer om te spreken op dit zachte volume. ''Ik denk dat het wel weer gaat,'' gaf ze aan. Natuurlijk voelde ze nog wel enkele bonzende plekken, maar ze durfde niet van hem te vragen nog meer moeite te doen. Lorelei schoof overeind, voorzichtig als een oud vrouwtje. Ieder moment verwachtte ze weer overvallen te worden door een golf aan pijn, het was haast te mooi om waar te zijn. Maar die ernstige pijn bleef uit, godzijdank. Of nee, dankzij hem, de naamloze dokter. ''Nee, alleen een beetje stijfjes. En geschrokken,'' bekende ze met een trillende stem. Een pril begin van een onzekere glimlach vormde op haar bleke gezicht. ''Bedankt voor je hulp, ik- Als jij er niet was geweest.'' Ze wilde er niet over nadenken eigenlijk. ''Denk je dat ik al kan opstaan?'' vroeg ze dan, met vol vertrouwen in zijn richting kijkend, naar waar ze gokte dat zijn ogen zaten, verborgen in de schaduwen. Hij zou dat vast wel weten, toch?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   ma jan 23, 2017 9:08 pm

Hij was blij dat hij iets voor het meisje kon doen. Misschien was hij niet goed in praten, of sociale contacten in het algemeen, maar hij kon hier tenminste wat mee. Het was gemakkelijk om kalm te blijven: hij had dit al zo vaak gedaan, bij dieren, familie, maar ook bij complete vreemdelingen. Een paar gebroken botten die op de verkeerde plek zaten. Geen probleem. Het was tenminste geen bloed dat opborrelde uit een opengesneden keel, of een arm die enkele meters verderop lag. Dat soort dingen. Dit waren normalere wonden en dingen die hij binnen enkele seconden weer normaal kon krijgen. Hij zou een geweldige dokter kunnen zijn als andere.. dingen hem mee gezeten hadden.

Na een tijdje sprak het meisje. William voelde een lichte lach op zijn gezicht kruipen, voor zover zijn kapotte huid het aankon. Niet dat het meisje dat kon zien. Gelukkig. Ze ging zelfs weer overeind zitten, wat altijd wel een goed teken was. En daarbij voelde hij zichzelf ook een heel stuk beter, waardoor hij zich ook wat meer in staat voelde om dit gesprek te voeren. Anders had hij nog wel eens de neiging om gewoon weg te lopen, gewoon de ander te negeren en te zorgen dat niemand hem lastig kon vallen. Maar het ging nu redelijk goed, als je de regen die op zijn rug hamerde even wilde vergeten. Dat herinnerde hem er ook aan dat hij weer naar binnen moest, naar de veiligheid, voor zijn zwakke immuunsysteem de middelvinger naar hem op zou steken.

Ze klonk nog wat onzeker, maar gaf aan dat het goed ging en dat ze geschrokken was. 'Logisch,' mompelde Will als antwoord, nog wat te onzeker om zijn stem te laten horen. Zou ze hem überhaupt wel horen? Hij hoopte het. Vooralsnog leek het meisje hem dankbaar te zijn en nog niet afgeschrokken. Een klein stemmetje in zijn hoofd vroeg hem hoelang hij dacht dat dat nog zo zou blijven. Gelukkig leidde het meisje hem verder af. Ze bedankte hem - dat was ook iets wat niet iedereen voor elkaar kreeg. Ze leek oprecht dankbaar. Toen vroeg ze hem of ze op kon staan. Hij had door dat ze recht naar hem keek, dus boog hij zijn hoofd een beetje naar de zijkant, zodat de capuchon zijn gezicht geheel zou verhullen. Hij wilde niet dat ze hem zag. De gedachte alleen al liet zijn maag samenknijpen.

Daarom besloot hij met woorden te antwoorden in plaats van te knikken. 'Ja.' Zonder er verder bij stil te staan stond hij op, boog toen voorover en reikte haar zijn hand. 'Laat me je helpen,' bood hij vriendelijk aan. Even was hij vergeten dat zijn handen lijkbleek waren en dat, als de mouw ver genoeg omhoog zou komen, je opgezette aderen zou zien lopen. Gelukkig kon je dat nu niet zien, maar hij probeerde zijn schouders wat te bewegen zodat de mouw verder naar voren zou vallen. Hij hoopte dat ze niet zou letten op het feit dat je zijn botjes maar al te duidelijk kon voelen door zijn huid heen en dat zijn huid droog en koud was. Hij hoopte dat ze hem niet direct pijn wilde doen, of weg zou rennen. Ze leek immers zo aardig...

Toen ze stonden keek Will snel naar de grond, weg van het meisje, al was hij wel van plan om tegen haar te praten. 'Ik ben blij dat het goed met je gaat,' zei hij. 'Maar laten we in ieder geval onder het afdak gaan staan,' stelde hij voor. Hij vergat dat ze zijn voorzichtige glimlach niet kon zien. Wel begon hij zelf alvast te lopen, zodat ze droog zouden staan. Nog niet warm, maar in ieder geval uit de regen. 'Oh en, e-eh,' stotterde hij, weer overvallen door zijn onhandigheid nu er niks meer te genezen viel, 'het aanbod van mijn jas staat nog steeds, hoor..' Het irriteerde hem hoe hij altijd zo onzeker klonk, hoe hij de woorden nooit helemaal uit zijn mond kreeg. Maar hij wilde het toch aan het arme meisje aanbieden, dat zo ongelukkig was dat ze in de stromende regen van een trap gevallen was terwijl ze andermans vieze klusjes stond te doen. Hij wilde haar oprecht helpen. Hij wist alleen niet hoe hij zijn goede intenties precies over moest brengen, dus bleef hij nu maar stil en keek hij naar de grond, hopend dat ze op zijn minst wat terug zou zeggen voor ze besloot dat ze genoeg van hem had. Want iedereen had genoeg van hem na een kortere of langere tijd. Dat was het enige wat Nièva hem nooit uit zijn hoofd had kunnen praten.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   ma maa 06, 2017 9:45 pm

Helpen was een werkwoord geweest in haar geboorteplaats. Een plicht. Iets waarvoor je geen dank mocht vragen, maar wel altijd dank moest geven. Lorelei had langzaamaan gemerkt dat dat in de 'echte' wereld er lang niet altijd zo aan toe ging. Maar aan de andere kant, ook het dorpse leven in haar vrome dorp was lang niet zo rooskleurig geweest als Lorelei zich altijd voor had gehouden. Hoe blind was ze geweest om de hypocrisie niet te zien?

Maar in zijn acties was er niets te zien van die hypocrisie, van die nare trekjes die ze in mensen had opgemerkt sinds ze vrij was. Hij hielp haar - en toen bood hij ook nog eens aan meer te helpen. Hij liep niet weg, al was er wel een soort afstandelijkheid te zien in zijn houding. Misschien wilde hij zijn identiteit graag geheim houden, bedacht Lorelei, als een soort superheld, een gemaskerde ridder, eh, dokter. Precies op het juiste moment op de juiste plaats. Voor haar.

Maar voor haar hoefde hij zich niet te verbergen, ze zou hem niet verraden, of dwars zitten. Hij hielp haar overeind en ondanks de kou voelde Lorelei blosjes op haar wangen verschijnen. Zo galant. Hij was voor haar echt een meevaller, ze was van flinke hoogte op de grond gevallen en voor hetzelfde geld had ze weer een Judas vol gemene sneren tegenover haar gehad, die weigerde ook maar een vinger uit te steken. Nee, ze kon haar geluk niet op. Onder het afdakje verdween de nattigheid en verscheen een zacht geroffel op het hout. Het was een kalmerend geluid. Lorelei plukte glimlachend aan haar mouw toen hij weer zijn jas aanbood. "Maar ik heb toch zelf al een jas?" antwoordde ze, nog steeds met die stomme lach die maar niet van haar gezicht wilde verdwijnen. "Het hoeft echt niet." Lorelei ritste gauw haar regenjas helemaal tot de bovenkant dicht. Ze moest gewoon niet aan de kou denken, dan kwam het wel goed. Door de wind waaiden nog een paar druppeltjes haar kant op, maar er was nog wel plek om droger te staan. Ietwat verlegen schuifelde ze dus wat dichter in zijn richting, keek hoopvol naar hem op. "Denk je dat het nog lang blijft regenen?" vroeg ze dan. Uit haar blik zou je bijna denken dat ze verwachtte dat hij de beste weer-voorspeller ooit was. Stiekem hoopte ze dat het niet snel droog werd. Zodat ze hier nog even konden blijven staan, samen onder het krappe afdakje, samen droog in de regen.

OOC: ze is zo onwetend

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   wo maa 22, 2017 11:13 pm

Hij was blij dat hij haar had kunnen helpen. Ze leek er weer bovenop te zijn, op al haar nare verwondingen. Hij negeerde dat hij zichzelf ook een stuk beter voelde dan net, want dat had nergens mee te maken. Niet met deze hele situatie. Zoveel was hem wel duidelijk. Hoe dan ook. Will overtuigde het meisje zonder al teveel moeite dat ze uit de regen moesten gaan staan, iets waar hij alleen zijn gezond verstand voor nodig had gehad. Er was een mooi afdakje hier, waar ze op zich wel samen onder pasten. Geen problemen daar. Okay, hij had het misschien niet erg gevonden als ze wat meer afstand had gehouden - wat nu als ze zijn gezicht zag? Zo'n meisje als zij zag eruit alsof ze zich oprecht rot zou schrikken van een gezicht als het zijne. En wie zou haar de schuld geven?

Oh. Ohja. Ze had zelf al een jas, natuurlijk. 'S-sorry,' stotterde hij. 'Natuurlijk heb je een eigen jas, haha.' Awkward. Hij wist al niet goed hoe hij zich rond anderen moest gedragen en al helemaal niet als hijzelf dan ook nog eens domme opmerkingen ging maken. 'Maar, eh, voor als je het koud hebt, ondanks je jas. Dan hoef je het maar te zeggen?' Echt zeker klonk hij niet, maar hij hoopte dat ze het niet verkeerd op zou vatten.
Het hoefde echt niet, zei ze, dus liet hij het hele onderwerp maar vallen. Het was niet alsof hij zo graag wilde dat ze zijn jas aan zou doen, hij had hem om eerlijk te zijn zelf ook best wel nodig. Dus besloot hij zich maar op haar andere vraag te focussen.

Of het nog lang bleef regenen? Nou, echt, geen idee. Will had even tijd nodig om hierover na te denken. 'Ik zal even kijken,' vertelde hij haar, want hij zag er niet veel in om te gaan gokken. Het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen, maar soms was dat een miscalculatie en was het meteen weer droog. Samengevat: hij had niet genoeg vertrouwen in zijn eigen oordeel om er wat over te zeggen. Dus haalde hij zijn telefoon erbij en checkte snel de weer app.
'Het zou snel op moeten houden,' vertelde hij haar, waarna hij haar telefoon weer wegstopte. 'Misschien is het beter als we dan hier even blijven staan tot het over is,' stelde hij maar voor. Omdat hij toch iets tegen haar moest zeggen. Ze keek hem zo hoopvol aan, hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om niks te zeggen.

Dus toen het toch weer even stil leek te worden, probeerde hij snel een andere vraag te bedenken. 'Dus, eh, waarom was je dat zware werk in eentje aan het doen? Dat lijkt me niet echt eerlijk,' besloot hij maar te zeggen. Dat was het enige wat hij haar echt te vragen had. Andere dingen wist hij niet over haar en veel anders had hij ook niet te zeggen. Moest hij dingen vragen over haar haar, of waar ze die old school jas vandaan had? Of waar ze vandaan kwam, wat haar mutatie was, allemaal van die standaard dingen? Maar hij wist niet of hij die vragen zelf wilde beantwoorden als iemand ze aan hem stelde, dus besloot hij het maar over iets heel anders te hebben. En hopelijk zou het meisje niet proberen onder zijn capuchon te kijken. Hoewel het hem weer een gesprek zou besparen, zou hij haar liever niet af willen schrikken. Ze leek hem zo aardig.

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   zo apr 30, 2017 7:48 pm

Lorelei had niet veel ervaring met echte dokters, de enige keer dat ze in een ziekenhuis was geweest was toen haar oma stervende was. Dus wellicht was haar beeld niet helemaal correct. Maar zelfs zij besefte zich dat dit onmogelijk was, een wonder. Wonderbaarlijk was het ook, hoe lief hij tegen haar deed. Ze was immers maar een sukkeltje, dat een beetje bladeren liep te ruimen en dan nog viel ook. Waarom zou iemand met magische krachten zoals hij nog blijven staan, nadat zijn werk gedaan was? Omdat diegene een goed persoon was natuurlijk.

Ze keek dan ook behoorlijk tegen hem op, zowel letterlijk als figuurlijk. En hoe hij haar telkens weer zijn jas aan bood.. Ze kreeg het er gelijk helemaal warm van, dus die extra jas was echt niet nodig. De jongen pakte zijn telefoon om het weer te checken, wat slim. Lorelei was zelf geen fan van technologie, maar het was soms toch handiger dan je dacht. Hij meldde dat het snel voorbij zou zijn – haar hart zonk naar haar schoenen. “Oh.” Ze had moeite de teleurstelling niet door te laten sijpelen in haar stem. Ze stuurde gauw een schietgebedje naar boven, vragend om meer regen. Maar hij bleef gelukkig nog even, dus er was geen reden voor paniek. “Ok,” stemde ze tevreden in met zijn idee om te blijven schuilen, zoals wel vaker weer behoorlijk passief.

Gelukkig hield haar held het gesprek gaande, met een terechte vraag. Wat deed ze op die ladder?
“Oh, nou, de concierge vroeg me om hulp,” begon ze. En ik durfde geen nee te zeggen... “Maar het was gladder dan ik dacht... Gelukkig was jij in de buurt.” Meteen kleurden haar wangen zo rood als mogelijk was met haar bleke huid. Oeps. “Ehmm, wat is je naam eigenlijk?” vroeg ze dan. Ze stond nu toch al te blozen, dus dan kon ze net zo goed de prangende vraag stellen die al even op haar lippen brandde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   di mei 16, 2017 8:11 pm

Het was een beetje raar. Will moest toegeven dat hij waarschijnlijk weggelopen was als het niet geregend had. Het lag niet zozeer aan het meisje; de angst om "ontdekt" te worden was gewoon te groot. Hij wilde niet dat ze zijn gezicht zag, dat ze ging gillen en weg zou rennen. Hij had liever dat ze hem herinnerde als een aardige gozer, of hoe ze hem nu dan ook zeg. Het leek in ieder geval niet te negatief. Hij hoopte maar dat ze het niet negatief opvatte dat hij haar weigerde recht aan te kijken. Het was al erg genoeg dat hij zijn graatmagere hand aangeboden had - en daar had ze niet eens over geklaagd. Nee, hij had zeker niks tegen het meisje zelf.

En nu stonden ze daar maar een beetje onder het afdakje te schuilen. Hij vroeg zich af hoe accuraat zijn weerapp was. Kon hij die voorspelling een beetje vertrouwen? Waarschijnlijk niet, aangezien alles op zijn telefoon heel oud was. Het had toch geen zin om een nieuwe te kopen. Will had liever geen telefoon die hem jaren zou overleven. Nee, dan sleepte hij zich liever met dit oude model voort. Echt logisch was het niet, maar hij voelde er ook niet veel voor om geld uit te gaan geven aan iets wat hij misschien nog een paar maanden zou gebruiken. Met wat geluk een paar jaar. Pff, hij hoopte niet dat het meisje zou vragen waarom hij zo in gedachten verzonken was, want ze zou het antwoord vast niet leuk vinden.

Hij werd uit zijn gedachten getrokken toen ze antwoord gaf - volledig logisch - op de vraag die hij gesteld had. Dom, als hij wat zou kon hij natuurlijk verwachten dat iemand zou antwoorden! Hij ving gelukkig nog genoeg van haar zin op om te begrijpen wat ze bedoelde. Oh, de conciërge dus? Waarom was die man er dan zelf niet? Ze nam ook gelijk weer de kans om hem impliciet te bedanken. Hij moest toegeven dat dat wel een stuk beter was dan mensen die je genas en die gelijk weer wegliepen. Sommigen zeiden zelfs dat hij blij mocht zijn dat ze hem niet aan zouden klagen, omdat hij zomaar met hun lichaam gerommeld had. Hij snapte mensen niet echt.

'Oh, dat is erg aardig van je,' zei Will, wat hij oprecht meende. 'Maar ik denk toch dat ze je wel op een minder regenachtige dag naar buiten hadden kunnen sturen. En als de conciërge er was geweest had je misschien niet hoeven vallen.' Hij ging maar gewoon verder op dit onderwerp, omdat hij anders niet zo goed wist wat hij dan moest zeggen. 'Ik vind dat je voor vandaag wel hard genoeg gewerkt hebt, toch?' Will lachte, al wist hij dat ze het niet kon zien. Hij wilde haar een beetje geruststellen, want ze klonk niet erg tevreden. Hij gokte maar dat het kwam doordat ze haar werk niet af had kunnen krijgen.

Oh, het was haar beurt om een vraag te stellen. Zijn naam? Ehh, moest hij dat wel zeggen? Niet dat het erg was als ze het wist natuurlijk, en ze zou hem ook niet op Facebook of wat dan ook kunnen vinden.. Maar hij vond het beter als zo min mogelijk mensen zijn naam wisten. Aan de andere kant, hij moest ook wel een beetje sociaal zijn als hij het vol wilde houden op school, dus misschien was het helemaal niet verkeerd om vrienden te zijn met iemand die er aardig uitzag.
'William,' antwoordde hij, na zijn korte twijfeling. Hij besloot zijn achternaam niet te geven. 'En jij?' Hij draaide zijn hoofd een beetje, maar besefte zich net op tijd dat ze niet onder zijn capuchon mocht kijken. Abrupt brak hij de beweging af en richtte zijn blik zoveel mogelijk naar beneden. Nu zou ze hem niet zo goed kunnen zien toch? Wel draaide hij zijn lichaam een beetje, zodat hij zijn hand naar haar uit kon steken. Ze hadden immers nog geen officiële begroeting gehad.

Nu hij zo aanbood haar hand te schudden, merkte hij dat hij gelijk ook probeerde te kijken of ze nog andere verwondingen had. Hij had het idee alles geheeld te hebben, maar soms waren er dingen die mensen zelf ook over het hoofd zagen en was er niks meer aan te doen. Will negeerde expertly dat zijn verslaving hem ervan probeerde te overtuigen dat hij meer moest zoeken om te helen, meer om een dopamine shot van te krijgen. Nee nee, dat was allemaal niet waar, hij wilde gewoon niet dat ze als ze in haar kamer kwam, ineens allemaal pijn kreeg en alsnog naar de ziekenzaal moest. Wat voor nep-dokter was hij dan? En dit meisje was al lelijk gevallen, misschien kwam ze nog wel vaker in dit soort problemen en dan had ze vast hulp nodig...
Will nam ineens een beslissing, waar hij totaal niet goed over nadacht. Maar de onderbewuste drang om altijd die fix achterna te jagen, om altijd meer te zoeken om te helen. Hij kon het niet stoppen, het was veel te ver gevorderd. Dus viste hij ineens zijn telefoon uit zijn zak, tikte zijn passcode in en hield het ding toen voor het meisje. 'Ik bedenk me ineens,' begon hij, onhandig, lang niet zo zeker als zijn reward system was. 'Stel dat er nog andere verwondingen zijn van de val die je niet opgemerkt hebt.. of als er nog iets gebeurd, bijvoorbeeld..' Heel erg soepel, Will. Gaat goed. 'Wil je misschien mijn nummer hebben? Dan kan ik je helpen.' Het kwam er echt lang niet zo goed uit als hij gewild had, maar hij besloot dat verder praten het alleen maar erger zou maken. Hopelijk zou ze niet denken dat hij de een of andere creeper was. Hij wilde oprecht helpen!

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   di jul 25, 2017 4:38 pm

Het feit dat hij haar prees maakte haar heel blij. Een gloeiend gevoel van trots voegde zich bij de schaamte die ze voelde om haar domme val, wat het uiteindelijk toch wat minder vervelend maakte. Sowieso was het eigenlijk moeilijk om de negatieve herinneringen nog terug te halen, omdat hij haar zo snel geholpen had. De schrik en de pijn waren kort maar hevig geweest en werden momenteel overschaduwd door een intense dankbaarheid en aanbidding voor zijn dapperheid. Later zou ze er vast nachtmerries van krijgen, maar momenteel kon ze aan niets anders denken dan het feit dat hij haar aardig vond. Dat was ook de drijfveer achter veel van haar acties. Ze was behulpzaam, maar alleen omdat ze hoopte dat mensen dan vriendelijk tegen haar waren. Ze deed wat haar gezegd werd, hielp zelfs in de meest vervelende klusjes haast vrijwillig mee. Allemaal voor de kans op een glimlach.

Hij heette dus William. Een mooie naam, vond ze. Hij stak zijn hand uit, zij aarzelde geen moment en pakte die vast. Wel was ze zich ontzettend bewust van elk spiertje in haar arm, terwijl ze probeerde de perfecte balans te vinden tussen het lieflijk zachte schudden en een krachtige handdruk. “Lorelei Va-, aangenaam, William.” Niet zo formeel doen, Lorelei, geen achternamen. Wat zou hij daar mee moeten, haar opzoeken op faceboek? Ze glimlachte warm naar William. En merkte dat ze nu in haar hoofd telkens zijn naam wilde herhalen.

Hij leek eerder van plan weer de wereld van technologie in te duiken. Hmm, zou William weer het weer checken? Maar nee, toen William de telefoon recht voor haar neus hield zag ze geen wolkjes of zonnestralen, maar een account. “Natuurlijk!” antwoordde ze al, voordat hij zijn uitleg af had. Natuurlijk wilde ze zijn nummer. Ietwat hebberig pakte ze de telefoon uit zijn hand en keek naar de cijfers. “Eh, of jij kunt mij een smsje sturen?” stelde ze dan voor, terwijl ze tegelijkertijd de . “Zodat ik je nummer niet vergeet.” Het getik van de regen begon langzaam af te nemen, maar nu ze zijn naam en contactinformatie had vond Lorelei het vooruitzicht van afscheid nemen toch al wat minder erg. Omdat ze hem, hopelijk, weer zou kunnen spreken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
William Ventura
avatar

Aantal berichten : 45

Mutant Profile
Alias: Wisp
Mutation: Healing Hands & Meta Probability Manipulation
Crush: I Ain't Broken || I Just Need A Fixღ

BerichtOnderwerp: Re: Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]   di aug 15, 2017 8:00 pm

Heel even twijfelde hij aan zichzelf. Was dat écht nodig geweest? Zou het meisje nu spontaan de regen in rennen en opnieuw haar enkel breken (dat was misschien nog geen slecht scenario.. nee!), of zou ze hem aangeven bij het schoolhoofd? Het meisje dat zich netjes voorgesteld had als Lorelei had echter wel zijn hand geschud en was ook niet weggerend daarvan. Hij snapte niet helemaal hoe ze hier nog stond, maar het deed hem aan Nièva denken. Iemand die niet gelijk begon te vragen of het wel gezond was dat zijn handen zou koud waren, dat ze de losse botjes bijna konden tellen. Die niet vroegen of hij slecht opgevoed was - wie hield er nu zijn capuchon op tijdens een serieus gesprek? Maar Lorelei vroeg geen van die dingen; ze behandelde hem alsof hij een rechtmatig lid van deze maatschappij was. Dat was meer dan hij had durven vragen van deze ontmoeting.

Hij knikte toen ze haar voorstel deed. 'Okay.' Even haar nummer opzoeken, toen naar het sms-menuutje. Uit alle macht proberen te voorkomen dat zijn mouwen over zijn graatmagere armen terug zouden glijden als hij zijn armen optilde en haar de schrik van haar leven zou bezorgen.

> Hey Lorelei,
> William hier
> Bij deze mijn nummer

Zo, een kort smsje moest genoeg zijn. Hij had beter willen nadenken over de inhoud, maar hij had er niet te lang over willen doen. Dat moest er ook raar uitzien voor haar.

Oh, de regen was bijna opgehouden. William stak even zijn hand naar buiten, zodat hij kon concluderen dat het enige wat er nog uit de lucht kwam een beetje zielige miezer was. 'Ik denk dat we kunnen gaan,' zei hij. Even overwoog hij of hij haar hier al achter moest laten, of haar nog ergens af moest zetten. Uiteindelijk besloot hij dat hij wel met haar mee kon lopen naar de ingang van de school. Anders zou het misschien weer erg raar overkomen.
William hoopte dat het cafetaria nog wat voedsel had liggen. Nu hij haar geholpen had voelde hij zich onverklaarbaar genoeg beter dan normaal en zijn eetlust was ook weer een beetje op gang gekomen. Want man, wat had hij ineens honger! Normaal at hij helemaal niet veel, kon zijn gevoelige maag dat niet aan, maar nu had hij het idee dat hij wel drie maaltijden naar binnen kon gooien. Natuurlijk zou hij dan gelijk sterven, je kon een uitgehongerd lichaam niet volproppen. Maar het ging om het idee, en het feit dat hij eindelijk weer eens wat at als avondeten. Dat zou nieuws zijn dat Nièva graag zou horen.
Hij onderbrak zijn gedachtenstroom. Wat zei zijn moeder nu altijd? Praatjes vullen geen gaatjes. Nou, dat gold ook voor in jezelf praten, daar was hij zeker van. Dus keerde hij zich wat meer naar Lorelei toe, nog steeds op zijn hoede. 'Zullen we gaan?'

_________________

Credits to Ems~
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Nothing Scares Me Anymore [&Lorelei]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-