FRUITMAND
CBOX
Do you wanna build a snowman?
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Do you wanna build a snowman?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Anna van Houten
avatar

Aantal berichten : 84

Mutant Profile
Alias: Crystal
Mutation: Crystallokinesis
Crush: Don't dull the sparkle in your eyes...~

BerichtOnderwerp: Do you wanna build a snowman?   ma feb 24, 2014 12:09 am


 
 
 
De lente zou binnen een maand zijn intrede maken. Dit was al te merken aan de temperatuur, die langzaam aan het stijgen was, ondanks dat het eiland nog steeds het grootste deel van de tijd bedekt was met een prachtige laag sneeuw.
Het was een weekend laat in februari dat waarschijnlijk de laatste winterstorm van de winter het eiland over trok. De sneeuw die al half gesmolten was werd compleet vervangen door een nieuwe, prachtige witte laag en de temperatuur zakte enkele graden. De kou bleef waarschijnlijk niet langer dan een week, en de 18 jarige Anna was zich hier bewust van. Ze zorgde er daarom voor dat ze haar werk voor één week eindelijk op orde had, en ze haar vrije zondag niet hoefde te besteden aan huiswerk.
In plaats daar van, trok ze de warmste kleding aan die ze kon vinden: een lichtblauwe blouse met een donker blauwe winterjurk er overheen.
Oke, zo warm was haar kleding dus niet – maar het was warm genoeg om te dragen in de sneeuw. De dikke legging er onder hielp ook, en het was niet alsof ze zonder laarzen en jas naar buiten ging.
Als finishing touch had ze wanten over haar handen geschoven, die de gebruikelijke handschoenen die ze droeg om te zorgen dat haar mutatie onder controle bleef vervingen.

In een soepele beweging schoof ze haar jas over haar armen heen. Ze deed het snel, wetend dat – hoewel het nog ochtend was – ze al haar tijd in de sneeuw wilde besteden, want voor ze het wist was het weer weg. Ze nam ook zeker niet de tijd om rustig door de hal te lopen en al helemaal niet de trap af. Ze rende, volle snelheid, voelde de warmte van haar kleding door haar gehele lichaam stromen.
Eenmaal bij de trap aangekomen, gooide ze zichzelf met haar achterwerk de trapleuning op. Met een luide, plezierige lach gleed ze naar beneden. Een halve meter voor het einde van de trapleuning gaf ze zichzelf een zet, zodat ze het laatste deel als het ware door de lucht vloog.
Ze landde ontzettend oncharmant weer op haar voeten. Niet dat ze daar aandacht aan besteedde – immers ging het haar er alleen maar om dat ze snel naar buiten kwam.

De deuren van de school waren groot en zouden voor iemand die hier voor het eerst kwam intimiderend zijn. Voor Anna niet. Ze zag ze als iets vertrouwds. Nooit waren deze deuren op slot, en dat betekende veel voor haar. Hoewel ze het zelf niet zo zag, was ze in haar vroegere huizen toch als het ware opgesloten geweest. Altijd haar mutatie verbergen, en ook haar emoties. Haar ouders vertelden haar dat ze zich in moest houden, en dat deed ze.
Dat betekende niet dat Anna niet gelukkig was. Voor zover ze kon leefde ze een gewoon leven. De school was echter zo anders geweest. En het klonk vast gek, omdat het eiland slechts bestond uit, nouja, een eiland en één gebouw waar alles zich in afspeelde, voelde alles zo veel vrijer. Wanneer ze maar de behoefte er aan had, kon ze de deur open doen en naar buiten gaan.
Wie wilde dat nou niet?

Met haar rechter voet duwde ze zo hard ze kon tegen de rechter deur terwijl ze met twee handen  de deurklink naar beneden trok. Een wereld van wit verscheen voor haar en haar gezicht begon meteen te stralen. Ze was warm. De kou drukte zich tegen haar gezicht aan, maar kon zich niet door haar huid dringen om haar zelf af te koelen.
Met haar altijd aanwezige enthousiasme sprong ze de trap af – ervoor zorgend dat ze niet viel op de gladde treden van het opstapje voor de deur – en rende door de verse sneeuw, die nog steeds in kleine vlokjes naar beneden dwarrelde.
Waar moest ze ooit beginnen?

Anna hield halt niet heel ver van de deur vandaan. Misschien was dit de beste plek. Er waren vele ramen in het gebouw. Als mensen haar buiten zagen, dan kwamen ze misschien ook wel naar buiten om, wist zij veel, te helpen ofzo. Er waren genoeg mensen die ze kende, dus genoeg mensen met wie ze haar plezier wilde delen.
Zelfs de mensen die ze niet kende zou ze altijd een praatje mee willen maken. Ze zou ze net zo behandelen als haar vrienden. Dat was standaard voor Anna.

In het besluit dat ze maar gewoon moest beginnen met iets, liet ze zich achterover vallen. Haar armen en benen schoof ze over de grond. Een luide giechel ontsnapte haar mond. Een sneeuwengel verscheen.
Toen ze weer opstond, pakte Anna wat sneeuw op van de grond, wat ze tot een bal perste. Niet veel later legde ze de bal weer op de grond en rolde ze het over de witte laag. Waar de bal langs was geweest, miste een deel van de sneeuw. De bal werd langzaam groter.

De bal reikte al tot aan haar knieën toen ze even pauze nam van het duwen en haar voorhoofd afveegde aan haar mouw. De sneeuwval werd heviger, en ze had er spijt van dat ze geen muts mee had genomen. Gelukkig was er een andere oplossing. Haar jas had namelijk een capuchon, die ze daarom ook over haar hoofd schoof. Nadat ze haar haar gefikst had, wat door de war was geraakt door de capuchon, richtte ze haar aandacht weer op de sneeuwbal.
Het ding zag er niet uit.
Ze fronste. Was ze echt zo slecht in ronde sneeuwballen maken?
Verslagen liet ze zichzelf op haar sneeuwbal vallen. Nou ja, ‘bal’... Het was meer een vorm. Sneeuwvorm. Het was geen blok, maar ook geen cilinder of piramide. Het leek op geen enkele identificeerbare vorm, dus hield ze het maar gewoon bij vorm. Ze lag er echter nauwelijks of ze kwam alweer overeind. Ze kon nu niet opgeven. So what, haar sneeuwbal was een sneeuwvorm. Dat betekende niet dat hij niet mooi was.
Met nieuw gevonden enthousiasme pakte ze opnieuw haar handen vol sneeuw op van dr grond. Ze zou een tweede poging doen, en deze keer zou het wel een ronde, perfecte sneeuwbal worden. Daar was ze zeker van.
Dat móest.
DO YOU WANNA BUILD A SNOWMAN
MIKHAIL & VASILISA
Ik geloof dat ik halverwege ergens van stijl verander oeps

_________________
ANNA v. HOUTEN
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vasilisa Dragomir
avatar

Aantal berichten : 144

Mutant Profile
Alias: Moroi
Mutation: Moroi Sociology, Spirit
Crush: Truth is, everyone is going to hurt you. You just have to find the one who's worth the pain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   ma feb 24, 2014 6:22 pm

Haar hand lag op het raam. Het voelde wat koud aan, maar ze besteedde er geen aandacht aan. Ze keek hoe de duizenden sneeuwvlokjes naar beneden vielen. Alle vlokjes samen maakten een nieuwe witte deken die op de grond lag. Een deel van de sneeuw die er had gelegen was al weer verdwenen, maar nu het weer opnieuw sneeuwde voelde het als hartje winter. Ze verbaasde zich er niet over dat het al eind februari was, ze vertrouwde niet echt op het weer. Maar ze genoot van de sneeuw, het maakte haar zondag, compleet. Ze hield van de winter, hoewel ze in de herfst geboren was. Het ijs dat soms voor mooie ijspegels zorgde. De sneeuw die het winterplaatje compleet maakte. In Los Angeles was er niet vaak sneeuw gevallen, ze had weinig dagen meegemaakt dat het echt koud was. Maar het echte wintergevoel had ze nooit gemist. Zij en haar familie gingen vaak op vakantie naar een of ander echt winterland. Skivakantie, en s'avonds bij de open haard zitten. In een of ander skiresort. Lissa was niet echt van het luxe-gedoe, en schepte er niet graag over op. Maar klagen deed ze niet. Het was een van de herinneringen die ze graag bij zich hield, de skivakanties. Nu haar familie er niet meer was miste ze. Vooral als ze terugdacht aan de tijd die ze samen hadden gehad. Er ging een steek door haar heen bij de gedachte eraan. Ze staarde verdrietig het raam uit en er gleed een traan over haar wang.

Ze veegde de traan weg, en probeerde het te negeren. Haar aandacht werd getrokken door een meisje buiten. Ze rolde iets over de grond, en een paar seconde later werd het Lissa duidelijk dat ze een sneeuwpop aan het maken was. Ze bleef nog even kijken, tot ze haar jas pakte en die aantrok over haar witte t-shirt. Ze had een simpele donkerblauwe spijkerbroek aan en een paar grijze schoenen. Onderweg deed ze haar jas dicht en liep rustig de trap af. Waarom ze naar buiten ging, was haar een raadsel. Maar aangezien ze haar huiswerk af had en verder toch niks zinnigs zou doen, was ze wel in voor wat verandering. Ze stopte onderaan de trap voor de grote deuren. Ze wachtte, en twijfelde nog even. Ze kon nog omkeren, maar het idee verdween meteen weer. Ze was nu toch al naar beneden gelopen. Ze opende een van de deuren en bleef in de deuropening staan. Haar blik gleed rond, ze voelde de kou en was blij dat ze zo snel nog een paar handschoenen en een muts mee had genomen. Ze zette de muts op haar hoofd, en trok haar handschoenen aan. Even ging ze met een hand door haar platinablonde haar wat achter haar hing. Ze sloot de deur weer en keek liep verder. Ze bleef staan voor de eerste sneeuwbal. Het leek niet echt op iets ronds, en ze kon er geen naam aan geven. Ze keek op, en glimlachte.

Clothes:
 

_________________

♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   ma feb 24, 2014 9:58 pm

Langzaam bewoog hij zijn ogen heen en weer, liet ze over iedere regel van de pagina heen glijden. Pas aan het einde van de pagina stopte dit automatisme en bleef hij met een frons naar het laatste woord staren. Wat precies had hij nou eigenlijk gelezen? De frons veranderde langzaam in een geïrriteerde blik waarna hij het boek dichtklapte en neer legde om er vervolgens zijn wang op te plaatsen en zo half op de tafel te liggen. Het mocht dan voor zijn eigen bestwil zijn dit alles, maar hij kon zich gewoon nog niet genoeg concentreren. Er waren teveel mensen om hem heen en het feit dat hij alles voelde binnen een straal van acht meter hielp niet echt mee.
Het was wel zo dat het hier al vele malen minder was dan eerst, ook omdat er minder men-… Mut-… Wezens waren. Toch nam het niet weg dat zijn concentratie alsnog gelijk stond aan nul. Het was zowat onmogelijk om je te concentreren met zoveel afleiding om je heen. Het waren niet enkel de mutanten die hij voelde, ook andere dingen, maar deze waren er het meest en meestal ook het grofst. Gelukkig had hij wel niet meer iedere keer hoofdpijn door het teveel aan prikkels dat hij binnenkreeg, soms wel een klein beetje – maar het kon niet tippen aan hoe het eerst was. Soms zweerde hij dat zijn hoofd gewoon zou exploderen, het had hem echt niet verbaasd als het ook echt was gebeurd – hoewel hij dan nog moeilijk zou kunnen denken.

Ietwat teleurgesteld keek de jongen naar het lege schrift dat daar lag, een pen die naar het midden was gerold en vervolgens het dichtgeklapte boek voor zich. Natuurlijk wilde hij dolgraag zijn huiswerk maken, hij wilde zijn dankbaarheid tonen door zijn uiterste best te doen en dit te laten blijken uit zijn resultaten: maar het feit dat hij vrijwel niet kon concentreren hielp niet. Hoe moest hij nou ook maar iets doen als hij niet eens verder kon komen dan pagina één in dat boek? De bedoeling was om wel vijf pagina’s de analyseren en daarna de bijbehorende opgaves te maken, maar het kwam er gewoon niet van. Hoe hard hij ook probeerde.
Uiteindelijk plaatste hij zijn handen ietwat hard op het bureau en zette hij zich af, kwam zo overeind en liep weg. Misschien als hij een frisse neus ging halen dat hij dan ook een helder hoofd kreeg en het opnieuw kon proberen want zo ging het niet lukken, hij focuste zich teveel op andere dingen.
Hij pakte zijn jas en deed deze aan, pakte nog een sjaal en muts waarna hij de kamer verliet. De muts tussen zijn lippen geklemd deed hij de sjaal om, nadat dit klusje was geklaard deed hij zijn muts op. Helemaal klaar om te gaan. Met een ietwat vreemde pas liep hij naar de deur, er zaten soms een soort van hopjes tussen zijn passen – alsof hij op het ritme liep van een of ander lied: maar het was zo stil als wat, op het geluid die zijn voetstappen maakten na dan. Een van de dingen die hij had gedaan was door dingen te vertalen naar trilling van de bas van een liet, want het waren immers trillingen die hij voelde – nou het was het beste waar je het mee kon vergelijken. En in plaats van zich er vierentwintig zeven aan te irriteren probeerde hij er aan te wennen, want afleren zat er niet in.

Zonder enige moeite opende hij de deuren, dat was dan het gedeelte van zijn mutatie dat hij volledig onder controle had. Hij deed een paar passen verder en hoorde hoe de sneeuw kraakte onder de zool van zijn schoenen. Het was best lang geleden dat hij in aanraking was geweest met het witte, poederachtige spul. De jongen draaide zich om, keek naar de deuren en hield zijn adem even in. Hij schudde zijn armen even waarna hij stevig ging staan en zijn beiden handen ophief. Eens kijken of dit zonder enige problemen kon…
Uiterst langzaam bewoog hij zijn handen naar elkaar toe en zag hij hoe de deuren deze beweging volgden. Zijn adem inhoudend sloot hij ze, waarna hij zijn armen liet zakken en een scheve grijns op zijn gelaat liet verschijnen. Dat was nog best goed gegaan. Gewoon rustig aan en dan ging alles altijd wel goed, maar misschien lag het ook meer aan de angst om iets helemaal verkeerd te doen dat hij altijd tegen de grenzen aanliep. Zijn grenzen, niet die van de mutatie. In vergelijking waren de mogelijkheden ervan eindeloos.

Lang bleef hij er niet bij stilstaan, hij draaide zich alweer om en trok zijn sjaal met een vinger wat meer omhoog. Het was nog best frisjes buiten, maar dat was niet erg. Hij voelde dat er andere personen op zijn pad waren, maar besloot om niet uit te wijken. Ooit zou hij de confrontatie aan moeten gaan, waarom nu niet nu hij alles nog goed ordelijk kon houden? Dit was juist een heel goed moment.
De twee kwamen al snel inzicht, maar het was duidelijk dat ze elkaar niet goed tot nauwelijks kenden. De afstand tussen de twee verraadde het. Ook hij behield zijn afstand. Niet dat hij niemand vertrouwde, maar hij voelde er geen behoefte voor om zich ergens in te mengen wat kon leidden tot een ruzie of iets dergelijks. Hij wist de huidige situatie niet en moest deze nog leren kennen.
Beiden waren meisjes. Dat maakte dingen er niet gemakkelijker op, zo verstopte hij zich nog meer in zijn sjaal. Nee, hij was niet verlegen – laat staan dat hij preuts was… Oké, misschien een beetje, maar het is wel zo dat de omgang tussen beiden geslachten toch anders is. De kans dat je als freak wordt bestempeld of als pervers wordt gezien omdat je een meisje één seconde te lang aankijkt is iets te groot naar zijn mening.
Uiteindelijk krabde hij even aan zijn pols waarna hij zachtjes mompelde: ‘Nou dit is… Awkward.’ Hij wist niet hoelang het stil was geweest, maar voor zijn gevoel langer dan de standaard stilte. Echter durfde hij niks meer dan die uitspraak te maken en soms een vluchtige blik op één van de twee te werpen waarna hij zijn blik weer even op de grond richtte. De enige plek die echt veilig voelde om naar te kijken moment.

Zo hebben we die eerste post ook weer gehad.

_________________
Dreams... F*ck dreams.
Dreams are for people who sleep, for people who count sheep.
Keep them; the dreams and the sheep.
Keep the bed, keep the pillow, keep the alarmclock. Keep dreaming.
Dreams are for dreamers... But I am not a dreamer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna van Houten
avatar

Aantal berichten : 84

Mutant Profile
Alias: Crystal
Mutation: Crystallokinesis
Crush: Don't dull the sparkle in your eyes...~

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   wo feb 26, 2014 2:39 am


 
 
 
Met meer agressie dan haar bedoeling was geweest duwde Anna haar tweede sneeuwbal, die tot nu toe al een stuk ronder was dan de vorige, tegen de andere sneeuwvorm aan. Ze trof echter niet alleen de homp sneeuw aan die ze eerder samengeperst had. Er stond een paar schoenen, met daar in voeten, en aan de voeten verbonden een paar benen met een lichaam er bovenop. Nog steeds gehurkt om bij haar sneeuwbal te kunnen keek Anna op naar wie er plaats had genomen bij haar eerdere creatie.
Een onbekende. Anna begroette haar alsnog met een vrolijke grijns en een verwelkomende “hallo”.
Ze tilde zonder al te veel moeite de kleinere kluit sneeuw op de vorm die ze hiervoor gemaakt had, waardoor er een soort mini sneeuwpop ontstond. Het had eigenlijk nog een hoofd nodig, en accessoires – een gezicht vond Anna bijvoorbeeld heel belangrijk, maar ze veegde eerst haar wanten aan elkaar af om met de vreemdeling die voor haar stond te communiceren. Ze richtte net haar blik op het meisje voor haar toen ze vanuit haar ooghoek nog een gedaante opving. Haar blik draaide zich meteen, en daar stond een derde persoon, een jongen deze keer. Ze grinnikte in zichzelf.

“Awkward?” herhaalde ze, “dat valt toch wel mee? Ik bedoel, sure, ik ken jullie beide niet, maar dat is alleen maar goed! Altijd met dezelfde mensen om gaan kan ook saai worden, en het is niet alsof ik het leuk vind in mijn eentje, ik bedoel, gezelschap- jullie- ik-“
Haar blik wisselde tussen het meisje en de jongen. Anna had geen idee waar ze met haar verhaal heen ging. Dat gebeurde wel vaker: dan begon ze met praten, maar bedacht zich halverwege zoveel andere dingen die ze kwijt wilde, dat ze het allemaal door elkaar zei en er geen touw meer aan vast te knopen was. Ze hoopte dat het deze vreemdelingen niet had afgeschrikt.
Ze had niet door dat haar handen elkaar vast hadden gepakt. Niet dat dat iets slechts was. Het was slechts een gewoonte die ze soms had, niet goed en niet fout. Net als het snelle spreken – hoewel dat nog wel eens slecht uit scheen te pakken.
“Als er iemand hier awkward is, dan ben ik het wel,” besloot ze uiteindelijk, waarbij ze haar linker hand tegen haar borst legde, om te benadrukken dat ze het over zichzelf had.
Ondanks dat haar woorden een wat negatieve boodschap hadden, stond er een vrolijke grijns op haar gezicht. Ze wist nog steeds niet goed wie ze aan moest kijken, hoewel haar ogen bij haar laatste zin wat langer op de jongen waren blijven rusten. Hij was immers degene die het woord ‘awkward’ als eerste had laten vallen, en het leek haar alleen maar passend als ze hem daarom aankeek bij het geven van haar ietwat verstrooide antwoord.
DO YOU WANNA BUILD A SNOWMAN
MIKHAIL & VASILISA
So tempted to make all the frozen refs aaah xD

_________________
ANNA v. HOUTEN
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vasilisa Dragomir
avatar

Aantal berichten : 144

Mutant Profile
Alias: Moroi
Mutation: Moroi Sociology, Spirit
Crush: Truth is, everyone is going to hurt you. You just have to find the one who's worth the pain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   do feb 27, 2014 9:41 pm

“Hallo.” Het klonk verwelkomend. Het meisje zette een wat kleinere bal, op iets wat een sneeuwpop moest worden. De sneeuw was ronder dan de onderste, vorm. De sneeuwpop had eigenlijk nog een hoofd nodig, en een gezicht, armen en een sjaal of een hoed. Lissa keek glimlachend naar de sneeuwpop. "Hey," sprak ze vriendelijk terug. Ze keek weer naar de sneeuwpop. Ze ging zo in de witte gestalte op dat ze maar nauwelijks de stem hoorde. ‘Nou dit is… Awkward.’ Ze keek om. Achter haar stond een jongen. Hij keek naar de grond, en ze had even de kans om hem in zich op te nemen voordat het meisje weer begon te praten. “Awkward?” Herhaalde ze. “Dat valt toch wel mee? Ik bedoel, sure, ik ken jullie beide niet, maar dat is alleen maar goed! Altijd met dezelfde mensen om gaan kan ook saai worden, en het is niet alsof ik het leuk vind in mijn eentje, ik bedoel, gezelschap- jullie- ik-“ Er was niet echt iets aan vast te knopen, maar het hield de glimlach op Lissa's gezicht. Het was misschien awkward, maar niet vanuit haar ogen. “Als er iemand hier awkward is, dan ben ik het wel,” Het meisje legde een hand op haar borst, en benadrukte dat zij degene was die awkward was. Lissa schudde haar hoofd van nee. "Niet echt hoor. Het is juist wel..." Even was ze stil en dacht na over de goede formering. Toen ze weer naar de sneeuwpop keek wist ze het. "Leuk." Ze knielde, en maakte een hoopje sneeuw. Ze rolde het wat over de grond, tot er een bal ontstond. Ze klopte een beetje langs de zijkant om het volgens haar de perfecte ronde vorm te geven. Ze was er tevreden mee en tilde de bal op. Ze plaatste het op de sneeuwpop om die een hoofd te geven. "Ik ben Vasilisa," zei tegen de twee. Spiritus zorgde er altijd voor dat haar natuurlijke charme wat meer naar voren kwam, en haar goede karakter maakte het geheel compleet. Echter was dit iets wat Lissa zelf niet helemaal kon verklaren. Wel kon ze de link tussen Spiritus en dat ze geen moeite had met mensen die ze niet kende wel leggen, maar er was nog veel dat ze niet wist. Zo ook niet dat de combinatie van Spiritus en haar karakter zo sterk verbonden waren. "Maar Lissa is ook goed."

_________________

♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   vr feb 28, 2014 10:17 pm

Veel sociale vaardigheden had hij niet, maar wel genoeg om zich te kunnen redden. Natuurlijk bleef nieuwe mensen ontmoeten nog een obstakel en voornamelijk omdat hij slecht was in de situatie inschatten – omdat zijn tijdsbesef ook niet zo super was. Het enige waar hij zeker van was, was dag en nacht: want dat was lekker simpel. Echter dwaalde hij door de dag heen zoveel af dat het moeilijk was om het exacte tijdstip op een moment te weten, misschien moest hij eens een horloge kopen. Echter had hij niet echt iets gehoord over plekken waar hij dat zou kunnen doen op dit eiland en of hij er überhaupt wel af mocht was ook een goede vraag. Niet dat hij het erg zou vinden als het antwoord nee zou zijn: hij voelde zich hier eigenlijk best wel vrij, vooral als hij de situatie vergeleek met hoe het er vroeger aan toe ging.

Zo was zijn reactie op de situatie ook incorrect geweest: hij was een buitenstaander en had onmogelijk kunnen weten of de stilte die plaatsvond een ongemakkelijke was of een doodnormale. Daarbij ging hij ook gelijk weer teveel nadenken en wilde hij zo graag een goede indruk maken, bang dat dingen misschien verkeerd zouden uitpakken voor hem, dat hij de fout had gemaakt door iets te zeggen zonder echt goed de situatie te analyseren. Zo kreeg hij ook een reactie die hij niet had gewild: een van de twee opende haar mond en begon uit te leggen hoe de situatie alles behalve awkward was en dat zijzelf awkward was – als er al iets was dat awkward was.
Met een glim van lichte paniek in zijn ogen keek hij naar haar. Nee, zo had hij het niet bedoeld! Hij had niet de bedoeling gehad om haar te beledigen, om haar in een slecht dag licht te zetten; alles behalve zelfs. Echter kon hij geen woorden over zijn lippen krijgen, zijn adem was een beetje gestokt in zijn keel door de lichte paniek die steeds meer de overhand begon te nemen – totdat het blonde meisje wat zei, zijn nare gedachtestroom hiermee abrupt stopte.
De situatie bleek dus leuk te zijn en niet awkward, zijn fout was recht gezet nu. Hoopte hij. Het blonde meisje stelde zich voor als… Vasi-… Vasieli-… Zelfs in zijn gedachtes kreeg hij de naam niet na gesproken. Ze had de sneeuwpop een hoofd gegeven en terwijl ze dat had gedaan had hij de hele tijd naar haar gestaard. Staren was iets wat hij wel vaker deed, onbewust. Maar om de een of andere manier was het bij haar erger, zij het ook zo dat hij in zijn hoofd zijn uiterste best deed om die naam goed te krijgen. Maar de verlossing kwam al snel wanneer ze zei dat Lissa ook goed was. ’Mikhail,’ het kwam nogal snel over zijn lippen, alsof hij zijn naam aan haar wilde opdringen, ’Mijn… Naam is Mikhail…’ De tweede zin was zacht geweest en hij had zelfs zijn blik afgewend omdat hij doorhad hoe dom hij wel niet over moest komen. Hij was ook zo’n expert als het aankwam op zich voorstellen.
Uiteindelijk keek hij maar naar het andere meisje, de brunette. Alleen haar naam was nog onbekend, hij wist enkel en alleen dat ze zichzelf als awkward had bestempeld dankzij hem – waardoor hij overigens weer een steek voelde van spijt. Misschien zat hij dingen weer te overdenken, maar hij zat er echt mee.

Okay, hij doet vrij weinig - sorry. Maar ik wist even niks D:
+ Interpreteer ik de mutatie van Lissa trouwens goed ö ?

_________________
Dreams... F*ck dreams.
Dreams are for people who sleep, for people who count sheep.
Keep them; the dreams and the sheep.
Keep the bed, keep the pillow, keep the alarmclock. Keep dreaming.
Dreams are for dreamers... But I am not a dreamer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna van Houten
avatar

Aantal berichten : 84

Mutant Profile
Alias: Crystal
Mutation: Crystallokinesis
Crush: Don't dull the sparkle in your eyes...~

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   ma maa 10, 2014 11:42 am


 
 
 
Tot Anna’s vreugde had de blondine begrepen wat Anna’s bedoeling was geweest. Ze fronste heel even toen ze bukte en sneeuw pakte, maar toen er een bol van gevormd werd, die vervolgens bovenop de twee vormen werd gezet die Anna al gemaakt had, moest ze zich inhouden om niet in haar handen te klappen van vreugde.
Ze had veel van die energieke trekjes om haar enthousiasme te uiten. Dat besefte ze zelf misschien niet, maar ze waren er zeker wel. Zelf had ze er geen erg in. Ze was van mening dat als anderen zich er aan ergerden, ze haar dat maar moesten laten weten. Zo niet, dan zou ze niet doorhebben dat ze irritant was, dus zou ze er vrolijk mee door gaan.

Een voorstelronde begon. Het meisje had een naam die heel exotisch klonk, en Anna herhaalde hem binnensmonds een paar keer in de hoop dat ze hem dan kon onthouden. De afkorting die ze aanbood, Lissa, was echter veel makkelijker – en zelfs die zou Anna waarschijnlijk vergeten.
De jongen noemde zichzelf Mikhail. Ook zo’n naam die Anna mogelijk niet kon onthouden – tenminste, niet na één ontmoeting. Ze knikte, als teken dat ze het gehoord had, en herhaalde ook zijn naam een paar keer voor zichzelf. Ze zou haar best doen de namen van de twee te onthouden. Ze hadden immers de moeite gedaan om met haar te praten, al was er nu nog niet veel van een conversatie uit gekomen – wat kwam omdat Anna degene was die zich moest voorstellen, besefte ze.

“Ik ben Anna, en ik- ”

Ze wilde zich uitgebreid voorstellen, maar toen haar blik weer op de jongen, Mikhail, viel, werd ze afgeleid door zijn uitdrukking. Waarschijnlijk probeerde hij het te verbergen, maar er was toch iets aan zijn blik wat haar bezorgd maakte. Hij zat ergens mee. Haar normaalgesproken eindeloze spraak stopte abrupt.
“Is alles wel goed?” was het enige wat ze uitbracht. Immers was de aandacht nu op hem gelegd, en het zou bizar zijn als ze die vervolgens weer zelf innam, terwijl zij haar gebruikelijke, ietwat vreemde zelf was.
DO YOU WANNA BUILD A SNOWMAN
MIKHAIL & VASILISA
Beetje kort, dont kill me pls :c

_________________
ANNA v. HOUTEN
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vasilisa Dragomir
avatar

Aantal berichten : 144

Mutant Profile
Alias: Moroi
Mutation: Moroi Sociology, Spirit
Crush: Truth is, everyone is going to hurt you. You just have to find the one who's worth the pain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   di maa 11, 2014 9:11 pm

Ze maakte een hoofd voor de sneeuwpop, en zette die vervolgens op het lichaam. Ze keek even naar de creatie, en besefte dat het eigenlijk nog wat dingen nodig had. Armen, een gezicht en misschien een hoed of een sjaal. Ze keek op en stelde zich voor. Haar naam was lastig voor sommigen, en dat wist ze zelf ook wel. Gelukkig was er een afkorting voor, ook al hadden sommigen de gewoonte om die niet te gebruiken. Onder andere mensen van het ski-resort hadden die gewoonte gehad. Vasilisa Dragomir. Het verbaasde haar dat ze niet haar volledige naam hadden gebruikt. Maar het was personeel, en dan moest je beleefd zijn.
"Maar Lissa is ook goed." voegde ze eraan toe.

’Mikhail,’ stelde de jongen zich voor. Het was er nogal snel uitgekomen, maar ze vond het niet erg. ’Mijn… Naam is Mikhail…’ Zei hij zacht. Ze had hem net zien, nou ja, staren naar haar. Maar misschien was hij gewoon bezig geweest met iets anders. Het had zo geleken.
“Ik ben Anna, en ik- ” Ze stopte in haar zin. Anna. Het klonk bekend, maar ze wist niet waarvan. Haar geheugen liet haar in de steek. Ze wist zeker dat ze deze Anna niet kende, maar ze had haar naam ooit eerder gehoord. “Is alles wel goed?” Vroeg Anna. Het was naar Mikhail gericht. De vraag had Lissa's aandacht naar hem toegetrokken. Ze keek hem aan, haar blik was vriendelijk, net als anders. Ze vroeg zich af of er echt iets met hem was. Ze zou dwanggedachten kunnen gebruiken om het uit hem te krijgen, dan zou ze het waarschijnlijk zo weten, maar ze verwierp de gedachte meteen weer. Het was erg... Onaardig om dat te doen. Ze beschikte over sterke dwanggedachten, en ze kon er veel mee. Maar om het zo te gebruiken, dat deed ze niet. In plaats daarvan probeerde ze gewoon zijn blik te vangen, ze was benieuwd naar een antwoord, als dat kwam. Haar uitstraling was kalmerend, hadden haar ouders altijd gezegd. Ze hoopte dat het nog steeds zo was, maar ze vermoedde van wel.

[Ja hoor, goed geïnterpreteerd c: Als je er nog iets over wil weten: {Klik} ]

_________________

♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mikhail Bennet
avatar

Aantal berichten : 58

Mutant Profile
Alias: The Space man
Mutation: Gravity Manipulation
Crush: Nvt

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   do maa 13, 2014 8:16 pm

Het was ergens vrij apart dat de meeste mensen toch gewoon zo hun naam prijsgaven. Hijzelf had er niet zo heel veel problemen mee, maar hij kon zich voorstellen dat anderen het wel vervelend zouden vinden. Weer denkend over het feit dat ze toch een soort van outcasts bleven in de normale mensenmaatschappij en dat voor nare gevolgen zorgde. Dan zou je ook denken dat je wantrouwend wordt naar alles en iedereen, als iedereen toch maar naar doet. Toch had hij het weer eens mis, het zou niet de eerste keer zijn. Er zaten zoveel gaten in zijn realiteit die hoognodig gevuld moesten worden met juiste kennis over bepaalde zaken en de enige manier om dat te doen was door ervaring op te doen. Zo ook met sociale vaardigheden en die kon je alleen echt leren door ook echt… Sociaal te zijn.
Vas… Vasis.. Vasili… Lissa had de taak op zich genomen om het ritueel te starten. Het voorstellingsritueel. Gepusht door zijn ijver om zichzelf zichtbaar te maken tegenover haar had hij zich nogal onhandig voorgesteld. Misschien kon hij beter loslaten en zich gewoon overgeven op het moment, want zijn mentaliteit om echt zijn best te doen momenteel hielp niet echt. Het ging er juist alleen maar slechter op en dat liet zich blijken in zijn klungeligheid.
Gelukkig waren er dingen die hem konden afleidden, zo was daar het meisje dat haar naam nog niet had gezegd en hij hoopte dat ze iets zou doen. Dat ze haar naam zou zeggen, natuurlijk. Was wel zo fijn, dan hoefde hij haar in zijn hoofd niet te blijven aanspreken met dat meisje. En ze deed ook wat hij had gehoopt, ze zei haar naam en het leek erop alsof ze nog meer ging zeggen. Ze zou vast een goede afleiding bieden, maar het was dom haar nu heel hoopvol, dankbaar en blij aan te kijken. Het was vreemd en verdacht, maar dat was zijn huidige houding nu ook. Anders zou ze haar zin niet hebben afgekapt.

”Is alles wel goed?”
Langzaam keek hij op, waarna hij zich realiseerde dat de vraag op hem was gericht. Gezien ze beiden naar hem keken. Ietwat verloren keek hij van de een naar de ander, niet wetende wat hij moest doen. ’N-Nee…’ kwam er vervolgens aarzelend over zijn lippen, waarna hij naar de grond keek en nadacht. Wellicht was zijn houding nog steeds niet goed geweest en had hij onbewust verkeerde signalen afgegeven. Of hij had niet nagedacht over het feit dat hij slecht was om zijn houding en gedachtes te scheiden van elkaar.
Wetende dat hij niet zomaar kon zwijgen nu keek hij op en keek een paar tellen naar de… Mocht je het al een sneeuwman noemen? Laten we erop houden dat het potentie had. Met een hand pakte hij zijn sjaal vast, twijfelde eerst maar deed hem vervolgens af en liep naar de sneeuwman toe. ’Ik dacht gewoon dat… Misschien…’ Hij zweeg een paar secondes zodat hij de sjaal om de nek, als het er al een was, van de sneeuwman kon doen. ’Ik weet het niet, maar misschien had hij het fris. Je weet maar nooit,’ grijnsde hij, waarna hij omkeek naar de twee. Het duurde niet lang of zijn gezichtsexpressie veranderde alweer en hij keek weg, krabde in zijn nek en hapte eenmaal naar adem zodat hij wat kon zeggen. ’Ik kom nu vast over als een of andere vage…’ – ja vage wat, welk zelfstandig naamwoord zet je daar nou achter neer – ’Als ik gewoon vaag overkom nu.’ Hij liet zijn hand zakken en verborg hem in zijn zak, waarna hij zijn ogen opsloeg en naar de twee keek, proberende een reactie te peilen.

_________________
Dreams... F*ck dreams.
Dreams are for people who sleep, for people who count sheep.
Keep them; the dreams and the sheep.
Keep the bed, keep the pillow, keep the alarmclock. Keep dreaming.
Dreams are for dreamers... But I am not a dreamer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna van Houten
avatar

Aantal berichten : 84

Mutant Profile
Alias: Crystal
Mutation: Crystallokinesis
Crush: Don't dull the sparkle in your eyes...~

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   zo apr 06, 2014 2:14 am


 
 
 
Anna wilde haar blik op Mikhail gericht houden, maar slaagde hier niet volledig in. Er was iets aan Lissa, iets aangenaams alleen wist Anna niet wat. Wat ze wel wist, was dat het er voor zorgde dat haar blik zo nu en dan toch op de blondine terecht kwam, en hoewel ze hier geen problemen mee had, vond ze het toch fijn dat ze gemakkelijk haar ogen weer op Mikhail kon richten.

Zijn antwoord liet een frons op haar voorhoofd ontstaan. Ze hield haar hoofd scheef, als een puppy die om een beloning vroeg. Echter zorgde de frons er voor dat ze een heel bezorgde uitdrukking kreeg.
Al snel bleek echter dat haar zorgen voor niets waren. Anna’s blik volgde de sjaal, die om de nek van de sneeuwman werd gedrapeerd. Ze had er geen moeite in om een brede grijns te laten zien. De sneeuwpop zag er prachtig uit, hoewel hij nog steeds een wat kaal hoofd had, ook wat gezicht betreft. Het was dat ze geen wortel op zak had, anders had ze meteen eentje in zijn hoofd gedrukt als neus.
Als alternatief, en omdat ze zich schuldig voelde voor de gezichtsloze sneeuwpop, besloot ze dat hij op zijn minst kijkgaten mocht hebben. Ze hurkte neer bij de sneeuwpop en drukte met twee vingers op de plaats van de sneeuwpop waar zij vond dat een oog moest zitten. Haar wanten zorgden er voor dat de kijkgaten iets groter werden dan haar bedoeling was, en ze fronste voor een moment naar de sneeuwpop. In gedachten verontschuldigde ze zich tegen het ding. Misschien moest ze maar van de sneeuw afblijven voortaan – of nee, eigenlijk juist niet. Alleen met oefenen kon ze beter worden. Ja. Ze moest juist honderden meer sneeuwpoppen maken, tot ze het net zo perfect kon als, als –
Anna kon zich niemand verzinnen die goed was in sneeuwpoppen maken. Lissa was er niet slecht in. Haar sneeuwbal had tenminste op een bal geleken, en Mikhail was zo attent geweest om de sneeuwpop aan te kleden. Beide hadden ze duidelijk al meer potentie dan Anna, en hoewel dat anderen waarschijnlijk onzeker zou maken, maakte het haar alleen maar vrolijk. Dat zij belabberd was in sneeuwpoppen maken, betekende nog niet dat ze geen andere talenten had!

“Het is perfect.” Met haar hand streek ze over de sjaal, alsof dit duidelijk maakte dat ze het daar over had, en niet over de deuken die ze net zelf in het hoofd van de sneeuwpop had geduwd. Waarom zou ze dat ook complimenteren? Ze was zelfverzekerd, ja, maar niet zelfvoldaan. Het enige wat ze uit zichzelf over zichzelf zou complimenteren, waren haar zang en dans. Deuken waren bovendien niet bepaald een prestatie te noemen.
Ze kwam overeind, veegde haar wanten aan elkaar af, en richtte zich toen weer op de twee mensen.
“Je hoeft je echt geen zorgen te maken over vaag zijn, of awkward, of raar of anders,” merkte ze op, “we zijn allemaal mutanten hier. We zijn allemaal buitenbeentjes. Sure, sommigen zijn erger dan anderen, maar geloof me – ik ken veel, heel veel ergere gevallen dan jij.” Ze wierp Mikhail een aanmoedigende blik toe.

“En als ik het toch over mutanten heb – mag ik vragen wat jullie mutaties zijn?”
Haar toon sloeg gemakkelijk om van inspirerend naar overenthousiast. Haar handen, die gebald waren tot vuisten, drukte ze zachtjes tegen elkaar. Eén van haar favoriete dingen aan het ontmoeten van nieuwe mensen, was het zien van hun mutaties. Of op zijn minst horen wat het was, want niet alle mutaties waren handig om te laten zien. Anna was dankbaar dat haar eigen mutatie over het algemeen onschadelijk was.
DO YOU WANNA BUILD A SNOWMAN
MIKHAIL & VASILISA
Beter laat dan nooit right? D:

_________________
ANNA v. HOUTEN
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vasilisa Dragomir
avatar

Aantal berichten : 144

Mutant Profile
Alias: Moroi
Mutation: Moroi Sociology, Spirit
Crush: Truth is, everyone is going to hurt you. You just have to find the one who's worth the pain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you wanna build a snowman?   vr apr 11, 2014 10:28 pm

Anna vroeg aan Mikhail of het wel goed ging. Lissa vestigde haar blik nu ook op de jongen. Haar gezicht stond vriendelijk, en ze was wel degelijk benieuwd of het goed ging. Natuurlijk, ze kon hem dwingen om het te zeggen. Maar dat zou ze niet doen. Dwanggedachten gebruiken op zo'n manier was vreselijk. ’N-Nee…’ Lissa hield haar hoofd wat schuin. Haar blik volgde hem toen hij naar de sneeuwpop. ’Ik dacht gewoon dat… Misschien…’ Ze zag hoe hij de sjaal om de sneeuwpop deed. Die begon steeds wat completer te worden. Alleen nog een gezicht, en een hoed of zo. ’Ik weet het niet, maar misschien had hij het fris. Je weet maar nooit,’ Hij grijnsde, en ze glimlachte terug. ’Ik kom nu vast over als een of andere vage…’ Vaag? Helemaal niet. ’Als ik gewoon vaag overkom nu.’ Ze schudde zachtjes haar hoofd, en wou zeggen dat het niet zo was toen Anna iets zei. “Je hoeft je echt geen zorgen te maken over vaag zijn, of awkward, of raar of anders,” sprak ze. “We zijn allemaal mutanten hier. We zijn allemaal buitenbeentjes. Sure, sommigen zijn erger dan anderen, maar geloof me – ik ken veel, heel veel ergere gevallen dan jij.” Lissa zag dat de sneeuwpop ogen had gekregen. Het was haar ontgaan dat iemand die had gemaakt, maar dat maakte niet zoveel uit. “En als ik het toch over mutanten heb – mag ik vragen wat jullie mutaties zijn?”

Lissa wachtte even, Mikhail de kans gevend die van hem te vertellen. Maar toen hij dat niet deed, sprak zijzelf. "Mijn mutatie heet Spiritus." Ze wachtte even. "Ik kan genezen, eigenlijk bijna alles, ben ik achter gekomen. Zelfs..." Haar stem stokte even. Ze keek even naar de grond, en wachtte even. "Zelfs mensen die net gestorven zijn, kan ik terughalen. Ook genezen dus." Ze keek de twee even een voor een aan, wachtend op een reactie. Haar houding was vriendelijk en straalde zoals altijd kalmte uit. "En Spiritus komt ook met dwanggedachten. Maar dat is nou niet iets wat ik nou graag gebruik..." Ze glimlachte, en haalde even een hand door haar blonde haar. "En die van jullie?"

-laat, sorry :s -

_________________

♥:
 
Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Do you wanna build a snowman?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Schoolyard-