INDEX GUIDE RULES GROUPS MEMBERS

Deel | 
 

 Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Milo Kovač
avatar
Class 2
Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Mr. Nobody
Occupation:
Mutation: Erased memory ;; Rigid ;; Dreamcatcher
BerichtOnderwerp: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   zo sep 18, 2016 10:09 pm

Milo had enorm lopen twijfelen of hij wel wilde gaan. Hij had natuurlijk geen afspraakje, maar daarin zou hij vast niet de enige zijn. En ongewenste aandacht zou hij ook niet trekken door alleen aan te komen, nee, mensen zouden heus niet onthouden dat hij een loner was. Maar de vraag was of hij zin had in een avond lang zien hoe iedereen om hem heen plezier had.
Pas op de avond zelf kwam het besluit. De gangen waren langzaam leeggelopen, iedereen was in koppeltjes vertrokken of opgewonden op zoek gegaan naar hun date. Het gegiebel van meisjes die elkaar opmaakten stierf weg en de stropdassen waren gestrikt. Milo lag lusteloos op zijn opgemaakte bed te spelen met een papiertje. Hij maakte het zo hard dat het niet te vouwen was en veranderde het dan weer naar een flexibel stuiterend oppervlakte. Door het vel in elkaar te proppen tot een balletje maakte hij een stuiterbal waarmee hij tegen zijn plafond gooide. Genoeg, besloot hij. Genoeg.

Milo stond op en gooide zijn kledingkast open. Meer dan een simpel pak zou het qua outfit niet worden, maar nogmaals, hij had niemand om indruk op te maken. Het was misschien een pessimistisch uitgangspunt, maar op deze manier kon zijn avond alleen maar beter worden. In zijn bruine pak viel hij ietwat uit de toon tussen de zwarte kledingstukken, al zag hij ook een paar overdreven uitgedoste ridders lopen. Uitslovers. Milo bleef aan de rand van de dansvloer staan en observeerde het volk. Een welkoms praatje werd gehouden en Milo kon zijn ogen niet geloven toen hij de jurk van de spreekster zag. Dat was meer doorzicht dan bedekkend, wauw, alleen enkele hartjes bedekten de ongeziene lichaamsdelen. En dat terwijl ze wist dat iedereen hier haar met volle aandacht zou bekijken, wat een lef. Flauwtjes klapte hij mee voor haar verhaaltje en voor de aangekondigde zangeres. Toen een zoetsappig liedje ingezet werd begaf Milo zich wat meer in het publiek, voornamelijk omdat hij de bar wilde bereiken. Daar goot hij zijn eerste glas wijn vrij gauw achterover en begon gestaag aan een tweede en derde.
Het beste aan deze avond was tot nu toe de gratis drank. Iets wat nauwelijks opwoog tegen de pijn van het toekijken langs de zijlijn hoe koppeltjes elkaar's hand namen en traag rondschuifelden. Sprookjesachtig was het hier zeker, maar dan was hij de grote boze heks of een andere bad guy, die uit eenzaamheid onverdraaglijk wordt. Jaloers staarde Milo naar een setje vlak bij hem, ze hadden geen oog voor hem, geen oog voor wie dan ook. Alleen voor elkaar. Dat soort liefde had hij slechts één keer meegemaakt en hoewel ze zei dat ze hem nooit zou laten gaan was het na een paar maanden toch mis gegaan. Weg. Poef. Ze stond te flirten met een andere jongen en was op hem verliefd geworden. En andere vriendinnetjes waren net zo geëindigd, ze werden gek van het feit dat ze zichzelf in allerlei bochten moesten wringen om zich te herinneren dat ze bezet waren. En dan was het altijd Milo die werd opgegeven. Wie kon het ze ook kwalijk nemen, hij was geen makkelijk persoon om lief te hebben.

Nog een glas landde in zijn hand om zijn verdriet weg te drinken en nog een. De opening was een half uur geleden en Milo reikte naar een van de flessen die hij achter de bar zag staan om de zaak wat te bespoedigen. ''Nou, proost,'' sprak hij sarcastisch. Doordat hij aangeschoten was had hij eventjes geen aandacht meer voor de wereld om hem heen, wat wellicht zorgde dat hij irritant in de weg liep, maar dat was momenteel wel zijn laatste zorg op de hele wereld. Misschien was het toch beter als hij alleen op z'n kamer was gebleven om te rollen in zelfmedelijden, dan hadden anderen tenminste geen last van hem.

OOC: Gezellig to the max. Feel free to join~

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Marilyn Walker
avatar
Class 3
Aantal berichten : 49

Mutant Profile
Alias: Knockout
Occupation:
Mutation: Telekinesis and Cryokinesis
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   zo sep 18, 2016 10:49 pm

irresistible


Marilyn had gehoord dat er een sprookjesbal georganiseerd werd, en natuurlijk was ze van plan geweest om daar aanwezig te zijn. Zo heel veel mensen kende ze nog niet en het leek haar de perfecte manier om eens te zien wat er nog meer rondliep over dit eiland behalve figuren zoals Judas. Nu was het nog wel even zoeken geweest naar de goede jurk, maar die had ze al snel gevonden. Gelukkig was ze de trotse eigenaar van een enorme kledingkast, allemaal kleren die ze mee had genomen van thuis. Ondanks dat ze het erg rot had gehad thuis, hadden ze wel veel geld en omdat ze geen vrienden had ging ze altijd in haar eentje shoppen. Niet dat ze al die jurken ooit aan had kunnen trekken, want Marilyn was de laatste paar jaar niet meer naar de schoolfeestjes geweest. Maar hier op Genosha was het anders, de meeste mensen waren aardig en iedereen was hier.. gelijk. Of bijna dan toch. De blondine kon dan ook niet kiezen tussen de jurken die ze had, want vanavond kreeg ze immers de kans om te gaan stralen als een prinses. Zonder prins dan weliswaar, maar een prinses die stevig op haar eigen benen stond was tegenwoordig ook een populair concept. Kijk maar naar de laatste paar Disney films. Maar ze leefde niet in een Disney film, dit was de realiteit en ze moest nu echt een keuze maken. Voor de verandering was ze gegaan voor de zachtroze jurk, gewoon omdat ze zich zo snel geen andere gelegenheid kon bedenken waarbij ze die aan zou doen. Dus haar keuze was eindelijk gemaakt, gelukkig maar want zo lang had ze niet meer. Nu nog snel haar haren op orde brengen en haar make-up aanbrengen en ze was klaar om te gaan.

De weg naar het bal was werkelijk waar prachtig, complimenten naar de mensen die dit bedacht hadden zeg! Er was duidelijk oog voor detail en dat maakte de sfeer nog magischer. Met een brede glimlach op haar gezicht liep ze dan ook verder. Stiekem was Marilyn wel zo'n meisje-meisje, wat ergens ook wel weer logisch was omdat ze voor Genosha haar brood had verdiend met het zijn van een model. En wat voor een. Victoria Secret natuurlijk, een echte angel. Het was dat ze niet wilde overdrijven, maar een paar vleugels had ze best nog wel aan willen trekken vanavond. Maar dan was ze geen prinses meer, en voor vanavond mocht ze een indepentent princes zijn van zichzelf.

Het feest was ondertussen in volle gang. Een tijdje geleden had ze naar het praatje van de geniale feestcommissie geluisterd, waarna één van hen het eerste optreden gegeven had en het feest echt was begonnen. Marilyn had een beetje rondgelopen zo hier en daar om de mensen wat te bestuderen. De meeste waren in groepjes of at least met een duo, maar zo hier en daar zag je ook wat eenzame zielen zoals zijzelf. En dan was er nog die extreme eenzame ziel die ze een eindje verderop bij de bar zag staan. De avond was nog jong en.. hij zag er aardig bezopen uit. Rustig wandelde de blondine zijn kant op, nieuwsgierig naar wat er gaande was hier omdat ze een aantal mensen wat geïrriteerd zag kijken. De jongen had zojuist een fles drank opengemaakt. "Gaat alles goed?" vroeg ze toen ze naast hem stond en keek met een opgetrokken wenkbrauw naar de fles, ging hij die soms helemaal alleen opdrinken? Hmn. Dat ging nooit goed komen.

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Milo Kovač
avatar
Class 2
Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Mr. Nobody
Occupation:
Mutation: Erased memory ;; Rigid ;; Dreamcatcher
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   ma sep 19, 2016 12:15 pm

De fles drank die hij nu om de hals pakte was zijn reddingsboei temidden van al deze.. gelukkige mensen. Hij was alleen en hij verdronk in hun blijdschap - versterkte dat onhandig genoeg door de alcohol die hem juist zou moeten helpen. Maar van het ene op het andere moment was hij niet meer alleen. Een sprankje hoop. Al zou dat gauw genoeg weer doven.

Een meisje sprak hem aan. Een meisje in een lichtroze jurk. Een suikerspin, een roze wolk. Een jurk die schreeuwde dat ze zich goed had voorbereid op het bal. En ze zag er nog knap uit ook. Een prinses, die haar prins verloren leek te zijn. Waarom was ze alleen? Waarom sprak ze hem aan? Was dit leedvermaak om de loner? Wantrouwig staarde hij terug. De ontmoeting met een blauwharige dievege enkele dagen terug had zijn vertrouwen in de mensheid geen goed gedaan. Dat lag op geen enkele manier aan de blonde dame die hem aansprak, maar hij hield het in zijn achterhoofd en nam daardoor elke glimlach of bezorgdheid met een korreltje zout.

Hij grimaste naar haar en draaide de dop van de fles af. ''Niet echt.'' Waarom zou hij liegen? Daarvoor had Milo geen enkele reden. En zijn situatie sprak boekdelen, dat besefte hij ook wel. ''Maar dat is niet jouw probleem, ga maar weer naar je date of whatever,'' gaf hij aan, niet eens heel onvriendelijk. ''Ik red me wel.'' Dat was een leugen en hij bracht het niet heel overtuigend. Maar de roze fee hoefde voor hem niet haar plezierige avond op te geven. Milo keek even rond op zoek naar een leeg glas, maar toen hij die niet kon vinden pakte hij zijn oude wijnglas en dronk het laatste bodempje eruit.

OOC: Plaatje van zijn pak vergeten, oeps, bij deze nog

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Marilyn Walker
avatar
Class 3
Aantal berichten : 49

Mutant Profile
Alias: Knockout
Occupation:
Mutation: Telekinesis and Cryokinesis
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   ma sep 19, 2016 4:28 pm

irresistible


De jongeman die ze zojuist had aangesproken leek al aardig ver weg te zijn, en dan te bedenken dat het feest pas een half uur geleden was begonnen! Dan moest hij in een korte tijd veel gedronken hebben, of hij was gewoon enorm snel aangeschoten. Toen ze hem had aangesproken leek hij iet wat wantrouwig naar haar te kijken, maar Marilyn hield gewoon dezelfde uitdrukking op haar gezicht en trok zich weinig van hem aan. Immers was hij onder de invloed van alcohol, en mensen deden dan immers anders dan normaal.

Het ging niet goed met hem, dat gaf hij zonder blikken of blozen toe zodra ze erom had gevraagd. Niet dat hij dat zo nodig hoefde te bevestigen, Marilyn kon prima zien wanneer het goed ging met iemand en wanneer niet. Een beetje mensenkennis had ze wel, een groot deel uit eigen ervaring dan. En als iemand binnen een half uur al zo ver weg was.. dan ging het niet goed. De jongen zei dat het echter niet haar probleem was, en dat ze maar weer terug moest gaan naar haar date. "Ik heb geen date, ik ben hier alleen," merkte ze rustig op, al vroeg ze zich af of hem dat überhaupt wel boeide. Sceptisch keek ze naar het hele gebeuren, hoe hij zocht naar een nieuw glas waar hij de drank in kon schenken en hoe hij vervolgens maar een oud wijnglas pakte en daar het laatste beetje uit opdronk. "Volgens mij niet," zei ze met een licht opgetrokken wenkbrauw op wat hij als laatst gezegd had. Misschien kon ze wel wat proberen. Marilyn richtte haar volledige aandacht op de fles drank die hij in zijn handen had, hier had ze op geoefend de laatste paar weken. En voordat ze het wist was het gelukt, de fles was tot net onder de hals bevroren geraakt. Wat betekende dat de vloeistof die erin zat er niet meer uit kwam. "Als ik jou was zou ik stoppen met drinken, voordat je jezelf nog belachelijker maakt," besloot ze subtiel advies te geven. Want mensen keken, en op zo'n eiland gingen roddels natuurlijk wel als een lopend vuurtje de volgende dag.

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Milo Kovač
avatar
Class 2
Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Mr. Nobody
Occupation:
Mutation: Erased memory ;; Rigid ;; Dreamcatcher
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   wo sep 21, 2016 4:48 pm

De alcohol haalde overal de scherpe kantjes van af, van zijn gevoelens, van zijn zintuigen. Dat was fijn. Milo was normaal gesproken geen sterke drinker, maar zoals veel Italianen kon hij de smaak van een goede wijn wel waarderen. Daarom had hij zich ook gefocust op de glazen dieprode wijn. Maar de smaak was voor deze keer ondergeschikt aan het verdovende vergif dat erin zat. De jongen was vrij lang en had genoeg spiermassa om een aardige alcohol tolerantie te hebben. Natuurlijk hadden de vier, vijf glazen wijn die hij op razend tempo achterover had geslagen wel wat effect. Maar hij voelde nog steeds een leegte in zich, een eenzaamheid die hem zo beangstigde. Existentiële vragen zoals of zijn bestaan überhaupt zin had kwamen in hem op. Het was deprimerend, pijnlijk. Totaal niet passend bij een nacht die feestelijk had moeten zijn. Daarom greep hij ook naar een fles met sterkere drank, dan zou het tenminste wat opschieten met die gevoelloosheid.

Maar hij was niet snel genoeg. Werd gestoord door een meisje gekleed in een jurk zo roze dat hij het haast niet kon geloven. Het zag eruit als een soort crêpepapier. Was dat nou de mode in Amerika? Op zich vond hij het niet eens zo erg dat ze zich met hem bemoeide. Hij zag het niet als iets negatiefs, waar anderen haar misschien tot bemoeial zouden bestempelen. Daarom bleef Milo vrij kalm terwijl hij haar vertelde dat ze beter weg kon gaan. Naar haar date, haar vrienden, wie dan ook. Ze zou er niets aan hebben haar tijd aan hem te verspillen. Maar ze had geen date en was ook niet van plan weg te gaan.

Sterker nog, ze deed een poging om zijn fles drank onbereikbaar te maken. Serieus? Nu begon hij toch wel een beetje geërgerd te raken, ze had geen enkel recht zich zo met hem te bemoeien en op hem neer te kijken alsof hij een idioot was. Nee, dan keek ze maar beter weg en kon ze iemand anders gaan kleineren. “Wie denk je dat je bent?” vroeg hij lichtelijk geïrriteerd. “Mijn oppas?” Hij schoof de fles weg op de houten bar, maar was niet van plan te stoppen. Hij zorgde wel voor zichzelf, ookal deed hij dat nog zo slecht. Dat had hij altijd al gedaan. Milo herinnerde zich nog de eerste keren dat hij zelf van school naar huis liep of een eigen avondmaaltijd klaarmaakte omdat zijn ouders hem vergeten waren. Zelfstandig kon je hem zeker wel noemen.

“Ben je altijd zo subtiel in je adviezen?” verzuchtte hij, terwijl hij twee van de gevulde glazen witte wijn pakte. Fijn zeg, afwisseling. Bedankt, vreemdeling. Hij bracht het ene glas in haar richting als een soort uitnodiging. “Hmm?” Hij bood haar het glas aan, maar niet omdat hij zo nodig met haar wilde drinken. Zou ze hem weer in de weg zitten met haar mutatie? Of zou ze de boodschap begrijpen en accepteren dat er hier zo veel drank was dat ze lang bezig zou zijn wilde ze hem echt laten versoberen. “Om mijn reputatie hoef je je echt geen zorgen te maken.” Hij gebaarde met zijn hand naar de feestende mensen. “Bovendien is iedereen dit morgen al lang vergeten.” Letterlijk, ookal dronken ze geen druppel. Misschien zou hij morgen voor de verandering ook bij de onwetenden horen, als ze zou stoppen met ijs over in plaats van in zijn drankje te plaatsen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Marilyn Walker
avatar
Class 3
Aantal berichten : 49

Mutant Profile
Alias: Knockout
Occupation:
Mutation: Telekinesis and Cryokinesis
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   zo sep 25, 2016 6:10 pm

irresistible


Marilyn had geprobeerd om de fles drank zo subtiel mogelijk te laten bevriezen, maar hij leek toch wel de connectie te leggen dat de blondine in de roze jurk dat had gedaan. En blij leek hij er niet echt mee, al had ze niet anders verwacht. "De naam is Marilyn, en wees blij dat er iemand is die je probeert te helpen," zei ze nadat hij had gevraagd of ze soms zijn oppas was. Mensen die teveel drank ophadden waren soms net kleuters, ja. Waarom ze zo deed? Geen idee. In elk geval schoof hij de fles weg op de houten bar, straks zou het wel ontdooid zijn en dan konden andere mensen ervan drinken. De jongeman had echter alweer iets anders gevonden, twee glazen witte wijn. "Misschien," was haar zwakke antwoord op zijn vraag of ze altijd zo subtiel was met haar adviezen. Maar heel serieus wilde ze hem niet nemen, want hij was dronken, in elk geval zwaar aangeschoten. Haar wenkbrauw trok ze wat omhoog zodra hij haar één van de glazen aanbood, die ze toch maar aanpakte. Beter dat hij maar één glas dronk dan dat hij er straks twee achter elkaar naar binnen zou gieten. Marilyn kon niet alle drank die aanwezig was op dit feest bevriezen.

Over zijn reputatie hoefde ze zich geen zorgen te maken, dat waren tenminste de woorden van de ander. Morgen zou iedereen het toch weer vergeten zijn. "Het internet is voor altijd," zei ze nog snel voordat ze een slokje van haar witte wijn nam. Als iemand het vastlegde op camera en het op internet plaatste konden mensen het terugkijken. Natuurlijk had ze geen idee wat zijn mutatie was, maar dat was ook niet echt belangrijk op dit moment. Om eerlijk te zijn dacht ze er niet eens meteen aan om erachter te komen wat het was. Hij was hier en was een mutant, net zoals elk mens op dit eiland. "Maar vertel, waarom sta je hier zo zielig alleen alle drank op te drinken?" Het feit er maar even buiten latende dat ze zelf ook alleen was op dit feest, maar ze koos er tenminste niet voor om meteen naar de drank te grijpen. Immers was dit een mooi moment om mensen te leren kennen, en je maakte jezelf niet populair als je als één of andere dronkenman rond ging lopen.


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Milo Kovač
avatar
Class 2
Aantal berichten : 68

Mutant Profile
Alias: Mr. Nobody
Occupation:
Mutation: Erased memory ;; Rigid ;; Dreamcatcher
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   zo okt 16, 2016 9:07 pm

Milo kon het niet helpen. Hij begon zich aan dit meisje te irriteren. Ze dacht dat ze wist wat er beter voor hem was. Hij moest zich maar gewoon sober in de menigte mengen. Ja, zij had makkelijk praten, met een uiterlijk als dat en ohja, het subtiele voordeel dat mensen je niet vergaten als ze voor één milliseconde afgeleid waren was het voor haar vast makkelijk om een gezellige avond te hebben. En toch was ze erop gebrand om te zorgen dat hij ook voldeed aan het perfecte plaatje van feestende student, nou sorry dat zijn leven niet zo rooskleurig was als haar crepepapier jurk. “Oh ik ben je zó dankbaar,” sprak hij sarcastisch. Echt hoor, zijn redder in nood. Zag hij er dan uit als een prins op zoek naar een dappere prinses die hem uit zijn eenzaamheid kwam dwingen? Op de lange termijn zou hij er toch niets mee op schieten, dus wilde hij eigenlijk gewoon zo gauw mogelijk van haar af.

Milo hield van praten met mensen. Maar niet op deze manier. Niet op een manier die hem het gevoel gaf dat hij niet alleen incompetent en waardeloos was, maar ook nog eens dat medelijdende toontje. Het was alsof ze een ijspegel in zijn hart ramde, in plaats van gewoon zijn fles drank bevroor. Eén flesje van de velen. Typische symbool politiek, maar dat ging op hem niet werken. Dus bood hij haar spottend een drankje aan – wat zou ze gaan doen? Nou, meedrinken dus. Milo nam een slokje van de wijn en glimlachte vreugdeloos. Proost.
Ze had nog meer waarschuwingen, bedankt mam. Milo knikte nadenkend. Het internet was voor altijd, dat was wat ze wilden dat je geloofde. Na een paar keer kijken naar het filmpje zou je opeens merken dat die jongen er wel heel.. algemeen uit zag. Haast onherkenbaar. En dan, opeens, realiseerde je je dat je geen idee had wie dat was. Het was niemand. Het was de algemene interpretatie van wat een mens was, meer niet. En dan brak de link, of werd de foto zo pixelig of wazig dat er niets meer in te herkennen was, zelfs geen vage jongeman. Maar haar advies werd enorm gewaardeerd. “Hé, goed idee, het internet. Misschien kan ik dan eindelijk een blijvende indruk achterlaten.” Milo hield op geen enkele manier terug, zijn remmingen waren sowieso weggezakt door de alcoholische drankjes die zijn bloedbaan in een bruisend feestvocht had veranderd. Hij zou zijn gemoedstoestand bíjna als geamuseerd beschrijven. Geamuseerd om hoe zij probeerde hem te overtuigen dat hij gewoon leuk mee moest doen met de rest.

“Omdat elk gesprek wat ik vanavond voer toch vergeten gaat worden door de ander. Dus dan kan ik net zo goed zorgen dat ik ook alles vergeet, nietwaar?” Hij keek weg terwijl hij nog een paar grote slokken drank nam. De waarheid was pijnlijk, zelfs na al die tijd.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]   

Terug naar boven Go down
 
Sometimes we think we want to disappear, but all we really want is to be found [open]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» What is lost sometimes can be found | Room 98 [Dennimae]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Ruins of Genosha :: Genosha Island :: Forest :: Fairytale Ball-
Ga naar: