FRUITMAND
CBOX
Grand entrance - Pagina 2
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Grand entrance

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   wo okt 12, 2016 8:20 pm

De jongen die ze benaderde zag er aardig genoeg uit. Simpel, niet bedreigend. Lorelei was snel geintimideerd, waardoor ze zich beter op haar gemak voelde bij iemand die, bij gebrek aan een beter woord, een beetje middelmatig was qua uitstraling. Het voordeel van deze avond was dat alle parfummetjes en dikke lagen deo haar radar bijna volledig plat hadden gelegd, zodat ze zonder irritante gewaarwordingen van mensen achter haar rug met hem kon praten.

De jongen dronk een felgekleurd drankje, het zag er best feestelijk uit. Maar het haalde het uiteindelijk niet bij de delicate versieringen op de cupcake. Die was zo mooi, dat ze zich niet kon voorstellen dat mensenhanden dit hadden gemaakt – dat was wellicht overdreven, maar ze had gewoon heel erg honger en dat zorgde voor dit soort overdreven aantrekkelijkheid van etenswaren. “Misschien niet, maar vragen kan geen kwaad, toch?” Verlegen glimlachte ze naar hem. Lorelei moest duidelijk haar weg nog vinden tussen alle tumult op het eiland, maar dit gesprek was een stap in de goede richting. “Hallo, Vick,” begon ze, blij dat hij zich meteen al voorstelde. Helaas kreeg ze hierdoor de ongemakkelijke keuze tussen haar hand uitsteken of niet. Ze aarzelde en besloot het maar niet te doen. Dat was misschien wat te formeel. Al was zijn geweldig mooie, nette pak dat ook wel. “Ik ben Lorelei, aangenaam.” Ze voelde zich trots op haar toenadering.

Toen hij vroeg naar haar lekkernij keek ze verschrikt naar het cakeje wat ze vrij hebberig vast hield. “Oh, ehm, aan de andere kant staat een tafel vol snacks,” gaf ze toe. Zou hij dat meteen als excuus aangrijpen om haar hier achter te laten? Ze kende het film cliché wel, waarin iemand zei ik ben zo terug, maar de hoofdpersoon nodeloos stond te wachten. Niet echt grappig. Hopelijk zou Vick dat niet doen. Vick leek echter niet van plan om meteen al weg te gaan. Nee, hij stelde haar in plaats daarvan voor een duivels dilemma.

Lorelei werd zo mogelijk nog wat bleker, schuldig dacht ze aan de calorieën, de suiker. Haar mond waterde al bij het idee, maar haar hoofd schreeuwde nee. “Neehoor,” glimlachte ze niet helemaal oprecht. “Neem jij maar.” Ze schoof het cakeje over de tafel in zijn richting, hield zich zo goed mogelijk in de houding van blij, lief meisje dat graag deelde. Het was beter zo. Dit bespaarde haar een hoop schuldgevoelens later op de avond, eigenlijk moest ze hem dankbaar zijn. “Ik had toch niet echt honger.” De tekst kwam behoorlijk vlot over haar lippen, maar haar ogen waren zo ongeveer vastgelijmd aan het cakeje tot ze zich dwong om de menigte te bekijken. Iedereen had plezier en zij was er een deel van. Waarom voelde ze zich dan alsnog zo leeg van binnen?

TAG: Vick~ c:

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Vick Moore
avatar

Aantal berichten : 141

Mutant Profile
Alias: Noctis
Mutation: Stardust, Immortality
Crush: Let me die

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   zo okt 16, 2016 4:43 pm




Vick was blij dat hij uiteindelijk de keuze had gemaakt om wel naar het bal te gaan. Hij voelde zich goed en had ook al gezelschap gevonden. Uiteindelijk waren sociale evenementen toch wel één van de betere manieren om mensen te leren kennen. Dat had hij nou net zo nodig. Ondanks dat hij al wat mensen had ontmoet. Het waren allemaal niet meer dan een paar gesprekken geweest of mensen die hij tegenkwam op een ongemakkelijk moment. Het dichtste bij een vriend wat hij tot nu toe gemaakt had, was Hall. En hij vond het nog niet oké om zich zomaar onuitgenodigd bij een groepje te voegen. Het meisje dat bij haar was komen staan was erg aardig en ietwat verlegen. Waardoor Vick haar zo voorzichtig mogelijk benaderde. Hij stelde zich vrijwel onmiddellijk voor om haar te laten weten dat hij het absoluut niet erg vond dat ze erbij was komen staan. Hij zag haar aarzelen voordat ze haar naam zei en vroeg zich af of ze hier wel op haar plaats was. Hij wilde echter niet oordelen over iemand en nam zich voor dat hij ging proberen om haar wat meer op haar gemak te laten voelen.
"Aangenaam Lorelei," zei hij met een vriendelijke glimlach. Hij vroeg haar subtiel naar het cupcakje in haar handen, dat er net zo betoverend uitzag als de rest van het bal. Lorelei vertelde hem dat de stand waar ze haar cupcakje vandaan had gehaald aan de overkant stond. Hij probeerde door de menigte heen naar de overkant te kijken, maar faalde. Misschien zou hij later op de avond wel even een kijkje nemen. Hij wilde Lorelei nu niet alleen laten, zeker niet omdat ze er zo onzeker uitzag. Bovendien had hij al punch, waar hij nog een slok van nam.
"Nee hoor, neem jij maar," antwoordde ze met een glimlach op de opmerking of ze het cakje nog ging opeten. Vick keek haar even versteld aan, omdat hij het antwoord niet verwacht had, maar lachte daarna kort.
"Ik was niet helemaal serieus. Je hebt hem vast niet voor niks gepakt. Eet nou maar op, dan geniet ik nog even van deze punch." Hij hief het glas naar haar en nam nog een slok. Hoe meer hij ervan dronk, hoe minder lekker het werd.
"Dus, vertel eens wat meer over jezelf. Ben je hier alleen?" vroeg hij haar geïnteresseerd. Hij wilde niet opdringerig zijn, maar probeerde gewoon om het gesprek aan de gang te houden.
WORDS XXX • TAG Lorelei • NOTES xxx

_________________
Thank you R darling <3
Aiden ~ Vick
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eden McGuire
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Gaia
Mutation: Geokinesis, Botanokinesis, Ecological Empathy
Crush: And I know I'll be broken when it's over. Oh but I can't help but pull you closer.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   ma okt 31, 2016 10:39 pm

Het was maar goed dat er op deze avond ook echte prinsen leken te zijn. Misschien waren het niet de prinsen die in de boeken beschreven stonden, ze waren eigentijds. Gekleed in die eigentijdse kleding, met een enkele uitzondering. Een enkeling leek zo uit een sprookjesboek te komen, maar de meesten waren gewoon gekleed in een net pak. De heren waren charmant, mysterieus en gedroegen zich keurig. Als echte prinsen zorgden ze voor hun prinses. Ze vroegen de dame ten dans, begroetten hen met kusjes op de hand, en vingen de dames ook op zodra ze struikelden over een boomwortel.

In het geval van Eden ving de jongen haar niet echt op, maar hij gaf haar wel de nodige steun om te voorkomen dat ze niet omviel. Haar drankje lag al op de grond, maar de zijne had hij behendig opgevangen met als gevolg dat haar jurk nog schoon was. Ze had wel even goed gekeken wie er nou eigenlijk voor haar stond, en de jongen was zeker een knappe verschijning. Dat kon nooit kwaad, dat moest ze stiekem wel toegeven. Het gesprek verliep vrij soepel, op het feit na dat ze vertelde dat ze wel vaker tegen bomen aan liep. Wat kon ze zeggen? Ze was de klappen ervan gewend, ze kon soms zo één zijn met de natuur dat ze er ook tegenaan liep. Hij reageerde geamuseerd op haar opmerking, en schouderophalend hield ze het er maar op dat bomen af en toe ook tegen haar aan liepen.
De jongen had zich voorgesteld uit Joshua, en had haar een kus op de hand gedrukt. Het was net een film, en tot haar grote ergernis moest Eden blozen toen hij haar hand vastpakte en zacht dat kusje erop drukte. Dat zou zijn ego zeker een boost geven, ze kon het gewoon voelen. Hij leek verbaasd te zijn over het feit dat bomen konden roddelen als de beste. Ze bracht het overtuigend, en na haar act met het verdwijnen van het drinken zou hij haar ook wel geloven. Het was niet helemaal waar, bomen communiceerden wel volop met elkaar, maar roddelen? Zo zou zij het niet noemen. Niet dat het kwaad kon om Joshua een beetje in de maling te nemen, na zijn egoboost mocht dat wel.

"Pas op doornroosje, dadelijk moet ik je nog wakker kussen." Zei ze met één opgetrokken wenkbrauw toen hij verbaasd een naaldje uit zijn haar haalde. Het waren niet echt haar grapjes, maar hij leek het wel te waarderen. "Not that I would mind," zei hij onschuldig, en er verscheen een klein grijnsje op haar gezicht. Met een nieuw herwonnen dapperheid zette ze een stap naar hem toe, en legde een hand op zijn borst. Even leek het alsof ze de beweging zou maken hem echt een kus te geven maar in plaats daarvan toverde ze een roos van achter hem vandaan. Mutatie perks, smirk. Snel zette ze weer een stap naar achter en overhandigde hem de roos. "Voor jou, o, knappe prins.. prik je niet aan de doornen." Grijnsde ze.
Ze vroeg hem naar zijn mutatie, en hij had haar al meteen hooked on toen hij mysterieus begon te vertellen. Haar mutatie was overduidelijk, het had natuurlijk alles te maken met de natuur. Ze sprak met een grote glimlach erover, je kon wel zien dat ze helemaal één was met haar mutatie. Haar element, ze zou er niet zonder kunnen. Zelfs haar naam paste erbij. Maar zijn mutatie.. het enige wat ze wist was dat het iets met snelheid te maken had. Toen hij haar vertelde dat het maar een klein onderdeel was, was ze weer terug bij af. Zijn mysterieuze praat liet haar enkel nog nieuwsgieriger en benieuwder naar hem achter.

Ze sprak hem aan bij zijn achternaam, iets waar hij verbaasd op reageerde. Dat had hij duidelijk niet verwacht. Maar hij was een beroemde popster, en op haar school had ze dat echt wel meegekregen. "Ik moet zeggen, je bent een stuk leuker in persoon dan op televisie of online." Ze leunde iets naar voren, zodat ze zijn gezicht wat beter kon zien bij het maanlicht. Ze moest wel toegeven, ze was niet altijd een fan geweest van die boybands. Natuurlijk, ze was een meisje en die jongens van de boybands waren allemaal leuk. Alleen de muziek.. soms leek de liefde voor muziek wat te ontbreken. Dat had ze nooit echt speciaal gemerkt bij Joshua, maar ze kende hem ook niet super goed. "Stiekem ben ik gewoon altijd leuk hoor," kaatste hij meteen terug, en ze rolde even met haar ogen, ja ja, hij was vast en zeker altijd leuk. "Ah, so you've heard of me!" sprak hij en wees haar aan. Ze moest wel grijnzen en maakte even een beweging dat met haar hand dat hij niet zo moest wijzen. Hij kon haar beter wat vertellen over hemzelf, iets wat ze nog niet wist en wat voorbij het beeld van 'boyband boy' ging.

"Eens denken.." begon hij terwijl hij en hij fronste even. Ze had een stapje naar achter gezet, omdat ze wel erg dicht bij hem stond. Die stap had ze net zo goed niet hoeven te doen, want hij deed meteen een stap naar haar toe. Ze keek even naar de grond, zo dichtbij wilde ze eigenlijk helemaal niet staan, maar aan de andere kant, ze deed er niets meer aan. "Some say I'm quite charming," zei hij terwijl hij neerkeek op haar, en ze hield haar hoofd eventjes schuin om daarover te oordelen. "Al zeggen sommige ook wel dat ik eerder beestachtig grappig ben." Ze glimlachte en knikte, ja daar was ze het wel mee eens. Dat andere ook hoor, hij was zeker charmant, maar dat ging ze niet zomaar toegeven. Terwijl zij nog aan het oordelen was, zette hij nog een stap naar haar toe. Ze keek hem wat verbaasd omhoog en vond zijn ogen. Ze voelde zijn adem tegen haar huid tintelen, en eventjes hapte zij op haar beurt verbaasd naar adem. Het leek een eeuwigheid te zijn dat ze zo stonden, die vervolgens bruut werd verbroken. Joshua was weg. Ze wist zeker dat ze zijn hand op haar arm had gevoeld, en gleed met haar hand even kort over die plek heen. Eden keek zoekend om zich heen, waar was de jongen?

Ze hoorde een zachte bries achter zich, een geluid dat ze maar al te goed herkende. Bij haar op de boerderij was er naast hun land ook veel natuur. En daar waren ook bizons op te vinden. Beesten waarmee ze een paar keer oog in oog had gestaan. Langzaam draaide ze zich om, haar vermoeden klopte. Verwonderd keek ze naar het dier voor haar, die minstens even groot als de blondine. Een paar minuten bleef ze zo staan, doodstil, en nam alles in zich op. Haar hand bewoog wat, heel voorzichtig, richting het dier. Even bleef ze zo staan, en zette toen een klein stapje in de richting van de bizon. Al snel was ze vlakbij, wat was ze eigenlijk aan het doen? Waar kwam het beest opeens vandaan, en waarom was het nog niet weg gerend? Het had iets onnatuurlijks. Met haar mutatie kon ze dat een beetje aanvoelen, hier klopte iets niet. Ze kreeg een vermoeden, zou dit Joshua zijn? Hij had haar wel verteld dat zijn mutatie uit veel onderdelen bestond.. zou hij kunnen shapeshiften? Er was maar een manier om het uit te proberen. Haar hand ging nu zo ver dat ze het beest aan raakte, en zachtjes over zijn kop aaide. Ze bewoog zich wat naar het oor, en fluisterde zachtjes: "Joshua?" Hij zou haar wel een teken geven. Ze was nog steeds in een soort trance, en aaide het dier nog steeds langzaam, en zocht even de ogen op. Eden was goed met dieren, maar dit had ze nooit verwacht te doen. De wonderen waren duidelijk de wereld nog niet uit.

Dress & Shoes x Necklace x Bracelet x Hair

_________________
Think you own whatever land you land on, the earth is just a dead thing you can claim.

But I know every rock and tree and creature, has a life, has a spirit, has a name.

Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Joshua Valentine
avatar

Aantal berichten : 60

Mutant Profile
Alias: Paradox
Mutation: Elemental Shapeshifting
Crush: Your lipstick stain is a work of art. I got your name tattooed in an arrow heart.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   wo nov 09, 2016 10:47 pm

I might never be your knight in shining armor.
Hoewel hij zich zo onschuldig mogelijk op probeerde te stellen, in zijn ogen was te zien dat hij alles behalve dat was. Hij ging daarbij ook nog eens in op haar grapje, iets wat ervoor leek te zorgen dat de dame nog wat meer zelfvertrouwen kreeg. Daar hield hij wel van, iemand met een beetje zelfvertrouwen. Al moest het natuurlijk niet té gek worden, want hij bleef een echt haantje.
Joshua fronste toen ze plotseling een haar hand op zijn borstkas had gelegd. Hij had haar zojuist lichtelijk uitgedaagd misschien, maar ergens had hij niet verwacht van haar dat ze er zo vlot al op in zou gaan. Ze leek hem niet echt het type ervoor, al kon schijn bedriegen natuurlijk. Verbaasd fronste hij toen ze echter niet deed wat hij dacht dat ze ging doen, maar plotseling een roos tevoorschijn toverde. Hij begon zachtjes te lachen en pakte het aan, voorzichtig op een plek waar geen doornen zaten. "Anders heb ik gelukkig nog een dappere prinses die mij wakker kan kussen," zei hij grijnzend terug terwijl hij het steeltje van de roos tussen zijn duim en wijsvinger ronddraaide.

Toen het gesprek switchte van doornen naar zijn mutatie begon hij zich nog net een tikkeltje mysterieuzer te gedragen. Hij hield ervan om anderen een beetje in het duister te laten tasten, hij was niet bepaald een open boek wat betreft zijn mutatie. Joshua kwam best wel close en hij zag hoe ze voor een kort moment naar adem hapte, maar het volgende moment was hij opeens verdwenen. De jongen was achter haar gaan staan en was vervolgens heel smooth getransformeerd naar een bizon, één van zijn vier vormen. Hij zag hoe ze met haar hand over haar arm ging, daar waar hij haar in het vlugge voorbijgaan zacht had aangeraakt, gewoon om te plagen.

Om duidelijk te maken dat hij achter haar stond, brieste hij zachtjes. De warme lucht kwam in kleine wolkjes uit zijn neusgaten terwijl hij stil bleef staan, immers wilde hij haar niet laten schrikken door haar te laten denken dat ze met een agressief dier te maken had. De jongen - bizon eigenlijk - keek toe hoe Eden zich langzaam naar hem omdraaide en voor een korte periode naar hem keek. Het leek erop dat ze niet zeker wist of hij het was, ergens wel grappig. Hij volgde elke beweging die ze maakte. Eerst bewoog ze haar hand wat, maar hij rende niet weg. Rustig bleef hij staan tot ze een stap dichterbij deed en ze met haar hand over zijn hoofd heen ging. De bizon brieste een keer toen ze zacht zijn naam uitsprak. Een twinkeling die zojuist in de ogen van de menselijke Joshua te zien waren geweest, kon je ook zien als je goed keek naar de bizon. Hij bewoog wat met zijn oor, en daar zag je dezelfde roos die zij hem zojuist had gegeven zitten.

Plotseling kwam de bizon in beweging, heel onverwachts deed hij een stap dichterbij, en dat was dan ook het moment dat hij terug veranderde naar zijn menselijke vorm. Geamuseerd keek hij haar aan, de roos in zijn ene hand en met zijn andere hand losjes langs zijn lichaam. "Goed voorproefje, hmn?" vroeg hij terwijl hij op haar neerkeek terwijl hij toch wel erg dichtbij stond, gewoon om te plagen..
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lorelei Vagner
avatar

Aantal berichten : 98

Mutant Profile
Alias: Adrenaline
Mutation: Flight-Fight-Fright
Crush: If I stumble, will you steady me? If I fall, will you catch me?

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   di nov 15, 2016 10:14 pm


Het was een lastige tweestrijd. Aan de ene kant wilde ze het liefste in een hoekje aan haar cupcake knabbelen. Aan de andere kant wilde ze, moest ze sociaal doen. Vrienden maken. Haar droom verwezenlijken. Haar droombeeld van een feest als deze was deel zijn van een grote groep bekenden en vrienden om mee te lachen en kletsen. Eigenlijk kwam het op één heel simpel dingetje neer; Lorelei wilde ergens bij horen, daar verlangde ze zo ontzettend naar dat elke mening van een vreemdeling haar al raakte. Ze was constant bezig met wat anderen van haar dachten en dat was overgeslagen in een grote onzekerheid over haar uiterlijk.

De cupcake die ze had gepakt ging dan ook gepaard met een knagend schuldgevoel. De opmerking van de jongen – Vick – hielp daarbij niet echt. Dat was natuurlijk niet zijn schuld, maar het was voor Lorelei zelf wel lastig. Hij gaf aan dat het niet zo serieus bedoeld was, waarop Lorelei zowel nog roder bloosde en opgelaten glimlachte. “Anders delen we?” stelde ze als compromis voor. Daar zag ze geen enkel probleem in. Lorelei was van zichzelf al vrijgevig en in deze situatie wilde ze al helemaal graag de helft van het cakeje aan Vick geven zodat ze zich niet zo bezwaard voelde. Voorzichtig brak ze de cake in tweeën, waarbij een beetje van de frosting aan haar vingers bleef plakken. “Hier,” sprak ze terwijl ze hem de helft aanbood. Toen zag ze het blauwe suikerspul op haar vingers zitten. “Oeps,” klonk het zachtjes, waarna ze het weg likte. De suikerige zoetheid vulde haar hele mond.

Vick stelde haar een nogal open vraag, iets wat ze best lastig vond. Hoe veel details moest ze geven? Hoe lang moest ze praten? En moest ze dan iets terug vragen? Nee, ze moest er gewoon niet zo over nadenken. “Ik ben een weekje geleden hier gekomen.. Dus ik ken nog niet zo veel mensen. Het is best lastig, omdat sommige mensen niet eh zo makkelijk zijn als ik van thuis gewend ben. Door hun mutaties, of gewoon..” Hierbij dacht ze terug aan de onprettige aanvaring met Judas en het meisje dat keihard had lopen gillen en schelden, wat ze vervolgens aan haar mutatie had geweten. “Maar ik vind het eiland heel mooi en kan niet wachten om iedereen te leren kennen,” voegde ze er dan een positieve noot aan toe. “En jij?” Voorzichtig nam ze een hapje van de cake. Ze probeerde de hoeveelheid zoete frosting en zachte fluffy cake goed te balanceren en genoot van iedere kruimel zo veel ze kon. Maar het hongerige beest in haar neigde ernaar het zo snel mogelijk naar binnen te schrokken en maar door en door en door te eten. Nee, ze moest zich inhouden.

Tag: Vick c:

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eden McGuire
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Gaia
Mutation: Geokinesis, Botanokinesis, Ecological Empathy
Crush: And I know I'll be broken when it's over. Oh but I can't help but pull you closer.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   ma dec 05, 2016 9:25 pm

Ze wist niet hoe ze het voor elkaar kreeg, maar ze had hem nu al twee keer onbewust een egoboost gegeven. Hij leek er wel goed mee om te kunnen gaan, gelukkig, maar hoe het kon dat hij haar grapjes steeds omzette in iets wat hem extra goed uit de verf deed komen wist ze niet. Ze besloot er wat aan te doen, nadat hij had gezegd dat hij het niet erg zou vinden als zij hem wakker zou kussen. Eden was het een beetje gewend, jongens die flirterig konden zijn, op haar oude school waren ze er ook geweest. Waar waren ze niet? Ze wist ook dat die jongens vaak verbaasd opkeken als zij opeens een move maakte. Met een nieuw gewonnen dapperheid zette ze een stap in zijn richting, en legde rustig haar hand op zijn borst, net alsof ze hem zou kussen. Niet dat ze dat ging doen, nee zeg. Ze bewoog zich langzaam wat meer naar zijn gezicht, en haalde op het laatste moment een rode roos achter zijn oor vandaan. Snel zette ze weer een stapje naar achter, en overhandigde hem lachend de roos. Ook hij lachte, en pakte de bloem aan. "Anders heb ik gelukkig nog een dappere prinses die mij wakker kan kussen," zei hij nu grijnzend. Ze rolde eventjes met haar ogen, maar kon toch niet anders dan ook een beetje glimlachen om zijn antwoord.

Eden wist wel wie hij was, ze herkende hem wel van de muziek die hij maakte. Toen ze dit hem vertelde zorgde ze er wel voor dat ze niet een of andere superfan leek van hem, dat was ze namelijk niet. Bij boybands ging het soms meer om imago dan muziek, wat ze wel jammer vond. Ze kon enkel hopen dat hij er ook zo over dacht. Hij had haar verteld over zijn mutatie, en hij had haar meteen hooked on. Bij haar was het wel duidelijk wat haar mutatie was, ze was er erg open over. Het was een deel van haar was ze trots op was, waar ze van hield. Ze was hier, midden in het bos, erg in haar element. Van hem wist ze alleen dat het iets met snelheid te maken had. Terwijl zij nog nadacht over zijn mutatie, zette hij een paar stappen in haar richting. Hij stond nu vlak voor haar, en ze keek wat van haar stuk gebracht omhoog. Ze voelde zijn adem zacht tegen haar huid tintelen, en ze moest eerlijk toegeven, deze hele situatie liet de zenuwen wel wat door haar lijf gieren. Ze keek hem aan, maar opeens was hij weg. Wat verward keek ze om zich heen, terwijl ze over haar arm wreef. Ze wist bijna zeker dat ze zijn hand daar zachtjes had gevoeld.

Ze kon Joshua niet meer vinden, hij was compleet verdwenen. Even stond ze daar zo, tot ze een zachte bries achter haar hoorde. Ze draaide zich langzaam om, en stond vervolgens oog in oog met een grote bizon. Eden had de beesten wel ooit gezien, prachtbeesten. Op de boerderij waar ze was opgegroeid hadden er in de buurt ook bizons gestaan. Ze bleef rustig staan, en bestudeerde het dier. Voorzichtig stak ze haar hand uit, en kwam stap voor stap dichterbij. Ze was niet bang van het beest, maar aan de andere kant, ze was altijd goed geweest met dieren. Ze ging zo door tot ze het hoofd van de bizon uiteindelijk aan het aaien was. Ze zocht de ogen van het dier op, en fronste even. Die twinkeling.. die had ze eerder gezien. Dat zou ook kloppen bij haar vermoedens dat het Joshua was. Hij had haar tenslotte verteld dat zijn mutatie uit veel onderdelen bestond. "Joshua?" Fluisterde ze vragend. Het dier bewoog even met zijn oren, en nu pas zag ze de rode roos, haar rode roos. Een glimlach verscheen op haar gezicht, het was inderdaad Joshua. Ze knielde wat, zodat ze op ooghoogte was, en aaide over de snuit van de bizon, nou ja, van Joshua.

Plots zette het beest een stap vooruit, en voor haar ogen gebeurde er iets wonderbaars. In een paar seconden was de bizon veranderd in de jongen met wie ze tot nu toe heel de avond had staan praten. Joshua stond weer voor haar, met de roos in zijn hand, en een grijns op zijn gezicht. Ze zuchtte, het was wel een wilde avond zo. Ze stak haar hand uit, nu mocht hij haar ook wel overeind helpen, nadat hij haar zojuist de schrik van haar leven had gegeven. Als ze eenmaal zo ergens in gedachten zat, kon je haar ook makkelijk laten schrikken. Gelukkig werd ze overeind geholpen, maar dat had wel als nadeel dat hij weer op minder dan een meter afstand van haar stond. Nadeel.. niet echt. Eden betrapte zichzelf erop dat ze het eerder een voordeel vond. "Goed voorproefje, hmn?" Vroeg hij, en ze sloeg haar groene ogen op naar hem. Even bleef ze hem zo aankijken, en was ze helemaal verwikkeld in het moment. Ze bewoog pas weer toen er nieuw nummer tot haar drong vanaf de dansvloer, en ze keek snel weg. Haar aandacht werd getrokken door de dansvloer, en het nummer dat zich afspeelde. "Inderdaad een goed voorproefje," Antwoordde ze nu pas. Met nog een blik richting de dansvloer vroeg ze: "Wat zeg je ervan, zou je me willen vergezellen naar de dansvloer?"

Dress & Shoes x Necklace x Bracelet x Hair

_________________
Think you own whatever land you land on, the earth is just a dead thing you can claim.

But I know every rock and tree and creature, has a life, has a spirit, has a name.

Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Joshua Valentine
avatar

Aantal berichten : 60

Mutant Profile
Alias: Paradox
Mutation: Elemental Shapeshifting
Crush: Your lipstick stain is a work of art. I got your name tattooed in an arrow heart.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   ma dec 12, 2016 11:50 pm

I might never be your knight in shining armor.
Wat kon hij toch ook een gemene pestkop zijn. Het ene moment stond hij nog voor haar, met de roos die ze iets daarvoor tevoorschijn had getoverd tussen zijn duim en wijsvinger houdend, haar aankijkend met een blik die zowel geïntrigeerd als lichtelijk geamuseerd was. Het volgende moment was hij opeens verdwenen, in de snelle zet had hij nog lichtjes haar arm aangeraakt, een treurig vaarwel wat je altijd in films zag. Echter was hij niet weg. De grote bizon die achter het meisje stond blies een keer diep zijn adem uit, terwijl het met zijn zwarte kraalogen naar haar keek. Nu had Eden zich naar hem omgedraaid, bestudeerde deze plotselinge aanwezigheid en aaide hem kort over zijn kop. De bizon, stiekem gewoon Joshua, liet het toe. Dat was al één signaal die duidelijk aangaf dat er iets niet helemaal natuurlijk was aan deze bizon. Ze leek al snel door te hebben dat hij het was, zag vervolgens ook nog eens de roos die achter zijn harige oor stak en zakte door haar knieën heen zodat ze op ooghoogte waren. Maar niet voor lang, want dit voorproefje was ten einde gekomen.

Soepel veranderde hij weer terug naar de jongeman in het nette pak, de roos opnieuw tussen zijn duim en wijsvinger vasthebbend. Eden stak haar hand naar hem uit, die hij dan ook zonder twijfel aanpakte en haar zonder enige moeite overeind trok. Automatisch stond ze weer redelijk dicht bij hem. Triomfantelijk keek hij haar aan, deze avond begon aardig interessant te worden op deze manier. Wie had gedacht dat hij op zijn eerste dag hier al zulke contacten zou leggen. Subtiel bracht hij zijn voorproefje maar op als gespreksstof.. niet dat hij het erg zou vinden om hier stil te blijven staan hoor. Zijn uitzicht was prima. Toen ze plots wegkeek volgde hij haar blik, naar de dansvloer. Een scheve grijns kwam al om zijn lippen. Eden stemde ermee in dat het inderdaad een goed voorproefje was geweest. Vervolgens vroeg ze hem of hij haar wilde vergezellen naar de dansvloer. "Ik zie het al, een prinses die weet wat ze wil," zei hij met een scheve grijns. Hij pakte haar bij haar pols, trok haar wat dichter naar zich toe en stak vervolgens de roos in haar haren. "Maar natuurlijk wil ik dat," zei hij terwijl hij zijn hand wat naar beneden verplaatste en haar hand beetnam in plaats van haar pols.

Met nog altijd een triomfantelijke blik in zijn ogen nam hij haar mee naar de dansvloer. Ergens vond hij een geschikte plaats, stopte met lopen en draaide zich naar haar om. Het was een langzaam liedje wat ze draaide, perfect passende in de hele romantische sfeer van het bal. "Dus, vertel eens wat over jezelf," zei hij terwijl hij haar wat dichter naar zich toe trok en zijn handen losjes op haar heupen legde.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eden McGuire
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Gaia
Mutation: Geokinesis, Botanokinesis, Ecological Empathy
Crush: And I know I'll be broken when it's over. Oh but I can't help but pull you closer.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   wo dec 14, 2016 9:50 pm

De bizon die voor haar stond was werkelijk prachtig, het was een genot om zo'n majestueus beest van dichtbij te kunnen zien. Eden bekeek het dier van top tot teen, al was er wel iets wat er niet aan klopte. Naast het feit dat het beest opeens was verschenen, tussen al deze mensen, en niet bang leek te zijn. Ze was na een tijdje dichterbij gestapt, en aaide het dier nu over de snuit. Ze had de ogen gevonden, en zacht had ze de naam uitgesproken van de jongen die hier zojuist had geweest. Als antwoord wiebelde het dier wat met zijn oren, en daar zag ze de roos zitten die ze zojuist nog aan Joshua had gegeven. Ze glimlachte, het was een aangename verassing. Plots zette het beest een stap naar voren, en binnen een paar seconden stond Joshua weer voor haar. Er lag een grijnsje op zijn gezicht, en hij draaide de roos rond tussen zijn vingers. Ze was voor de bizon geknield, dus stak ze haar hand uit. Als hij zulke grapjes met haar uit haalde mocht hij haar ook wel overeind helpen. Dit deed hij gelukkig zonder aarzeling, en soepel werd ze overeind getrokken. Gelijk stond ze weer praktisch tegen hem aan, en snel zette ze een stapje naar achter. Het was niet dat ze dit soort contact niet wilde, maar dit was haar eerste avond hier, en ze was niet van plan de rest van haar verblijf op het eiland te laten overnemen door een crush of een jongen. Nee zeg, ze wilde een jongen die meer was dan uiterlijk, grapjes en charmes. Zij had iemand nodig die haar begreep, met wie ze kon praten.

Hij vroeg haar of zijn gedaanteverwisseling een goed voorproefje was geweest, het duurde even voordat ze antwoord gaf. Zij zat nog steeds verwikkeld met het feit dat hij zo dicht bij stond, en terwijl ze een stapje naar achter zette gaf ze toe dat het een goed voorproefje was geweest. Haar aandacht werd getrokken door de dansvloer, en het nummer wat daar werd afgespeeld. "Wat zeg je ervan, zou je me willen vergezellen naar de dansvloer?" Vroeg ze aan hem, en een scheve grijns verscheen op zijn gezicht. "Ik zie het al, een prinses die weet wat ze wil," zei hij, terwijl hij haar pols vastpakte. Ze keek er verbaasd naar, en werd zachtjes dichter naar hem toe getrokken. Ze keek hem half glimlachend, half verbaasd aan, duidelijk van haar stuk gebracht door zijn plotselinge acties. Niet dat ze het erg vond, want ze moest wel toegeven, hij was een leuke jongen. "Maar natuurlijk wil ik dat," antwoordde hij, en een glimlach verscheen op haar gezicht. De rode roos werd in haar haar gestoken, en ze voelde hoe zijn hand die van haar omsloot. Ze wikkelde haar vingers voorzichtig in die van hem en keek de jongen aan. Het liefst stond ze hier nog een tijdje zo, maar hij nam haar al mee naar de dansvloer.

Ze volgde hem op de voet en wist dat hij hen ergens heen zou leiden waar ze rustig konden dansen. Toen hij dat plekje gevonden leek te hebben draaide de jongen om, en keek haar glimlachend aan. Het was een rustig, romantisch nummer, dus nu ging ze volledig gewillig dichtbij hem staan, zonder dat ze er onzeker over was. Hij liet zijn handen op haar heupen rusten, en zij legde als antwoord haar handen in zijn nek. "Dus, vertel eens wat over jezelf," begon hij, en ze glimlachte een beetje. "Wat is er te vertellen? Ik leid niet zo'n spannend leven.." Zei ze zachtjes. "Ik kom van een boerderij, waar ik woonde met mijn drielingzusjes,mijn twee ouders en nog heel wat dieren. Waaronder andere mijn lieve bordercollie, Domino. Ik heb een liefde voor alles wat met de natuur te maken heeft, zoals je misschien al hebt gemerkt." Eventjes was ze stil, en fluisterde toen: "En ik hou zielsveel van muziek." Meer vertelde ze er niet over, gitaar spelen deed ze al zo lang, dat was geen geheim meer. Maar dat ze zong, en liedjes schreef, dat hoefde niemand behalve haar zusjes te weten. Ook Joshua niet. Ze vertrouwde nu volledig op hem, dat hij hen veilig hield van botsingen tijdens het dansen, maar dit hoefde hij niet te weten. Ze sloeg haar ogen op naar hem, in haar groene ogen waren de lichtjes van de bomen te zien. Veel meer was er niet om te vertellen, maar dit moment was ook al genoeg voor haar, praten hoefde niet.

Dress & Shoes x Necklace x Bracelet x Hair

_________________
Think you own whatever land you land on, the earth is just a dead thing you can claim.

But I know every rock and tree and creature, has a life, has a spirit, has a name.

Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Joshua Valentine
avatar

Aantal berichten : 60

Mutant Profile
Alias: Paradox
Mutation: Elemental Shapeshifting
Crush: Your lipstick stain is a work of art. I got your name tattooed in an arrow heart.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   wo dec 14, 2016 10:38 pm

I might never be your knight in shining armor.
In de normale wereld hoefde hij maar op straat te stappen, en hij kon meteen kiezen uit tientallen meisjes die op hem af kwamen rennen. Hij wist dat hij voor velen een idool was, dat er duizenden meisjes van zijn leeftijd een enorme crush hadden op hem. Geen wonder ook, hij was een muzikant, en die werden daar wel vaker slachtoffer van. Het was niet altijd even leuk geweest, want hij had nog maar één keer een meisje ontmoet in zijn leven die er was voor gewoon Joshua, niet voor de beroemdheid Joshua. In deze dagen was het moeilijk om zoiets te vinden als celebrity. Maar nu hij volledig uit die wereld was getrokken, nu hij volledig geïsoleerd was van paparazzi en dat soort meisjes. Wie weet kon hij op dit eiland wel een nieuwe, frisse start krijgen. Eentje waarbij misschien wel iemand zat die hem mocht voor wie hij echt was, iemand die voor hem koos omdat hij Joshua was, voor zijn innerlijk in plaats van zijn reputatie.

Het waren echter gedachtes die al snel weer ergens in zijn achterhoofd belandde, want deze avond vergde veel meer aandacht van hem op dit moment. Het meisje wat hij had ontmoet, Eden, voornamelijk. Zojuist had ze hem meegevraagd naar de dansvloer, ze gedroeg zich nu echt als een prinses, eentje die wist wat ze wilde op dit moment. Wie was hij om haar af te wijzen. Daarbij, als ze hem niet had gevraagd, had hij haar binnen nu en een aantal minuten gevraagd. Eenmaal op een goed plekje aangekomen legde hij zijn handen automatisch op haar heupen. Joshua voelde haar handen om zijn nek en grijnsde lichtjes toen hij haar vroeg om wat over zichzelf te vertellen. Terwijl ze praatte wiegde hij een mee met de muziek.

"Dat zegt niets," zei hij nog voordat ze de rest van haar verhaal kon vertellen. Een spannend leven hoefde niet perse een geweldig leven te zijn. Hij kon het weten. Zijn mondhoek trok een beetje omhoog. "Drielingzusjes? Wat een nachtmerrie." Hij grijnsde bij die woorden. Werkelijk, drie zusjes van dezelfde leeftijd klonk als een aardige.. bron van irritatie. "Ik heb altijd al een hond willen hebben, maar 'k mocht er nooit een." Het was waar, hij was echt een hondenpersoon. Voor katten was hij veel te enthousiast en druk. Dat ze van de natuur hield had hij inderdaad al gemerkt. "Muziek.." zei hij met een kleine grijns en wiebelde wat met zijn wenkbrauwen. "Ik denk dat ik zojuist ons eerste punt heb gevonden waar wat we gemeen hebben." Smooth zoals altijd.

Waarschijnlijk hoefde hij niet over zijn leven te vertellen. Tenminste, de kans was groot dat ze alles toch al wist. De media wisten namelijk niet echt wat privacy was en zijn hele leven had bijna altijd open op straat gelegen. Hij viel weer even stil en het enige wat hij deed was haar in de ogen kijken, de kleine details in zich opnemende. Na een tijdje sprak hij toch weer op. "Tweede punt gevonden," zei hij terwijl hij één hand kort van haar heup afhaalde en naar zijn oog wees, "groen." Met een scheve grijns legde hij zijn hand weer terug.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eden McGuire
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Gaia
Mutation: Geokinesis, Botanokinesis, Ecological Empathy
Crush: And I know I'll be broken when it's over. Oh but I can't help but pull you closer.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   do dec 15, 2016 10:16 pm

Constant werd ze dichter naar hem toe getrokken, constant liet ze het ook toe. Ze begon een beetje op te warmen naar de jongen toe. Zijn flauwe grapjes, maar toch ook interesse in haar -terwijl hij overduidelijk de beroemdheid was hier-, deed haar wel glimlachen. Beetje bij beetje kreeg ze meer over hem te weten, terwijl zij praktisch een open boek was. Haar mutatie was iets waar ze trots op was, waar ze vrijuit over kon vertellen, zeker hier op Genosha. Haar verleden was lang niet zo interessant als dat van hem, maar hij leek toch geïnteresseerd te zijn in haar. En dan waren er de charmes. Hij wist haar iedere keer weer van haar stuk te brengen, zelfs haar pogingen om dat bij hem te doen mislukten doordat ze dan zelf weer van haar stuk werd gebracht. Ze begon hem te vertrouwen, nu dan. Ze liet het toe toen hij haar bij de pols pakte en wat dichter naar haar toe trok. Ze liet het toe toen hij haar hand pakte, ze sloot zelfs voorzichtig haar vingers rondom die van hem. Het liefst bleef ze zo nog een tijdje staan, dicht bij Joshua, waar ze hem eens goed kon bekijken. Maar ze had hem tenslotte gevraagd om mee te gaan dansen, dus dat was wat ze zouden doen.

Ze liet hem haar leiden, ook toen ze aan het dansen waren. Hij had zijn handen op haar heupen gelegd, en uit zichzelf deed ze een stap naar hem toe. Haar armen legde ze in zijn nek, en zacht bewoog ze mee op de muziek. Niet dat ze daar nu nog echt oor of oog voor had, ze lette meer op hem. Hij vroeg haar iets over haarzelf te vertellen, maar wat was er te vertellen? Ze had niet zo'n spannend leven gehad tot Genosha, dat was misschien wel het spannendste wat er was gebeurd, het uitvinden dat er buiten haar familie ook mutanten waren. Om vervolgens die mutanten te ontmoeten, mutanten zoals Joshua. Zacht verzuchtte ze dat ze geen spannend leven leidde. "Dat zegt niets," zei hij, iets waar ze zich over verbaasde. Ze zou toch denken dat juist hij het spannende leven verkoos boven het leven wat zij had. "Drielingzusjes? Wat een nachtmerrie." Zei Joshua toen ze over haar zusjes vertelde. Eden moest wat lachen, en schudde haar hoofd. "Och nee hoor, ze zijn de drie leukste meisjes die ik ken." Sprak ze vol lof over haar zusjes, de gekke, wilde, maar ook lieve dingen die het waren. Bolletjes vol energie, elk op een verschillend tijdstip van de dag. "Ik heb altijd al een hond willen hebben, maar 'k mocht er nooit een." Ze knikte medelevend, haar hond was de beste vriend die ze had gehad. Familie in het algemeen was erg belangrijk voor haar, en ze rekende Domino mee. "Een hond is de beste vriend die je maar kan hebben, gelukkig zijn hier ook honden." Glimlachte ze naar hem, ze had ze al ontdekt. Best veel ook nog, honden met wie je kon knuffelen, kon gaan wandelen en aan wie je al je geheimen kon vertellen, ze zouden altijd luisteren. Over het natuur onderwerp was ze snel uitgesproken, dat wist hij al. "En ik hou zielsveel van muziek." Fluisterde ze, zelfs wat verlegen. Het was niet iets waar ze open over sprak. Eden kon erg goed gitaar spelen, dat durfde ze ook nog wel. Maar dat ze ook zo goed kon zingen, dat hield ze voor zichzelf. En al helemaal dat ze ook nog eens liedjes schreef. Dat was iets persoonlijks, en ze kreeg al knikkende knieën bij de gedachte van zingen voor publiek. Iets waar Joshua natuurlijk geen last van had.

"Muziek.." sprak hij met een kleine grijns op zijn gezicht. "Ik denk dat ik zojuist ons eerste punt heb gevonden waar wat we gemeen hebben." Langzaam knikte ze, dat hij van muziek hield wist ze al, maar hij wist niet veel over haar. Muziek was haar passie, en haar eigen muziek was iets wat echt van haar zou blijven, voor nu dan. Ze keek hem voor haar gevoel een lange tijd aan, en bewoog nog steeds rustig mee op de muziek. Erg veel hoefde ze niet te doen, Joshua leidde. In zijn groene ogen herkende ze haar grote liefde, de natuur. Ze zou er eeuwig in kunnen blijven kijken, was het niet dat hij sprak. "Tweede punt gevonden," zei hij terwijl hij één hand kort van haar heup afhaalde en naar zijn oog wees, "groen." Eden moest zachtjes lachen, en bleef grijnzen. "Dat is inderdaad nog een overeenkomst." Grinnikte ze, en nogmaals bekeek ze zijn ogen eens goed. Iedere keek leek ze weer iets nieuws aan hem te ontdekken, en haar omgeving was ze al lang vergeten. "Maar ik denk dat de andere overeenkomsten vanzelf wel naar boven komen als we elkaar vaker zien." Concludeerde ze, terwijl ze een van zijn vrij lange plukken haar om haar vinger wond. Ze dacht er niet echt bij na, ze dacht sowieso niet zo goed na nu. Had ze dat maar wel gedaan, want ze besefte zichzelf wat ze zojuist gezegd had. Ze keek op, het glimlachje wat haar gezicht had gesierd was verdwenen. "Als uhm.. je dat wil dan." Stamelde ze, niet goed wetend wat ze ervan moest maken. Het plukje haar had ze los gelaten, ze was van de schrik zelfs gestopt met dansen.

Dress & Shoes x Necklace x Bracelet x Hair

_________________
Think you own whatever land you land on, the earth is just a dead thing you can claim.

But I know every rock and tree and creature, has a life, has a spirit, has a name.

Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Joshua Valentine
avatar

Aantal berichten : 60

Mutant Profile
Alias: Paradox
Mutation: Elemental Shapeshifting
Crush: Your lipstick stain is a work of art. I got your name tattooed in an arrow heart.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   di jan 03, 2017 11:34 am

I might never be your knight in shining armor.
Een drieling klonk als een enorme nachtmerrie, stel je eens voor. Joshua was enig kind, maar zijn vrienden hadden wel zusjes gehad en van eentje werd hij al helemaal knettergek. En dan was het dus nog niet eens zijn eigen zusje. Een scheve grijns was op zijn gezicht verschenen toen Eden zei dat ze het alles behalve erg vond om drieling zusjes te hebben. Honden waren inderdaad de beste vrienden die er waren, betrouwbaar voornamelijk. Maar Joshua had er nooit eentje gehad. Zijn ouder wilden geen hond en toen hij eenmaal oud genoeg was om er zelf voor te zorgen kon het niet omdat hij aan het toeren was met bandjes. Wie weet, op een dag. Het feit dat ze van muziek hield zorgde ervoor dat hij zachtjes moest grijnzen. Dat was dan het eerste ding wat ze gemeen hadden, en hij was niet bang het te zeggen ook. "Kan je zingen?" vroeg hij haar nieuwsgierig.

Hun ogen waren beide groen, de mooiste oogkleur die er bestond als hij eerlijk moest wezen. Wanneer je hem zou vragen wat hij het mooiste aan zichzelf vond, dan zou hij zeggen zijn oogkleur. Al was hij ook wel trots op de vele tatoeages die hij over zijn hele lichaam had zitten. Maar de groene kleur van zijn ogen was toch wel hetgeen waar hij het trotst op was. Eden was het met hem eens dat het een overeenkomst was, wat ervoor zorgde dat er weer een kleine grijns rond zijn lippen kwam. Terwijl ze nog altijd zacht heen en weer bewogen op de muziek begon ze weer te praten. Andere overeenkomsten zouden vanzelf wel naar boven komen wanneer ze elkaar vaker zouden zien. Ze had een lok van zijn haar vastgepakt en draaide deze wat om haar vinger heen. Joshua had de kans niet om iets terug te zeggen, want ze had nu blijkbaar pas door wat ze zojuist had gezegd. De lok werd losgelaten en ze stopte zelfs met dansen. "Ik zou niets liever willen," zei hij met een kleine glimlach terwijl hij zijn hand kort door haar haren streek. "Immers loop je niet elke dag tegen zo'n mooi meisje aan," zei hij met een onschuldige glimlach terwijl hij haar strak aankeek met zijn groene kijkers.
BY MITZI

_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Eden McGuire
avatar

Aantal berichten : 43

Mutant Profile
Alias: Gaia
Mutation: Geokinesis, Botanokinesis, Ecological Empathy
Crush: And I know I'll be broken when it's over. Oh but I can't help but pull you closer.

BerichtOnderwerp: Re: Grand entrance   wo jan 18, 2017 8:57 am

Eden moest eerlijk toegeven, ze vond het heerlijk hier. De sfeer, het magische landschap om haar heen en alleen al het bos maakte het haar naar haar zin. Niet zoveel als Joshua deed, maar voor de sfeer hielp het wel. Ze zou hier uren kunnen rondlopen, zou ze niet met deze jongen aan de praat zijn geraakt. Haar zusjes moesten eens horen, die zouden er meteen een hele roman omheen verzinnen. Zeker omdat ze gekleed was als een prinses, of iets in die richting. Ze had geeneens een kroon op haar hoofd, ze was nauwelijks een echte prinses. Joshua vond blijkbaar van wel, dus ze moest het maar vertrouwen op zijn woord. Als haar zusjes over haar zogeheten "prins" zouden horen zouden ze niet meer te houden zijn, dat wist ze nu al. Joshua leek het maar een nachtmerrie, drielingzusjes. Eden schudde haar hoofd en sprak hem tegen. Vol lof sprak ze over de drie meisjes, en vertelde over haar hond Domino. "En ik hou zielsveel van muziek." Fluisterde ze, bijna verlegen. Ze stond wel tegenover een echte musicus hier, wie was zij dan om te zeggen dat ze van muziek hield? "Kan je zingen?" De vraag kwam hard binnen bij haar. Het was de vraag waar ze altijd zo bang voor was, daarom vertelde ze ook liever niet dat ze zo van muziek hield. Ja, ze kon zingen, nee, niet voor publiek. Alleen de gedachte aan optreden of überhaupt voor iemand zingen anders dan haar zusjes gaf haar knikkende knieën. Om een of andere reden kon ze wel optreden met een gitaar, maar zingen zou er nooit in zitten. Niet publiekelijk in ieder geval. "Och nee, dat laat ik aan jou over." Zei ze maar, en grijnsde een beetje om haar angst ervoor te verbergen.

Hij had de tweede overeenkomst al snel gevonden, gelukkig voor Eden, want ze wilde niet dat hij nog verder ging vragen over muziek, of zingen. Hij had groene ogen, net zoals zij groene ogen had. Het was een van haar mooiste kenmerken, het reflecteerde haar grote liefde perfect. Het was alsof de natuur te zien was in haar ogen, maar ook in die van hem. Ze keek wat lang in de zijne, maar wat kon ze zeggen? Zijn kijkers waren nou eenmaal om je in te verliezen. Ze was het er mee eens dat het een goede overeenkomst was, ja, het was zeker een goede overeenkomst. "Maar ik denk dat de andere overeenkomsten vanzelf wel naar boven komen als we elkaar vaker zien." Concludeerde ze, terwijl ze een plukje van zijn haar om haar vinger wond. Eden keek verschrikt op toen ze zich realiseerde wat ze zojuist had gezegd. Ze liet het plukje los, en stopte zelfs compleet met dansen, ze was er van overtuigd dat ze zojuist al haar kaarten verkeerd had gespeeld. "Als uhm.. je dat wil dan." Stamelde ze, niet wetend wat ze moest zeggen.

"Ik zou niets liever willen," zei hij met een kleine glimlach. Zijn woorden drongen tot haar door als een zacht lentebriesje, onverwacht maar o zo prettig. Ze kon niet eens uitdrukken hoe blij ze was dit te horen, vooral omdat ze hem dan vaker te zien kreeg. Ze kon het ook niet ontkennen, er was iets aan hem wat haar erg aan stond, en ze wilde hem beter leren kennen. "Echt?" Vroeg ze zachtjes, gewoon voor de zekerheid. Zijn hand streek door haar blonde haren, en ze keek op naar hem. "Immers loop je niet elke dag tegen zo'n mooi meisje aan," sprak hij met een onschuldige glimlach. Zodra hij dat had gezegd sloeg ze haar ogen weer neer, en ze voelde dat ze wat begon te blozen. Haar glimlach was weer terug gekeerd op haar gezicht, gelukkig maar. Ze keek even om zich heen, en merkte dat het liedje af was gelopen. Ze vielen niet echt op hier, tussen alle andere mensen, maar dat hoefde ook niet, haar interesse lag bij Joshua. Nieuwe muziek drong tot haar door, en ze pakte zijn hand en legde die op haar heup, waarna ze haar eigen hand op zijn schouder legde. Zijn andere hand hield ze vast, zo stonden ze weer in een goede houding. Voorzichtig zette ze een stapje naar hem toe en zei met een lachje op haar gezicht: "Laat me maar eens zien hoe goed je kan dansen meneer Valentine."

Dress & Shoes x Necklace x Bracelet x Hair

_________________
Think you own whatever land you land on, the earth is just a dead thing you can claim.

But I know every rock and tree and creature, has a life, has a spirit, has a name.

Arianna - Bella - Vasilisa - Kitty - Serena - Waverly - Daphne - Karlie - Helena - Adara - Eden
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Grand entrance

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: Genosha Island :: Forest :: Fairytale Ball-