FRUITMAND
CBOX
With great power comes great responsibility [Open]
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 With great power comes great responsibility [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 359

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: With great power comes great responsibility [Open]   za aug 20, 2016 7:53 pm

Het was snikheet. Al dagen. De lucht was voelbaar warm en het voelde aan alsof hij door een stroperige vloeistof waadde. De hittegolf maakte iedereen sloom en Allen had de afgelopen dagen voornamelijk doorgebracht in de koele kelder van het gebouw, waar hij met vrienden rond kon hangen. Maar daar had hij nu wel genoeg van eigenlijk. Gelukkig waren er twee prachtige dingen: Schaduw en water. Hij draaide de douche-kraan zo ver mogelijk open en zonder tijd te verspillen sprong hij onder de waterstralen. Brr. Het was erg eh verfrissend. Zijn natte haren dropen nog na in zijn nek terwijl hij zich aankleedde en zijn spullen bijeenraapte.

Met goede moed en vier water-gerelateerde artikelen vertrok hij richting de tuinen. In zijn ene hand een dun plastic tasje met een grote literfles bevroren water die hij de dag tevoren in de vriezer had gedumpt, een zakje waterballonen en een tuinslang die eromheen gerold zat.  Hydratatie was belangrijk, dat was iets waaraan zijn moeder hem vroeger altijd tot vervelens aan toe herinnerde en hij nu overgenomen had. Aan de supersoaker die hij nonchalant onder zijn andere arm klemde was te zien dat hij zijn taak erg serieus nam.

Allen had het geweldige talent om een nieuwe schoolterein vrij gauw op zijn duimpje te kennen. Vooral de belangrijke plaatsen en geheimen dan. Daardoor liep hij ook zonder enig aarzelen richting een klein kraantje dat discreet onder een heg uit stak. Perfect. Hij schroefde de tuinslang erop en keek dan schattend richting de plek die hij in gedachten had. Vrij verstopt tussen de planten, met zicht op de hoofdweg door de tuin. Hij begon met het opvullen van wat balonnen, die hij als kleurrijke vrienden naast zich neerlegde. Een paar slokjes net ontdooid water koelden hem heerlijk af. De jongen bukte en nam zijn positie in. Private Allen reporting for duty. Hij pompte de druk van zijn supersoaker goed op en mikte dan met een duivelse grijns op de eerste die hij langs zag lopen. Jackpot. Vlug gooide hij een serie van waterballonen, de eerste richting zijn soaker-slachtoffer, de tweede richting een groepje vrienden op het gras en de derde op iemand anders die langs liep. Zijn witte shirt en rode haren vielen redelijk op, maar hij had zich goed genoeg verborgen dat de meesten hem niet opmerkten. Volledig gefocust reikte hij naar zijn fles water om weer wat te drinken, met zijn vinger op de trekker om de eerstvolgende voorbijganger kletsnat te maken. 3, 2, 1, VUUR nee, water!

[Open~]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Katerina Springs
avatar

Aantal berichten : 16

Mutant Profile
Alias: Misty
Mutation: Geokinesis & Crypthestesia
Crush: -

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   di aug 23, 2016 12:34 pm

Wie had het nu weer bedacht? Bedacht dat het zo snikheet moest zijn op de dag dat ze richting Genosha ging. Hadden de weergoden iets tegen haar of zo? Het was nauwelijks vol te houden, uit te houden in de enorme hitte die al vanaf die vroege ochtend heerste. Niet dat het koeler was geweest de dagen ervoor, ze had enkel gehoopt dat er eindelijk een regenbui zou zijn, of een zwakke wind op zou waaien. Hoe jammer was het toch dat ze geen invloed uit kon oefenen op het weer, het kon verkoelen. Het liefste had ze zich bevonden in een verkoelend zwembad of een meer. In ieder geval ergens waar het niet zo snikheet was. Veel kon ze er nu niet meer aan doen, immers moest ze de reis beginnen en kon ze niet veel meer vertraging oplopen. Ergens in Amerika was een verborgen eiland waarop een school stond, op die school zaten haar twee oudere broers Charlie & Allen al. Zijzelf mocht nu dan ook eindelijk richting haar broers verhuizen, ze kon van enthousiasme de grote glimlach niet meer van haar gezicht af vegen. Zelfs deze hittegolf kon haar humeur nauwelijks meer verpesten. Vervelend, ja dat was het zeker, onprettig nog meer, maar ze zou geen dag langer kunnen wachten om eindelijk de roodharige tweeling weer te zien. De familie was akelig rustig geweest zonder de twee grappenmakers. Ze vroeg zich stiekem ook wel af of haar broers nog dingen van plan waren en hoe levendig de school was. Hopelijk was er meer leven in de brouwerij dan bij haar ouders thuis. Natuurlijk hadden ze wel wat mee gemaakt, voldoende zelfs. Alleen was er zo weinig humor dat Kate zich behoorlijk ongemakkelijk voelde. Degene die haar konden laten lachen en voor vele ongemakkelijke situaties zorgden waren weg. Wie zou haar nu de eerst volgende grap aan leren? Haar andere broers in ieder geval niet. Daarbij was haar moeder ook niet al te blij geweest met haar gezeur. Gelukkig hadden haar ouders uiteindelijk toegegeven, zolang ze zich maar netjes zou gedragen op de school. Ze had dezelfde of bijna dezelfde waarschuwingen gekregen als haar twee broers, al wist haar moeder misschien zelf ook al wel dat de drie samen nog wel eens in de problemen zouden kunnen komen. Kate hield wel van een uitdaging en wie konden haar beter uitdagen dan.. precies haar broers.

De reis was niet overdreven lang geweest, maar lang genoeg om haar te laten wensen naar een koude douche en schone kleding. Erg veel was er niet gebeurd, ze had geen voertuig gemist. Was op tijd aangekomen bij de boot om naar het eiland gebracht te worden. De dag ervoor was ze al naar Amerika gevlogen, zodat ze geen vertraging op zou lopen of de boot zou missen omdat er iets met het openbaar vervoer was. Gelukkig had ze een duidelijke uitleg ontvangen en verdwaalde ze ook niet, daarbij onderhield ze ook nauwkeurig contact met haar moeder zodat die zich niet te veel zorgen zou maken om haar enige dochter. Ze was immers het kleine meisje. Nu ze dus eindelijk het eiland kon zien vanaf de boot, besloot ze dat het misschien wel goed was om alvast haar spullen te pakken en even haar moeder een laatste berichtje te sturen met de telefoon. Het was niet het nieuwste van het nieuwste, maar goed genoeg om contact te onderhouden met de rest van de familie. Ze had dan zelf ook niet zo veel met techniek, natuurlijk was het handig maar ze vond het ook prima om gewoon haar handen vuil te maken. Het was veel leuker om fysiek bezig te zijn dan eeuwig en altijd achter een scherm te hangen. Snel stuurde ze een sms-je waarmee ze haar moeder op te hoogte stelde dat ze bijna was aangekomen en ze in orde was. Ze zou zo weer veilig op het vasteland zijn.

Na ongeveer vijf minuten meerde het schip dan ook aan. Langzaam volgde ze een aantal anderen naar buiten toe. Even bleef ze staan terwijl ze de omgeving nauwkeurig bekeek, voordat ze begon te lopen. Met een koffer en handtas bij zich, had ze voldoende kleding en andere spullen die een meisje nodig had bij zich. Ze trok de koffer achter zich aan, al was het duidelijk dat ze misschien halverwege het pad zou moeten tillen. Niet overal was het soepel lopen, toch redde ze zich prima. Haar ogen namen nog steeds geen rust, ze was op haar hoede. Ook al wisten haar broers niet wanneer ze zou komen, ze zouden vast wel een manier hebben om snel genoeg te weten dat ze er was. Ze vertrouwde ze niet, normaal gesproken hielden ze haar wel buiten hun grappenmakerij, maar ze wist het maar nooit. Als ze haar hadden gemist zouden ze haar misschien wel een welkomstcadeautje geven, waarschijnlijk eentje waar ze op het eerste ogenblik niet zo blij mee zou zijn. Nu ze zou wel zien, eerst maar eens haar spullen weg zien te brengen.

Ze liep wat langzamer dan de enkele anderen die ook waren gekomen, waardoor ze ze uit het zicht verloor. Met een lichtelijk geërgerde blik in haar ogen, die vaak ook een vrolijke of ondeugende glinstering inhielden, liep ze verder. Ze bleef even staan terwijl ze de tas en koffer even naast zich neer zette. Het was helemaal geen weer om te lopen sjouwen met zware spullen. Niet dat ze heel veel zware dingen bij zich had, maar genoeg om het te zwaar te vinden. Fysiek bezig zijn in een hittegolf, zonder enige verkoeling kon niets anders betekenen dan dat ze langzaam een beetje geagiteerd raakte. Al was ze nog steeds ergens blij dat ze eindelijk haar reis erop had zitten. Ineens voelde ze natte vocht op haar kleding terecht komen, waarvan het vandaan kwam wist ze niet, meteen sprong ze in beweging en draaide ze zich zo om dat ze recht in het gezicht keek van haar broer. Een van hen dan. Een vrolijke grijns vormde al op haar gezicht voordat ze hem met een ietwat quasi mokkende blik aan keek. Ze meende het natuurlijk niet, ergens was de koelte wel gewenst. Al keek ze wel even naar de spullen die ze bij zich had. Als het op een water gevecht aan kwam zou ze misschien beter haar spullen even aan de kant kunnen zetten. "Allen Fintan Springs!" Riep ze lachend maar ook ietwat streng uit. "Zo begroet je je zusje toch niet, wat zou mam toch zeggen." Ging ze op een lachende en plagerige toon verder. Waarna ze grinnikend met haar licht gekleurde ogen rolde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 359

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   vr aug 26, 2016 2:57 pm

Schieten was best wel een van zijn specialiteiten, of het nou lazerbeams waren of koude stralen water op een hete dag. Dat merkten ook de mensen die zich onwetend in zijn straatje begaven. Hij sproeide ze onder, vooral mikkend op hun nek. En soms, als iemand er irritant uitzag, ook op het kruis van hun broek. Gelukkig voor zijn gezondheid had het merendeel een gevoel voor humor en na even boos te zijn accepteerden ze de verfrissing. En toen, suddenly ginger alert. En deze keer geen neppert, geen partypoeper in Ierse vermomming. Nee, dit was honderd procent een meisje van zijn hart. Dus moest ze nat. Attackkkk. Zijn grijns kon onmogelijk breder toen hij haar reactie zag.

"Katerina Maurina, wat een verrassing jou hier te zien," antwoordde hij, met haar namen in een zangerige stem. Echt verrast was hij uiteraard niet, samen met zijn broer had hij z'n uiterste best gedaan om hun overbezorgde moeder te laten zien hoe veilig het op dit eiland was. Allen was speciaal voor gaar zelfs uit de problemen gebleven en had verteld wat een goede invloed de mutantenschool op zijn gedrag had. Een leugentje om bestwil, laten we het zo maar zeggen. Het hielp ook mee dat Charlie en Allen zo ongelofelijk enthousiast hadden verteld over de faciliteiten en aardige mensen, en daar was dan weer geen woord van gelogen.

Reuzeblij kwam hij overeind, maar niet voordat hij onopvallend een waterballon gepakt had. Met een snelle beweging gooide hij onderhands de goedgevulde ballon naar haar.  Het was niet onmogelijk om te vangen, maar wel lastig door de gladheid van de ballon en zijn gebrek aan waarschuwing. "Denk snel!" riep hij haar gelijktijdig optimistisch toe. Allen rekte zich uit en lachte vrolijk. "Ik heb mam beloofd dat ik goed voor je zou zorgen, en daar hoort hydratatie bij."  Jaja, hij gaf gewoon heel erg veel om de gezondheid van zijn zusje. "Hoe was je reis?" vroeg hij dan enthousiast, terwijl hij zich door de haag wurmde die hem van Kate scheidde. Hij opende uitnodigend zijn armen - tijd voor een welkomsknuffel.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Katerina Springs
avatar

Aantal berichten : 16

Mutant Profile
Alias: Misty
Mutation: Geokinesis & Crypthestesia
Crush: -

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   vr aug 26, 2016 7:26 pm

Het was altijd verfrissend om met haar broers om te gaan, alleen vaak niet in deze letterlijke zin. Waarschijnlijk had Allen niet veel te doen, of te weinig om hem rustig te houden. Hij was soms net een jong dier, vrolijk en onbenullig. Al zei Kate het nooit op die manier tegen hem, toch kon ze het niet weerhouden om te lachen. Hij was wel erg opgewekt en dat was misschien net wat ze nodig had naar die lange reis in de bedwelmende hitte. Dus halve puppy of niet, het was geweldig om hem te zien. Ze reageerde overigens niet zo overduidelijk, ze was namelijk niet van plan meteen te laten blijken dat ze het water niet erg vond. In plaats daarvan gedroeg ze zich als een echte "Springs". Ze had nu al medelijden met de leraren en andere leerlingen op de school. Twee van die familie was al erg genoeg, een derde erbij verzekerde iedereen van een zogenaamde prank war. Ach, zo zouden ze vast en zeker ook weer wat beleven, wie anders moest voor leven in de brouwerij zorgen. Daarbij was Kate nu al plannetjes aan het beramen om haar broer voor het natspuiten van haar terug te pakken. Hoe ze hem niet eerder had opgemerkt was haar te boven, waarschijnlijk had hij toch meer oefening gehad dan hij had verteld of laten blijken. Was hij nog zo erg uit op plagerij. Een vos verloor nooit zijn streken, dit was zeker het geval bij haar broers, vandaar dat ze ook niet echt super verbaasd was. Al had ze hem nog niet zo snel verwacht. Nu had Allen haar inderdaad begroet op een manier die enkel hij kon en ondanks dat ze normaal gesproken op een 'revanche' uit zou gaan, was ze nu te vrolijk en blij om hem te zien. Daarbij was een beetje nattigheid niet zo erg, de zon was fel en heet. Ze was al lang blij voor een beetje verfrissing, al zou ze dit niet zo snel bekennen. Het was een veel te goede aanleiding om eens goed op te gaan in een prank war, die ze al in geen tijden meer had gevoerd. Normaal gesproken was ze niet de ergste van de familie als het op grappen aan kwam, maar ze had zeker wel een handjevol goede grappen op zak. Daarbij had ze al te lang weinig uitgespookt met de tweeling, al deden die vaak grappen met z'n tweeën. Vaak zag ze het resultaat wel, wat vaak weer tot gevolg had dat ze met moeite haar lach in kon houden. En lachen was iets dat ze voor haar doen wel erg weinig had gedaan. Daarbij zou het toch fantastisch zijn als Allen en Charlie een keer zelf het slachtoffer zouden zijn van een grap. Er waren vast al genoeg slachtoffers gevallen van hun grappen en grollen op deze school die er meer dan vrolijk van zouden worden als de broers iets overkwam. Zolang het maar relatief onschuldig was. Allen leek overigens geen probleem te hebben met haar amusante reactie. Niet dat ze anders verwacht had, al hoewel ze wist wel dat haar broers waarschijnlijk wat respect hadden voor hun moeder, sinds die best nog wel eens dreigend over kon komen...

Nog steeds stond de vrolijke grijns op haar gezicht, bijna een spiegelbeeld van die van haar broer. Nu natuurlijk was ze een meisje en ook jonger, maar de vergelijking was zeker te zien. "Katerina Maurina, wat een verrassing om jou hier te zien," antwoordde haar grote broer op een zangerige stem. Even keek ze gealarmeerd op, waarna ze hem met een frons op haar gezicht aan keek. Lekker was dat, haar naam rijmde en dat zorgde altijd voor vervelende plagerijtjes. Ze gaf hem een dodende blik voordat ze weer haar relatief onschuldige zelf werd. In haar hoofd was ze al wel een plannetje aan het beraden om wraak te nemen. Allen was niet echt verrast, ze wist dan ook dat ze behoorlijke inspraak in haar komst hadden gehad. Dat ze zich uiterst netjes hadden proberen te gedragen om haar naar deze plek te krijgen was zelfs boven haar verwachtingen geweest. Dat ze hun grappen voor haar iets zouden dimmen, of zo goed zouden uitvoeren dat ze niet gepakt werden, was iets waar ze werkelijk verbaasd door was. Dit betekende natuurlijk wel dat haar broers wisten dat ze in de nabije toekomst zou komen en vast ook al wel op hun hoede waren geweest voor een andere roodhaar. Hoe ze haar moeder hadden overgehaald wist ze niet, maar ergens was ze hen bijzonder dankbaar. Ze zou het hen later wel vragen, als ze tijd had gehad om iets bij te komen van de lange reis. Inmiddels kwam haar lange broer pas echt goed overeind, ze hield hem met ietwat argwanende ogen in de gaten. Hij was normaal altijd in voor een grap en ze was er nog niet over uit of hij al genoeg waterschade had aangericht aan haar. Dit zorgde er dan ook voor dat ze ondanks dat ze het niet had opgemerkt, niet bepaald verrast was door de aanval. "Denk snel!" Riep haar broer, dat er enkel voor zorgde dat ze hem met rollende ogen aan keek. Hij was ook zo optimistisch.. Ze dook net op tijd aan de kant waarna ze hem met een ondeugende twinkeling in haar ogen aan keek. Die voorspelde niet veel goeds, the game was on. Ze zou in de komende dagen ervoor zorgen dat Allen op zijn teentjes zou lopen. Al hoewel, meestal waren de grappen van Allen richting haar tamelijk onschuldig en niet eens zou vervelend. Daarbij was ze niet zoals hem, wat rustiger aangelegd en dacht ze vaak toch iets beter na over haar acties. Daarover gesproken, ze had zichzelf de afgelopen maanden vaak genoeg in de problemen gewerkt. De waterballon was goed gericht, waardoor nu haar koffer en tas nat waren, gelukkig waren die relatief waterdicht, maar toch. Ze werd er niet bepaald vrolijker van, nu zou ze nog meer opvallen. Een roodharige Ier, met natte kleding en natte spullen zou vast niet zomaar aan iemand ontgaan. Allen rekte zich iets uit en lachte toen, vrolijk als altijd. "Ik heb mam beloofd dat ik goed voor je zou zorgen, en daar hoort hydratatie bij." Sprak haar broer, dit zorgde er enkel voor dat Kate sarcastisch met haar ogen rolde waarna ze hem onschuldig aankeek. "Weet je zeker dat ze op die hydratatie doelde?" Sprak ze op een rustige maar ook uitdagende toon. Ze wist dat Allen haar nooit kwaad zou doen waardoor haar excentrieke karakter zonder moeite naar voren kwam. Al was ze vaak ook wel erg sociaal. "Hoe was je reis?" Vroeg haar broer daarna, waarschijnlijk om snel van het onderwerp te veranderen. Hij was net zoals haar duidelijk erg enthousiast haar te zien, alleen wist ze niet zeker of dat voor de juiste reden was. Met haar broers wist ze het nooit. Niet dat het haar veel uitmaakte, ze was te blij om alles uit te zoeken en kon het dan ook niet laten om tevreden en ietwat ontspannen bij haar spullen neer te ploffen, net op het moment dat haar broer een weg door de haag wurmde, waarachter hij verstopt had gezeten. De roodharige jongen opende uitnodigend zijn armen, waarna ze soepel opstond en hem meteen omhelsde. "Vermoeiend," mompelde ze nu zachtjes. Ze was blij dat ze hem eindelijk weer in fysieke vorm kon zien. "Ik heb jullie gemist," verzuchtte ze, waarna ze hem met een zachte blik aan keek. Voor nu was ze zijn kleine zusje, straks misschien zijn prank war rivaal.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 359

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   do sep 01, 2016 6:25 pm

Allen was best wel gehecht aan zijn familie, dus hoewel hij zijn leven zeer zelfstandig leefde onderhield hij nauw contact met de Springs ‘on the other side’ van de oceaan. Daarom wist hij natuurlijk ook al lang dat Kate op weg was naar Amerika. Alleen had hij niet verwacht haar nu al te zien en onder te sproeien. Wat een gelukkige samenloop van omstandigheden, hem hoorde je niet klagen. Katerina klaagde wel, al was het niet erg overtuigend. Zijn zusje kon zo erg niet boos op hem worden, hoe hard ze het ook probeerde.

Dus deed hij wat iedere goede broer zou doen: Haar reflexen testen. Dat was al even belangrijk als goed veel water drinken/over je kleren heen gieten. Hij was echt een gezondheidsexpert, misschien moest hij toch eens een carriere als arts overwegen. Kate sprong opzij, ze had genoeg ervaring met zijn trucjes. Het was een mooie onderhandse gooi, niet al te hard. Hij had haar geen pijn willen doen, natuurlijk. Maar dat haar spullen natgespetterd werden was een onvoorziene omstandigheid. Och, het was maar water, toch? Dat droogde wel weer. No worries, no worries.

“Ik weet het wel zeker,” antwoordde hij zelfverzekerd, maar daarna was het toch even belangrijker om zijn kleine zusje te verwelkomen. Allen wilde zorgen dat ze zich thuis zou voelen hier, zeker omdat hij het hier zo geweldig vond. Het was een beetje zijn verantwoordelijkheid om op haar te letten – al was het andersom vaak eveneens waar en hield Kate ook op hen een oogje in het zeil. Hoe dan ook, van achter de schermen zou hij er alles aan doen om Kate op de juiste plek te krijgen. “Hmm, ja, het is een lange reis, maar je bent er nu.” Bijna had Allen de mini flesjes drank genoemd die hij onderweg genuttigd had, maar hij beet op zijn tong. Niet Kate’s onschuld verpesten, niet Kate’s onschuld verpesten. “Nog leuke films gezien onderweg?” Hij liet haar voorzichtig los en kon het niet laten om even haar rosse haren door de war te gooien. “Ik ben blij dat je er bent, mini.” Ze was en bleef altijd het kleine meisje van de familie, hoe vervelend ze het ook vond. De Mini Springs, al was Sorley technisch gezien jonger. En het was waar, hij was ontzettend blij dat de mini er nu was.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Katerina Springs
avatar

Aantal berichten : 16

Mutant Profile
Alias: Misty
Mutation: Geokinesis & Crypthestesia
Crush: -

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   za sep 03, 2016 5:21 pm

Het leek haast wel alsof Allen net zoals haar nogal oplettend was. Nu was haar mutatie natuurlijk ook wel eens handig in gebruik, zo kon ze met een groter gemak een oogje op haar twee oudere broers houden. Niet dat ze zich niet konden redden, eerlijk gezegd waren ze ouder dan haar en hadden ze ook al ervaring om op hunzelf te wonen en zichzelf te redden. Dit betekende overigens niet dat ze zich altijd goed gedroegen, of gedroegen zoals de normen en waarden van vele mensen waren. Er konden letterlijk pagina's aan tekst worden geschreven, misschien wel een aantal boeken vol, over haar familie en hun tradities. Nu, echt tradities zoals kerst samen vieren waren er natuurlijk ook, maar ze het ging meer over tradities die ongemerkt toch in hun familie zaten. Zo was het gewoonlijk dat de tweeling vele grappen uithaalden en haar meestal beschermden, ook was het normaal dat ze als de mini van de familie werd gezien, ook al had ze technisch gezien een jonger broertje. Dit was ze overigens wel gewend en ze wou het ook op geen andere manier, het waren enkele gewoontes waaraan ze in de loop der jaren gehecht was geraakt. Een ander soort van traditie was misschien haar humor richting Allen, en soms ook Charlie. Namelijk haar mopperige gedrag, echt boos of verdrietig was ze niet, dat was ook aan alles te zien, maar toch hield ze er van om hen te stangen. Ze kon wel aardig toneelspelen als ze het echt wou en er veel moeite voor deed, maar bij Allen was het niet nodig, ze bleef gewoon rustig al keek ze wel nep verontwaardigd, erg overtuigend dus, naar hem.

Na haar mopperende woorden, waar ze overigens niets van meende, gooide haar broer een van de goed gevulde waterballonnen op haar af. Ze ontweek hem, met snelle reflexen zoals de meeste in de Springs familie ondertussen wel hadden. Het was niet de eerste, noch de laatste keer dat Allen een van en nat probeerde te gooien. Dit keer was ze er relatief op voorbereid geweest, aangezien hij haar kleding ook al nat had gespoten met een of andere waterpistool. Ze was niet heel erg blij op het moment dan in plaats van zijzelf haar spullen werden nat gegooid. Nu, ze had natuurlijk ook weinig anders verwacht, het was in ieder geval geen plakkerige substantie. Ook liet het geen gekleurde vlekken achter, of zorgde het voor schimmel. Maar desalniettemin was ze er niet blij mee, haar blik sprak de woorden die ze niet hardop zei duidelijk uit. Ze zou hem te pakken krijgen, zelfs als dat betekende dat ze zichzelf in de problemen zou werken. Nu was het soms onhandig dat ze een relatief makkelijk leesbaar gezicht had, natuurlijk kon ze dingen geheim houden en verbergen, maar dat betekende niet dat het haar altijd lukte. Vooral bij haar familie en vrienden die haar goed kenden was het bijna onmogelijk. Toch had ze geleerd haar gezichtsuitdrukkingen relatief onder controle te houden, dat kon namelijk nog altijd van pas komen. Haar lichtelijk geërgerde blik verzachtte weer zodra haar broer haar tegemoet kwam. Ze kon het enkel nog steeds niet laten om een uitdagende opmerking zijn kant op te gooien. Zich hiermee op een redelijk excentrieke manier uitdrukkende. Hij antwoordde meteen, relatief serieus ogende, "ik weet het wel zeker," zei hij natuurlijk zelfverzekerd. Met een lichte frons op haar gezicht keek ze hem aan, ook al geloofde ze hem duidelijk niet. "Het zal," mompelde ze enkel, half binnensmonds. Al stond Allen intussen dichtbij genoeg om haar nog te verstaan. Weer rolde ze met haar ogen, een actie die wel vaker voorkwam als ze met haar broers omging. Met een glimlach en een iets zachtere blik omhelsde ze hem dan eindelijk, na al die lange dagen, maanden. Ze vertelde hem ietwat vermoeid en zacht over haar reis. Ze was blij dat ze eindelijk de warmte van haar familie weer om zich heen had. De warmte van haar twee broers. "Hmm, ja, het is een lange reis, maar je bent er nu." Verklaarde haar roodharige broer meteen. Langzaam knikte ze waarna ze glimlachend naar hem keek. "Ik ben er nu, en ik heb mam beloofd een oog in het zeil te houden bij jullie twee. Dus ik ben bang dat jullie geen grappen en grollen uit kunnen halen voor de komende tijd." Grinnikte ze quasi serieus, natuurlijk konden ze haar ook bij een grap betrekken, zo moeilijk was ze niet over te halen, tenminste als de grap ongevaarlijk was. Bij bepaalde grappen had ze zichzelf zorgvuldig afzijdig gehouden, al kon ze om de meeste grappen van de roodhaar voor haar wel lachen, dit betekende niet dat ze alles pikte, zeker niet als de grap naar haar gericht was. "Nog leuke films gezien onderweg?" Vroeg Allen, waarna ze langzaam haar hoofd schudde. Ze had niet echt een film gekeken. Ze had veel meer op de omgeving gelet dan wat dan ook. Daarbij had ze de zenuwachtige kriebels in het begin van haar reis ook duidelijk gevoeld. Ze was voor het eerst echt helemaal afgezonderd geweest van haar familie, behalve dan door de techniek die ze toch iets dichter bij bracht. Het was voor haar relatief wennen om alleen met de tweeling te zijn en niet met het hele gezin. Toch had ze wel zin in de nieuwe ervaringen die deze school kon bieden. Allen liet haar los, waardoor ze hem vragend aan keek. Zijn hand ging al naar haar haren toe, waarna hij die door de war gooide. Ze keek hem met een overdreven pruilende lip aan, al was het natuurlijk gewoon om hem terug te pakken en om te geinen. Ergens zag het er ook wel erg amusant uit. "Ik ben blij dat je er bent, mini." Zei hij, waarna ze hem met een korte glimlach en knikken van haar hoofd aan keek en hem nog snel een korte knuffel gaf. "Ik ook, al was mama minder blij," mompelde ze, natuurlijk was hun moeder niet erg happig geweest op het feit dat ze nu al het huis uit was gegaan. Ze had haar mutatie voldoende onder controle om geen gevaar te zijn voor zichzelf en anderen. Toch had ze erop gestaan niet nog langer gescheiden te zijn van haar twee broers.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 359

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   zo sep 11, 2016 2:54 pm

Arme Katerina had niet eens de tijd om even rustig op het eiland rond te lopen voordat ze in een valstrik van koud water liep en haar broer tegen het lijf liep. De valstrik was niet eens bedoeld voor zijn zusje, Allen had gewoon iedere voorbijganger ondergespoten, maar dat wist Kate natuurlijk niet. Maar hij had geen medelijden, natuurlijk niet. Dat was zijn verantwoordelijkheid als grote broer. Haar irriteren, haar haren door de war gooien, zelf domme dingen doen en tegelijk tegen haar zeggen dat ze geen risico's mocht nemen omdat het te gevaarlijk was. En heel veel van haar houden natuurlijk, maar dat sprak voor zich in een warm gezin als de zijne.

Kate waarschuwde hem dat zij haar taak als politieagente weer op zou nemen en Allen kreunde. ''Kom ooop, flauwerd, kijk me recht aan en zeg dat je niet wil zien hoe de docenten reageren als alle stoelen, scharen vast zijn gemaakt met van die zip ties die alleen maar strakker gaan zitten als je eraan trekt.'' Nee hoor dit was helemaal geen specifiek plan waarvoor hij al een doosje met honderd plastic straps had geregeld. Nee, gewoon hypothetisch. Tenzij ze ja zei natuurlijk~

ZIjn zusje was er eindelijk en dat maakte de hele dag een stuk beter. Al gaf Kate aan dat hun moeder het er wat moeilijker mee had gehad. Tja. Maureen zat vol liefde, iets te veel misschien. ''Mam moet gewoon leren los laten,'' stelde hij haar gerust. ''Als ze ziet hoe veel je hier leert zal ze blij voor je zijn, echt waar.'' Het was waar dat deze school een groot voordeel had vergeleken met Kate's oude school - naast de epische faciliteiten en videogames - de aandacht voor de geweldige krachten van de leerlingen. Kate zou vast een ster zijn in haar trainingsklas, bedacht Allen zich trots, de schattige nerd.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Katerina Springs
avatar

Aantal berichten : 16

Mutant Profile
Alias: Misty
Mutation: Geokinesis & Crypthestesia
Crush: -

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   za sep 24, 2016 4:45 pm

Hoewel ze niet anders gewenst had. Was het toch wel even slikken toen al haar spullen nat waren gegooid. Hittegolf of niet, het waren wel haar spullen. Gelukkig zat er niets in dat niet onvervangbaar was, maar dan nog. Allen kon duidelijk niet mikken, of hij kon het wel en maakte het haar gewoon wat makkelijk. Ze had zich gelukkig nog nooit echt beschaamd gevoeld rondom haar broers, welke grappen ze ook uithaalden, meestal wist ze er wel een positieve draai aan te geven. Dit betekende overigens niet dat ze hen zomaar alles liet doen wat ze wouden. Ze hoorden zich nog een beetje als echt heren te gedragen, echte heren die ze richting haar nog wel eens konden zijn. Haar moeder had niets voor niets veel tijd en aandacht in hun opvoeding gestoken, waarschijnlijk zouden ze anders ook alle klanten zijn kwijtgeraakt. Want het was echt iets voor haar broers om de klanten mee te nemen in een of andere grap. Daarbij was het gevaarlijk om op te vallen, te erg op te vallen. Ze wouden het liefst niet alle aandacht op hen gevestigd hebben, dit was namelijk vaak onhandig, voor het geval dat een situatie toch uit de hand zou lopen. Immers waren ze een familie vol mutanten en mutanten werden niet geaccepteerd in de normale maatschappij. Toch was Katerina niet anders gewend. Ze was ermee op gegroeid en voelde zich er dan ook niet echt gekwetst door, al begreep ze sommige mensen niet. De warmte die haar broer te bieden had, was niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Ze had hem erg gemist en de familiariteit van zijn omhelzing had haar doen ontspannen. Ze had voor het eerst sinds tijden een echte, volle oprechte glimlach op haar gezicht staan, voordat ze op wat serieuzere zaken overging. Zoals het feit dat ze weer haar taak als klein vervelend zusje op ging nemen. De politieagente van de familie, zoals haar broers haar grappend wel eens noemden. Quasi serieus en al grinnikend had ze hem dus gewaarschuwd. Zijn reactie was geweldig geweest, meteen had ze door dat hij eigenlijk al iets van plan was, iets dat misschien door haar tegen kon worden gehouden. Allen kreunde waardoor ze met een strenge blik haar armen in haar zij zette. Met haar handen op haar heupen keek ze hem stil en krachtig aan. "Kom ooop, flauwerd, kijk me recht aan en zeg dat je niet wil zien hoe de docenten reageren als alle stoelen, scharen vast zijn gemaakt met van die zip ties die alleen maar strakker gaan zitten als je eraan trekt." Sprak haar broer, waarschijnlijk het plan nu ook verklappende. Ze keek hem nog steeds streng aan al kwam een geest van een glimlach al op haar lippen staan. Zip ties, serieus haar broer verzonnen ook altijd wel wat nieuws. Ze wist niet dat hij zich zo erg verdiept had in klussen. Ze keek hem nog een keer, nu wat vriendelijker aan. "Géén gewonden, daarbij zorg je er voor dat het voor iedereen leuk blijft. Dan kan ik deze grap door de vingers zien. En géén gezeur. Ik ben je zusje geen oppas." Ze paste niet op, op kleuters of wat dan ook, dus dat klaaggezang van haar broer hoefde ze niet. Ze had nooit een oppasbaantje gehad omdat ze niet echt opvoedkundig geschikt was. Zeker ook niet ongeschikt, maar ze zou dat gewoon te vermoeiend vinden. Dit betekende niet dat ze slecht met kleine en jongere kinderen overweg kon, want dat kon ze prima. Ze was altijd wel een beetje beschermend geweest, misschien ook omdat haar broers dat naar haar waren en ze zich daardoor altijd veilig had gevoeld.

"Maar zeg eens Allen. Mam zei altijd dat je niet van klussen hield, toch? Maar hoe heb je dan geleerd Zip ties te gebruiken?" Vervolgde ze vragend, haar stem vrolijk en ondeugend. Haar moeder zou hier zo achter komen als Allen zich toch had verdiept in technische dingen. Al had ze eerder het idee dat hij zich er enkel in zou verdiepen als het tot een goede grap kon leiden. Uiteindelijk gingen ze over op het feit dat ze elkaar gemist hadden, en het elkaar ook uitgebreid verklaarden. Ze vertelde ook hoe hun moeder er tegenover stond, om het kleine meisje op haar zelf te laten gaan, om haar los te laten. Allen begreep het natuurlijk, hij wist vast wel hoe ze haar als de mini van het gezin zagen. Hoe ze zich altijd zorgen om haar maakten. Het waren net moederhennen, die familie van haar.

''Mam moet gewoon leren los laten,'' stelde haar broer haar gerust. ''Als ze ziet hoe veel je hier leert zal ze blij voor je zijn, echt waar.'' Vervolgde hij, hun moeder stelde inderdaad veel waarde aan een goede scholing. Net zoals Kate dat stiekem ook wel deed. Natuurlijk was ze altijd in voor de grappen en grollen van haar broers, maar ze hield er ook wel van om te studeren. Om met haar gezicht in de boeken te zitten en vanalles en nog wat door te lezen. Het halen van goede cijfers had haar ook altijd wel gelukkig gemaakt, misschien wel doordat ze dan iets had waarin ze uitblonk. Waarin ze anders was dan haar broers. Iets dat echt van haar was, dus zou ze studeren ook niet zo snel opgeven. Ze hoopte dat de lessen haar nog veel bij zouden leren. Al wist ze dat wel bijna zeker. De school was volgens haar broers fantastisch, of zo hadden ze het wel naar hun moeder gebracht. Ze kon zich ergens wel voorstellen dat haar broers het hier naar hun zin hadden. Immers was het een prachtig terrein. Zelf wist ze niet of ze het grote natuurgebied wel vaak zou bezoeken. Of ze zichzelf daarin kon vertrouwen, of dat ze dan toch echt de hulp van haar broers moest vragen. Niet dat ze hen al had verteld over dat deel van haar mutatie. Zelfs haar moeder wist het niet, en dat zei best wel veel. Maureen was iemand die al haar kinderen bijzonder vaardig in de gaten hield.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Allen Springs
avatar

Aantal berichten : 359

Mutant Profile
Alias: Mr. Mischief
Mutation: Contagious Aura // Light Manipulation // Energy Absorption
Crush: Wish I could turn you into a stranger // Just so I could meet you again

BerichtOnderwerp: Re: With great power comes great responsibility [Open]   ma okt 10, 2016 7:54 pm

Allen was niet goed in geheimen bewaren, hij kon zich totaal niet inhouden en flapte er veel te gauw uit wat er in zijn hoofd om ging. Nee, eigenlijk was dat te generaliserend. Geheimen van vrienden hield hij gemakkelijk grotendeels voor zichzelf, waarbij alleen zijn tweelingbroer en zijn bff for ever soms doorhadden dat hij iets achter hield en hem dan uithoorden tot hij toegaf. Maar zijn éigen geheimen, daar ging het vaak mis. Dat kwam omdat hij vaak plannetjes had waar hij zelf enorm enthousiast was, zo hyped dat hij bijna overliep van de energie en blijdschap die dat soort ideeën hem gaven. En daarom spatte het enthousiasme er ook van af – in echt zijn hele houding – toen hij quasi wanhopig vroeg of Kate nou echt deze legendarische prank wilde tegenhouden. Dan zou ze voor altijd de geschiedenisboeken in gaan als Saaie Sok 1. En dat was natuurlijk het ergste lot wat je ooit kon ondergaan.

“Hey, zie ik eruit alsof ik zomaar gevaarlijke stunts uit zou halen??” vroeg hij beledigd. Nee, hij was heus geen type om met vuurwerk de toiletten op te blazen. Neeeeheee, ze hadden nooit bewijs gevonden en hij had een alibi en hij- No further comment, hij sprak pas weer als zijn blauwharige advocate er was. “En bovendien, als ik de scharen veilig dicht knoop verminder ik de kans op ongelukken juist, Kate’je!” Jaja, het was al wel weer duidelijk wie hier de slimste thuis was. Prachtige excuusjes schudde hij toch ook altijd uit z’n mouw. Hij grinnikte dan ook vrolijk toen Kate’s ondervraging verder ging. In zijn hoofd had hij haar al lang overtuigd en was het nu enkel een kwestie van tijd voor ze overstag ging, enkel omdat Kate een imago van ‘verstandig’ en ‘verantwoordelijk’ in stand moest houden.

Schouderophalend dacht hij na over het feit dat klussen niets voor hem was. Dat was op zich half waar, want als er een schutting geverfd moest worden of de dakpannen vervangen moesten worden was hij nooit ergens te vinden. Maar dat was wellicht eerder luiheid. Als hij eenmaal een constructie voor ogen had om bijvoorbeeld een grote emmer ijswater over iemand’s hoofd te laten gutsen had hij techniek aardig in de vingers. “Ik heb zo m’n momenten,” liet hij dan ook weten.

Na een liefdevol advies waarin Allen zijn zorgzame broer-kant liet doorschemeren moest hij toch weer terug verwijzen naar zijn geweldige plan. “Maar genoeg serieus geneuzel. Tijd voor wat leuks! Wat zeg je d’r van? Zal ik je helpen je spullen weg te brengen en dan... Zip ties?” Want er was voor een nieuweling echt geen betere manier van kennismaken met een school dan meteen een bron van irritatie vormen. Allen hoopte echter vurig dat hij op Kate’s hulp kon rekenen bij het vastmaken van allerhande objecten. Dit lag echt perfect in zijn straatje, verwarring schoppen door kleine dingen lastig te maken, mensen te verrassen. Sommigen zouden het kinderachtig of zelfs ronduit ergerlijk vinden, maar hij zag er de slechte kant niet echt van. Aanstellers had je altijd.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

With great power comes great responsibility [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Outside :: Garden-