FRUITMAND
CBOX
Do you still believe in one another? || Judas - Pagina 2
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Do you still believe in one another? || Judas

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   do aug 18, 2016 9:45 am

Do you still believe in one another?

Brothers Morlock
Eens hij Mattheüs van Judas had afgesleept, kreeg Judas weer de kans om op te staan. De jongen hield krampachtig zijn gebroken arm vast en Devon zijn mondhoeken trokken misselijk naar beneden terwijl hij van achter Mattheüs toe keek. ’Je - je hebt mijn arm gebroken.’ Ja, dat was wel redelijk duidelijk geweest, de knak was bijna tot op de gang hoorbaar geweest. Uit het niets schoot de vleugel van Judas hun kant op, en Devon schermde zijn gezicht af achter de witgrijze vleugel van Mattheüs, die zo voor hem de klap op ving. Hij had Mattheüs van Judas af gehaald, hem de vrijheid gegeven om weg te gaan, maar in de plaats daarvan zag Judas het als de ideale kans om zijn slag terug te slaan. De manier waarop Devon Mattheüs vast hield, gaf hem namelijk vrij spel. ’Jij hebt mijn neus eerst gebroken.’ brieste Mattheüs. Devon rolde gefrustreers met zijn ogen, kon niet geloven dat ze werkelijk de discussie voerden over wie van de twee was begonnen. Hij opende net zijn mond om er op in te gaan toen hij voelde hoe Mattheüs een poging deed om naar voren te gaan. Devon zette zich schrap, oefende druk naar achteren uit zodat hij zich niet kon verplaatsen. ’Laat. Me. Los.’ werd hem waarschuwend toegesproken, maar Devon reageerde er niet op. Nog voor hij iets kon doen voelde hij hoe hij de lucht in getild werd. De vleugels van de jongen gingen de lucht in en aangezien hij ze met man en mach vast hield, ging hij mee. Net op het moment dat Devon besefte dat hij beter los kon laten, boog de jongen naar voren en werd hij over zijn rug heen gekatapulteerd. Beschermend kruiste hij zijn armen voor zijn gezicht, zag voor een moment de gehele living in slow motion aan zich voorbij gaan. Totdat hij met een harde smak weer in de realiteit belandde.

’Is dat alles dat je in huis hebt?’ Devon lag op de grond, was in zijn val tegen de poot van de tafel aangekomen waardoor die een heel eind verder was geschoven in de ruimte. Hij keerde zijn hoofd in de richting van Mattheüs, en brieste. Letterlijk, als er stoom uit zijn neus was kunnen komen, was het op dat moment wel gebeurd. Hij wreef kort over de achterkant van zijn hoofd en draaide zich, plaatste een voet weer op de grond en drukte zich recht. ’Je wil niet weten wat ik in huis heb.’ bromde hij, met een veel zwaardere stem als net, bijna beestachtig te noemen. Devon liet zijn lichaamstemperatuur stijgen, bracht zijn lichaam naar het punt van shiften, maar ging er net niet over. De krachten van de Ursus kwamen beschikbaar en hij ademde enkele malen diep in en uit om vervolgens net zoals Mattheüs zijn handen tot steenharde vuisten te ballen. Het was een van de voordelen als je een ervaren, gecontroleerd shapeshifter was. Je kon veilig de grens aftasten, de krachten van je shiftervorm gebruiken in je menselijke vorm zonder daarbij reden van verstand te verliezen. Al voelde hij dat er in de kamer toch iets aanwezig was wat met zijn id aan het spelen was. ’Ga jullie onenigheid buiten uitvogelen, ja?’ Op zijn voorhoofd stond een diepe frons en hij liet zijn blik kort in het rond gaan, naar de schade, naar de andere studenten waarvan er een deel gechoqueerd was en een deel geamuseerd. ’Laatste waarschuwing.’ Zojuist had Mattheüs misschien wel de bovenhand gehad qua sterkte, maar nu, met de krachten van de Ursus die door zijn lichaam raasden zou Devon hem misschien wel kunnen evenaren. Laat staan als ze buiten waren en hij volledig zou shiften. Dan hoopte Devon voor hem dat die vleugels hem snel genoeg de lucht in konden brengen. Kort kneep hij zijn ogen dicht en probeerde die agressieve, onverantwoordelijke gedachten weg te duwen uit zijn hoofd. Nee, hij moest zichzelf blijven, hij mocht zich niet laten meeslepen in dit alles. Alleen was het om de een of andere reden heel moeilijk. Kort dacht hij aan Storm, en of het voor hem ook zo aanvoelde als Lupos naar boven kwam.


_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dean ArcherHistory Teacher & PeacekeeperHistory Teacher & Peacekeeper
avatar

Aantal berichten : 42

Mutant Profile
Alias: Arrow
Mutation: Martial Arts Intuition, Bow Manipulation, Supernatural Senses, Shapeshifting
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   vr aug 19, 2016 4:51 pm


Morlocks & Devon
Wat er was gebeurd met Clyde had niemand kunnen verwachten. Toch niet in zo’n erge mate als het was gebeurd. Dean was bijna meteen na de gebeurtenissen aangesteld door Jamie als nieuwe peacekeeper al was het sindsdien vrij rustig gebleven. Er was nog niets ergs gebeurt, al wist hij goed genoeg dat zoiets in enkele seconden zou kunnen veranderen. Met de hoeveelheid mutanten die op het eiland rondliepen en de hoeveelheid die er waarschijnlijk nog moest bij komen bleef zoiets echt niet duren jammer genoeg. Na enkele voorbereiding voor zijn volgende les besloot de man om naar de cafetaria te gaan. Een halve dag was hij daar mee bezig geweest nadat hij zijn dagdagelijkse zaken deed zoals trainen en wat dan ook.

Het plan was om na zijn eten naar buiten te gaan, maar die plannen dreigde te veranderen. Een klein groepje mensen was de cafetaria binnen gelopen op zoek naar iets of iemand die iets van gezag uitstraalde of wat dan ook. Met een kleine frons in zijn voorhoofd was hij opgestaan en kwam er meteen een van de studenten in zijn richting gelopen. ’Het is beter dat je snel naar de living room gaat!” Sprak het meisje op een bijna angstige toon tegen hem. Vreemd, toen hij daar eerder nog voorbij was gelopen leek alles normaal te gaan daar? Toch verdween zijn eerder wat lakse houding voor een meer ernstigere, eentje die je meestal wel zag bij soldaten of ordehandhavers. Een houding die hij vroeger dagdagelijks aan nam.

Binnen enkele seconden was hij verschenen in de ruimte. Een snelle blik rond de ruimte en de meeste schade was duidelijk, er waren enkele meubels gesneuveld maar het belangrijkste was dat er een gevleugelde jongen aan de tegenovergestelde kant van de ruimte er duidelijk gehavend uit zag. Zijn schouder arm zag er slecht genoeg uit. Een andere gevleugelde jongen zag er anders ook niet al te goed uit zijn gezicht was volledig bebloed om nog maar te zwijgen van hoe zijn neus eruit zag. Devon, de jongen die Clyde had gered als hij het goed had, zag er nog vrij intact uit als hij de andere twee bekeek. Maar het was zeker niet zo dat die knul er rustig uit zag. Dean had geen idee wie dit alles begonnen was, het enigste wat hij nu moest doen was de situatie iets of wat onder controle krijgen.  Zonder al te veel aandacht op zichzelf te richten, wat niet bepaald moeilijk was aangezien de jongen met het bloederige gezicht zich duidelijk op Devon had gefocust was, bewoog hij zich tussen enkele andere leerlingen door. Een perfect afleidingsmanoeuvre aangezien de meeste dachten dat hij op weg naar de knul aan de andere kant van de ruimte. Dean draaide uiteindelijk tussen enkele mensen door zodat hij vlak achter de jongen met het bebloede gezicht was komen te staan. Een vlotte beweging met zijn hand naar diens schouder, een simpele druk op de plek tussen zijn schouder en nek was genoeg  om hem tegen de vlakte te krijgen. ”En kan nu iemand me vertellen wat hier in godsnaam is gebeurt, Devon jij misschien?’  Zijn stem klonk luid door de ruimte heen. Dean richtte zijn blik op een van de studenten die aan het filmen was met zijn phone. ”Die mag je hier geven, en dan mag iedereen die hier niets mee te maken heeft de ruimte verlaten. Nu!” Zonder op tegenstand van het meisje dat aan het filmen was te stuiten overhandigde ze het apparaat waarop hij zijn aandacht weer op Devon richtte.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   vr aug 19, 2016 5:53 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Judas had nog een poging gedaan om zijn broer aan te vallen en een kleine triomfantelijke glimlach was op zijn gezicht gekomen wanneer hij geraakt had. Zijn vleugels stelde niet veel meer voor, miste veel te veel veren, maar ze konden dus nog iets. Eén ervan toch. In ieder geval door zijn actie had hij wel zijn eigen arm ermee pijn gedaan, maar het was het waard. Natuurlijk moest Mattheüs als het kleine kind dat hij was zagen dat zijn neus was gebroken. Wat erg voor hem toch, Judas kreeg meteen medelijden. Ahum.
In ieder geval was het goed dat er iemand tussen was gekomen. Zo kreeg Mattheüs niet de kans om gelijk nog meer botten te breken voor zijn eigen plezier. Of het natuurlijk een goed plan was van de jongen om gelijk voor de vleugels te gaan was een heel ander verhaal. Uiteraard was het geen slim plan en dat wist hij achteraf waarschijnlijk ook wel nadat hij voor de eerste keer werd weg geduwd. Zo moedig als hij was, nam hij vervolgens weer het risico om zich op de vleugels te richten. ‘You idiot,’ mompelde Judas zacht en hij schudden zijn hoofd.

Lang duurde het niet voor de jongen van Mattheüs zijn rug weg vloog en vast ook een onaangename val tegenmoed kwam. Alsof dat het nog niet erg genoeg was, kwam er nog iemand zich moeien. Het ging misschien een eind maken aan al de problemen en het gevecht en het ging heel wat voorkomen, maar het was ook niet goed. De man die binnen was gewandeld was de Peacekeeper. Hij kwam om te helpen en Judas moest even zacht lachen wanneer zijn broer tegen de grond werd aangeduwd. Hopelijk was Mattheüs niet dom genoeg om de docent ook vliegles te geven.
Iemand die aan het filmen was, moest ook haar gsm afgeven voordat iedereen naar buiten werd gestuurd en er gevraagd werd wat er aan de hand was. En dat werd gevraagd aan Devon. Wel natuurlijk ging een buitenstaander alles kunnen uitleggen. ‘Ja Devon, wat is er hier aan de hand?’ vroeg Judas en hij keek naar de jongen. Zijn eigen ademhaling was duidelijk zwaarder en dat hoorde je wanneer hij sprak.

Heel de groep mensen ging op beval van de docent naar buiten en bijna allemaal leken ze het ergens jammer te vinden. Dat was voor Judas echter ook gelijk de kans om weg te geraken. Hij wilde geen problemen krijgen door zijn broer en dat de Peacekeeper erbij was gekomen wilde niets goed zeggen. Zelfs al had de man het niet door gehad, wist iemand het wel te verpesten. Hij was helemaal vergeten dat zijn linkervleugel nog op de grond lag en ook had niet iedereen dat door, want één meisje was erbij gaan staan. Gelijk had Judas zich naar haar om gedraaid en haar schouder met één hand stevig beet genomen. ‘Kijk uit waar je loopt ja,’ siste hij tussen zijn tanden door. Lichte angst was op het meisje haar gezicht te zien, maar omdat de jongen het niet nog erger wilde maken allemaal duwde hij haar gewoon richting de deur heen terwijl hij zelf bleef staan.
Het had geen zin om nog stiekem weg te gaan, maar Judas wilde echt weg en niet om een straf te ontlopen. Hij kon niet naar zijn arm kijken zonder er misselijk van te worden. Als hij zijn beide armen zou uitstrekken met normaal de handpalmen naar de grond gekeerd, stond zijn rechter arm eerder horizontaal en wat naar boven. Judas wilde gewoon weg uit die ruimte om naar de ziekenzaal te gaan, waar het ook was. ‘Kan ik niet gewoon weg?’ vroeg hij niet bepaald beleefd aan de man die zich was komen moeien. Oja, het zweet stond hem op zijn voorhoofd.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   di aug 23, 2016 1:49 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Bijna was er een triomfantelijk grijnsje op zijn gezicht verschenen terwijl zijn blauwe kijkers volgde hoe de ander door de lucht vloog en even later tegen de grond smakte. In andere omstandigheden zou er zeker een glimlach om zijn lippen gelegen te hebben, maar dat was niet het moment om te lachen. Mattheüs kookte nog altijd van woede en de bemoeial had het er zeker niet beter op gemaakt. In plaats van triomfantelijk te grijnzen, daagde hij de ander nog wat meer uit en zijn woorden leken effect te hebben. Het bekende misselijke gevoel vormde zich in zijn buik. Zijn innerlijke alarmbellen draaiden overuren, maar het leek hem niets te kunnen schelen. ”Goed plan, laten we naar buiten gaan.” Mattheüs spreidde zijn vleugels lichtjes, alsof hij Devon nog meer wilde uitdagen. Buiten zou hij veel meer bewegingsvrijheid hebben dan binnen. Buiten zou hij zijn vleugels optimaal kunnen gebruiken en dat zou zeker in zijn voordeel werken. En toch begonnen zijn alarmbellen bij de gedachte om naar buiten te gaan nog harder te rinkelen. Het misselijke gevoel werd voor een kort moment erger, alsof het hem wilde waarschuwen.

Mattheüs kneep zijn ogen samen terwijl hij de jongen voor hem van top tot teen bekeek. Het was wel duidelijk dat de ander zijn mutatie in werking had laten treden, of toch een deel ervan. Hij had alleen geen idee wat die mutatie juist zou kunnen inhouden. Mattheüs vouwde zijn vleugels terug samen achter zijn rug zodat hij was meer bewegingsruimte had. Vleugels konden altijd wel handig zijn, maar in een ruimte als deze zaten ze meer in de weg.

De jongen wilde net een opmerking maken over de ‘laatste waarschuwing’ die de ander gegeven had toen hij merkte hoe sommige blikken niet meer op hem gericht leken, maar op iets anders. Nog voor hij echter kon omkijken om te zien waar de rest naar keek, voelde hij voor een kort moment een lichte druk in zijn nek voordat alles zwart werd en hij als een lappenpop in elkaar viel. Later zou hij zichzelf waarschijnlijk willen wurgen voor zijn onoplettendheid, maar nu kon hij er vrij weinig aan doen sinds zijn bewustzijn hem in de steek gelaten had.


_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   di aug 23, 2016 2:42 pm

Do you still believe in one another?

Brothers Morlock & Dean
’Goed plan, laten we naar buiten gaan.’ Devon voelde hoe zijn binnenkant begon te koken, en hoezeer hij ook zijn best deed om de kalmte in zijn lichaam te bewaren, het leek niet te lukken. Was het een invoed van Mattheüs? Van Judas? Of van een van de andere studenten in de ruimte? Hij zou het waarschijnlijk nooit weten, het enige waar hij zeker van was, was dat hij niet helder bij geest was. Mattheüs had zijn vleugels wat dreigender opzij gespreid, en Devon fronste als reactie zijn wenkbrauwen nog wat harder, aangezien hij fysiek nog niets aan hem kon tonen. Terwijl ze daar stonden, elkaar uitdagende, had Devon niet opgemerkt dat er een nieuw persoon de living was binnen gekomen. Het moment wat daarop volgde leek in een waas te gebeuren. Mattheüs werd op een in zijn ogen onverklaarbare manier overmeesterd, en meteen daarna werd Devon op een dringende manier verhoord. ’Devon jij misschien?’ Hij stond letterlijk met zijn mond vol tanden, liet zijn blik doorheen de ruimte glijden, kort over de leerkracht, kort over de studenten die langzaam maar zeker afdropen. ’Ehh..’ fluisterde hij, overdonderd dat hij net degene was die aangesproken werd. ’Ja Devon, wat is er hier aan de hand?’ Judas zijn stem weerklonk door de ruimte en Devon keek hem met een vurige blik in zijn ogen aan. ’Misschien kan jij dat beter uitleggen,  Judas.’ Hij nam de naam van de jongen op een spottende manier in zijn mond, iets wat met zijn naam wel extra gemakkelijk ging. ’Aangezien ik hier niets mee te maken heb.’ Hij voelde hoe de leerkracht naar hem keek, maar Devon probeerde aan zijn blik te ontsnappen door hem niet terug aan te kijken. Zijn naam was bij alle leerkrachten wel bekend en dan voornamelijk doordat hij degene was die het leven van Clyde had gered. Maar het voelde niet aangenaam, en het liefst van al wilde hij ontsnappen uit deze situatie waar hij in eerste instantie niets mee te maken had gehad. Een uitleg wilde hij al helemaal niet geven, aangezien hij zelf maar half begreep wat er aan de hand was. ’Kan ik niet gewoon weg gaan?’ sprak Judas opnieuw, en Devon wierp hem een nukkige blik toe. ’Alleen als ik dat ook mag.’ voor het eerst keek Devon de leerkracht aan, afwachtende op zijn antwoord.


_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dean ArcherHistory Teacher & PeacekeeperHistory Teacher & Peacekeeper
avatar

Aantal berichten : 42

Mutant Profile
Alias: Arrow
Mutation: Martial Arts Intuition, Bow Manipulation, Supernatural Senses, Shapeshifting
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   zo aug 28, 2016 2:16 pm


Morlocks & Devon
De reden waarom hij de phone in beslag had genomen was puur om te zien wie alles gestart was, zodat hij de juiste maatregelen zou kunnen treffen. Hij liet het apparaatje in zijn broekzak glijden, dat was iets waar hij zich later wel zou over bekommeren. Dat hij aan Devon had gevraagd om uitleg leek hem maar al te logisch, voor zo ver hij kon zien was hij de enige van het drietal die niet zichtbaar gewond was. Die zou het beste info kunnen verlenen, en de details zou hij later wel overlopen met de twee andere jongens. Al werd dat blijkbaar niet leuk gevonden door de nog recht opstaande knul waarvan hij de naam nog niet meteen wist. Een zucht schoof over Dean’s lippen. Juist, rustig blijven Archer. Pas wanneer Devon weer begon met praten verplaatste Dean zijn aandacht van hem naar de knul die blijkbaar Judas heette. Goed, dan moest hij het maar uitleggen. ‘Goed dan. Devon, jij ma vertrekken moest je gewond zijn geraakt, ga dan maar naar de ziekenzaal voor een check up.’ Gaf Dean toe. Devon was misschien wel iemand die hem informatie kon geven, het was wel duidelijk dat hij niets met dit alles te maken had. Hij zou de knul later wel eens opzoeken.

In de chaos was er nog wat gaande. Judas had zich gericht tot een of ander meisje dat tegen hem aan was gelopen of op zijn vleugel was gaan staan of iets in die aard. Gelukkig ondernam hij geen enkele actie buiten een ferme duw, maar dat zag hij maar even door de vingers. ‘We gaan samen naar de ziekenboeg, dan kan je me ondertussen vertellen wat er allemaal gebeurt is hier.’ Dat was wel de beste oplossing gezien de staat van Judas, die had meteen medische zorgen en Dean wist de weg als geen ander. Over de knul die op de grond lag, wel daar zou hij wel iemand voor sturen om hem te begeleiden naar de ziekenboeg straks, misschien kon hij dat nog wel best over laten aan Jamie die zou er wel raad mee weten en zorgen dat de twee jongens elkaar niet zouden tegen komen daar.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   ma sep 26, 2016 4:52 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Judas zijn idee werd dan toch goedgekeurd. hij mocht naar de verpleegpost gaan, maar wel samen met de oudere man. Hij wilde perse dat hij het verhaal vertelde. Natuurlijk had hij niet gewild dat die Devon het had gedaan, die had er namelijk niets mee te maken, maar Judas wilde het allemaal zelf ook niet uitleggen. Nee, hij en die Devon gingen geen vrienden worden. Zoals de jongen precies de goede leerling leek te zijn.
‘Ik wil anders ook wel alléén gaan,’ zei Judas duidelijk tegen de oudere man. Dat hij zijn arm wilde laten nakijken en daarvoor naar de verpleegpost wilde gaan, was niet hetzelfde als de man uitnodigen op een date door de gangen. Hij wist perfect waar hij heen moest en had de andere helemaal niets te vertellen. Wat er zich zonet had afgespeeld tussen hem en Mattheüs ging niemand iets aan. Het was al erg genoeg dat er mensen waren tussen gekomen.
Maar goed, het zag ernaar uit dat hij wel een date doorheen de gangen ging hebben en daarmee meteen zijn levensverhaal zou moeten doen. Of dat ging er van hem verwacht worden, maar het was niet zeker of Judas ook effectief ging luisteren.

Zonder op de andere man te wachten liep Judas de ruimte uit en liet daarbij de andere achter. Wat er met Mattheüs ging gebeuren kon hem vrij weinig schelen, net zoals hij zich geen zorgen maakten om de andere jongen. De gek die dacht dat het verstandig was om een Engel langs achteren te benaderen. Sommige mensen moesten duidelijk nog heel veel leren, maar dat was hun probleem.
Judas moest eerst in de ziekenzaal geraken om zijn gebroken arm te laten verzorgen en dat terwijl zijn vleugel achter hem over de grond sleurde. Natuurlijk. Hij had het harnas uitgedaan en niet terug aangedaan. Natuurlijk voelde hij de blikken van andere studenten op hem rusten. Ze keken allemaal toe hoe de jongen door de gangen liep en hij ergerde zich er dodelijk aan. Maar zijn gezicht bleef strak voor zich uit gericht en zijn kiezen waren hard op elkaar gedrukt. Enkel om geen emotie te tonen.
Of dat de docent volgde wist hij niet eens.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Do you still believe in one another? || Judas

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-