FRUITMAND
CBOX
Do you still believe in one another? || Judas
CHATBOX














 
FAQFAQ  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  ZoekenZoeken  

Deel | 
 

 Do you still believe in one another? || Judas

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Do you still believe in one another? || Judas   ma aug 15, 2016 6:32 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

De uitdrukking op zijn gezicht was bijna genietend te noemen terwijl de wind langs zijn gezicht streek. Zijn blauwe kijkers richtte zich even op de boot onder hem en een minuscuul glimlachje vormde zich om zijn lippen toen hij merkte hoe iemand vanaf de boot naar hem zwaaide. De jongen deed echter geen moeite om terug te zwaaien, in plaats daarvan klapte hij nog eens extra met zijn vleugels om vaart te maken en het duurde niet lang voordat hij op het eiland landde en zijn vleugels achter zijn rug dichtklapte. Hij hoefde niet eens om zich heen te kijken om te weten dat mensen hem aanstaarden. Hij kon de blikken op zich voelen branden. Zijn entree op het eiland was waarschijnlijk ook iets indrukwekkender geweest dan de meeste entrees. De meeste mutanten kwamen per boot, hij kwam bijna letterlijk uit de lucht vallen. Even vroeg Mattheüs zich af of Judas op eenzelfde manier was aangekomen of dat hij een andere manier had gevonden om indruk te maken met de grote zwarte vleugels van hem.

Exact twee uur later had hij zijn spullen op de kamer die hij met zijn broer ging delen gedropt en liep hij door de gangen van de school heen, opzoek naar dat bekende gezicht. Het gebeurde een aantal keer dat het misselijke gevoel kwam opzetten en hij even in de verdediging sprong voordat hij doorhad dat het gevaar afkomstig was van een andere mutant. Mutanten die een ander waarschijnlijk met een vingerknip pijn konden doen of zelfs kon vermoorden. Na de vijfde keer bijna in paniek te raken, schudde de jongen met zijn hoofd. Gewoon kalm blijven, er was hier niets of niemand die anderen zomaar kwaad zouden doen. Mattheüs probeerde zich zo goed en zo kwaad als het kon te ontspannen terwijl hij verder liep en op den duur in de living uitkwam.

Het eerste wat hij deed vanaf het moment dat hij de ruimte inliep, was iets omgooien met zijn vleugels. Mattheüs kromp lichtjes in elkaar op het moment dat hij glas hoorde breken en voorzichtig draaide hij zich om zodat hij kon zien wat hij juist op de grond had gegooid, ervoor zorgend dat hij zijn vleugels bij zich hield. Zijn tanden zonken weg in zijn onderlip toen hij de vaas in enkele stukken op de grond zag liggen. Wat een goede eerste indruk Mattheüs, echt goed gedaan. Hij schudde zijn hoofd lichtjes en wendde zijn blik van het glas af terwijl hij zich omdraaide. Het was nadat hij zich omgedraaid had dat zijn blauwe kijkers die van zijn broer vonden en zijn ogen lichtten bijna op. Hoeveel jaar was het geleden dat ze elkaar nog gezien hadden? Toch zeker twaalf jaar.

Een paar passen en hij had de afstand tussen zichzelf en Judas een heel stuk verkleind. ”Kijk niet zo, ik ben zeker dat jij hetzelfde aan de hand hebt gehad.” Zijn blauwe kijkers gleden even over zijn broer heen en een frons verscheen in zijn voorhoofd toen hij het harnas opmerkte dat een van zijn vleugels tegen zijn rug hield. ”Waar is dat voor? Ik weet niet of je het beseft, maar vleugels zijn gemaakt om te vliegen, niet om tegen je rug aan te plakken.” Een knikje naar het stuk harnas dat zichtbaar was, maakte duidelijk dat hij met de eerste zin daarop doelde. De woorden rolden over zijn lippen voordat hij de ander vleugel fatsoenlijk had bekeken. Voor het eerst sinds hij was aangekomen, was er echte emotie van zijn gezicht af te lezen toen hij besefte waarom Judas zijn vleugels in zo’ positie hield, waarom hij het harnas nodig had. Verwarring werd gevolgd door woede en daarna kwam medelijden en misschien een vleugje angst. Mattheüs zou het namelijk niet kunnen voorstellen wat hij zou doen als zijn vleugels vernield zouden worden en daar kwam die lichte angst vandaan, de angst om ooit hetzelfde mee te maken. ”I…ik had geen idee. Het spijt me, Judas.” Normaal zorgde hij er altijd voor dat zijn woorden zorgvuldig gekozen waren. Normaal zorgde hij ervoor dat hij niemand verbaal pijn deed, maar hij was gewoon blij geweest om zijn broer terug te zien dat hij er gewoon niet op gelet had en daar had hij nu spijt van.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   ma aug 15, 2016 7:10 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Judas had heel de dag amper was gedaan. Hij was nog niet naar buiten geweest en had enkel zijn kamer verlaten om te gaan eten en nadien naar de living te gaan. Doordat het nog eens goed weer was en er geen storm heerste zoals vaak het geval was, was het er redelijk rustig. Er waren uiteraard wel enkele leerlingen die ook naar de living waren gegaan, maar Judas schonk ze geen enkele aandacht. Op één van de zetels was hij gaan liggen en op het tafeltje ernaast had hij een tijdschrift genomen. Veel interessants stond er niet in, maar het was beter dan naar een wit plafond staren. Roddels waren nog net iets interessanter om te lezen. Ook al was niet alles daarvan waar.
Na nog enkele andere tijdschriften, klonk ineens het geluid van brekend glas. Het tijdschrift liet hij gelijk zakken en over de rugleuning keek hij naar de persoon die verantwoordelijk was. Van alles wat had kunnen gebeuren, had hij dat niet verwacht. Na vele jaren had hij niet meer gehoopt zijn broer ooit terug te zien en al helemaal niet op een eiland vol met mutanten. Terwijl Judas de freak was, had zijn broer het normale leven gekregen.

De jongen kon zich niet herinneren hoe lang het geleden was dat hij hem nog gezien had. Mattheüs, zijn broer waarvan hij op een veel te vroege leeftijd was gescheiden. ‘Mattheüs,’ zei hij even verbaasd terwijl dat hij recht stond. Voor een hele korte tijd was hij blij geweest, dat tot hij de vleugels van de andere zag. Zo groot, prachtig, maar vooral volledig. Zijn kiezen drukte zich hard op elkaar terwijl dat hij ter plaatsen bleef staan. Eerder had hij hem nog een knuffel willen komen geven, maar de opmerking. Het feit dat hij nog steeds had wat bij Judas kapot was. Zijn blik rusten even op de scherven van de vaas, maar hij keek al snel terug naar zijn broer. Mattheüs maakten het er niet beter op, enkel erger. Voor even had Judas gedacht dat er weer iets goed zou gebeuren in zijn leven, maar het zat hem niet mee. Bijna zou hij denken dat iemand met meer kracht niet wilde dat hij gelukkig was.
Vleugels waren om te vliegen. ‘Want dat gaat goed komen, laat ik even van een gebouw afspringen om terpletter te vallen,’ zei Judas snel. Gelijk begon hij het harnas los te maken en hij gooiden het tegen de grond eenmaal elk riempje los was. Zijn linker vleugel die dat eerder tegen zijn rug gehouden werd, zakten gelijk naar beneden op de grond. Judas kon het zelfs niet maar een klein beetje omhoog houden.

Enkele stappen zetten Judas dichter naar zijn broer toe terwijl zijn vleugel meesleepten. Een klein tafeltje dat naast een zetel stond schoof zo even mee, voor dat het ook omviel. In tegenstelling tot de vaas, waren het enkel tijdschriften die meer op de grond belanden. Judas hoopten vooral dat hij zijn punt duidelijk kon maken. Mattheüs had zichzelf verontschuldigd nadat hij leek door te hebben dat zijn broer niet hetzelfde geluk had gehad. ‘Dag Mattheüs, ook leuk om jou weer te zien,’ zei Judas kwaad nu dat hij voor zijn broer stond.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   ma aug 15, 2016 8:39 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Voor een moment was hij erg blij geweest om zijn broer te zien, maar die blijheid had al snel plaatsgemaakt voor iets anders. Hij kan er niet direct zijn vinger opleggen wat hij juist voelde. Onbewust moest hij terugdenken aan gisteren toen de mensen hem langzaam insloten. Ze zouden zijn vleugels waarschijnlijk ook volledig vernield hebben als hij niet op tijd was weggevlogen. Als die stem er niet was geweest, zou hij nu als een zielig hoopje op straat liggen. Hij had geen idee of ze hem een begrafenis zouden hebben gegeven. Waarschijnlijk niet. Ze zouden hem waarschijnlijk in de goot gegooid hebben zodat de kraaien rond de stad hun feestmaal hadden. De politie zou hem op een gegeven moment waarschijnlijk wel opgeruimd hebben om de toeristen niet af te schrikken, maar niemand zou weten dat hij ooit bestaan had. Zijn naam zou verdwenen zijn en er was niemand die om hem gehuild zou hebben. Gelukkig voor hem was het nooit zover gekomen, al had Judas blijkbaar minder geluk gehad.

Mattheüs kromp in elkaar toen Judas’ antwoord kwam. ”Judas, alsjeblieft.” Zijn handen trilden lichtjes terwijl hij toekeek hoe de riempjes van het harnas een voor een werden losgemaakt en op de grond viel. Zijn linkervleugel viel direct achter het harnas aan. De jongen kon zich niet inbeelden hoe het moest voelen om je vleugels niet meer te kunnen gebruiken. Hij kon zich niet inbeelden hoewel pijn hij moest hebben gehad toen ze zo toegetakeld werden. Alleen de gedachte zorgde er al voor dat de rillingen over zijn rug liepen en dat hij zijn vleugels zelfs harder tegen zich aandrukte, alsof hij ze wilde beschermen.

Mattheüs moest moeite doen om niet achteruit te gaan op het moment dat Judas vooruitkwam. Een licht misselijk gevoel kwam op, maar het was niet genoeg om de alarmbellen te laten rinkelen. Voor een kort moment gleden zijn blauwe kijkers naar het tafeltje toen het omver viel, maar zijn aandacht ging al snel terug naar Judas. Hij kon diens woede bijna voelen en in plaats van bang te worden, kwam de woede bij hem ook langzaam terug naar boven. Hij had zelf geen idee van waar het ineens kwam, maar ineens was hij kwaad. Hij wilde zijn broer graag een klap in het gezicht verkopen en hem vertellen dat hij niet zoveel zelfmedelijden moest hebben.

”Denk je dat ik het gemakkelijk had? Je moet blij zijn dat je vanaf het moment dat je vleugels zich ontwikkelde gewoon buiten gezet werd.” Mensen keken om op het moment dat Mattheüs zijn stem verhief. ”Vader sneed ze weg telkens weer als ze terug tevoorschijn durfden te komen totdat het niet meer ging. Denk je dat ik het makkelijker had op het moment dat ze me op straat zette? Denk je echt dat jij de enige bent die niet werd geaccepteerd?” De woede steeg bij elk woord dat hij zei en er was niets dat hij eraan kon doen. ”Misschien verdiende je het wel. Misschien verdiende je het om nooit meer in staat te zijn om te kunnen vliegen!” Hij was erover gegaan. Hij kon het zien aan de gezichten van de mutanten om hen heen dat hij erover was gegaan. De woede was echter te sterk voor medelijden. Medelijden raakte niet door die dikke muur van woede, maar later zou de spijt hard in zijn gezicht terugslaan.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   ma aug 15, 2016 9:34 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Wie had ooit kunnen denken dat een hereniging met zijn broer er zo aan toe zou zijn gegaan. Judas in ieder geval niet. Het had een goed moment moeten zijn waar ze allebei blij konden zijn dat ze elkaar na al die tijd terug zagen. Hij had zoveel dat hij wilde vertellen en het zou goed zijn een persoon te hebben waar hij op kon terug vallen. Mattheüs zou de enige geweest zijn die hij had kunnen vertrouwen, waar hij zijn verhaal bij had kunnen doen, maar dat ging niet meer. Niet na dat voordeel. als het van Judas af hing wilde hij er niet meer mee om gaan. Enkel wist hij maar al te goed dat hij met hem op een kamer lag. Ze waren het hem komen vertellen, dat ze een leuke verrassing hadden als hij weer naar zijn kamer zou gaan. Zo leuk was die verrassing dan toch helemaal niet.
Op de slechtste manier die je voor je kon halen had Mattheüs het helemaal verpest. Voor Judas waren zijn vleugels zijn gevoeligste punt en dat was niet meer dan logisch. De hele gebeurtenis stond nog steeds vers in zijn geheugen en als je broer er dan aan kwam met twee prachtige vleugels. Natuurlijk deed het hem pijn en daarom had hij de woorden niet normaal kunnen opvatten. Zijn vleugel sleepte al over de grond heen terwijl hij dichter naar zijn broer toe ging en alleen maar om een punt te bewijzen.

Natuurlijk zou Judas in het nadeel zijn als het slecht ging aflopen. Hij had geen vleugels die hij kon gebruiken of extra kracht. Zijn mutatie schonk hem weinig waarmee hij zichzelf fysiek kon verdedigen. Het enige dat zijn mutaties konden doen was het nog erger maken. ‘Maar natuurlijk, want in een weeshuis leven om uiteindelijk toch op straat gesmeten te worden is zo fantastisch!’ riep hij. Natuurlijk was het verschrikkelijk dat Mattheüs zijn vleugels er telkens werden afgesneden, maar nu had hij die toch nog? Ze waren mooi en krachtig dus volgens Judas had hij helemaal niets te klagen. Nee, zijn broer mocht echt niet klagen dat hij in zijn leven een beetje pijn had gehad. ‘Well boehoe voor jou! Jank maar verder dat ze het eraf sneden terwijl je rondjes ligt te vliegen!’ gromde hij. Met één vinger tikte hij enkele keren tegen de borst van zijn broer. ‘Want jij kan dat nog ondanks wat the hell onze ouders ook deden!’

Enkel de opmerking van zijn broer had hij niet zien aankomen. Alles was stil geworden. Iedereen die had staan toekijken en hadden zitten fluisteren waren stil geworden door de harde woorden die Judas van zijn broer kreeg. Zijn kiezen drukte hij hard op elkaar en niet enkel omdat hij kwaad was. Hij probeerde te voorkomen dat de tranen in zijn ogen zouden schieten. Ook zijn vuisten waren gebald om uiteindelijk regelrecht naar het gezicht van zijn broer te gaan met alle kracht die hij op dat moment kon gebruiken. ‘Ik verdiende dit helemaal niet!’ riep Judas luid. Zelfs de mensen op de gangen zouden in staat zijn om het te kunnen horen. Weer haalde hij met zijn vuist uit, maar toen zijn andere.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   ma aug 15, 2016 10:56 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Hij wist zelf ook wel dat hij de grens serieus overschreden had. Hij had gewoon zijn mond moeten houden over de vleugels en dan zou alles goed gelopen zijn. Als hij niets had gezegd, zouden ze een normale reünie gehad hebben, eentje die iedereen zou hebben als ze elkaar na jaren weer zagen. In plaats dat ze elkaar in de armen vlogen, stonden ze nu tegenover elkaar als briesende stieren door iets wat hij gezegd had. Normaal was Mattheüs altijd gecontroleerd, maar nu kon hij zichzelf gewoon niet meer inhouden. Woorden werden naar Judas’ hoofd gegooid. Woorden die hij meende, maar die hij normaal nooit luidop gezegd zou hebben. Tenminste, hij meende alles tot de laatste zin. De laatste zin was de woede geweest, niet iets dat hij zelf echt dacht, niet iets waar hij ooit aan gedacht had.

Op andere momenten zouden de harde trekken in zijn gezicht allang verzacht zijn. Hij zou zijn excuses aangeboden hebben en er alles aan gedaan hebben om alles terug goed te maken, maar iets zorgde ervoor dat hij gewoon niet kon kalmeren. Een bijna dierlijk gegrom verliet zijn lippen toen Judas met een vinger in zijn borst pokte nadat hij zijn punt gemaakt had. Het kon goed zijn dat zijn broer het moeilijk had gehad, maar hij wilde wedden dat er niemand in zijn armen gestorven was. Mattheüs had een vriend zien sterven nadat deze voor hem in was gesprongen om hem te beschermen en dat was iets dat hij nooit zou kunnen vergeten. Al die herinneringen maakten alles alleen maar erger en het waren die herinneringen die ervoor gezorgd hadden dat hij de laatste woorden had uitgesproken. Woorden die hij niet had mogen uitspreken.

Het was ineens erg stil geworden in de ruimte, maar Mattheüs sloeg daar geen acht op. Hij was veel te druk met een poging doen om zijn woede onder controle te krijgen. De jongen lette niet meer echt op zijn broer. Zijn blauwe kijkers waren wel op de ander gericht, maar zijn gedachten waren ergens anders. Daarom kwam de slag in zijn gezicht ook als een verrassing. Mattheüs wankelde achteruit en spreidde zijn vleugels om zijn evenwicht te bewaren. De tweede vuistslag zorgde er echter voor dat hij zijn evenwicht volledig verloor en met gespreide vleugels tegen de vlakte ging.

Een rode waas trok voor zijn ogen op het moment dat hij terug overeind kwam en met resolute stappen beende hij naar Judas om diens shirt daarna vast te grijpen en hem naar zich toe te trekken. ”Waarom zou je het niet verdient hebben?” Na die woorden duwde hij de ander zo hard mogelijk van zich af. Voor een kort moment legde hij zijn hand op zijn kaak tegen de plek waar Judas hem geraakt had. ”Het is niet omdat ik mijn vleugels nog heb dat ik ok ben, weet je? Ik heb ook geleden, Judas, meer dan je denkt!” Woest ging hij naar de ander toe, gebruikte zijn vleugels om wat meer snelheid te maken. Even vloog hij een stukje naar boven om Judas neer te halen door letterlijk bovenop hem te landen. Mattheüs bracht zijn gezicht dicht naar dat van zijn broer toe terwijl hij hem tegen de grond duwde. ”Je gaat bijna kapot van zelfmedelijden. Wat heb je daar nu aan?” Het was niet dat hij Judas hard tegen de vloer duwde, dus de ander zou waarschijnlijk makkelijk onder hem uit kunnen komen, maar daar dacht hij op dat moment niet aan.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   ma aug 15, 2016 11:20 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

De groep mensen die om hen heen stond werd met de moment groter en groter. Ze moesten echter heel de tijd oppassen voor de rondvliegende vleugels en de klappen die uitgedeeld werden. Maar dat was wat iedereen nu eenmaal wilde zien. Het waren allemaal ramptoeristen en vele waren zelfs alles aan het filmen. Niet dat Judas er ook maar op letten. Iedereen om hem heen was als een geest, hij zag ze niet, maar iedereen zag de twee. Nog maar net op het eiland en het ging er al zo geweldig aan toe. Als hij ooit vrienden wilde maken, dan was hij volledig verkeerd bezig, maar op die manier wilde hij geen vrienden. Niet één. Ze konden van hem allemaal gestolen worden. Als iedereen ook alleen maar stond te kijken, waarom wilde hij zo iemand te vriend? Een echte vriend zou ertussen komen en proberen te helpen of het juist proberen te stoppen. Maar niemand deed het. Het zorgde er enkel voor dat Judas al zijn aandacht op Mattheüs kon richten en omgekeerd net hetzelfde.

Het deed Judas pijn dat zijn broer dacht dat hij het verdiende. Waarom zou iemand dit ook verdienen? Iemand die een been had verloren tijdens de oorlog en dacht dat hij het goede deed had het toch zeker ook niet verdient? Wat er met hem gebeurd was, kwam enkel omdat hij een mutant was. Als hij geen mutant geweest was, had iedereen hem dankbaar zijn geweest. Maar mensen dachten zo slecht over mutanten dat ze er zelfs voor wilde zorgen dat ze verminkt werden. ‘Het enige dat ik deed was helpen!’ Hij had het niet verdiend, dat was het enige dat hij moest bedenken. ‘Zelfs zij die dit gedaan hebben zijn er zonder ook maar IETS van afgekomen!’ riep hij. Natuurlijk had hij de dagen dat hij op het bed had liggen herstellen erover nagedacht. Wraak had hem goed in de oren geklonken, maar daar had hij niets mee gedaan. Hij was geen slecht persoon.

Mattheüs kwam woest op hem afgelopen, zeggend dat hij ook had geleden. Dat het niet wilde zeggen dat hij oké was omdat hij nog wel vleugels had. Maar maakten dat Judas op dat moment iets uit? Natuurlijk niet. Het kon hem gestolen worden wat hem gebeurd was. Voor dat hij echter kon reageren kwam Mattheüs op hem af gevlogen en pakte hem beet om hem op de grond te krijgen.
In een poging te voorkomen dat ze beide de grond op zouden klapte hij enkele keren met de ene vleugel die hij kon bewegen, maar het had geen nut. Het was een zielige actie geweest. Voor Judas was het meer een automatische reactie waarvan hij wist dat het niets zou doen. Zijn onvolledige vleugel kon niets beginnen tegen de kracht van die van Mattheüs. Zo landen de twee de grond om en Judas greep meteen de polsen vast van zijn broer die hem tegen de grond gedrukt hield. De woorden die uitgesproken werden gingen zelfs helemaal langs hem voorbij. Hij zag een opening en die greep hij. Mattheüs hield zijn hoofd dicht genoeg bij het zijne en door zijn bovenlichaam met kracht omhoog te brengen en zijn nekspieren op te spannen probeerden hij een kopstoot uit te delen.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   di aug 16, 2016 12:07 am



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Hij had de slagen in zijn gezicht zeker wel verdiend, maar op dit moment deed hij niet aan rechtvaardigheid. Judas had hem geslagen en hij zou het terugkrijgen. Zo moeilijk was het niet om zijn broer tegen de grond te werken. Het slap gefladder met zijn nog werkende vleugel ging niet helpen door de kracht die Mattheüs met zijn meedroeg. Zijn vleugels waren nog intact, maar waar ze ooit stralend wit waren geweest, hadden ze nu een dofgrijze kleur. Judas was niet de enige die vanalles had meegemaakt. Mattheüs had vanaf zijn twaalfde geen thuis meer gehad. Hij had lang alleen over straat gelopen totdat een groepje van drie zwervers hem mee naar hun ‘thuis’ gesleept hadden. Een thuis dat bestond uit een stuk karton op de grond en een muur van een gebouw om tegen te leunen, meer niet. Daarbij was het Mattheüs’ schuld geweest dat de mensen ineens gestopt waren met geld te geven, want wie wilde er nu een mutant helpen?

Judas’ worden hadden hem even doen haperen voordat hij de ander tegen de grond gooide. Hij had alleen maar willen helpen, precies hetgeen dat Mattheüs ook had willen doen en wat mensen niet geapprecieerd hadden. De woede kreeg ineens een heel ander doel. Oh hij was nog steeds kwaad op Judas voor een reden die hij zelf niet eens meer wist, maar de woede was nu ook gericht op de mensen die zijn broer zo toegetakeld hadden. Mattheüs was dan misschien een guardian angel en geen engel van de wraak, maar op dat moment zou hij heel graag nekken omwringen.

Heel even had hij zijn aandacht op de mensen om hen heen gericht. Heel even konden ze de woede in zijn ogen zien branden voordat hij zijn blik terug op Judas richtte en zijn hoofd dichter naar de zijne bracht. Dat was een fout geweest en hij besefte het pas als het te laat was. Een scherpe pijn trok door zijn neus en in een automatische beweging bracht hij zijn handen naar zijn neus en rolde van zijn broer af. Hij kon het bloed door zijn vingers door sijpelen en de helse pijn vertelde hem dat het waarschijnlijk gebroken was.

Dit maakte alles erger. Zijn woede werd groter en al snel stond hij terug op zijn voeten. Met een snelle beweging haalde hij naar zijn broer uit met zijn vuist voordat hij zelfs zijn vleugel liet uitschieten en zo in zijn vlees probeerde te snijden. Zijn vleugels waren altijd zijn beste wapens geweest. Zijn mutatie was er om anderen te beschermen, zijn vleugels om zichzelf te beschermen. Het was duidelijk dat hij laaiend was. De Mattheüs die iedereen kende zou niemand gewoon neerslaan. Die Mattheüs zou proberen te onderhandelen, zou zijn broer proberen te helpen in plaats van hem pijn te doen.

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   di aug 16, 2016 12:25 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Als Judas dat verdiend had omdat hij enkel goed had willen doen, at moest hij dan doen om zelf ook gelukkig te zijn? Moest hij juist mensen in de problemen brengen in plaats van ze te redden? Natuurlijk want dat was volkomen normaal. Nee het enige dat hij misdaan had was geboren zijn als mutant. Dat was waarom hij zoveel ongeluk had, daarom werd hij door de wereld gehaat en er was niets dar hij eraan kon doen. Judas had er zeker niet om gekozen om vleugels te ontwikkelen, anders had hij wel iets minder opvallend gekozen.

Hij hoopten uit de grond van zijn hard dat Mattheüs achteraf ging verdrinken in zijn eigen schuldgevoel. Nooit had de kerel mogen zeggen dat Judas iets verdienden, want dan gold hetzelfde voor hem ook. Natuurlijk greep hij zelf elke kans die hij kon krijgen om zijn broer pijn te doen. Nee, om Mattheüs pijn te doen. Op dat moment was de jongeman voor Judas geen broer meer. Als hij dat ooit al terug zou worden. Met zijn hoofd was hij hard tegen zijn neus gekomen, hard genoeg om zelf ook pijn te hebben op zijn voorhoofd. Het bloed van Mattheüs druppelde daarbij op zijn eigen hoofd dus keek hij opzij om het niet in zijn mond of ogen te laten komen. Eenmaal Mattheüs recht stond, probeerde Judas ook zo snel mogelijk weer op zijn voeten komen en hij was net op tijd.

Judas zag hoe de scherpe vleugel op hem af kwam met het doel hem te raken. Zijn eigen vleugel hield hij voor zich als bescherming, maar het zou nooit krachtig genoeg zijn om het tegen te houden. Voor de zekerheid zetten hij zo snel hij kon enkele stappen naar achter, aar het had geen zin. Door de bescherming kwam Mattheüs zijn vleugel en het raakte hem. Een lange snee verscheen daarbij op zijn borst en zijn shirt was ook gescheurd. Het bloed kwam er gelijk uit, maar gelukkig was de snee niet diep. Als het aan hem lag werd het niet eens genaaid.
Even pijnlijk keek hij naar de snee en dan weer kwaad naar zijn broer. Als het er fysiek van af hing ging hij het nooit kunnen winnen van zijn broer, dus nam hij het eerste het beste dat hij kon pakken. Het was de gsm waarmee iemand aan het filmen was, maar er kwam geen commentaar wanneer hij die afpakte. Alsof de persoon niet eens durfde en enkel kon toekijken hoe het toestel op volle kracht afvloog op Mattheüs.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   di aug 16, 2016 4:53 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Misschien was hij nooit moeten komen. Misschien had hij zelf een leven moeten proberen op te bouwen in New York in plaats van het voorstel om naar Genosha te komen aan te nemen. Hij zou zijn kunnen starten met stelen zodat hij op den duur een klein appartement had kunnen kopen om er met de twee overgebleven zwervers die hem in hun midden hadden opgenomen te gaan wonen. Ze hadden geld kunnen hebben om fatsoenlijk eten te kopen, maar in plaats van die twee mensen een leven te geven dat ze verdienden, had hij hen in de steek gelaten om zijn eigen vel te redden. Mattheüs was van plan om na een tijd terug te gaan naar New York en de zwervers dat leven te geven. Nu had hij echter geen tijd om aan zijn vrienden te denken aangezien hij al zijn aandacht op zijn broer moest houden.

Ieder ander zou waarschijnlijk triomfantelijk gegrijnsd hebben toen zijn vleugel een snee over Judas’ borst maakte, maar Mattheüs gaf helemaal niet om die kleine overwinningen. Daarbij was hij veel te kwaad om zijn mondhoeken nog maar een beetje omhoog te laten krullen. Hij moest zijn aandacht bij zijn handen houden in zijn poging om ze te laten stoppen met trillen. Hij had ze al tot vuisten gebald, maar dat leek niet echt te helpen. De jongen kneep zijn blauwe ogen tot spleetjes toen Judas zich ineens tot een van de omstaanders richtte. Het duurde niet erg lang voordat hij doorhad wat de ander ging doen vanaf het moment dat hij de gsm in zijn handen had en in een snelle beweging maakte hij een schuld voor zich met zijn vleugels. Hij voelde een lichte terugslag toen het toestel in volle vaart tegen zijn vleugels aan botste en tegen de grond knalde. Mattheüs beet zijn tanden op elkaar terwijl hij zijn vleugels terug spreidde en zonder waarschuwing weer op zijn broer afvloog.

Voor de tweede keer in minder dan een uur duwde hij zijn broer tegen de grond, al was er dit keer een verschil met vorige keer. Terwijl zijn vleugel het werk deden en de ander tegen de grond drukte, pakte de jongen Judas’ arm vast en begin het langzaam te draaien. Pas toen de arm weerstand begon te bieden, werd de draaiende beweging sneller en het duurde niet langer dan een minuut voordat de luide knak te horen was. De mensen om hen heen hielden hun adem in en sommige hielden zelfs hun hand voor hun mond. Iedereen wist wel waar die knak vandaan gekomen was en iedereen wist wat dat inhield.

Het bloed liep nog altijd in kleine stroompjes over zijn gezicht en drupte langs zijn kin naar beneden terwijl hij zijn knieën op Judas’ borst plaatste -net onder de snee- om hem tegen de grond te houden. Zijn vingers hadden zich bijna als een bankschroef om de pols van de arm die hij niet gebroken had geklemd om deze ook nog eens tegen de grond te duwen. Door zijn vleugels zo nu en dan eens te bewegen maakte hij het bijna onmogelijk voor Judas om onder hem uit te kruipen en deze keer hield hij zijn hoofd uit de buurt zodat hij dezelfde truc niet nog eens kon proberen. ”En wat ga je nu doen?”

_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   wo aug 17, 2016 7:16 pm

Do you still believe in one another?

Brothers Morlock
Waar hij het eerst amusant had gevonden, begon hij nu wel te merken dat het uit de hand aan het lopen was. Devon had aan de tafel in de living gezeten toen de gevleugelde jongen binnenkwam. De jongen in de zetel had er onmiddellijk op gereageerd, en ergens had Devon een vaag vermoeden dat ze elkaar kenden en lang niet meer gezien hadden. Was het niet qua uiterlijk en mutatie, dan was het wel op de manier waarop ze in gesprek gingen met elkaar. Judas en Mattheüs, zo had hij afgeleid. Hij had een grijns op zijn gezicht gedragen toen het gesprek keerde en ze elkaar begonnen te duwen, want eerlijk: Het was entertainment om te zien hoe twee mutanten in discussie gingen met elkaar. En hij was niet de enige. Rondom hen in de living hadden er ettelijke studenten hun gsm genomen en waren ze het gehele tafereel aan het filmen. Maar toen Mattheüs Judas een snee op zijn borstkast bezorgde begon hij langzaam te beseffen dat dit misschien wel de verkeerde kant op ging. Ondertussen waren er al meerdere meubels en voorwerpen gesneuveld. Devon had kort zijn stoel naar achteren geschoven om beter te kunnen kijken hoe Judas voor de tweede keer op de grond werd gedrukt. En het was toen hij een luide, misselijkmakende knak hoorde dat hij op zijn voeten schoot. ”En wat ga je nu doen?” riep de jongen die duidelijk de bovenhand had. ’Nu niet meer veel, tweetyboy.’ Devon liep op hen af mengde zich in het gesprek nog voordat de andere iets had kunnen zeggen. Op zijn voorhoofd en wenkbrauwen stond een diepe frons. ’Is dit er niet wat over?’ Bijna gedegouteerd keek hij naar de arm van Judas die niet meer in de juiste positie stond. De vleugel van Mattheüs hing half tegen hem aan, doordat Devon zich net langs de twee bevond. Met een hand probeerde hij het ding wat aan de kant te duwen om meer plaats te creëren voor zowel zichzelf als Judas. ’Kom, het is mooi geweest.’ bromde hij. en richtte zijn blik op Mattheüs, hopende dat hij duidelijk genoeg had gemaakt dat hij van Judas moest afgaan.


_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   wo aug 17, 2016 7:47 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Judas was absoluut nog niet lang op het eiland. Nog maar drie dagen en in die drie dagen had hij al meer problemen weten te veroorzaken als in zijn hele leven. Je kon wel zeggen dat hij wist hoe dat hij indruk moest maken en hoe hij ervoor zorgde dat iedereen wel wist dat hij e was. Mattheüs was enkel nog erger want hij was er nog maar net. Misschien was zijn ex-broer juist een uur op het school en hij had al een deel van de living weten af te breken.
Omdat Judas niets anders had dat hij kon gebruiken om mee te vechten had hij maar een gsm van iemand genomen. De persoon had niet geklaagd en kon enkel toekijken hoe het kapot vloog tegen de sterke vleugels. Als hij meer tijd had gehad, zou hij meer dingen verzameld hebben om naar de andere jongen toe te gooien, maar hij had de kans nog niet gekregen. Zelfs binnen in een kleine ruimten bleken vleugels handig te zijn wanneer je in een gevecht zat. De snelheid waarop Mattheüs op hem af kwam was te snel om te ontwijken.

Voor een tweede keer dat uur werd hij door zijn bloedeigen broer tegen de grond aan gedrukt. Knieën werden op zijn borst gezet en door het gebeur van de vleugels was het onmogelijk voor Judas om te kunnen ontsnappen. Natuurlijk probeerde hij het, maar hij kon amper bewegen. Zijn arm werd vast gepakt en ook al probeerde Judas aan de greep te ontsnappen, het lukte hem niet. De pijn die langzaam aan door zijn arm begon te trekken uiten zich op zijn gezicht en zijn kniezen drukte hij hard op elkaar. Hij probeerde zo geen pijn te laten horen, maar dat was niet meer mogelijk. De luide krak kwam te samen met de helse pijn die vanuit zijn onderarm begon en door trok tot over heel zijn arm. De kreet van pijn had hij niet voor zich kunnen en ook zijn ogen begonnen waterig te worden.

Ook Judas zijn andere arm werd tegen de grond aangedrukt, maar hij deed zelfs geen moeiten om daaraan te ontsnappen. Hij probeerde alleen maar de pijn weg te bijten, maar dat was moeilijker dan je zou denken. Een sneller blik was alles wat hij op zijn arm kon richten, maar de positie waarin die stond maakten hem enkel misselijk. Langer dan een paar seconden had hij er niet naar kunnen kijken. Onder zijn blik van pijn, keek hij Mattheüs woedend aan. Dat er nog iemand bij was gekomen, had hij niet eens opgemerkt. Het was de combinatie van pijn en woede die hem zijn omgeving volledig deed vergeten.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   wo aug 17, 2016 8:39 pm



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Het was wel duidelijk dat de woede de overhand had genomen. Normaal verloor Mattheüs zijn zelfbeheersing niet zo snel, maar iets zorgde er gewoon voor dat de woede die hij al een lange tijd gevoeld had een heel stuk sterker was geworden dan normaal. Normaal kon hij het negeren, maar deze keer leek zijn lichaam bijna een eigen leven te leiden. De jongen dacht niet meer na. Het enige dat nu belangrijk was, was het feit dat hij Judas een lesje wilde leren. Eentje dat hij niet snel zou vergeten. Het leek wel alsof zijn verstand hem in de steek gelaten had toen de rode waas eenmaal voor zijn ogen getrokken was. Als hij nog wel bij zijn volle verstand zou zijn geweest, zou hij Judas arm nooit op zo’n manier hebben omgewrongen. Dan zou hij nooit zijn blijven doorgaan tot het bot in zijn arm brak. Spijtig genoeg was hij op dit moment niet bij zijn volle verstand en ging hij wel door tot de knak door de kamer klonk en Judas het uitschreeuwde van de pijn.

Hij had nog naar voren geleund om aan zijn broer te vragen wat hij nu ging doen, maar in plaats van dat zijn broer op die vraag antwoordde, was het iemand anders die zich kwam moeien. Zonder zijn grip op Judas los te laten, keek Mattheüs opzij. Als blikken konden doden, had de moeial waarschijnlijk al in een hoopje as op de grond gelegen. ”Excuseer?” Tweetyboy… vergeleek die knaap hem nu met een kleine gele kanarie? ”Je weet dat het onbeleefd is om je met andermans zaken te moeien, toch? Of heb je nooit manieren geleerd?”

Mattheüs had zijn volledige aandacht terug op zijn broer gevestigd toen hij merkte hoe de bruinharige kerel zijn vleugel aan de kant probeerde te duwen. Zijn blauwe kijkers gleden terug naar de ander en als antwoord op diens woorden, klapte hij met de vleugel die hij vasthad. Het was de bedoeling om de ander te raken. Misschien in het gezicht, misschien tegen diens borstkas, maar het zou genoeg zijn om de ander pijn te doen, misschien zelf genoeg om de ander tegen de grond te krijgen tenzij de jongen sterk op zijn bene stond. ”Rot op.” Hij was niet van plan om zich zomaar gewonnen te geven. Hij kon er sowieso niet tegen als mensen zich kwamen moeien met iets waar ze geen zaken mee hadden. De jongen had geen idee over wat het ging en hij had helemaal het recht niet om zich te moeien.


_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Devon Garnet
avatar

Aantal berichten : 831

Mutant Profile
Alias: Ursus
Mutation: Shape shifting & Enchanted strenght
Crush: I'm the coach

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   wo aug 17, 2016 8:59 pm

Do you still believe in one another?

Brothers Morlock
Het was bijna alsof Devon een nieuwe mutatie had ontwikkeld sinds hij op Genosha was aangekomen. Eentje die er voor zorgde dat je altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. En hoewel Devon in zijn eigen jeugd genoeg botsingen met anderen had gehad, had hij ook wel geleerd wanneer het genoeg was. Waar vroeger anderen hém uit een gevecht hadden moeten sleuren -of een poging deden-, was hij nu degene die er een halt op wilde leggen. ”Excuseer?” wierp Mattheüs hem toe nadat hij hem ook een ijzige blik had geschonken. ”Je weet dat het onbeleefd is om je met andermans zaken te moeien, toch? Of heb je nooit manieren geleerd?” Devon snoof sarcastisch en liet een wenkbrauw de lucht in schieten. Hij had zichzelf voorgenomen om deze situatie kalm aan te nemen zodat het niet uit de hand zou lopen, maar om de een of andere manier leek het alsof zijn binnenste ertegen in opstand kwam. Alsof het er net om vroeg om het nog wat verder te drijven. ’Je moest eens weten. Mensen zat die me manieren hebben proberen bij te brengen.’ zei Devon met evenzeer een frons op zijn wenkbrauwen. ’Al denk ik dat er bij jou ook wat aangedraaid mag worden.’ Verwoed probeerde hij de vleugel van de jongen opzij te drukken en Judas wat meer ademruimte te geven.

Devon voelde hoe de vleugel in beweging kwam. ’Don’t you dare..’ mompelde hij met opeengeklemde kaken, en voelde vervolgens een harde klap tegen zijn bovenlichaam. De zachte veren streken langs zijn huid, maar de kracht die achter het bot in de vleugel zat, was minder aangenaam om te incasseren. Devon wankelde naar achteren, de zolen van zijn schoenen piepend over de grond. Met zijn armen bewoog hij verwoed in het rond, om vervolgens aan een stoel zijn evenwicht te kunnen hervinden. ”Rot op.” Devon streek met zijn hand over zijn borstkas op de plaats waar hij zojuist geraakt was. Vervolgens richtte hij zijn ogen die schuilgingen onder gefronste wenkbrauwen weer op Mattheüs. ’Doe een keer normaal, wil je?’ Devon stapte vluchtig op hem af. ’Laat me alsjeblieft geen twee personen naar de ziekenboeg dragen.’ Hij draaide zich terwijl hij op hem af liep, kwam zo achter Mattheüs te staan en greep met zijn twee handen de vleugels vast op de plaats waar ze uit zijn rug ontsprongen. Met een ongekende kracht deed hij enkele stappen achteruit, sleepte daarbij Mattheüs met zich mee, van Judas af. ’Ik ben daar de afgelopen tijd al genoeg geweest..’ Zijn stem klonk zwaar en binnensmonds door de kracht die hij moest uitoefenen om de gevleugelde jongen mee te krijgen. Ondertussen probeerde hij zijn hoofd zo te positioneren dat wanneer Mattheüs met zijn vleugels zou slaan, hij niet binnen bereik stond. Al wist hij niet hoe flexibel die dingen waren.


_________________



•••:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Judas Morlock
avatar

Aantal berichten : 200

Mutant Profile
Alias: Fallen Angel
Mutation: Wings, Corruption Manipulation, Negative emotion manipulation, Light immunity
Crush: Love is like a bullet in the brain.

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   wo aug 17, 2016 9:21 pm

MONSTERS ARE REAL

THEY LIVE INSIDE US

Judas ging niet klagen dat het gevecht werd onderbroken. Hij was juist blij dat iemand ertussen was gekomen en toch probeerde om Mattheüs bij hem weg te krijgen. Natuurlijk hadden ze beide hun klappen te voortduren gekregen, maar het was gewoon uit de hand gelopen. Dat gingen ze achteraf ook goed weten. Dat Mattheüs zo over reageerde had dan ook weer met hem te maken. Het feit dat ze zo in de problemen zaten kwam allemaal door Judas en zijn eigen vervloekte mutaties. Er was ook helemaal niets goed wat dat hij ermee kon doen. Het zorgde enkel voor pijn en ellende zoals hij zelf maar al te goed wist. Als hij zelf minder kwaad was geweest, had Mattheüs er vast ook minder last van gehad, tenzij de jongen zo vol woede en zo corrupt was dat het niet uitmaakten. Dat kon Judas enkel niet geloven.

Eindelijk verdween het gewicht van zijn lichaam en meteen haalde hij enkele keren diep, maar met haperingen adem. Zijn gebroken arm duwde hij voorzichtig tegen zijn lichaam aan om vervolgens op zijn knieën te gaan zitten. vanuit die positie kon hij makkelijker recht staan en hij keek gelijk naar Mattheüs en de andere jongen die tussen beide was gekomen. ‘Je- je hebt men arm gebroken,’ zei hij vol ongeloof tegen zijn broer. Zijn handen waren zacht aan het trillen, maar momenteel kwam dat meer door de pijn die gierde door zijn arm dan door nog echte woede. ‘Mijn fucking arm is gebroken,’ zei Judas en al wat meer woede vulde zijn stem weer. Hij was ook weer veel krachtiger als eerst.
De andere jongen hield Mattheüs vast bij zijn vleugels. Het was geen goed plan en dat wist Judas zelf maar goed genoeg. Hij had ervaring met die dingen en wist wat ze konden doen, maar had gaf hem wel de tijd en de kans zelf wat te doen. Zijn werkende vleugel stelde niet heel veel voor. Had niet de kracht als die van Mattheüs en zou meer moeiten hebben om door iemand zijn huid mee te geraken, maar het kon nog klappen uitvoeren. Nu dat Mattheüs ook nog eens vast werd gehouden was het de ideale kans. Judas bleef zijn rechter arm vast houden in de hoop de impact te verzachten en dan haalde hij uit met zijn eigen vleugel naar zijn broer.

Het was geen slim plan geweest, want valk nadien kromp hij weer wat in elkaar. De zwaai en beweging van zijn vleugel voelde hij tot in zijn arm en de pijn werd weer intenser. Vloekwoorden vlogen uit zijn mond terwijl hij zijn rug onbewust al terug naar de andere toe had gedraaid en een willekeurige richting in wandelde. Het deed pijn en dat was alles wat Judas dacht op dat moment. Verder dacht hij niet na over wat hij deed of waar hij heen aan het wandelen was.

AND SOMETIMES, THEY WIN


_________________


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mattheüs Morlock
avatar

Aantal berichten : 54

Mutant Profile
Alias: Guardian Angel
Mutation: Wings, danger sensing, time warping, stone mimicry
Crush:

BerichtOnderwerp: Re: Do you still believe in one another? || Judas   do aug 18, 2016 12:59 am



for he will order his angels to protect you wherever you go.

Ergens had hij misschien wel verwacht dat iemand tussenbeide ging komen. Een stemmetje in zijn hoofd had hem al gewaarschuwd dat hij daarvoor moest opletten nadat hij zijn vleugels als wapen gebruikt had, maar hij had er geen acht op geslagen totdat iemand er ineens genoeg van leek te hebben. Het gevecht was voor iedere mutant in de kamer niet meer dan entertainment geweest, maar het breken van een arm was er voor de meesten blijkbaar over gegaan. Het breken van Judas’ arm was ook meer in een opwelling gebeurd. Het was niet dat hij van plan was geweest om ook maar iets te breken toen hij was aangekomen. Het was zelfs niet de bedoeling geweest om te vechten, maar dat was iets waar hij nu niet over nadacht. Later zou hij de gebeurtenissen waarschijnlijk wel analyseren om te kijken waar het was fout gegaan, maar op dit moment kon het hem zelfs niet schelen dat hij zijn broer serieus pijn had gedaan.

Heel even trok hij zijn mondhoeken op in een triomfantelijk grijnsje toen de bruinharige moeial naar achter strompelde nadat Mattheüs lichtjes met zijn vleugel had uitgehaald. Nu die druk weer van zijn vleugel af was, kon hij zich weer op belangrijkere dingen concentreren. Hij had net zijn blik terug van de jongen afgehaald, toen er ineens iets aan zijn vleugels trok en hij van Judas werd afgesleurd. Mattheüs had zijn grip om diens pols losgelaten vanaf het moment dat hij voelde dat iemand aan zijn vleugels zat. De jongen grauwde bijna dierlijk toen hij tot de conclusie kwam dat het de knaap van daarjuist was die hem achteruittrok. Mattheüs wilde net met zijn vleugels slaan toen Judas begon te spreken en even leek hij te bevriezen. Alsof hij zijn mutatie gebruikt had en zichzelf in steen had veranderd.

Het was pas nadat Judas’ vleugel een mooie snee in zijn gezicht had gemaakt, dat hij terug in beweging kwam. ”Jij hebt mijn neus eerst gebroken!” Het bloeden was al gestopt, maar de kloppende pijn bleef wel aanhouden Waarschijnlijk was hij zowel gekneusd als gebroken, want anders zou het allang gestopt zijn met pijn doen. Mattheüs wilde een stap voorruit zetten, maar werd tegengehouden door de jongen die zijn vleugels nog altijd vasthad. ”Laat. Me. Los.” De jongen klemde zijn kaken op elkaar terwijl hij zijn vleugels in beweging bracht. Terwijl die dingen de ander omhoog tilden, boog Mattheüs een stuk naar voren om de ander daarna zo over zich heen te gooien. Het was nooit een goed idee om hem bij zijn vleugels vast te houden. Die dingen waren de enige bescherming die hij zelf had en hij had ze op heel efficiënte manieren leren gebruiken. De ander vloog misschien een meter of twee de lucht in en bijna even ver voordat hij weer tegen de grond belandde. ”Is dat alles dat je in huis hebt?” Mattheüs balde zijn vuisten terwijl hij de ander uitdagend aankeek. Kom maar op.



_________________




Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 

Do you still believe in one another? || Judas

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Prophecy Of Fate :: School - Ground :: Living Room-